AbstractWalruses (Odobenus rosmarus

Abstract
Walruses (Odobenus rosmarus Illiger) influenced the structure of macrobenthic assemblages in a variety of ways as they excavated their major bivalve prey from soft sediments. Benthic animals were attracted to discarded bivalve shells and they colonized pits and furrows made during prey excavation. Discarded shells contained soft tissues that were eaten by several invertebrate scavengers. The most abundant and widespread scavenger was the sea star, Asterias amurensis Lutken. Sea stars out-competed brittle stars (Amphiodia craterodmeta Clark) for fresh scavenging events. They also attacked brittle stars under shells in the laboratory, and thus may have obtained two meals from discarded shells by eating remnant tissue and by consuming animals that used the shell as a habitat. In nature, brittle stars were abundant under discarded shells. In experiments, brittle stars invaded shells with soft tissue in the absence of sea stars, but not in their presence. In other experiments, brittle stars were most abundant under shells with soft tissue, but were also attracted to shells without organic matter. Large brittle stars were more abundant under shells than in the surrounding bottom, and the reverse was true of small individuals. Bottom communities recovered gradually inside experimental feeding excavations, which were not invaded by large numbers of opportunistic infaunal or epifaunal invertebrates. This is in contrast to gray whale feeding excavations, which are colonized by a large number of opportunistic peracarid crustaceans.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บทคัดย่อWalruses (Odobenus rosmarus Illiger) มีอิทธิพลต่อโครงสร้างของ assemblages macrobenthic ในหลายวิธีพวกเขาขุดของเหยื่อ bivalve หลักจากตะกอนอ่อน สัตว์ธรรมชาติถูกดูดหอย bivalve ถูกละทิ้งพวกเขายึดครองหลุม และ furrows ที่เกิดขึ้นระหว่างกลุ่มเป้าหมายขุด เปลือกหอยที่ถูกละทิ้งประกอบด้วยเนื้อเยื่ออ่อนที่ถูกกิน โดย scavengers invertebrate หลาย สัตว์กินของเน่ามากมาย และแพร่หลายมากที่สุดคือ ทะเลดาว โดม amurensis Lutken ทะเลดาวเข้าร่วมแข่งขันดาวเปราะ (Amphiodia craterodmeta คลาร์ก) สำหรับเหตุการณ์สด scavenging พวกเขายัง โจมตีดาวเปราะภายใต้เปลือกหอยในห้องปฏิบัติการ และดังนั้น อาจได้รับอาหารสองจากเปลือกหอยที่ถูกละทิ้ง โดยการกินเนื้อเยื่อที่เหลืออยู่ และบริโภคสัตว์ที่ใช้ shell เป็นที่อยู่อาศัย ธรรมชาติ ดาวเปราะได้มากมายภายใต้เปลือกหอยที่ถูกละทิ้ง ในการทดลอง ดาวเปราะบุกด้วยเนื้อเยื่ออ่อนของดาวทะเล แต่ไม่ได้อยู่ ในพวก ในการทดลองอื่น ๆ ดาวเปราะมีชุกชุมมากที่สุดภายใต้เปลือกกับเนื้อเยื่ออ่อน แต่ก็ยังติดใจหอยไม่มีอินทรีย์ ดาวเปราะใหญ่ได้มากขึ้นภายใต้เปลือกกว่าด้านล่างโดยรอบ และย้อนกลับมีค่าเป็นจริงบุคคลขนาดเล็ก ชุมชนด้านล่างค่อย ๆ กู้ภายในการทดลองให้อาหารทิศ ซึ่งไม่ได้รุกราน โดยจำนวนมากยก invertebrates infaunal หรือ epifaunal อยู่ตรงข้ามทิศ ซึ่งถูกยึดครอง โดยจำนวนมากของครัสเตเชีย peracarid ยก อาหารวาฬสีเทา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทคัดย่อวอลรัส (Odobenus rosmarus Illiger) อิทธิพลต่อโครงสร้างของ assemblages macrobenthic ในความหลากหลายของวิธีการที่พวกเขาขุดเหยื่อหอยที่สำคัญของพวกเขาจากตะกอนที่อ่อนนุ่ม
สัตว์หน้าดินถูกดึงดูดให้ทิ้งเปลือกหอยและพวกเขาอาณานิคมหลุมและร่องที่ทำในระหว่างการขุดค้นเหยื่อ ทิ้งเปลือกหอยที่มีเนื้อเยื่ออ่อนที่ถูกกินโดยขยะที่ไม่มีกระดูกสันหลังหลาย เก็บขยะที่มีมากที่สุดและแพร่หลายเป็นดาวทะเล Asterias amurensis Lutken ดาวทะเลออกจากการแข่งขันเปราะดาว (Amphiodia craterodmeta คลาร์ก) สำหรับเหตุการณ์ไล่สด พวกเขายังโจมตีดาวเปราะภายใต้เปลือกหอยในห้องปฏิบัติการและอาจได้รับสองมื้อจากเปลือกทิ้งโดยการรับประทานอาหารและเนื้อเยื่อส่วนที่เหลือจากการบริโภคสัตว์ที่ใช้เปลือกเป็นที่อยู่อาศัย ในธรรมชาติเปราะดาวมีความอุดมสมบูรณ์อยู่ภายใต้เปลือกทิ้ง ในการทดลองดาวเปราะบุกเปลือกหอยที่มีเนื้อเยื่ออ่อนในกรณีที่ไม่มีดาวทะเล แต่ไม่ได้อยู่ในสถานะของพวกเขา ในการทดลองอื่น ๆ ดาวเปราะมีความอุดมสมบูรณ์มากที่สุดภายใต้เปลือกหอยที่มีเนื้อเยื่ออ่อน แต่ถูกดึงดูดไปยังเปลือกโดยไม่ต้องสารอินทรีย์ เปราะดาวขนาดใหญ่ที่มีความอุดมสมบูรณ์มากขึ้นภายใต้เปลือกหอยกว่าในด้านล่างโดยรอบและกลับเป็นความจริงของบุคคลที่มีขนาดเล็ก ชุมชนล่างค่อยๆหายภายในการขุดเจาะให้อาหารทดลองที่ไม่ได้รุกรานโดยจำนวนมาก infaunal ฉวยโอกาสหรือแบคทีเรีย epifaunal นี้เป็นในทางตรงกันข้ามกับสีเทาขุดเจาะให้อาหารวาฬซึ่งจะอาณานิคมโดยจำนวนมากของกุ้ง peracarid ฉวยโอกาส

