particularly rheumatic fever, which

particularly rheumatic fever, which is still prevalent in many countries. Evidence about the effectiveness of antibiotics for preventing nonsuppurative and suppurative complications comes from studies on military personnel living in overcrowded barracks in the late 1940s and early 1950s. This evidence has little relevance to management of sore throat in modern communities, at least in the developed world, where rheumatic fever is now very uncommon. Similarly experience with the use of antibiotics to prevent cross-infection in sore throat comes mainly from army barracks and other closed institutions. It is very unlikely (and unproven) that trying to eradicate Str. pyogenes with routine antibiotic therapy for sore throat will produce any measurable health gain in the general public in Western countries, whereas it is likely that this would increase the prevalence of antimicrobial resistance.
A patient information leaflet may be of value in the management of acute sore throat and may assist in MANAGING FUTURE episodes at home without general practitioner involvement. Patients who are skeptical about withholding antibiotics can be given a prescription with the suggestion that they do not use it unless their symptoms persist for more than 3 days. Only about 30% of patients who are given delayed prescriptions go to the pharmacy to get their antibiotics.
If antibiotics are to be prescribed the drugs of choice are penicillin V or a macrolide, and these should be given for at least 10 days to eradicate the organism and prevent recurrence. Glandular fever commonly causes symptoms and signs that are indistinguishable from streptococcal throat infection (including a very impressive purulent exudate on the tonsils). Ampicillin, amoxicillin, and co-amoxiclav should not be used, as they will cause a rash if the sore throat is the herald of glandular fever. Tetracyclines are also inappropriate because of the high incidence of resistance among streptococci.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

โดยเฉพาะอย่างยิ่งโรคไขข้อไข้ซึ่งยังคงเป็นที่แพร่หลายในหลายประเทศ หลักฐานเกี่ยวกับประสิทธิภาพของยาปฏิชีวนะในการป้องกันภาวะแทรกซ้อนหนองหนองและมาจากการศึกษาเกี่ยวกับบุคลากรทางทหารที่อาศัยอยู่ในค่ายทหารที่แออัดในช่วงปลายปี 1940 และต้นปี 1950 หลักฐานนี้มีความเกี่ยวข้องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในการบริหารจัดการของอาการเจ็บคอที่ทันสมัยในชุมชนอย่างน้อยในประเทศที่พัฒนาแล้วที่มีไข้รูมาติกอยู่ในขณะนี้เป็นเรื่องผิดปกติมาก ในทำนองเดียวกันได้สัมผัสกับการใช้ยาปฏิชีวนะเพื่อป้องกันการติดเชื้อข้ามในเจ็บคอส่วนใหญ่มาจากค่ายทหารและสถาบันอื่น ๆ ปิด มันไม่น่าเป็นอย่างมาก (และที่มา) ที่พยายามที่จะกำจัด Str pyogenes กับการรักษาด้วยยาปฏิชีวนะตามปกติสำหรับอาการเจ็บคอจะผลิตกำไรสุขภาพใด ๆ วัดได้ในประชาชนทั่วไปในประเทศตะวันตกในขณะที่มีแนวโน้มว่าจะเพิ่มขึ้นนี้ความชุกของการดื้อยา.
เอกสารข้อมูลเกี่ยวกับผู้ป่วยอาจจะมีค่าในการจัดการของอาการเจ็บเฉียบพลัน ลำคอและอาจช่วยในการบริหารจัดการในอนาคตตอนที่บ้านโดยไม่ต้องมีส่วนร่วมของผู้ประกอบการทั่วไป ผู้ป่วยที่มีความสงสัยเกี่ยวกับการใช้ยาปฏิชีวนะหัก ณ ที่จ่ายจะได้รับใบสั่งยาที่มีข้อเสนอแนะว่าพวกเขาไม่ใช้มันจนกว่าอาการของพวกเขายังคงมีอยู่เกิน 3 วัน เพียงประมาณ 30% ของผู้ป่วยที่จะได้รับใบสั่งยาล่าช้าไปที่ร้านขายยาที่จะได้รับยาปฏิชีวนะของพวกเขา.
ถ้ายาปฏิชีวนะจะได้รับการกำหนดยาเสพติดของทางเลือกที่มียาปฏิชีวนะ V หรือ macrolide และสิ่งเหล่านี้ควรจะได้รับอย่างน้อย 10 วันในการกำจัด ชีวิตและป้องกันไม่ให้เกิดขึ้นอีก ต่อมไข้ทั่วไปทำให้เกิดอาการและสัญญาณที่แยกไม่ออกจากการติดเชื้อในลำคอเชื้อ (รวมถึงสารหลั่งหนองที่น่าประทับใจมากในต่อมทอนซิล) ampicillin, amoxicillin และร่วม amoxiclav ไม่ควรใช้ขณะที่พวกเขาจะทำให้เกิดผื่นถ้าเจ็บคอเป็นไข้ประกาศของต่อม tetracyclines นี้ยังไม่เหมาะสมเพราะอุบัติการณ์สูงของความต้านทานในหมู่ streptococci

