As an intelligence, EI is different

As an intelligence, EI is different from personality trait (Brackett
and Mayer, 2003; Law et al., 2004; Freudenthaler and Neubauer, 2007). Third, EI will
advance in line with the development of age and experience of people (Goldenberg et al.,
2006; Coˆte´ and Miners, 2006).
Different from the ability-based model, the trait-based model conceptualizes EI as
“dispositions” that is different from cognitive abilities (Petrides and Furnham, 2001). It
consists of a broad arrange of non-cognitive abilities as stated by Bar-On (1997).
Bar-On (1997, p. 14) referred EI as “an array of noncognitive capabilities, competencies,
and skills that influence one’s ability to succeed in coping with environmental demands
and pressures”. In line with Bar-On’s (1997) ideas, other scholars regard EI as “a
constellation of behavioural dispositions and self-perceptions concerning one’s ability
to recognize, process and utilise emotion-laden information” (Zampetakis et al., 2008, p.
4). It reveals the extent to which a person perceives his or her abilities toward
managing and using his or her emotion information to benefit from it. The literature of
trait-based EI also claim that EI is part of personality and locates at the bottom of
personality rank (Petrides and Furnham, 2001; Sevdalis et al., 2007).
The distinction between the ability-based and trait-based model of EI reflects the
reality within EI research on existing disagreement toward the construct of EI. This
distinction is not only to create the problem in EI definition but also in its
measurements and results (Petrides and Furnham, 2003). As a consequence itgenerates the dispute around the measurement approach even though the underlying
theories are not different (Petrides and Furnham, 2003, 2006). This dispute roots from
the fact that those two different models of EI manufacture two different constructs of
EI that lead to differences in the operational definition (Petrides and Furnham, 2003).
But, this distinction definition of EI should not confine us to develop EI research
because these definitions “tend to be complementary rather than contradictory”
(Ciarrochi et al., 2000, p. 540).
In this study, we follow the definition provided by Davies et al. (1998). Their
definition was not only based on Mayer and Salovey’s (1997) definition (Wong and
Law, 2002; Law et al., 2004, Law et al., 2008) but also based on a comprehensive study
of EI literature (Law et al., 2008). According to Davies et al. (1998), EI is defined in term
of four dimensions “appraisal and expression of emotion in the self. . .appraisal and
recognition of emotions in others. . . regulation of emotion in the self and others . . . the
use of emotion to facilitate performance” (Davies et al., 1998, pp. 990-991). The
appraisal and expression of emotion in the self refers to one’s abilities to evaluate and
express his or her emotion while the appraisal and recognition of emotions in others
demonstrates the abilities to better evaluate and recognize the emotions of other people.
The regulation of emotion in one’s self and others is related to one’s abilities to better
regulate his or her emotion and the emotion of others. Finally, the use of emotion to
facilitate performance is related to one’s abilities to use his or her emotion to achieve
