4.2 Farm characteristicsAccording t

4.2 Farm characteristics
According to Tipraqsa et al. (2007) the size of land
holdings of farmers in Thailand depends on the farm-ing system. For a community of Khon Kaen province
in Northeast Thailand, these authors reported an aver-age farm size of 3.9 and 2.7 ha for integrated and com-mercial farms, respectively. Kehren (1999) found an
average size of land holdings of 5.6 ha in Thai farms,
whereas a considerable number of small-scale farmers
owned less than 1.6 ha. These values are similar to
the values found in the present study, particularly for
the small-scale farms. Chantalakhana (2001) mentioned
that in Northeast Thailand village farmers, generally
raising 2 to 5 beef buffaloes, used small plots sized 0.2 to
1 ha for ruminant grazing. These complemented other
available grazing areas, e.g. paddy fields. According
to Grünbühel et al. (2003), bu ffaloes and beef cattle in
Northeast Thailand grazed freely on the harvested fields
during the dry season with the fertilization of the har-vested fi elds by the manure being an integral part in
the crop-livestock systems. At night and during most
of the vegetation period, the animals were kept in sta-bles and fed with straw and grass. Faeces were mixed
with straw bedding and were brought to the fields once
every year before the planting season. Although farm-ers were aware of its value, large parts of the manure
were wasted (Grünbühel et al. , 2003). This could be
re flected to some degree in the present survey, as none
of the farmers mentioned the production of manure as a
role of the livestock.
Rice is the primary agricultural product in Northeast
Thailand and provided the basis of the traditional subsis-tence economy (Saisoong, 1989). People produce rice
mainly for home consumption but also sell a portion of

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

4.2 ลักษณะฟาร์ม
ตามไป Tipraqsa et al. (2007) ขนาดที่ดิน
ถือครองของเกษตรกรในประเทศไทยขึ้นอยู่กับระบบฟาร์ม-ไอเอ็นจี ชุมชนจังหวัดขอนแก่น
อุดร เหล่านี้ผู้เขียนรายงานมีขนาดฟาร์มอายุ aver 3.9 และ 2.7 ฮา สำหรับฟาร์มรวม และ com mercial ตามลำดับ Kehren (1999) พบการ
เฉลี่ยขนาดของที่ดินถือครองของ 5.6 ฮา ในฟาร์มไทย,
ในขณะที่ของเกษตรกรระบุ
เจ้าของน้อยกว่า 1.6 ฮา ค่าเหล่านี้จะคล้ายกับ
ค่าที่พบในการศึกษาปัจจุบัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับ
ฟาร์มระบุ Chantalakhana (2001) กล่าวถึง
ที่อุดรบ้านเกษตรกร โดยทั่วไป
เพิ่มเนื้อ 2 5 buffaloes ผืนเล็กใช้ขนาด 0.2 การ
1 ฮา สำหรับ ruminant grazing เหล่านี้ครบครันกัน
ว่าง grazing พื้นที่ เช่นข้าว fields ตาม
เพื่อ Grünbühel et al. (2003), บุ ffaloes และเนื้อวัวใน
อุดร grazed อิสระบน harvested fields
แล้งกับปฏิสนธิของ elds vested ฮาร์fiโดยมูลกำลังเป็นส่วนหนึ่งใน
ระบบปศุสัตว์พืชผล ในเวลากลางคืน และ ในที่สุด
ของพืช สัตว์ถูกเก็บไว้ในสตา bles และเลี้ยงด้วยฟางหญ้า รวม faeces
กับเตียงฟาง และถูกนำไป fields เมื่อ
ทุกปีก่อนการปลูกฤดูกาล ถึงแม้ว่าฟาร์มสกู๊ปได้ตระหนักถึงค่าของ แม่น้ำมูล
ได้เสีย (Grünbühel et al., 2003) ไม่
กำลัง flected กับสำรวจปัจจุบัน ไม่เป็น
ของเกษตรกรดังกล่าวผลิตมูลเป็นการ
บทบาทของปศุสัตว์
ข้าวเป็นสินค้าเกษตรหลักในอีสาน
ไทยและพื้นฐานของเศรษฐกิจแบบ subsis-tence (Saisoong, 1989) คนผลิตข้าว
ส่วนใหญ่ในบ้านการใช้ แต่ยัง ขายของ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

