An entirely different approach is t

An entirely different approach is taken by Graeme Tytler, who applies nineteenth-century psychological theory to the novel. In Brontë's day, an obvious label for Heathcliff would have been monomaniac, a term which is today equated with obsession but was in the nineteenth century a specific disorder with clearly defined symptoms and progression. Graeme Tytler theorizes that Heathcliff fits the contemporary medical diagnosis of monomania, as defined by Jean Etienne Dominique Esquirol, one of the founders of modern psychiatry. Esquirol defined monomania as "the disease of going to extremes, of singularization, of one-sidedness." The application of this definition to Heathcliff is too obvious to need further comment; equally relevant to a diagnosis of Heathcliff is Esquirol's listing of the causes of monomania:
Monomania is essentially a disease of the sensibility. It reposes altogether upon the affections, and its study is inseparable from a knowledge of the passions. Its seat is in the heart of man, and it is there that we must search for it, in order to possess ourselves of all its peculiarities. How many are the cases of monomania caused by thwarted love, by fear, vanity, wounded self-love, or disappointed ambition.
Tytler distinguishes stages in the development of Heathcliff's monomania. Heathcliff shows a predisposition to monomania up to and slightly after Catherine's death in such behavior as his single-minded determination to be connected to her after her death. It is, however, not until eighteen years or so after her death that he shows signs of insanity. Much of what he says and does after Chapter 29 is symptomatic of monomania–hallucinations, insomnia, talking to himself or to Catherine's ghost, his preoccupation at meals and in conversation, his sighs and moans, his harsh treatment of Cathy and Hareton, and his being haunted by Catherine's image.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

วิธีการที่แตกต่างถูกนำมา โดยแกรม Tytler ที่ใช้ทฤษฎีจิตวิทยาปั้นจั่นศตวรรษกับนิยาย ในวันของ Brontë มีป้ายชื่อชัดเจนสำหรับ Heathcliff จะได้รับ monomaniac คำที่วันนี้ equated กับครอบงำจิตใจ แต่ในศตวรรษ โรคเฉพาะอาการอย่างชัดเจนและก้าวหน้า แกรม Tytler theorizes ว่า Heathcliff เหมาะกับการวินิจฉัยทางการแพทย์ร่วมสมัยของ monomania ตามที่กำหนด โดย Jean Etienne โดมินิค Esquirol หนึ่งในผู้ก่อตั้งของจิตเวชที่ทันสมัย Esquirol กำหนด monomania เป็น "โรคไปสุด singularization, one-sidedness" การประยุกต์ใช้ข้อกำหนดนี้เพื่อ Heathcliff จะชัดเจนเกินไปที่จะต้องเพิ่มเติมข้อคิดเห็น เท่าที่เกี่ยวข้องกับการวินิจฉัยของ Heathcliff เป็นรายการของ Esquirol สาเหตุของ monomania:
Monomania เป็นเป็นโรคของการอย่างทันการ มัน reposes กันตาม affections ที่ และการศึกษาต่อจากความรู้ของจิตใจ ของที่นั่งอยู่ในหัวใจของมนุษย์ และก็มีที่เราต้องค้นหา การมีข้องของตนเอง Monomania ที่เกิดจากความรัก thwarted กลัว โต๊ะเครื่องแป้ง self-love ได้รับบาดเจ็บ หรือความใฝ่ฝันหวังกรณีมีจำนวน
Tytler ขั้นตอนในการพัฒนาของ Heathcliff monomania ที่แตกต่างกัน Heathcliff แสดง predisposition เพื่อ monomania ถึง และเล็กน้อยหลังจากตายแคทเธอรีนในพฤติกรรมดังกล่าวเป็นของเขามุ่งมั่นใจการเชื่อมต่อกับเธอหลังจากเธอตาย เป็น ไม่ถึงสิบแปดปีหรือดังนั้นหลังจากการตายของเธอว่า เขาแสดงอาการบ้า มากในสิ่งที่เขากล่าวว่า และไม่หลังจากบทที่ 29 มีอาการ monomania–hallucinations นอนไม่หลับ พูดเอง หรือ ผีแคทเธอรีน preoccupation เขาอาหาร และ ในการส นทนา เขา sighs และ moans รักษาเขารุนแรง Cathy Hareton และเขาถูกบ้านผี โดยแคทเธอรีนรูป