better personal performance and behaviors (Davies et al., 1998; Law et al., 2004).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การข่าวกรอง EI เป็นแตกต่างจากบุคลิกภาพติด (Brackettเม เยอร์ 2003 และ กฎหมาย et al., 2004 Freudenthaler ก Neubauer, 2007) 3 จะ EIแอดวานซ์ โดยพัฒนาอายุและประสบการณ์ของบุคคล (Goldenberg et al.,ปี 2006 Coˆte´ กผู้ปฏิบัติ 2006)แตกต่างจากแบบจำลองตามความสามารถ รูปแบบติดตาม conceptualizes EI เป็น"สุขุม" ที่จะแตกต่างจากความรับรู้ (Petrides และ Furnham, 2001) มันประกอบจัดเรียงสิ่งของไม่รับรู้ความสามารถ ตามแถบบน (1997)แถบบน (1997, p. 14) เรียกว่า "อาร์เรย์ของ noncognitive ความสามารถ ความสามารถ EIและทักษะที่มีผลของความสามารถในการรับมือกับความต้องการสิ่งแวดล้อมกความดัน" โดยแถบบนของ (1997) คิด นักวิชาการอื่น ๆ เกี่ยวกับ EI เป็น "aกลุ่มพฤติกรรมสุขุมและ self-perceptions ที่เกี่ยวข้องกับความสามารถของการรับรู้ การประมวลผล และใช้ข้อมูลอารมณ์รับภาระ" (Zampetakis et al., 2008, p4) นั้นเผยให้เห็นถึงขอบเขตที่บุคคลละเว้นความสามารถของเขา หรือเธอไปการจัดการ และใช้ข้อมูลอารมณ์ความรู้สึกของเขา หรือเธอได้ประโยชน์จากมัน วรรณกรรมของตามติด EI อ้างว่า EI เป็นส่วนหนึ่งของบุคลิกภาพ และหาตำแหน่งที่ตั้งที่ด้านล่างของบุคลิกภาพอันดับ (Petrides และ Furnham, 2001 Sevdalis et al., 2007)สะท้อนให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างแบบจำลอง ตามติด และ ตามความสามารถของ EIความเป็นจริงภายในวิจัยกันอยู่ไปโครงสร้างของ EI EI นี้ความแตกต่างไม่เท่ากับ สร้างปัญหา ในนิยาม EI แต่ในความวัดและผลลัพธ์ (Petrides และ Furnham, 2003) ผล itgenerates รอบการประเมินข้อโต้แย้งวิธีการถึงแม้ว่าตัวทฤษฎีไม่ต่างกัน (Petrides และ Furnham, 2003, 2006) ข้อโต้แย้งนี้รากจากสร้างความจริงที่ว่า รุ่นที่แตกต่างกันสองของ EI ผลิตสองแตกต่างกันของEI ที่นำไปสู่ความแตกต่างในนิยามปฏิบัติ (Petrides และ Furnham, 2003)แต่ คำนิยามนี้ความแตกต่างของ EI ควรไม่กำหนดขอบเขตให้พัฒนาวิจัย EIเนื่องจากข้อกำหนดเหล่านี้ "มีแนวโน้มที่จะเสริมมากกว่าขัดแย้ง"(Ciarrochi และ al., 2000, p. 540)ในการศึกษานี้ เราทำตามข้อกำหนดที่ให้โดยเดวีส์และ al. (1998) ของพวกเขาคำจำกัดความได้ไม่เฉพาะตามของ Salovey และเมเยอร์ (1997) คำจำกัดความ (วงศ์ และกฎหมาย 2002 กฎหมาย et al., 2004 กฎหมาย et al., 2008) แต่ยัง ขึ้นอยู่กับการศึกษาที่ครอบคลุมวรรณกรรม EI (กฎหมาย et al., 2008) ตามเดวีส์และ al. (1998), กำหนดระยะ EIมิติที่ 4 "เพื่อประเมินผลและค่าของอารมณ์ในตัวเองแตะ ppraisal และการรับรู้อารมณ์คนอื่น.. การควบคุมอารมณ์ตนเองและผู้อื่น...ใช้อารมณ์เพื่อประสิทธิภาพการทำงาน" (เดวีส์และ al., 1998 นำ 990 991) ที่ประเมินและของอารมณ์ในตนเองถึงแก่ความสามารถในการประเมิน และแสดงอารมณ์ความรู้สึกของเขา หรือเธอเพื่อประเมินผลและการรับรู้อารมณ์คนอื่นแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการประเมินที่ดีขึ้น และรับรู้อารมณ์ของคนอื่นข้อบังคับของอารมณ์หนึ่งของตนเองและผู้อื่นเกี่ยวข้องกับของความสามารถจะดีกว่าควบคุมอารมณ์ของ ตนและอารมณ์ของผู้อื่น ในที่สุด การใช้ออกไปช่วยในการเกี่ยวข้องกับของความสามารถในการใช้อารมณ์ของ ตนให้มีประสิทธิภาพประสิทธิภาพส่วนบุคคลและพฤติกรรม (เดวีส์และ al., 1998 กฎหมาย et al., 2004)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในฐานะที่เป็นหน่วยสืบราชการลับที่ As an intelligence, EI is different from personality trait (Brackett
และเมเยอร์ and Mayer, 2003; Law et al., 2004; Freudenthaler and Neubauer, 2007). Third, EI will
advance in line with the development of age and experience of people (Goldenberg et al.,
2006; Coˆte´ and Miners, 2006).
