bad for the poor because they would

bad for the poor because they would be bypassed and marginalized by the structural changes of modern growth. Beyond this, there had been considerable concern in policy circles that the public expenditures required for the reduction of poverty would entail a reduction in the rate of growth. The concerns that concentrated efforts to lower poverty would slow the rate of growth paralleled the arguments that countries with lower inequality would experience slower growth.In particular, if there were redistribution of income or assets from rich to poor, even through progressive taxation, the concern was expressed that savings would fall. However, while the middle class generally has the highest savings rates, the mar ginal savings rates, of the marginal savings rates of the poor, when viewed from a holistic perspective, are not small. In addition to financial savings, the poor tend to spend additional income on improved nutrition, education for their children, improvements in housing conditions, and other expenditures that, especially at poverty levels, represent investments rather than consumption. There are at least five reasons why policies focused toward reducing poverty levels need not lead to a slower rate of growth. First, widespread poverty creates conditions in which the poor have no access to credit, are unable to finance their children's education, and, in the absence of physical or monetary investment opportunities, have many children as a source of old-age financial security. Together these factors cause per capita growth to be less than what it would be if there were greater equality. Second, a wealth of empirical data bears witness to the fact that unlike the the rich in many contem historical experience of the now developed countries, the rich in many contemporary poor countries are generally not noted for their frugality or for their desire to save and invest substantial proportions of their incomes in the local economy. Third, the low incomes and low levels of living for the poor, which are manifested in poor health, nutrition, and education, can lower their economic productivity and thereby lead directly and indirectly to a slower-growing economy. Strategies to raise the incomes and levels of living of the poor would therefore contribute not only to their material well-being but also to the productivity and income the economy as a whole. (These issues are considered further in Chapter 8.) Fourth, raising the income levels of the poor will stimulate an overall increase in the demand for locally produced necessity products like food and clothing, whereas the rich tend to spend more of their additional incomes on imported luxury goods. Rising demand for local goods provides a greater stimulus to local