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

โดยเฉพาะอย่างยิ่งโรคไขข้อไข้ , ซึ่งยังคงเป็นที่แพร่หลายในหลายประเทศ หลักฐานเกี่ยวกับประสิทธิภาพของยาปฏิชีวนะเพื่อป้องกันภาวะแทรกซ้อนและเป็นหนอง nonsuppurative มาจากการศึกษาทหารอยู่ตรงค่ายทหารในปลายทศวรรษที่ 1940 และต้นทศวรรษ 1950 หลักฐานนี้มีความเกี่ยวข้องกับการจัดการเจ็บคอในชุมชนสมัยใหม่อย่างน้อยในประเทศที่พัฒนาแล้ว ซึ่งโรคไขข้อไข้มีมากผิดปกติ และประสบการณ์ที่มีการใช้ยาปฏิชีวนะเพื่อป้องกันการติดเชื้อข้ามเจ็บคอมาส่วนใหญ่จากทหารและสถาบันปิดอื่น ๆ มันยากมาก ( และพิสูจน์ ) ที่พยายามจะกำจัดที่สัตว์กับการรักษาด้วยยาปฏิชีวนะประจำสำหรับเจ็บคอจะผลิตได้เพิ่มสุขภาพใด ๆในที่สาธารณะทั่วไปในประเทศตะวันตก และมีแนวโน้มว่า จะเพิ่มความชุกของภาวะเชื้อดื้อยาต้านจุลชีพ .
ข้อมูลผู้ป่วย แผ่นพับ ใบปลิว อาจจะมีค่าในการจัดการของอาการเจ็บคอและอาจช่วยในการจัดการในอนาคตเอพที่บ้านโดยไม่ต้องมีส่วนร่วมเวชปฏิบัติทั่วไป ผู้ป่วยที่สงสัยเกี่ยวกับยาปฏิชีวนะที่สามารถให้ยาด้วยแนะนำว่าอย่าใช้มัน จนกว่าอาการของพวกเขายังคงมีอยู่มานานกว่า 3 วันเพียงประมาณ 30 % ของผู้ป่วยที่ได้รับล่าช้าเกี่ยวไปที่ร้านขายยาจะได้รับยาปฏิชีวนะ .
ถ้ายาปฏิชีวนะเป็นยาเสพติดของทางเลือกที่เป็นเพนนิซิลลินวี หรือยาฆ่าเชื้อแมคโครไลด์ และเหล่านี้ควรได้รับอย่างน้อย 10 วัน เพื่อกำจัดแบคทีเรียและป้องกันการเกิด .ไข้ต่อมทั่วไปสาเหตุอาการที่ไม่ต่างอะไรจากการติดเชื้อคอ streptococcal ( รวมทั้งที่เกิดจากที่น่าประทับใจมากในต่อมทอนซิลเป็นหนอง ) แอมพิซิลลิน และ amoxiclav Co , ไม่ควรใช้ขณะที่พวกเขาจะทำให้เกิดผื่น ถ้าเจ็บคอ เป็นข่าวไข้ต่อม .เตตร้าไซคลินยังไม่เหมาะสมเพราะสูงการต้านทานของเชื้อ .