Different from the ability-based model, the trait-based model conceptualizes EI as
“dispositions” that is different from cognitive abilities (Petrides and Furnham, 2001). It
consists of a broad arrange of non-cognitive abilities as stated by Bar-On (1997).
Bar-On (1997, p. 14) referred EI as “an array of noncognitive capabilities, competencies,
and skills that influence one’s ability to succeed in coping with environmental demands
and pressures”. In line with Bar-On’s (1997) ideas, other scholars regard EI as “a
constellation of behavioural dispositions and self-perceptions concerning one’s ability
to recognize, process and utilise emotion-laden information” (Zampetakis et al., 2008, p.
4). It reveals the extent to which a person perceives his or her abilities toward
managing and using his or her emotion information to benefit from it. The literature of
trait-based EI also claim that EI is part of personality and locates at the bottom of
personality rank (Petrides and Furnham, 2001; Sevdalis et al., 2007).
The distinction between the ability-based and trait-based model of EI reflects the
reality within EI research on existing disagreement toward the construct of EI. This
distinction is not only to create the problem in EI definition but also in its
measurements and results (Petrides and Furnham, 2003). As a consequence itgenerates the dispute around the measurement approach even though the underlying
theories are not different (Petrides and Furnham, 2003, 2006). This dispute roots from
the fact that those two different models of EI manufacture two different constructs of
EI that lead to differences in the operational definition (Petrides and Furnham, 2003).
But, this distinction definition of EI should not confine us to develop EI research
because these definitions “tend to be complementary rather than contradictory”
(Ciarrochi et al., 2000, p. 540).
In this study, we follow the definition provided by Davies et al. (1998). Their
definition was not only based on Mayer and Salovey’s (1997) definition (Wong and
Law, 2002; Law et al., 2004, Law et al., 2008) but also based on a comprehensive study
of EI literature (Law et al., 2008). According to Davies et al. (1998), EI is defined in term
of four dimensions “appraisal and expression of emotion in the self. . .appraisal and
recognition of emotions in others. . . regulation of emotion in the self and others . . . the
use of emotion to facilitate performance” (Davies et al., 1998, pp. 990-991). The
appraisal and expression of emotion in the self refers to one’s abilities to evaluate and
express his or her emotion while the appraisal and recognition of emotions in others
demonstrates the abilities to better evaluate and recognize the emotions of other people.
The regulation of emotion in one’s self and others is related to one’s abilities to better
regulate his or her emotion and the emotion of others. Finally, the use of emotion to
facilitate performance is related to one’s abilities to use his or her emotion to achieve
better personal performance and behaviors (Davies et al., 1998; Law et al., 2004).

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เป็นปัญญา ไม่แตกต่างจากลักษณะบุคลิกภาพ ( แบร๊คเก็ต
และ เมเยอร์ , 2003 ; กฎหมาย et al . , 2004 ; Freudenthaler และนูเบาเออร์ , 2007 ) สาม นี่จะ
ล่วงหน้าให้สอดคล้องกับการพัฒนาของอายุและประสบการณ์ของคน ( โกลเดนเบิร์ก et al . ,
2006 ; Co ˆ te ใหม่และเหมือง , 2006 ) .
แตกต่างจากรูปแบบตามความสามารถ ใช้รูปแบบลักษณะเป็น
conceptualizes แป" อุปนิสัย " ที่แตกต่างจากความสามารถในการรับรู้ ( เพไทรด์ส และ furnham , 2001 ) มัน
ประกอบด้วยกว้างจัดไม่รับรู้ความสามารถตามที่ระบุ โดยแถบบน ( 2540 ) .
บาร์ ( 2540 , หน้า 14 ) เรียกผมเป็น " สมรรถภาพของอาร์เรย์ของความสามารถและทักษะ noncognitive
, ที่มีความสามารถที่จะประสบความสำเร็จในการรับมือกับความต้องการของสิ่งแวดล้อม
และความกดดัน "ในบรรทัดที่มีแถบบน ( 1997 ) ความคิด นักวิชาการอื่น ๆถือว่านี่เป็น " การแสดงออกทางพฤติกรรมและตนเอง
กลุ่มการรับรู้เกี่ยวกับความสามารถของ
จำ กระบวนการ และใช้อารมณ์ข้อมูล ลาเดน " ( zampetakis et al . , 2008 , p .
