But from the point where my parents

But from the point where my parents started neglecting me, I don’t remember us ever talking much. It’s because to earn my parents’ praise, I desperately immersed myself in nothing but training and studies.

“Yes, it is a bother. And here I thought I would be living a lone and free lifestyle from here on.”

If I say something harsh to her, she may turn back. Thinking that, I voiced something that wasn’t on my mind.

Novem was never a romantic dreaming girl, and even if you compare her to the Walt Family’s precepts, she was definitely a passing bridal candidate.

“… I deeply apologize. But I have decided to marry Lyle-sama.”

To the girl giving a smile, I delivered some crucial information.

“I have no such will. I’ll become an adventurer, and live a willful life being waited on by women. Being driven away by my family actually makes me feel relieved.”

The worst sermon. With this, Novem should be tired of me.

As I thought that, I looked down. I didn’t want to see Novem’s scornful face, but as I decided that wouldn’t advance the conversation, I looked up at her again.

“Don’t worry, it’s something I arbitrarily decided for myself. Even if we don’t marry, please allow me to serve by your side.”

I put my face in my hands.

“What about House Forxus? You’ll make your parents sad.”

As I brought up her own home, Novem offered a response full of self-confidence.

“Don’t worry about that part. I’m the second daughter, and my brother is the one succeeding the house. I even have an elder and younger sister, so my parents sent me off saying that it would somehow work out if I alone was freed of obligations.”

(The hell’s wrong with you, Mother and Father Forxuz!?)

My head was starting to hurt.

Even if you call her a side-liner, Novem’s still got decent looks. To add onto that, she was strictly disciplined, and quite refined. Even if she doesn’t say anything, I’ll bet there were marriage proposals to her.

It’s possible she could have even gotten married off to a Viscount’s family.

Having finally gotten the happiness she wanted, it’s a waste if she were to render it futile for my sake.

Simply because I had known her from my childhood, I wanted her to be happy. But the individual’s own will was quite rigid.

(Come to think of it, she had those stubborn parts back when she was small too.)

“… Just do whatever you want.”

AS I turned my face away, Novem put her hand to her mouth, and smiled.

“Then I’ll do just that.”

As if he had heard our voices, the merchant spoke up.

“It sure is nice to be young. That alone is a fortune, you know.”

It sounds like he heard all that quite clearly.

My face turns red from embarrassment. But at that time, I heard a voice.

『Oy, oy, you’re quite loved, ain’t ‘ya, kid.』

I heard a voice with a teasing tone. I looked around.

On top of the cart, there was only me and Novem. The Peddler was holding the reigns upfront. Around our wagon, there were similar travelers and merchants out searching for work, but they weren’t at a distance where a voice would reach.

“Novem, did you hear anything? A voice that seemed to be trying to tease?”

On my question, she shook her head.

“I-I apologize… I didn’t hear it.”

