Biodiversity is commonly defined as

Biodiversity is commonly defined as the variety of life
(Gaston and Spicer 1998) from the genomic to the ecosystem
scale. There are thus many ways to measure
biodiversity and there is no single scale in which it should
be measured (Levin 1992). As far as spatial scales and
species diversity are concerned, this led to the classic
distinction between a (i.e., the diversity of species occurring
at a single site) and c (i.e., the diversity of species
occurring at the regional scale) diversity (Whittaker 1960).
The a-diversity accounts both for species richness and
dominance (number of species per site). Many indices
accounting for different proportions of these two parameters
have been proposed to assess a-diversity (e.g.,
Shannon and Weaver 1949; Pielou 1966; Hurlbert 1971).
The main difficulty in assessing c-diversity is related toinsufficient sampling. Several estimators (e.g., Chao 1984;
Grassle and Maciolek 1992; Karakassis 1995; Gray et al.
1997) as well as several extrapolation techniques (e.g.,
Ugland et al. 2003, 2005) have been proposed to infer the
true number of species present in a given area. However,
this problem is far from being solved yet. At last b-diversity
corresponds to the turnover of species along a gradient
(or between communities). It is thus of different dimensional
character from a and c-diversity; b-diversity is most
often assessed through the ratio between c-and average adiversity
(Whittaker 1972). Measures of b-diversity are
clearly needed to enhance our understanding of the structure
of ecosystems, which could have important
implications in conservation planning

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ความหลากหลายทางชีวภาพโดยทั่วไปหมายถึงความหลากหลายของชีวิต(กาสตันและเซอร์ 1998) จากออกเพื่อระบบนิเวศขนาด จึงมีหลายวิธีในการวัดความหลากหลายทางชีวภาพ และมีไม่มีเครื่องเดียวที่ควรเป็นวัด (วิน 1992) เท่าที่เครื่องชั่งเชิงพื้นที่ และหลากหลายของชนิดพันธุ์ที่มีความกังวล นี้นำไปคลาสสิกแตกใน (เช่น ความหลากหลายของสายพันธุ์ที่เกิดขึ้นที่ไซต์เดียว) และ c (เช่น ความหลากหลายของสายพันธุ์เกิดขึ้นในระดับภูมิภาค) ความหลากหลาย (Whittaker 1960)บัญชีมีความหลากหลายทั้งชนิดความเข้มข้น และปกครอง (หมายเลขของสายพันธุ์ต่อไซต์) หลายดัชนีสำหรับสัดส่วนที่แตกต่างกันของพารามิเตอร์เหล่านี้สองได้รับการเสนอการประเมินที่หลากหลาย (เช่นแชนนอนและนกจาบ 1949 Pielou 1966 ทาง Hurlbert ที่ 1971)ปัญหาหลักในการประเมินความหลากหลาย c เป็นการสุ่มตัวอย่าง toinsufficient ที่เกี่ยวข้อง หลาย estimators (เช่น 1984 เจ้าGrassle และ Maciolek 1992 Karakassis 1995 สีเทา et al1997) ทั้งหลายเป็นเทคนิคการประมาณค่านอกช่วง (เช่นUgland et al. 2003, 2005) ได้รับการเสนอเพื่อสรุปการหมายเลขที่แท้จริงของสายพันธุ์อยู่ในพื้นที่ที่กำหนด อย่างไรก็ตามปัญหานี้อยู่ไกลจากถูกแก้ไขได้ ที่สุดท้ายบีหลากหลายสอดคล้องกับการหมุนเวียนของสายพันธุ์พร้อมการไล่ระดับสี(หรือ ระหว่างชุมชน) มันจึงมีความแตกต่างมิติตัวอักษรจาก a และ c-ความ หลากหลาย b-ความหลากหลายเป็นส่วนใหญ่มักจะประเมินถึงอัตราส่วนระหว่าง c- และเฉลี่ย adiversity(Whittaker 1972) ขความหลากหลายของมาตรการจำเป็นเพื่อเพิ่มความเข้าใจของโครงสร้างอย่างชัดเจนระบบนิเวศ ซึ่งมีความสำคัญผลกระทบในการวางแผนอนุรักษ์

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความหลากหลายทางชีวภาพที่มีการกำหนดกันทั่วไปว่าเป็นความหลากหลายของสิ่งมีชีวิต
(Gaston และ Spicer 1998) จากจีโนมเพื่อระบบนิเวศ
ขนาด มีหลายวิธีที่ทำให้การวัดที่มี
ความหลากหลายทางชีวภาพและไม่มีโยเดียวในที่ที่มันควร
จะวัด (เลวิน 1992) เท่าที่เครื่องชั่งเชิงพื้นที่และ
ความหลากหลายของสายพันธุ์ที่มีความกังวลนี้นำไปสู่คลาสสิก
ความแตกต่างระหว่าง (เช่นความหลากหลายของสายพันธุ์ที่เกิดขึ้น
ในเว็บไซต์เดียว) และ C (เช่นความหลากหลายของสายพันธุ์
ที่เกิดขึ้นในระดับภูมิภาค) ความหลากหลาย (Whittaker 1960).
A-ความหลากหลายทั้งสองบัญชีสำหรับความร่ำรวยชนิดและ
การปกครอง (จำนวนชนิดต่อสถานที่เดียวกัน) ดัชนีหลายคน
คิดเป็นสัดส่วนที่แตกต่างกันของสองตัวแปรเหล่านี้
ได้รับการเสนอเพื่อประเมินความหลากหลาย (เช่น
แชนนอนและผู้ประกอบการ 1949; Hurlbert 1971; Pielou 1966).
การสุ่มตัวอย่าง toinsufficient ปัญหาหลักในการประเมิน C-ความหลากหลายที่เกี่ยวข้อง หลายตัวประมาณ (เช่นเจ้าพระยา 1984
Grassle และ Maciolek 1992 Karakassis 1995;. สีเทา et al,
1997) เช่นเดียวกับเทคนิคการคาดการณ์หลายคน (เช่น
. Ugland et al, 2003 2005) ได้รับการเสนอที่จะสรุป
ตัวเลขที่แท้จริงของสายพันธุ์ปัจจุบัน ในพื้นที่ที่กำหนด อย่างไรก็ตาม
ปัญหานี้จะห่างไกลจากการแก้ไขยัง ที่ล่าสุด B-หลากหลาย
สอดคล้องกับผลประกอบการของสายพันธุ์พร้อมการไล่ระดับสีที่
(หรือระหว่างชุมชน) ดังนั้นจึงเป็นเรื่องของมิติที่แตกต่างกัน
ของตัวละครจาก C-หลากหลาย; B-หลากหลายส่วนใหญ่
มักจะประเมินจากการมีอัตราส่วนระหว่าง C-และ adiversity เฉลี่ย
(Whittaker 1972) มาตรการของ B-ความหลากหลายจะ
จำเป็นอย่างชัดเจนเพื่อเสริมสร้างความเข้าใจของโครงสร้างของเรา
ของระบบนิเวศซึ่งอาจมีความสำคัญ
ผลกระทบในการวางแผนการอนุรักษ์