production, local employment, and local investment. Such demand thus creates the conditions for rapid economic growth and a broader popular participation in that growth. Fifth a reduction of mass poverty can stimulate healthy economic expansion by acting as a powerful material and psychological incentive to widespread public participation in the development process. By contrast, wide income disparities and substantial absolute poverty can act as powerful material and psychological disincentives to economic progress. They may even create the conditions for an ultimate rejection of progress by the masses impatient at the pace of progress or its failure to alter their material circumstances. We can conclude, therefore, that promoting rapid economic growth and reducing poverty are not mutually conflicting objectives. That dramatic reductions in poverty need not be incompatible with high growth is seen both in case studies and in the cross-national comparisons of data. Countries where poverty has been reduced the most tend to have had sustained growth; at the same time, growth does not guarantee poverty reduetion. over the past 30 years, China has experienced the highest growth rate in world and also the most dramatic reductions in poverty. The headcount of the poor in China fell from 634 million in 1981 to 128 million in 2004, with the corresponding headcount ratio falling from 64% to 10% This did not occurmrerely as a result of high growth. Policies actively encouraged modern-sector enlargement. Moreover, China has worked with the World bank and other development agencies to improve its poverty reduction programs and has built on its long-standing efforts to provide at least minimal education and health for its people as a firm foundation for long-term progress. Although the plight of many peasants has worsened in recent years, especially in interior regions, and inequality has greatly increased, the positive overall results of China's efforts to fight extreme poverty are apparent. Recent dramatic reductions of poverty in Vietnam have followed a similar pattern. Richer countries strongly tend to have low levels of absolute poverty. Through one means or another-the availability of employment and entrépre

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ดีสำหรับคนยากจน เพราะพวกเขาจะข้าม และ marginalized จากการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างเศรษฐกิจที่ทันสมัย นอกเหนือจากนี้ เคยมีความกังวลมากในวงการนโยบายว่า รายจ่ายสาธารณะที่จำเป็นสำหรับการลดความยากจนจะนำมาซึ่งการลดการเติบโตของ ความกังวลที่ว่า ความเข้มข้นในการลดความยากจนจะชะลอการเติบโตของขนานอาร์กิวเมนต์ที่ประเทศ มีต่ำกว่าอสมการจะพบเจริญเติบโตช้า โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ถ้ามีการกระจายรายได้หรือสินทรัพย์ไปให้ยากจน แม้ผ่านภาษีก้าวหน้า ความกังวลถูกแสดงว่าออมจะตก อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ชั้นกลางทั่วไปมีราคาพิเศษประหยัดสูงสุด มี.