4 ) แสดงให้เห็นถึงขอบเขตที่บุคคลรับรู้ต่อ
ความสามารถ ของเขาหรือเธอการจัดการและการใช้ ของเขาหรือเธอ อารมณ์ ข้อมูลที่ได้รับประโยชน์จากมัน วรรณคดี
นิสัยตาม EI ยังอ้างว่าไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของบุคลิกภาพ และตั้งอยู่ที่ด้านล่างของบุคลิกภาพ และ furnham
อันดับเพไทรด์ส , 2001 ; sevdalis et al . , 2007 ) .
ความแตกต่างระหว่างความสามารถพื้นฐานและลักษณะตามแบบของ EI สะท้อน
ความจริงภายในการวิจัย EI ที่มีอยู่ต่อสร้างข้อขัดแย้งของ EI . ความแตกต่างนี้
คือไม่เพียง แต่จะสร้างปัญหาในการนิยาม EI แต่ยังอยู่ในการวัดและผล ( เพไทรด์ส และ furnham
, 2003 ) เป็นผล itgenerates ข้อพิพาทรอบการวัดวิธีแม้ว่าต้นแบบ
ทฤษฎีไม่แตกต่างกัน ( เพไทรด์ส และ furnham , 2003 , 2006 )ข้อพิพาทนี้ราก
ความจริงที่ว่าทั้งสองรุ่นแตกต่างกันของ EI ผลิตที่แตกต่างกันสองโครงสร้างของ
EI ที่นำไปสู่ความแตกต่างในนิยามปฏิบัติการ ( เพไทรด์ส และ furnham , 2003 ) .
แต่นี้แตกต่างคำนิยามของ EI ไม่ควรขังเราพัฒนา EI เพราะคำนิยาม "
การวิจัยเหล่านี้มักจะเป็นคู่มากกว่า ขัดแย้ง "
( ciarrochi et al . , 2000 , p .
540 )ในการศึกษานี้เราตามคำนิยามโดยเดวีส์ et al . ( 1998 ) คำนิยามของพวกเขา
ไม่เพียง แต่ขึ้นอยู่กับเมเยอร์ และ ซาโลเวย์ ( 1997 ) นิยาม ( Wong และ
กฎหมาย , 2002 ; กฎหมาย et al . , 2547 , กฎหมาย et al . , 2008 ) แต่ยังอยู่บนพื้นฐานของการศึกษาที่ครอบคลุมของวรรณกรรม
EI ( กฎหมาย et al . , 2008 ) ตามเดวีส์ et al . ( 1998 ) ไม่กำหนดระยะเวลา
4 มิติ " การประเมินและการแสดงออกของอารมณ์ในตัวเอง และการประเมิน . . . . . . .
รับรู้อารมณ์ของผู้อื่น . . . . . . . การควบคุมอารมณ์ของตนเองและผู้อื่น . . . . . . .
ใช้อารมณ์ เพื่อความสะดวกในการทำงาน " ( เดวีส์ et al . , 1998 , pp . 990-991 )
การประเมินและการแสดงออกของอารมณ์ตนเอง หมายถึง ความสามารถที่จะประเมินและ
หนึ่งแสดงอารมณ์ความรู้สึกของเขาหรือเธอในขณะที่การประเมินและการรับรู้อารมณ์ของผู้อื่น
สาธิตความสามารถที่ดีกว่าการประเมินและการรับรู้อารมณ์ของผู้อื่น
ระเบียบของอารมณ์ของตนเองและผู้อื่นที่เกี่ยวข้องกับหนึ่งในดีกว่า
ควบคุมของเขา หรือเธอ ความรู้สึกและอารมณ์ของผู้อื่น ในที่สุด การใช้อารมณ์

อำนวยความสะดวกในการปฏิบัติงานที่เกี่ยวข้องกับความสามารถในการใช้อารมณ์ความรู้สึกของเขาหรือเธอเพื่อให้บรรลุประสิทธิภาพที่ดีขึ้นและพฤติกรรมส่วนตัว
( เดวีส์ et al . , 1998 ; กฎหมาย et al . , 2004 )