Single Market and Production BaseTh

Single Market and Production Base

The ASEAN Economic Community (AEC) envisions ASEAN as a single market and production base characterized by free flow of goods, services, and investments, as well as freer flow of capital and skills.

ASEAN, through the establishment of the AEC, is committed to enable businesses to fully tap on the potential of the region as an integrated and single investment destination. Rather than having 10 fragmented economies, ASEAN is creating a single market that will allow investors to increase their market reach to a total of 600 million, compared to only a minimum of half a million people or maximum of 240 million if they are to access only the market of one ASEAN country.

AEC is also about the establishment of a single production base which allows businesses to tap on product and services complementation in the region, establish a network of industries across ASEAN, and participate in the global supply chain. ASEAN-based companies can access raw materials, production inputs, services, labor, and capital wherever in ASEAN they choose to set-up their operations. Companies can save on production costs, focus on their specialization, and/or maximize economies of scale without necessarily leaving high potential market areas within the region.

Enabling measures

ASEAN has evolved to ensure a better enabling environment for investors in the region. It has evolved to become rules-based, codifying economic-related measures that would govern the conduct of trade and investment and drive the vision for a free flow of goods, services, investment, capital, and skills region-wide.

In pursuit of a single market and production base, ASEAN has transformed its economic agreements (which were penned two to three decades ago) into agreements that are at par or better than international best practices and more responsive to global and regional realities.

ASEAN’s agreement on trade in goods has evolved from the Common Effective Preferential Tariff (CEPT) to a more comprehensive ASEAN Trade in Goods Agreement (ATIGA). Today, tariff rates for over 96 percent of traded products among the ASEAN-6 countries (Brunei, Indonesia, Malaysia, Philippines, Singapore, and Thailand) are virtually zero. By 2015, this tariff rate will be realised for the rest of the region.

For investments, ASEAN replaced the ASEAN Investment Area (AIA) Agreement and ASEAN Investment Guarantee Agreement (IGA) with the ASEAN Comprehensive Investment Agreement (ACIA) which came into force in 2012. ACIA provides for liberalisation, protection, promotion, and facilitation of investments in the region.

