A) Bills of LadingOriginally, at co

A) Bills of Lading
Originally, at common law, carriers of goods by sea were regarded as “insurers” of
the cargoes committed to their care, and benefited from only a few defences (e.g. Act
of God, act of the King’s enemies, inherent vice of goods, fault of the shipper). But
they were permitted to relieve or lessen their liability by contract. In the nineteenth
century (the heyday of laissez faire capitalism), carriers, availing themselves of that
freedom, tended to impose bill of lading terms which exempted them from liability
for virtually any cause of cargo loss or damage. Gradually, the unfairness of this
system to cargo interests, which encouraged carrier negligence, led legislators in a
number of countries to pass legislation establishing some minimal obligations and
liabilities on maritime carriers, as well as restricting their capacity to exclude or limit
their liability unreasonably by contract.13
The first international convention on the subject, reflecting the broad lines of this
earlier national legislation, was adopted in 1924 and is commonly called the “Hague
Rules”The Hague Rules were drafted by the Comité Maritime International

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

A) ตราแต่เดิม กฎหมายทั่วไป ผู้ขนส่งสินค้าทางทะเลถูกถือเป็น "ประกัน" ของสินค้ามุ่งมั่นในการดูแลของพวกเขา และรับประโยชน์จากการป้องกันที่กี่เท่า (เช่นพระราชบัญญัติพระ พระราชบัญญัติของศัตรูของพระราชา รองโดยธรรมชาติของสินค้า ความผิดพลาดของผู้ส่ง) แต่พวกเขาได้รับอนุญาตเพื่อบรรเทา หรือลดความรับผิดของสัญญา ในศตวรรษศตวรรษ (รุ่งเรืองของทุนนิยม laissez ภาคอีสาน), สายการบิน availing ของที่เสรีภาพ มีแนวโน้มที่จะ กำหนดเงื่อนไขของตราที่เว้นจากความรับผิดสำหรับสาเหตุใดหรือสินค้าสูญหาย ค่อย ๆ unfairness นี้ระบบการขนส่งสินค้าสนใจ ซึ่งสนับสนุนให้ผู้ขนส่งละเลย นำสมาชิกสภานิติบัญญัติในการหมายเลขของประเทศจะผ่านกฎหมายที่สร้างภาระบางอย่างน้อยที่สุด และหนี้สินตามสายการเดินเรือ การจำกัดกำลังการผลิตเพื่อยกเว้น หรือจำกัดความรับผิดของแอ โดย contract.13ประชุมนานาชาติครั้งแรกในเรื่อง บรรทัดสิ่งนี้สะท้อนให้เห็นถึงกฎหมายแห่งชาติก่อนหน้านี้ ถูกนำมาใช้ในปี 1924 และมักเรียกว่าเฮก"กฎ "ที่กรุงเฮกกฎถูกร่างขึ้น โดย Comité ทางทะเลระหว่างประเทศ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

) ตั๋วเงินของบรรทุกแต่เดิมที่กฎหมาย , ขนส่งสินค้าทางทะเล ก็ถือว่าเป็น " ผู้ประกันตน " ของส่วนสินค้า มุ่งมั่นที่จะดูแลของพวกเขาและได้รับประโยชน์จากเพียงไม่กี่ป้องกัน ( เช่น พระราชบัญญัติของพระเจ้า การกระทำของศัตรูของกษัตริย์ ซึ่งโดยธรรมชาติของสินค้า ความผิดของผู้ส่ง ) แต่พวกเขาได้รับอนุญาตที่จะบรรเทาหรือลดความรับผิดของตน โดยสัญญา ใน ๑๙ศตวรรษ ( Laissez faire ทุนนิยมของความมั่งคั่ง ) , ผู้ให้บริการ , availing ตัวเองของว่าเสรีภาพ , มีแนวโน้มที่จะกำหนดใบตราส่งสินค้าเป็นการได้รับการยกเว้นจากความรับผิดสำหรับความจริงใด ๆ สินค้าที่เป็นสาเหตุของการสูญเสียหรือความเสียหาย ค่อย ๆ ความไม่เป็นธรรมนี้ระบบสินค้าความสนใจซึ่งสนับสนุนผู้ให้บริการประมาทเลินเล่อ ทำให้สมาชิกสภานิติบัญญัติในจำนวนของประเทศที่จะผ่านกฎหมายการจัดตั้งมีภาระผูกพันและน้อยที่สุดหนี้สินในผู้ให้บริการทางทะเล ตลอดจนการจำกัดกำลังการผลิตของพวกเขาที่จะยกเว้นหรือ จำกัดความรับผิดของพวกเขาอย่างไร้เหตุผล โดย contract.13การประชุมนานาชาติครั้งแรกในเรื่องสะท้อนให้เห็นถึงเส้นกว้างของนี้ก่อนหน้านี้แห่งชาติกฎหมาย ได้ประกาศใช้ในปี 1924 และโดยทั่วไปจะเรียกว่า " กรุงเฮกกฎ " กฎถูกเกณฑ์ทหารโดยปัจจุบันรูปแบบของกรุงเฮก และการเดินเรือระหว่างประเทศ