Although the community-based forest

Although the community-based forest management policy started
relatively recently in 2000 in Bhutan compared to other neighboring developing
countries such as India and Nepal, Bhutan occupies a unique
place in the world for its efforts to conserve a large portion of its forests
over a long period of time. It is estimated that a total of 26,826 km2
(which constitutes about 73% of the total geographical area of Bhutan)
is covered in forest (FAO, 2012). It should be noted that Bhutan's forests
forman important component of the country's fragile Himalayanmountain
ecosystem and the conservation of its forests is necessary to maintain
this sensitive ecosystemfor the overall development of society and
nature. On the other hand, Bhutan is largely an agrarian and subsistence
economy inwhich a large number of people critically depend on natural
resources such as forests, streams and meadows for their livelihoods.
About 69% of the total Bhutanese population lives in rural areas and
most of them are directly or indirectly dependent on natural resources
for their subsistence livelihood (Temphel and Beukeboom, 2007).
About one third of these people are living below the poverty line
(NSB, 2007).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แม้ว่าการเริ่มต้นนโยบายการจัดการป่าชุมชนค่อนข้างล่าสุดในปี 2000 ในภูฏานเมื่อเทียบกับการพัฒนาอื่น ๆ ใกล้เคียงประเทศอินเดีย และเนปาล ภูฏานใช้เฉพาะทำในโลกสำหรับความพยายามในการรักษาส่วนใหญ่ของป่าของช่วงระยะเวลายาวนาน มีประเมินที่รวม 26,826 km2(ซึ่งถือประมาณ 73% ของพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ของประเทศภูฏาน)มีครอบคลุมอยู่ในป่า (FAO, 2012) มันควรจะสังเกตของภูฏานที่ป่าส่วนประกอบสำคัญ forman ของ Himalayanmountain เปราะบางของประเทศระบบนิเวศและการอนุรักษ์ป่าจำเป็นต้องรักษาecosystemfor นี้มีความสำคัญการพัฒนาโดยรวมของสังคม และธรรมชาติ บนมืออื่น ๆ ภูฏานเป็นส่วนใหญ่เทคโนโลยีและชีพเศรษฐกิจซึ่งคนจำนวนมากถึงขึ้นอยู่กับธรรมชาติทรัพยากรป่าไม้ กระแส และโดวส์ในวิถีชีวิตของพวกเขาประมาณ 69% ของประชากร Bhutanese อยู่ในชนบท และส่วนใหญ่จะเป็นโดยตรง หรือโดยทางอ้อมขึ้นอยู่กับทรัพยากรธรรมชาติสำหรับตัวชีพชีวะ (Temphel และ Beukeboom, 2007)ประมาณหนึ่งในสามของคนเหล่านี้อาศัยอยู่ใต้เส้นความยากจน(NSB, 2007)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แม้ว่าชุมชนตามนโยบายการจัดการป่าไม้เริ่มต้นค่อนข้างเร็วในปี 2000 ในภูฏานเมื่อเทียบกับการพัฒนาใกล้เคียงอื่น ๆ ประเทศเช่นอินเดียและเนปาลภูฏานตรงที่ไม่ซ้ำกันสถานที่ในโลกสำหรับความพยายามที่จะรักษาส่วนใหญ่มาจากป่าในระยะเวลานานเวลา มันเป็นที่คาดว่ารวมของ 26,826 กิโลเมตร 2 (ซึ่งถือว่าประมาณ 73% ของพื้นที่ทางภูมิศาสตร์รวมของภูฏาน) ถูกปกคลุมอยู่ในป่าแห่งสหประชาชาติ (FAO 2012) มันควรจะตั้งข้อสังเกตว่าป่าภูฏานฟอร์แมนองค์ประกอบที่สำคัญของประเทศ Himalayanmountain เปราะบางของระบบนิเวศและการอนุรักษ์ป่าไม้ที่มีความจำเป็นในการรักษานี้มีความละเอียดอ่อนecosystemfor การพัฒนาโดยรวมของสังคมและธรรมชาติ ในทางกลับกันภูฏานเป็นส่วนใหญ่เกษตรกรรมและการดำรงชีวิตเศรษฐกิจ inwhich จำนวนมากของผู้คนอย่างยิ่งขึ้นอยู่กับธรรมชาติทรัพยากรเช่นป่าไม้ลำธารและทุ่งหญ้าสำหรับการดำรงชีวิตของพวกเขา. เกี่ยวกับ 69% ของประชากรภูฏานรวมอาศัยอยู่ในพื้นที่ชนบทและส่วนใหญ่ของพวกเขาโดยตรงหรือโดยอ้อมขึ้นอยู่กับทรัพยากรทางธรรมชาติเพื่อการดำรงชีวิตของพวกเขาดำรงชีวิต (Temphel และ Beukeboom 2007). ประมาณหนึ่งในสามของคนเหล่านี้อาศัยอยู่ใต้เส้นความยากจน(NSB, 2007)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แม้ว่าการจัดการป่าไม้โดยชุมชนนโยบายเริ่มต้น
ค่อนข้างเมื่อเร็ว ๆนี้ในปี 2000 ในภูฏานเมื่อเทียบกับเพื่อนบ้านอื่น ๆการพัฒนา
ประเทศ เช่น อินเดีย และเนปาล ภูฏานใช้เป็นสถานที่เฉพาะ
ในโลกสำหรับความพยายามที่จะอนุรักษ์ส่วนใหญ่ของป่า
ในช่วงระยะเวลาที่ยาวนานของเวลา มันคือประมาณว่าทั้งหมดของ 26826
ตารางกิโลเมตร( ซึ่งถือเป็นร้อยละ 73 ของพื้นที่ทั้งหมดของภูฏาน )
จะครอบคลุมในป่า ( FAO , 2012 ) มันควรจะสังเกตว่า ประเทศภูฏาน เป็นส่วนประกอบสำคัญของระบบนิเวศป่า
แมน himalayanmountain
ของประเทศที่เปราะบางและการอนุรักษ์ป่าเป็นสิ่งที่จำเป็นเพื่อรักษา
อ่อนไหว ecosystemfor การพัฒนาโดยรวมของสังคมและ
ธรรมชาติ บนมืออื่น ๆภูฏานเกษตรกรรมเป็นส่วนใหญ่ และยังชีพ
เศรษฐกิจที่มีเป็นจำนวนมากของผู้คนอย่างมาก ขึ้นอยู่กับธรรมชาติ
ทรัพยากรธรรมชาติ เช่น ป่าไม้ ลำธาร และทุ่งหญ้าเพื่อการดํารงชีวิตของพวกเขา .
ประมาณ 69% ของประชากรภูฏานทั้งหมดอาศัยอยู่ในชนบทและ
ส่วนใหญ่ของพวกเขาจะโดยตรงหรือโดยอ้อมขึ้นอยู่กับทรัพยากร ธรรมชาติของผู้หญิง (
. และ temphel beukeboom
, 2007 )เกี่ยวกับหนึ่งในสามของคนเหล่านี้ที่อาศัยอยู่ใต้เส้นความยากจน
( , 2007 )