ค. ginal ลดราคา ราคาประหยัดกำไรเมื่อมองจากการมองแบบองค์รวม ยากจน ไม่ได้เล็ก นอกจากประหยัดเงิน คนจนมักจะ ใช้จ่ายรายได้เพิ่มปรับปรุงโภชนาการ การศึกษาสำหรับเด็ก การปรับปรุงในเรื่องที่พัก และค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ที่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในระดับความยากจน เป็นตัวแทนของเงินลงทุนมากกว่าการใช้ มี 5 เหตุผลทำไมนโยบายที่มุ่งเน้นต่อการลดระดับความยากจนต้องไม่นำไปสู่อัตราการเจริญเติบโตช้า ความยากจนที่แรก แพร่สร้างเงื่อนไขที่คนยากจนเครดิตไม่ถึง ไม่สามารถที่จะเงินการศึกษาของบุตร และ ในโอกาสการลงทุนทางการเงิน หรือทางกายภาพ มีเด็กจำนวนมากเป็นแหล่งของความปลอดภัยทางการเงินอายุ รวมปัจจัยเหล่านี้ทำให้เจริญเติบโตต่อหัวน้อยกว่าอะไรมันจะถ้ามีความเท่าเทียมกันมากขึ้น ที่สอง ความมั่งคั่งของข้อมูลเชิงประจักษ์หมีพยานถึงความจริงที่แตกต่างจากคนรวยในหลาย contem อดีตของขณะนี้ประเทศที่พัฒนาแล้ว คนรวยในประเทศยากจนร่วมสมัยโดยทั่วไปไม่ระบุอยู่ สำหรับช่วยการ หรือความปรารถนาของพวกเขาเพื่อบันทึก และลงทุนพบสัดส่วนของรายได้ของพวกเขาในเศรษฐกิจท้องถิ่น ที่สาม รายได้ต่ำและระดับต่ำของการอยู่สำหรับยากจน ซึ่งเป็นที่ประจักษ์ในสุขภาพดี โภชนาการ และการศึกษา สามารถเพิ่มผลผลิตทางเศรษฐกิจที่ต่ำกว่า และนำโดยตรง และโดยอ้อมจึงเป็นเศรษฐกิจที่เติบโตช้า กลยุทธ์เพื่อยกระดับรายได้และระดับของการใช้ชีวิตยากจนจะดังนั้นทำได้ไม่เฉพาะของวัสดุอยู่ แต่ยัง ให้ผลผลิตและรายได้เศรษฐกิจทั้งหมด (ปัญหาเหล่านี้กำลังพิจารณาเพิ่มเติมในบทที่ 8) สี่ เพิ่มระดับรายได้ของคนจนจะกระตุ้นการเพิ่มขึ้นโดยรวมของความต้องการจำเป็นการผลิตผลิตภัณฑ์เช่นอาหารและเสื้อผ้า ในขณะที่คนรวยมักจะ ใช้รายได้ของพวกเขาเพิ่มเติมสินค้าหรูนำเข้า ความต้องการสินค้าเพิ่มขึ้นให้กระตุ้นมากขึ้นการผลิต งานท้องถิ่น และการลงทุนในท้องถิ่น ความต้องการดังกล่าวจึงสร้างเงื่อนไขสำหรับการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วและการมีส่วนร่วมนิยมกว้างในการเติบโต ห้า การลดความยากจนโดยรวมสามารถกระตุ้นการขยายตัวทางเศรษฐกิจที่ดีต่อสุขภาพ โดยทำหน้าที่เป็นวัสดุที่มีประสิทธิภาพและแรงจูงใจทางจิตวิทยาเพื่อแพร่หลายประชาชนมีส่วนร่วมในกระบวนการพัฒนา โดยคมชัด ความแตกต่างของรายได้ที่กว้างและยากจนพบสามารถทำหน้าที่เป็นวัสดุที่มีประสิทธิภาพและ disincentives ทางจิตวิทยาเพื่อความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจ อาจแม้แต่สร้างเงื่อนไขสำหรับการปฏิเสธที่ดีที่สุดมีความคืบหน้า โดยฝูงใจร้อนที่ก้าวคืบหน้าหรือความล้มเหลวในการเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ของวัสดุ เราสามารถสรุป ดังนั้น ที่ส่งเสริมการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วและลดความยากจนจะไม่ร่วมกันขัดแย้งกันวัตถุประสงค์ ที่ลดลงอย่างมากในความยากจนไม่จำเป็นต้องเข้ากันกับการเจริญเติบโตสูงจะเห็นได้ทั้ง ในกรณีศึกษา และ ในการเปรียบเทียบข้อมูล cross-national ประเทศที่ยากจนได้ลดลงมากที่สุดมักจะ มีมียั่งยืนเติบโต ในเวลาเดียวกัน การเจริญเติบโตไม่รับประกัน reduetion ความยากจน ผ่านมา 30 ปี จีนมีประสบการณ์อัตราการเติบโตสูงที่สุดในโลก