In 2012, the ASEAN issued the ASEAN Agreement on Movement of Natural Persons (AAMNP) as a complementary agreement to facilitate the movement of people engaged in trade in goods and services, and investment. The ASEAN is also looking at enhancing the provisions of the ASEAN Framework Agreement on Services (which was signed in 1995) to better facilitate trade in services.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ตลาดเดียวและฐานการผลิตประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (AEC) วาดภาพอาเซียนเป็นตลาดเดียวและฐานการผลิตที่โดดเด่นด้วยการไหลเวียนอย่างเสรีของสินค้าบริการและการลงทุนเช่นเดียวกับการไหลของเงินทุนอิสระและทักษะ. อาเซียนผ่านการจัดตั้ง AEC มุ่งมั่นที่จะช่วยให้ธุรกิจได้อย่างเต็มที่แตะที่มีศักยภาพของภูมิภาคเป็นปลายทางการลงทุนที่ครบวงจรและซิงเกิ้ล แทนที่จะมีการแยกส่วน 10 เศรษฐกิจอาเซียนคือการสร้างตลาดเดียวที่จะช่วยให้นักลงทุนที่จะเพิ่มการเข้าถึงตลาดของพวกเขารวม 600 ล้านเมื่อเทียบกับเพียงอย่างน้อยครึ่งล้านคนหรือสูงสุดไม่เกิน 240 ล้านถ้าพวกเขาจะเข้าถึงเท่านั้น การตลาดของประเทศในอาเซียนประเทศหนึ่ง. AEC ยังเกี่ยวกับการจัดตั้งฐานการผลิตเดียวที่จะช่วยให้ธุรกิจไปแตะที่สินค้าและบริการ complementation ในภูมิภาค, สร้างเครือข่ายของอุตสาหกรรมทั่วภูมิภาคอาเซียนและมีส่วนร่วมในห่วงโซ่อุปทานทั่วโลก บริษัท ในกลุ่มอาเซียนที่ใช้สามารถเข้าถึงวัตถุดิบปัจจัยการผลิตการบริการแรงงานและเงินทุนในภูมิภาคอาเซียนที่ใดก็ตามที่พวกเขาเลือกที่จะตั้งขึ้นการดำเนินงานของพวกเขา บริษัท สามารถประหยัดต้นทุนการผลิตที่มุ่งเน้นความเชี่ยวชาญของพวกเขาและ / หรือเพิ่มการประหยัดจากขนาดโดยไม่จำเป็นต้องออกจากพื้นที่ตลาดที่มีศักยภาพสูงในภูมิภาค. การเปิดใช้มาตรการอาเซียนมีการพัฒนาเพื่อให้แน่ใจว่าสภาพแวดล้อมที่ดีช่วยให้สำหรับนักลงทุนในภูมิภาค ก็มีการพัฒนาที่จะกลายเป็นกฎตามประมวลกฎหมายมาตรการทางเศรษฐกิจที่เกี่ยวข้องกับการที่จะควบคุมความประพฤติของการค้าและการลงทุนและผลักดันวิสัยทัศน์สำหรับการไหลเวียนอย่างเสรีของสินค้าบริการการลงทุนเงินทุนและทักษะภูมิภาคกว้าง. ในการแสวงหา ตลาดเดียวและฐานการผลิตอาเซียนที่มีการทำข้อตกลงทางเศรษฐกิจ (ซึ่งถูกเขียน 2-3 ทศวรรษที่ผ่านมา) ลงในข้อตกลงที่เป็นที่ตราไว้หรือดีกว่าต่างประเทศปฏิบัติที่ดีที่สุดและตอบสนองกับความเป็นจริงของโลกและภูมิภาค. ข้อตกลงของอาเซียนเกี่ยวกับการค้าในสินค้าที่มี วิวัฒนาการมาจากสามัญภาษีพิเศษที่มีประสิทธิภาพ (ซีอีพีที) เพื่อการค้าอาเซียนที่ครอบคลุมมากขึ้นในสินค้า Agreement (ATIGA) วันนี้อัตราภาษีมานานกว่าร้อยละ 96 ของผลิตภัณฑ์ที่มีการซื้อขายในกลุ่มประเทศอาเซียน-6 (บรูไนอินโดนีเซียมาเลเซียฟิลิปปินส์สิงคโปร์และไทย) แทบจะเป็นศูนย์ โดยในปี 2015 อัตราภาษีนี้จะรับรู้ในช่วงที่เหลือของภูมิภาค. สำหรับการลงทุนอาเซียนแทนที่อาเซียนพื้นที่การลงทุน (เอไอเอ) และอาเซียนข้อตกลงการลงทุนรับประกัน Agreement (IGA) กับอาเซียนที่ครอบคลุมความตกลงการลงทุน (ACIA) ซึ่งมีผลบังคับ ในปี 2012 เอซีไอเอให้สำหรับการเปิดเสรีการป้องกัน, การส่งเสริมการขายและการอำนวยความสะดวกของการลงทุนในภูมิภาค. ในปี 2012 อาเซียนได้ออกข้อตกลงอาเซียนว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงของธรรมชาติท่าน (AAMNP) เป็นข้อตกลงที่สมบูรณ์เพื่อความสะดวกในการเคลื่อนไหวของคนที่มีส่วนร่วมในการค้า ในสินค้าและบริการและการลงทุน อาเซียนยังมองที่การเพิ่มบทบัญญัติของกรอบความตกลงอาเซียนในการบริการ (ซึ่งได้รับการลงนามในปี 1995) ที่ดีกว่าการอำนวยความสะดวกในการค้าบริการ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ตลาดและฐานการผลิตเดียว

ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ( AEC ) envisions อาเซียนเป็นตลาดเดียวและฐานการผลิต ลักษณะการไหลของฟรีของสินค้า บริการ และการลงทุน รวมทั้งจะมีการทักษะ เงินทุนและ

อาเซียนผ่านการจัดตั้งประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนมุ่งมั่นที่จะช่วยให้ธุรกิจอย่างเต็มที่แตะศักยภาพของภูมิภาคเป็นปลายทางการลงทุนแบบบูรณาการและ แทนที่จะมี 10 ประเทศกระจัดกระจาย , อาเซียนคือการสร้างตลาดเดียวซึ่งจะช่วยให้นักลงทุนเพื่อเพิ่มการเข้าถึงตลาดรวม 600 ล้านบาทเมื่อเทียบกับเพียงอย่างน้อยครึ่งล้านคน หรือสูงสุด 240 ล้านหากพวกเขาเข้าถึงตลาดในอาเซียนเพียงหนึ่งประเทศ

