Institutional ContextThailand’s edu

Institutional Context
Thailand’s education system has traditionally emphasized the managerial and political dimensions
of the principal’s role (Bunyamani, 2003; Buranajant, 2007; Gamage and Sooksomchitra, 2004;
Hallinger, 2004; Hallinger et al., 1994; Wongtrakool, 1995). Thai principals are civil servants who
function as line managers within the hierarchy of a highly centralized, national system of education
(Bunyamani, 2003; Chuwattanukul, 2001; Fry, 2002; Taraseina, 1993). Ministry of Education officials
have historically viewed the principal as a locally situated guardian of the nation’s education
policies and cultural values (Hallinger, 2004; Gamage and Sooksomchitra, 2004; Kaewdang, 2003;
National Identity Office, 1991; Taraseina, 1993). Principals have been viewed as implementers of
government policy, rather than as policy initiators, innovators or instructional leaders (Bunyamani,
2003; Fry, 2002; Gamage and Sooksomchitra, 2004; Hallinger, 2004; Hallinger and Kantamara,
2001; Hallinger and Lee, 2011; Leksansern, 2006; Taraseina, 1993). Thus we conclude that
Thailand has never featured a normative tradition of instructional leadership within its system
of education (Boontim, 1999; Bunyamani, 2003; Hallinger, 2001, 2004; Hallinger et al., 1994;
Ratchaneeladdajit, 1997; Taraseina, 1993).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บริบทของสถาบันระบบการศึกษาของประเทศไทยมีประเพณีเน้นมิติการบริหารจัดการ และการเมืองบทบาทของครูใหญ่ (Bunyamani, 2003 Buranajant, 2007 Gamage และ Sooksomchitra, 2004Hallinger, 2004 Al. Hallinger ร้อยเอ็ด 1994 Wongtrakool, 1995) แบบไทยเป็นราชการที่ทำงานเป็นผู้จัดการรายการภายในของระบบการศึกษาแห่งชาติ ส่วนกลางสูง(Bunyamani, 2003 Chuwattanukul, 2001 ทอด 2002 Taraseina, 1993) เจ้าหน้าที่กระทรวงการศึกษาอดีตได้ดูครูใหญ่เป็นผู้ปกครองในท้องถิ่นแห่งการศึกษาของประเทศนโยบายและค่านิยมทางวัฒนธรรม (Hallinger, 2004 Gamage และ Sooksomchitra, 2004 Kaewdang, 2003สำนักงานเอกลักษณ์แห่งชาติ 1991 Taraseina, 1993) มีการแสดงแบบเป็นสำหรับตัวการใช้งานของนโยบายรัฐบาล ไม่ ใช่นโยบาย initiators, innovators หรือผู้นำสอน (Bunyamani2003 ทอด 2002 Gamage และ Sooksomchitra, 2004 Hallinger, 2004 Hallinger และ Kantamara2001 Hallinger และลี 2011 Leksansern, 2006 Taraseina, 1993) ดังนั้น เราสรุปที่ประเทศไทยไม่เคยมีที่โดดเด่นประเพณี normative ของผู้สอนในระบบของการศึกษา (Boontim, 1999 Bunyamani, 2003 2001, 2004 Hallinger Al. Hallinger ร้อยเอ็ด 1994Ratchaneeladdajit, 1997 Taraseina, 1993)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บริบทสถาบัน
ระบบการศึกษาของไทยได้ให้ความสำคัญประเพณีมิติการบริหารจัดการและการเมือง
บทบาทของครูใหญ่ (Bunyamani 2003; Buranajant 2007; Gamage และ Sooksomchitra 2004;
Hallinger 2004; Hallinger et al, 1994;. Wongtrakool, 1995) ผู้ว่าจ้างไทยเป็นข้าราชการที่
ทำงานเป็นผู้จัดการสายภายในลำดับชั้นของส่วนกลางสูงระบบการศึกษาแห่งชาติ
(Bunyamani 2003; Chuwattanukul 2001; ทอด, 2002; Taraseina, 1993) กระทรวงศึกษาธิการเจ้าหน้าที่
ได้ดูในอดีตที่สำคัญเป็นผู้ปกครองอยู่ในประเทศในประเทศที่การศึกษา
นโยบายและค่านิยมทางวัฒนธรรม (Hallinger 2004; Gamage และ Sooksomchitra 2004; Kaewdang 2003;
เอกลักษณ์ประจำชาติสำนักงาน, 1991; Taraseina, 1993) ผู้บริหารที่ได้รับการมองว่าเป็นผู้พัฒนาของ
นโยบายของรัฐบาลมากกว่าที่จะเป็นนโยบายที่ริเริ่มนวัตกรรมการเรียนการสอนหรือผู้นำ (Bunyamani,
2003; ทอด, 2002; Gamage และ Sooksomchitra 2004; Hallinger 2004; Hallinger และ Kantamara,
2001; Hallinger และลี 2011 ; Leksansern 2006; Taraseina, 1993) ดังนั้นเราจึงสรุปได้ว่า
ประเทศไทยไม่เคยให้ความสำคัญเป็นประเพณีกฎเกณฑ์ของการเป็นผู้นำการเรียนการสอนในระบบของ
การศึกษา (Boontim 1999; Bunyamani 2003; Hallinger 2001, 2004. Hallinger et al, 1994;
Ratchaneeladdajit, 1997; Taraseina, 1993)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บริบท
สถาบันไทยระบบการศึกษาที่มีผ้าเน้นการบริหารและมิติทางการเมือง
บทบาทของครูใหญ่ ( bunyamani , 2003 ; buranajant , 2007 ; แกมิจ และ sooksomchitra , 2004 ;
โรงเรียน , 2004 ; โรงเรียน et al . , 1994 ; ทอง , 1995 ) ไทย ครูใหญ่ เป็นข้าราชการที่
ฟังก์ชันเป็นสายผู้จัดการภายในลำดับขั้นสูง ส่วนกลางระบบศึกษาแห่งชาติ
( bunyamani , 2003 ; chuwattanukul , 2001 ; ทอด , 2002 ; พาสิทธิ์ , 1993 ) กระทรวงเจ้าหน้าที่การศึกษา
ในอดีตดูอาจารย์ใหญ่เป็นผู้ปกครองของประเทศตั้งอยู่นโยบายการศึกษา
ของประเทศและค่านิยมทางวัฒนธรรม ( โรงเรียน , 2004 ; แกมิจ และ sooksomchitra , 2004 ; แก้วแดง , 2003 ;
เอกลักษณ์แห่งชาติสำนักงาน , 1991 ; พาสิทธิ์ , 1993 )ผู้บริหารได้รับการมองว่าเป็นแต่
นโยบายรัฐบาล แทนที่จะเป็นนโยบายริเริ่มคิดค้นหรือผู้นำการสอน ( bunyamani
ทอด , 2002 , 2003 ; ; แกมิจ sooksomchitra 2004 ; และ , โรงเรียน , 2004 ; โรงเรียน kantamara
, 2001 ; โรงเรียนลี , 2011 ; leksansern , 2006 ; พาสิทธิ์ , 1993 ) ดังนั้นเราจึงสรุปได้ว่า
ประเทศไทยไม่เคยแนะนำประเพณี บรรทัดฐานของผู้นำทางวิชาการภายในระบบ
กระทรวงศึกษาธิการ ( boontim , 1999 ; bunyamani , 2003 ; โรงเรียน , 2001 , 2004 ; โรงเรียน et al . , 1994 ;
ratchaneeladdajit , 1997 ; พาสิทธิ์ , 1993 )