และลดความยากจนที่สุด จำนวนคนยากจนในจีนลดลงจาก 634 ล้านในปี 1981 ถึง 128 ล้านในปี 2004 มีอัตราส่วนจำนวนคนที่เกี่ยวข้องลดลงจาก 64% เป็น 10% นี้ไม่ occurmrerely ไม่เป็นผลมาจากการเติบโตสูง นโยบายขยายภาคทันสมัยสนับสนุนอย่างแข็งขัน นอกจากนี้ จีนได้ทำงานกับธนาคารโลกและหน่วยงานพัฒนาต่าง ๆ เพื่อปรับปรุงโปรแกรมการลดความยากจน และได้สร้างความพยายามอันยาวนานเพื่อให้การศึกษาน้อยที่สุดน้อยและสุขภาพสำหรับคนเป็นรากฐานมั่นสำหรับความคืบหน้าระยะยาว แม้ว่าชะตากรรมของชาวนาจำนวนมากได้แย่ลงในปี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภูมิภาคภายใน และความไม่เท่าเทียมกันอย่างมากเพิ่มขึ้น ผลบวกทั้งหมดของความพยายามของจีนในการต่อสู้ยากเห็นได้ชัดเจน ล่าอย่างมากลดความยากจนในประเทศเวียดนามได้ปฏิบัติตามรูปแบบที่คล้ายกัน ยิ่งประเทศอย่างยิ่งมักจะ มียากจนในระดับต่ำ หนึ่งวิธีหรืออื่นที่พร้อมใช้งานของการจ้างงานและ entrépre

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ที่ไม่ดีสำหรับคนยากจนเพราะพวกเขาจะข้ามและด้อยโดยการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างของการเจริญเติบโตที่ทันสมัย นอกเหนือจากนี้มีการได้รับความกังวลเป็นอย่างมากในวงการนโยบายว่าค่าใช้จ่ายของประชาชนที่จำเป็นสำหรับการลดลงของความยากจนจะนำมาซึ่งการลดลงของอัตราการเจริญเติบโตที่ ความกังวลที่มีความเข้มข้นความพยายามที่จะลดความยากจนจะชะลออัตราการเจริญเติบโตขนานข้อโต้แย้งที่ว่าประเทศที่มีความไม่เท่าเทียมกันที่ต่ำกว่าจะมีประสบการณ์ช้า growth.In โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้ามีการกระจายของรายได้หรือทรัพย์สินจากที่อุดมไปด้วยไม่ดีแม้ผ่านการเก็บภาษีก้าวหน้ากังวล ก็แสดงว่าเงินฝากออมทรัพย์จะตก อย่างไรก็ตามในขณะที่ชนชั้นกลางโดยทั่วไปมีอัตราการออมสูงสุดอัตราเงินฝากออมทรัพย์ Mar ginal ที่อัตราเงินฝากออมทรัพย์เพิ่มของคนยากจนเมื่อมองจากมุมมองแบบองค์รวมจะไม่เล็ก นอกเหนือไปจากเงินฝากออมทรัพย์ทางการเงินที่น่าสงสารมีแนวโน้มที่จะใช้จ่ายรายได้เพิ่มเติมเกี่ยวกับโภชนาการที่ดีขึ้น, การศึกษาสำหรับเด็กของพวกเขาในการปรับปรุงสภาพที่อยู่อาศัยและค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ที่โดยเฉพาะอย่างยิ่งในระดับความยากจนเป็นเงินลงทุนมากกว่าการบริโภค มีอย่างน้อยห้าเหตุผลว่าทำไมนโยบายที่มุ่งเน้นต่อการลดระดับความยากจนไม่จำเป็นต้องนำไปสู่​​อัตราที่ช้าลงของการเจริญเติบโต ครั้งแรกที่ความยากจนสร้างเงื่อนไขในการที่คนจนมีการเข้าถึงสินเชื่อไม่มีไม่สามารถนำไปเป็นทุนการศึกษาของเด็กของพวกเขาและในกรณีที่ไม่มีโอกาสในการลงทุนทางกายภาพหรือทางการเงินที่มีเด็กจำนวนมากที่เป็นแหล่งของความมั่นคงทางการเงินเก่าอายุ ร่วมกันปัจจัยเหล่านี้ก่อให้เกิดการเจริญเติบโตต่อหัวจะน้อยกว่าสิ่งที่มันจะเป็นอย่างไรถ้ามีความเท่าเทียมกันมากขึ้น ประการที่สองความมั่งคั่งของข้อมูลเชิงประจักษ์เป็นพยานถึงความจริงที่ว่าแตกต่างจากที่อุดมไปด้วยประสบการณ์ในอดีตหลาย contem ของประเทศที่พัฒนาแล้วในขณะนี้ที่อุดมไปด้วยในหลายประเทศที่ยากจนร่วมสมัยมักจะไม่สังเกตเห็นความประหยัดของพวกเขาหรือความปรารถนาที่จะบันทึกและการลงทุน สัดส่วนรายได้ที่สำคัญของพวกเขาในเศรษฐกิจท้องถิ่น