AEC ยังเป็นเกี่ยวกับการจัดตั้งฐานการผลิตเดียวซึ่งจะช่วยให้ธุรกิจที่จะแตะที่ผลิตภัณฑ์และบริการเอนไซม์ในภูมิภาค สร้างเครือข่ายอุตสาหกรรมทั่วอาเซียน และเข้าร่วมในห่วงโซ่อุปทานทั่วโลกอาเซียน บริษัท สามารถเข้าถึงวัตถุดิบ การผลิต ปัจจัยการผลิต บริการ แรงงาน และทุนในอาเซียน ที่พวกเขาเลือกที่จะตั้งค่าการดำเนินงานของพวกเขา บริษัทสามารถประหยัดต้นทุนการผลิต มุ่งเน้นความเชี่ยวชาญของพวกเขาและ / หรือการเพิ่มของระดับประเทศ โดยไม่จําเป็นต้องออกจากพื้นที่ตลาดศักยภาพสูงภายในภูมิภาค .



ให้มาตรการอาเซียนมีการพัฒนาให้ดีขึ้นทำให้สภาพแวดล้อมสำหรับนักลงทุนในภูมิภาค มันได้วิวัฒนาการมาเป็นกฎตามมาตรการการควบคุมทางเศรษฐกิจที่เกี่ยวข้องที่จะควบคุมความประพฤติของการค้าและการลงทุน และผลักดันวิสัยทัศน์สำหรับการไหลของฟรีของสินค้า บริการ การลงทุน เงินทุน และทักษะเขตกว้าง

ในการเป็นตลาดเดียวและฐานการผลิตอาเซียนได้เปลี่ยนข้อตกลงทางเศรษฐกิจของมัน ( ซึ่งเขียนได้สองถึงสามทศวรรษที่ผ่านมา ) เป็นข้อตกลงที่ราคาพาร์หรือดีกว่านานาชาติปฏิบัติที่ดีที่สุดและมากขึ้นเพื่อตอบสนองทั่วโลกและความเป็นจริงของภูมิภาค

ของอาเซียน ความตกลงว่าด้วยการค้าสินค้าที่มีการพัฒนาจากทั่วไปที่มีสิทธิพิเศษภาษีศุลกากร ( CEPT ) เพื่อการค้าอาเซียนที่ครอบคลุมมากขึ้นในข้อตกลงสินค้า ( ติก้า ) วันนี้อัตราภาษีมากกว่า 96 เปอร์เซ็นต์ของการซื้อขายสินค้าระหว่าง asean-6 ประเทศ ( บรูไน อินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ และไทย ) เป็นเสมือนศูนย์ โดย 2015 , อัตราค่าไฟฟ้านี้จะตระหนักสำหรับส่วนที่เหลือของภูมิภาค .

สำหรับการลงทุนอาเซียนเปลี่ยนเขตการลงทุนอาเซียน ( AIA ) และข้อตกลงการรับประกันการลงทุน ความตกลงอาเซียน ( IgA ) กับอาเซียน ที่ครอบคลุมการลงทุน ข้อตกลง ( acia ) ซึ่งมีผลบังคับใช้ในปี 2012 acia มีการเปิดเสรี การคุ้มครอง การส่งเสริม และอำนวยความสะดวกด้านการลงทุนในภูมิภาค

ใน 2012 ,อาเซียนออกอาเซียนว่าด้วยการเคลื่อนไหวของบุคคลธรรมดา ( aamnp ) เป็นข้อตกลงเสริมเพื่อความสะดวกในการเคลื่อนไหวของคนร่วมในการค้าสินค้าและบริการ และการลงทุน อาเซียนยังมองเพิ่มบทบัญญัติของกรอบความตกลงอาเซียนว่าด้วยบริการ ( ซึ่งได้ลงนามในปี 1995 ) เพื่อสนับสนุนการค้าที่ดีในการให้บริการ