4.2 ลักษณะฟาร์ม
ตาม Tipraqsa ตอัล (2007) ขนาดของที่ดินที่
ถือครองของเกษตรกรในประเทศไทยขึ้นอยู่กับระบบไอเอ็นจีฟาร์ม สำหรับชุมชนของจังหวัดขอนแก่น
ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, ผู้เขียนเหล่านี้รายงานขนาดฟาร์มยืนยันอายุ 3.9 และ 2.7 ฮ่าสำหรับฟาร์มครบวงจรและพาณิชย์ตามลำดับ Kehren (1999) พบว่า
ขนาดเฉลี่ยของการครอบครองที่ดิน 5.6 ไร่ในฟาร์มของไทย
ในขณะที่จำนวนมากของเกษตรกรรายย่อย
เป็นเจ้าของน้อยกว่า 1.6 ฮ่า ค่าเหล่านี้จะคล้ายกับ
ค่าที่พบในการศึกษาปัจจุบันเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับ
ฟาร์มขนาดเล็ก Chantalakhana (2001) กล่าว
ว่าในภาคตะวันออกเฉียงเหนือเกษตรกรหมู่บ้านโดยทั่วไป
เพิ่ม 2 ถึง 5 กระบือเนื้อวัวที่ใช้แปลงขนาดเล็กขนาด 0.2 ถึง
1 เฮกเตอร์ในการเลี้ยงสัตว์เคี้ยวเอื้อง เหล่านี้เสริมอื่น ๆ
ที่มีพื้นที่ทุ่งเลี้ยงสัตว์ทุ่งนาเช่น ตาม
ที่จะGrünbühelตอัล (2003), bu ffaloes และการเลี้ยงโคเนื้อใน
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือเล็มหญ้าได้อย่างอิสระในเขตการเก็บเกี่ยว
ในช่วงฤดูแล้งที่มีการปฏิสนธิของฮาตกเป็น elds สายโดยปุ๋ยเป็นส่วนหนึ่งใน
ระบบการปลูกพืชปศุสัตว์ ในเวลากลางคืนและในช่วง
ของระยะเวลาที่พืช, สัตว์ที่ถูกเก็บไว้ในแก Bles และเลี้ยงด้วยฟางและหญ้า อุจจาระผสม
ด้วยผ้าปูที่นอนฟางและถูกนำตัวไปยังเขตข้อมูลหนึ่งครั้ง
ทุกปีก่อนที่จะเพาะปลูกในฤดูกาล แม้ว่าฟาร์ม ERS-มีความตระหนักในค่าของมันส่วนใหญ่ของปุ๋ย
ที่สูญเสีย (Grünbühel et al,., 2003) นี้อาจจะ
อีกครั้ง flected ระดับในการสำรวจในปัจจุบันบางส่วนที่ไม่ได้
ของเกษตรกรที่กล่าวถึงการผลิตปุ๋ยเป็น
บทบาทของปศุสัตว์
ข้าวเป็นสินค้าเกษตรหลักในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ของประเทศไทยและเป็นพื้นฐานของเศรษฐกิจ subsis-Tence แบบดั้งเดิม (Saisoong, 1989) คนผลิตข้าว
เพื่อการบริโภคส่วนใหญ่บ้าน แต่ยังขายในส่วนของ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

4.2 ไร่ลักษณะ
ตาม tipraqsa et al . ( 2007 ) ขนาดของที่ดิน
ผู้ถือครองของเกษตรกรในประเทศไทยขึ้นอยู่กับระบบไอเอ็นจีฟาร์ม . สำหรับชุมชนจังหวัดขอนแก่น
ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ , ผู้เขียนเหล่านี้รายงานยืนยันอายุขนาดฟาร์ม 3.9 และ 2.7 ฮาแบบบูรณาการและ com mercial ฟาร์ม ตามลำดับ kehren ( 1999 ) พบ
ขนาดเฉลี่ยของการถือครองที่ดินของ 5.6 ฮาในไทย ฟาร์ม
ในขณะที่จํานวนมากของเกษตรกรรายย่อย
เป็นเจ้าของน้อยกว่า 1.6 ฮา ค่าเหล่านี้จะคล้ายกับ
ค่าที่พบในการศึกษา โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับ
ฟาร์มขนาดเล็ก chantalakhana ( 2001 ) กล่าวว่า ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เกษตรกรไทย

หมู่บ้านโดยทั่วไปเพิ่ม 5 เนื้อบูffกฤษณา ใช้แปลงเล็กขนาด 0.2 จะฮา
1 สำหรับสัตว์กินหญ้า เหล่านี้เสริมอื่นๆ
พื้นที่ของปศุสัตว์ เช่น ข้าวเปลือก จึง elds . ตามการ Gr üü r
NB et al . ( 2003 ) , บูffกฤษณา และโคเนื้อใน
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือถากได้อย่างอิสระในการเก็บเกี่ยวจึง elds
ในช่วงฤดูแล้งกับการปฏิสนธิของ Har อ้อมจึง elds โดยมูลเป็นส่วนหนึ่งใน
พืชผลปศุสัตว์ระบบ ในเวลากลางคืนและในที่สุด
ของระยะเวลาที่พืชสัตว์ที่ถูกเก็บไว้ใน bles STA และเลี้ยงด้วยฟางและหญ้า อุจจาระปน
ฟางที่นอนมา จึง elds เมื่อ
ทุกปีก่อนฤดูปลูก แม้ว่า ERS ฟาร์มรู้ค่าของชิ้นส่วนขนาดใหญ่ของมูล
เปลืองตัว ( Gr ü NB ü r et al . , 2003 ) นี้อาจจะเป็น
Re flประมวลเพื่อการศึกษาระดับปริญญาบางส่วนในการสำรวจในปัจจุบันที่ไม่มี
ของเกษตรกรกล่าวถึงการผลิตปุ๋ยคอกเป็นบทบาทของปศุสัตว์
ข้าวเป็นหลักผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ประเทศไทยและให้พื้นฐานของแบบดั้งเดิม subsis tence เศรษฐกิจ ( saisoong , 1989 ) คนผลิตข้าวเพื่อการบริโภค
ส่วนใหญ่ที่บ้านก็ขาย ส่วนของ