ประการที่สามรายได้ต่ำและระดับต่ำของที่อยู่อาศัยสำหรับคนยากจนซึ่งเป็นที่ประจักษ์ในสุขภาพไม่ดี, โภชนาการ, การศึกษาและสามารถลดการผลิตทางเศรษฐกิจของประเทศและจึงนำไปสู่​​ตรงและทางอ้อมไปสู่​​เศรษฐกิจเติบโตช้า กลยุทธ์ในการเพิ่มรายได้และระดับของการใช้ชีวิตของคนยากจนจึงจะมีส่วนร่วมไม่เพียง แต่จะวัสดุของพวกเขาเป็นอยู่ที่ดี แต่ยังรวมถึงการผลิตและรายได้ทางเศรษฐกิจโดยรวม (ปัญหาเหล​​่านี้จะมีการพิจารณาต่อไปในบทที่ 8) ประการที่สี่การยกระดับรายได้ของคนยากจนจะกระตุ้นให้เกิดการเพิ่มขึ้นโดยรวมในความต้องการสำหรับผลิตภัณฑ์ที่ผลิตในประเทศจำเป็นเช่นอาหารและเสื้อผ้าในขณะที่คนรวยมีแนวโน้มที่จะใช้จ่ายมากขึ้นของรายได้ที่เพิ่มขึ้นของพวกเขาใน นำเข้าสินค้าหรูหรา ต้องการที่เพิ่มขึ้นสำหรับสินค้าในท้องถิ่นให้มากขึ้นเพื่อกระตุ้นการผลิตในประเทศการจ้างงานในท้องถิ่นและการลงทุนในท้องถิ่น ความต้องการดังกล่าวจึงสร้างเงื่อนไขสำหรับการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วและการมีส่วนร่วมที่เป็นที่นิยมในวงกว้างในการเจริญเติบโตที่ ประการที่ห้าการลดลงของความยากจนมวลสามารถกระตุ้นการขยายตัวทางเศรษฐกิจที่ดีต่อสุขภาพโดยทำหน้าที่เป็นวัสดุที่มีประสิทธิภาพและแรงจูงใจทางจิตวิทยาเพื่อการมีส่วนร่วมของประชาชนอย่างกว้างขวางในกระบวนการพัฒนา ในทางตรงกันข้ามความเหลื่อมล้ำรายได้กว้างและความยากจนแน่นอนที่สำคัญสามารถทำหน้าที่ของวัสดุและการขาดแรงจูงใจทางจิตวิทยาที่มีประสิทธิภาพเพื่อความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจ พวกเขายังอาจสร้างเงื่อนไขสำหรับการปฏิเสธที่ดีที่สุดของความคืบหน้าโดยฝูงใจร้อนที่ก้าวของความคืบหน้าหรือความล้มเหลวในการแก้ไขสถานการณ์วัสดุของพวกเขา เราสามารถสรุปได้ดังนั้นที่ส่งเสริมการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วและลดความยากจนไม่ได้ขัดแย้งกันวัตถุประสงค์ร่วมกัน ที่ลดลงอย่างมากในความยากจนไม่จำเป็นต้องเข้ากันไม่ได้กับการเจริญเติบโตสูงมีให้เห็นทั้งในกรณีศึกษาและในการเปรียบเทียบข้ามชาติของข้อมูล ประเทศที่ยากจนได้รับการลดลงส่วนใหญ่มักจะมีการเติบโตอย่างยั่งยืน; ในเวลาเดียวกันการเจริญเติบโตไม่รับประกัน reduetion ความยากจน ที่ผ่านมา 30 ปีที่ผ่านมาจีนมีประสบการณ์อัตราการเติบโตสูงที่สุดในโลกและยังลดลงอย่างมากที่สุดในการแก้ไขปัญหาความยากจน บุคลากรจำนวนของคนยากจนในประเทศจีนลดลงจาก 634,000,000 ใน 1981-128,000,000 ในปี 2004 ที่มีอัตราส่วนจำนวนพนักงานที่สอดคล้องกันลดลงจาก 64% เป็น 10% นี้ไม่ได้ occurmrerely เป็นผลมาจากการเจริญเติบโตสูง นโยบายการสนับสนุนอย่างแข็งขันการขยายตัวของภาคที่ทันสมัย นอกจากนี้ประเทศจีนได้ทำงานร่วมกับธนาคารทั่วโลกและการพัฒนาหน่วยงานอื่น ๆ เพื่อปรับปรุงโปรแกรมการลดความยากจนและได้สร้างขึ้นบนความพยายามอันยาวนานในการให้การศึกษาอย่างน้อยน้อยที่สุดและสุขภาพสำหรับคนที่เป็นรากฐานที่มั่นคงสำหรับความคืบหน้าในระยะยาว แม้ว่าชะตากรรมของชาวบ้านจำนวนมากได้แย่ลงในปีที่ผ่านมาโดยเฉพาะอย่างยิ่งในภูมิภาคภายในและความไม่เท่าเทียมกันเพิ่มขึ้นอย่างมากผลในเชิงบวกโดยรวมของความพยายามของจีนที่จะต่อสู้กับความยากจนได้ชัดเจน ลดลงอย่างมากเมื่อเร็ว ๆ นี้ของความยากจนในเวียดนามได้ตามรูปแบบที่คล้ายกัน ประเทศร่ำรวยอย่างยิ่งมีแนวโน้มที่จะมีระดับต่ำของความยากจนแน่นอน ผ่านหนึ่งในวิธีการหรืออื่น-ความพร้อมของการจ้างงานและentrépre