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

วอลรัสนามธรรม
( odobenus rosmarus illiger ) มีผลต่อโครงสร้างของระบบทะเลของทะเลในความหลากหลายของวิธีที่พวกเขาพบเหยื่ออารมณ์ร้อนของหลักจากเบาเป็นตะกอน สัตว์หน้าดิน ดึงดูดการทิ้งเปลือกที่มีหลุมและร่องและอาณานิคมในช่วงเหยื่ออุโมงค์ หอยทิ้งมีเนื้อเยื่ออ่อนที่ถูกจับหลายหลัง .ที่มีมากที่สุดและแพร่หลายของดาวที่เป็นทะเล amurensis lutken . ทะเลดาวแข่งดาวเปราะ ( amphiodia craterodmeta คลาร์ก ) สด การ เหตุการณ์ พวกเขาโจมตีดาวเปราะภายใต้เปลือกในห้องปฏิบัติการ ซึ่งจะได้รับสองมื้อทิ้งเปลือกและเนื้อเยื่อที่เหลืออยู่ โดยการบริโภคโดยกินสัตว์ที่ใช้เปลือกเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยในธรรมชาติ ดาวเปราะ มีดาษดื่นในทิ้งเปลือก ในการทดลอง ดาวเปราะ บุกหอยกับเนื้อเยื่ออ่อนในการขาดงานของทะเลดาว แต่ไม่ได้อยู่ในสถานะของพวกเขา ในการทดลองอื่นๆ ดาวเปราะ มีดาษดื่นที่สุดภายใต้เปลือกกับเนื้อเยื่ออ่อน แต่ยังดึงดูดหอยไม่มีอินทรีย์วัตถุดาวเปราะขนาดใหญ่มากมายเพิ่มเติมได้ที่หอยมากกว่าในบริเวณด้านล่าง และย้อนกลับเป็นจริง ของ บุคคล เล็ก ชุมชนด้านล่างหาย ค่อยๆทดลองให้อาหารข้างในการขุดค้น ซึ่งไม่ได้ถูกรุกรานโดยตัวเลขขนาดใหญ่ของผู้ฉวยโอกาส infaunal หรือ epifaunal นํ้ นี้เป็นในทางตรงกันข้ามกับการขุดค้นให้อาหารปลาวาฬสีเทา ,ซึ่งเป็นเมืองขึ้นเป็นจำนวนมาก ฉวยโอกาส peracarid สัตว์น้ำที่มีเปลือกแข็ง