From a stakeholder’s perspective, a

From a stakeholder’s perspective, a destination can be seen as an open-social system of interdependent and multiple stakeholders. Networking, alliances, partnerships, collaboration and clustering turn out to represent more effective strategies than those embedded within the conventional business model (the stand-alone firm) (Francesca & Go, 2009). Affiliation is the most informal linkage among the tourism organizations and it reflects an initial level of trust and commitment among the tourism organizations (Youcheng & Krakover, 2008).
Locals need to be educated about sustainability to preserve the product that actually offers them a living (Eccles & Costa, 1996). In the local enterprise model, a community takes ownership of its surrounding ecosystem by formal community business incorporation. This is built upon the local community’s deep knowledge of wildlife, including endangered species, their traditional culture that respects nature, and economic motivations to balance livelihoods derived from natural resources (Raufflet et al., 2008). Sustainable tourism, in the long run, has to be ecologically durable, economically executable, but also socially and ethically fair in relation to the local population (David, 2011).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

จากมุมมองของทรรศนะ ปลายทางสามารถมองเห็นระบบสังคมเปิดมีการจัดและเสียหลาย ระบบเครือข่าย พันธมิตร พันธมิตร ความร่วมมือ และคลัสเตอร์เปิดออกถึงกลยุทธ์ที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นกว่าที่ฝังอยู่ภายในรูปแบบธุรกิจทั่วไป (บริษัทแบบสแตนด์อโลน) (ฟรานเชสกาและไป 2009) สังกัดมีมากที่สุดเป็นความเชื่อมโยงระหว่างองค์กรท่องเที่ยว และสะท้อนถึงระดับการเริ่มต้นของความน่าเชื่อถือและความมุ่งมั่นระหว่างองค์กรการท่องเที่ยว (Youcheng & Krakover, 2008)ชาวบ้านจำเป็นต้องศึกษาเกี่ยวกับความยั่งยืนเพื่อรักษาผลิตภัณฑ์ที่จริง พวกเขานั่งเล่น (Eccles และคอสตา 1996) ในรูปแบบองค์กรท้องถิ่น ชุมชนใช้เวลาความเป็นเจ้าของสถานที่ โดยประสานธุรกิจชุมชนอย่างเป็นทางการ นี้ถูกสร้างขึ้นตามความรู้ลึกของชุมชนท้องถิ่นของสัตว์ พันธุ์ การวัฒนธรรมที่เคารพธรรมชาติ และโต่งเศรษฐกิจสมดุลวิถีชีวิตที่มาจากธรรมชาติ (Raufflet et al., 2008) การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในระยะยาว มีได้อย่างทนทาน กระทำอย่าง แต่ยังสังคม และตามหลักจริยธรรมยุติธรรมเกี่ยวกับประชากรในท้องถิ่น (David, 2011)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

จากมุมมองของผู้มีส่วนได้เสียของปลายทางสามารถมองเห็นเป็นระบบที่เปิดกว้างทางสังคมของผู้มีส่วนได้เสียและพึ่งพากันหลาย เครือข่ายพันธมิตรความร่วมมือทำงานร่วมกันและการจัดกลุ่มเปิดออกเพื่อเป็นตัวแทนของกลยุทธ์ที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นกว่าผู้ที่ฝังอยู่ในรูปแบบการชุมนุมทางธุรกิจ (บริษัท ที่ยืนอยู่คนเดียว) (ฟราน & Go 2009) การติดต่อเชื่อมโยงเป็นทางการมากที่สุดในหมู่องค์กรด้านการท่องเที่ยวและมันสะท้อนให้เห็นถึงระดับเริ่มต้นของความไว้วางใจและความมุ่งมั่นในองค์กรด้านการท่องเที่ยว (Youcheng & Krakover 2008)
ชาวบ้านต้องมีการศึกษาเกี่ยวกับความยั่งยืนเพื่อรักษาผลิตภัณฑ์ที่จริงให้พวกเขามีชีวิตอยู่ ( เอ็กเซิลและคอสตา, 1996) ในรูปแบบขององค์กรท้องถิ่นชุมชนจะเป็นเจ้าของของระบบนิเวศโดยรอบโดยการรวมธุรกิจชุมชนอย่างเป็นทางการ นี้ถูกสร้างขึ้นบนความรู้ลึกกับชุมชนท้องถิ่นของสัตว์ป่ารวมทั้งสัตว์ใกล้สูญพันธุ์วัฒนธรรมดั้งเดิมของพวกเขาที่เคารพธรรมชาติและแรงจูงใจทางเศรษฐกิจเพื่อความสมดุลของชีวิตที่ได้มาจากทรัพยากรธรรมชาติ (Raufflet et al., 2008) การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในระยะยาวจะต้องมีระบบนิเวศทนทานปฏิบัติการทางเศรษฐกิจ แต่ยังสังคมและเป็นธรรมจริยธรรมที่เกี่ยวข้องกับประชากรท้องถิ่น (เดวิด, 2011)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

จากมุมมองของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย ปลายทางจะเห็นเป็นระบบสังคมแบบพึ่งพากันแบบเปิดและผู้มีส่วนได้เสีย เครือข่าย , พันธมิตร , พันธมิตร , ความร่วมมือและสามารถเปิดออกเพื่อแสดงกลยุทธ์ที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นกว่าผู้ที่อยู่ในรูปแบบธุรกิจแบบเดิม ( บริษัท เดี่ยว ) ( ก็&ไป , 2009 )ต้นสังกัดอยู่ที่ไม่เป็นทางการมากที่สุดการเชื่อมโยงของการท่องเที่ยว และองค์กรที่สะท้อนให้เห็นถึงระดับเริ่มต้นของความไว้วางใจและความมุ่งมั่นขององค์กรการท่องเที่ยว ( & Youcheng krakover , 2008 ) .
ชาวบ้านต้องศึกษาเกี่ยวกับความยั่งยืนเพื่อรักษาผลิตภัณฑ์ที่จริงให้พวกเขามีชีวิต ( Eccles & Costa , 1996 ) ในรูปแบบองค์กรท้องถิ่นชุมชนใช้ความเป็นเจ้าของของระบบนิเวศโดยรอบประสานธุรกิจชุมชนอย่างเป็นทางการ นี้สร้างขึ้นเมื่อชุมชนท้องถิ่นความรู้ลึกของสัตว์ป่า รวมถึงสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ , วัฒนธรรมที่เคารพธรรมชาติ และแรงจูงใจที่จะสร้างสมดุลทางเศรษฐกิจที่ได้มาจากทรัพยากรธรรมชาติ raufflet et al . , 2008 ) การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในระยะยาวมีความทนทาน นิเวศวิทยาปฏิบัติการทางเศรษฐกิจ แต่ยังสังคมและจริยธรรมยุติธรรมกับประชากรท้องถิ่น ( เดวิด , 2011 )