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วิธีการที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงคือการดำเนินการโดยแกรม Tytler ที่ใช้ในศตวรรษที่สิบเก้าทฤษฎีทางจิตวิทยาเพื่อนวนิยาย ในวันBrontëของฉลากที่ชัดเจนสำหรับ Heathcliff จะได้รับ monomaniac คำซึ่งวันนี้บรรจุด้วยความหลงใหล แต่ในศตวรรษที่สิบเก้าเป็นโรคที่มีอาการที่เฉพาะเจาะจงกำหนดไว้อย่างชัดเจนและความก้าวหน้า แกรม Tytler theorizes ที่ Heathcliff เหมาะกับการวินิจฉัยทางการแพทย์ร่วมสมัยของครุ่นคิดเรื่องเดียวตามที่กำหนดไว้โดยฌองเอเตียน Dominique Esquirol หนึ่งในผู้ก่อตั้งของจิตเวชที่ทันสมัย Esquirol ครุ่นคิดเรื่องเดียวที่กำหนดว่า "โรคที่จะไปสุดขั้วของ singularization ของหนึ่ง sidedness." การใช้คำนิยามนี้จะ Heathcliff ที่เห็นได้ชัดเกินไปที่จะต้องการความเห็นเพิ่มเติม; เท่าเทียมกันที่เกี่ยวข้องกับการวินิจฉัยของ Heathcliff เป็นรายชื่อ Esquirol ของสาเหตุของการครุ่นคิดเรื่องเดียว:
ครุ่นคิดเรื่องเดียวเป็นหลักโรคของความรู้สึก มัน reposes สิ้นเชิงกับความรักและการศึกษาที่เป็นที่แยกออกจากความรู้เกี่ยวกับความรัก ที่นั่งอยู่ในหัวใจของมนุษย์และมันจะมีที่เราจะต้องค้นหาได้ในการที่จะมีตัวเองทุกลักษณะของ ? วิธีการหลายกรณีของครุ่นคิดเรื่องเดียวที่เกิดจากความรักขัดขวางด้วยความกลัว, โต๊ะเครื่องแป้งได้รับบาดเจ็บตัวเองรักหรือความทะเยอทะยานผิดหวัง
Tytler แตกต่างขั้นตอนในการพัฒนาของ Heathcliff ครุ่นคิดเรื่องเดียวของ Heathcliff จูงใจที่จะแสดงให้เห็นถึงครุ่นคิดเรื่องเดียวและเล็กน้อยหลังจากการตายของแคเธอรีนในพฤติกรรมดังกล่าวเป็นความมุ่งมั่นที่ใจเดียวของเขาที่จะต้องเชื่อมต่อกับเธอหลังจากการตายของเธอ มันเป็น แต่ไม่ได้จนกว่าสิบแปดปีหรือดังนั้นหลังจากการตายของเธอว่าเขาแสดงให้เห็นถึงสัญญาณของความบ้า มากของสิ่งที่เขาพูดและไม่หลังจากบทที่ 29 เป็นอาการของครุ่นคิดเรื่องเดียว-หลอนนอนไม่หลับพูดกับตัวเองหรือผีแคทเธอรีของความลุ่มหลงของเขาที่อาหารและในการสนทนา, ถอนหายใจของเขาและ moans การรักษาที่รุนแรงของเขาเคธี่และ Hareton และของเขา ถูกหลอกหลอนด้วยภาพแคเธอรีน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

วิธีการที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง คือ ถ่ายโดย แกรม tytler ที่ประยุกต์ทฤษฎีทางจิตวิทยาในศตวรรษที่สิบเก้าเพื่อนวนิยาย ใน bront . วัน ป้ายชื่อที่ชัดเจนสำหรับฮีธคลิฟฟ์จะได้รับเกี่ยวกับการครุ่นคิดเรื่องเดียว , ระยะเวลาที่วันนี้ equated กับความหลงใหล แต่ในศตวรรษที่สิบเก้าที่ระบุไว้อย่างชัดเจน และโรคที่มีอาการลุกลามแกรม tytler theorizes ว่าฮีธคลิฟฟ์เหมาะกับการวินิจฉัยทางการแพทย์ร่วมสมัยของการครุ่นคิดเรื่องเดียว , กําหนดโดย ฌอง - โดมินิค esquirol หนึ่งในผู้ก่อตั้งของจิตวิทยาสมัยใหม่ esquirol กำหนดการครุ่นคิดเรื่องเดียวเป็น " โรคไปสุดขั้วของ singularization , หนึ่ง sidedness . " การใช้นิยามนี้ฮีธคลิฟฟ์ก็ชัดเจนต้องการแสดงความคิดเห็นเพิ่มเติมที่เกี่ยวข้องกันกับการวินิจฉัยของฮีธคลิฟฟ์เป็น esquirol ของรายการของสาเหตุของการครุ่นคิดเรื่องเดียว :
การครุ่นคิดเรื่องเดียวเป็นหลัก โรคของหัวใจ มัน reposes ทั้งหมดตามความชอบ และ การศึกษาคือแยกออกจากความรู้ของอารมณ์ . ที่นั่งอยู่ในจิตใจของมนุษย์ มันอยู่ที่เราต้องค้นหามัน เพื่อที่จะครอบครองตัวเอง peculiarities ทั้งหมดของวิธีการหลายกรณีของการครุ่นคิดเรื่องเดียวที่เกิดจากขัดขวางความรัก , ความกลัว , โต๊ะเครื่องแป้ง , บาดเจ็บรักตนเอง หรือผิดหวัง ความทะเยอทะยาน
tytler แตกต่างขั้นตอนในการพัฒนาของฮีธคลิฟฟ์ของการครุ่นคิดเรื่องเดียว . ฮีธคลิฟฟ์แสดงโอนเอียงการครุ่นคิดเรื่องเดียวขึ้นเล็กน้อยและหลังจากที่แคทเธอรีนความตายในพฤติกรรม เช่น ความตั้งใจมุ่งมั่นของเขาที่จะติดต่อเธอหลังจากการตายของเธอ มันเป็น , อย่างไรก็ตาม ,ไม่จนกระทั่งสิบแปดปีหรือดังนั้นหลังจากที่เธอตายที่เขาแสดงให้เห็นถึงสัญญาณของความบ้า มากในสิ่งที่เขาพูดและทำหลังจากบทที่ 29 เป็นอาการของการครุ่นคิดเรื่องเดียว – ประสาทหลอน นอนไม่หลับ พูดกับตัวเองหรือกับแคทเธอรีนผีเข้าไปในอาหาร และในการสนทนาของเขา . . . . . . . และการรักษาที่รุนแรงของ Cathy และแฮร์ตัน และเขาถูกสิงโดยแคทเธอรีน
รูปภาพ