As she apologetically lowers her head to me, I tell her not to mind it, as I survey the area once more.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แต่จากจุดที่พ่อแม่ของฉันเริ่มละเลยฉันฉันจำไม่ได้ว่าเราเคยพูดมาก ก็เพราะจะได้รับการยกย่องพ่อแม่ของฉัน 'ฉันหมดแช่ตัวเองในอะไร แต่การฝึกอบรมและการศึกษา. "ใช่มันเป็นความรำคาญ และที่นี่ฉันคิดว่าฉันจะมีชีวิตอยู่การดำเนินชีวิตที่โดดเดี่ยวและฟรีจากที่นี่. " ถ้าผมพูดอะไรบางอย่างที่รุนแรงกับเธอเธออาจหันหลังกลับ คิดว่าผมเปล่งออกมาเป็นสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในใจของฉัน. Novem ก็ไม่เคยเป็นสาวฝันโรแมนติกและแม้ว่าคุณจะเปรียบเทียบเธอศีลวอลต์ของครอบครัวเธอเป็นมั่นเหมาะผ่านผู้สมัครเจ้าสาว. " ... ฉันขอโทษอย่างสุดซึ้ง แต่ฉันได้ตัดสินใจที่จะแต่งงานกับ Lyle-sama. " หญิงสาวให้รอยยิ้มที่ผมส่งบางข้อมูลสำคัญ. " ฉันไม่มีความประสงค์ดังกล่าว ฉันจะกลายเป็นนักผจญภัยและมีชีวิตที่ถูกจงใจรออยู่บนโดยผู้หญิง ถูกผลักดันออกไปโดยครอบครัวของฉันจริงทำให้ฉันรู้สึกโล่งใจ. " ที่เลวร้ายที่สุดพระธรรมเทศนา ด้วยวิธีนี้ Novem ควรจะเบื่อของฉัน. ขณะที่ผมคิดว่าผมมองลงไป ฉันไม่ต้องการที่จะเห็นใบหน้าของ Novem ดูถูก แต่ที่ผมตัดสินใจว่าจะไม่ก้าวหน้าของการสนทนาที่ฉันเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง. "ไม่ต้องกังวลว่ามันเป็นสิ่งที่ฉันโดยพลการตัดสินใจสำหรับตัวเอง แม้ว่าเราจะไม่แต่งงานกับโปรดให้ฉันที่จะให้บริการโดยด้านข้างของคุณ. " ฉันใส่ใบหน้าของฉันในมือของฉัน. " สิ่งที่เกี่ยวกับบ้าน Forxus? คุณจะทำให้พ่อแม่ของคุณเศร้า. " ขณะที่ผมนำมาขึ้นที่บ้านของเธอเอง Novem นำเสนอการตอบสนองที่เต็มไปด้วยความมั่นใจในตนเอง. " ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับการเป็นส่วนหนึ่งที่ ฉันลูกสาวที่สองและพี่ชายของฉันเป็นคนที่ประสบความสำเร็จในบ้าน ฉันยังมีพี่สาวและน้องเพื่อให้พ่อแม่ของฉันส่งฉันออกบอกว่ามันอย่างใดจะทำงานออกมาถ้าผมอยู่คนเดียวเป็นอิสระของภาระผูกพัน. " (นรกผิดปกติกับคุณพ่อและแม่ Forxuz !?) หัวของฉันก็เริ่มที่จะ เจ็บ. แม้ว่าคุณจะเรียกเธอด้านซับ Novem ยังคงมีรูปลักษณ์ที่ดี หากต้องการเพิ่มลงในนั้นเธอก็มีระเบียบวินัยอย่างเคร่งครัดและการกลั่นค่อนข้าง แม้ว่าเธอจะไม่พูดอะไรฉันจะเดิมพันมีข้อเสนอแต่งงานกับเธอ. มันเป็นไปได้ที่เธอจะได้อากาศแม้แต่งงานกับครอบครัวของนายอำเภอ. ต้องที่สุดอากาศความสุขที่เธอต้องการก็เสียว่าเธอกำลังจะทำให้ มันไร้ประโยชน์เพราะเห็นแก่เรา. เพียงเพราะฉันได้รู้จักเธอจากวัยเด็กของฉันฉันอยากให้เธอมีความสุข แต่ของแต่ละบุคคลที่จะเป็นเจ้าของก็แข็งค่อนข้าง. (มาคิดว่าเธอมีส่วนปากแข็งเหล่านั้นกลับมาเมื่อเธอมีขนาดเล็กเกินไป.) " ... เพียงแค่ทำสิ่งที่คุณต้องการ." ขณะที่ผมหันใบหน้าของฉันไป Novem ใส่มือของเธอไป ปากของเธอและยิ้ม. "แล้วฉันจะทำแค่นั้น." ราวกับว่าเขาเคยได้ยินเสียงของเราพ่อค้าพูดขึ้น. "มันแน่ใจว่าเป็นสิ่งที่ดีที่จะเป็นหนุ่มสาว ที่อยู่คนเดียวเป็นโชคลาภที่คุณรู้ว่า. " มันดูเหมือนว่าเขาได้ยินสิ่งที่ค่อนข้างชัดเจน. ใบหน้าของฉันเปลี่ยนเป็นสีแดงจากความลำบากใจ แต่ในเวลานั้นผมได้ยินเสียง. 「 Oy, Oy คุณรักมากไม่เป็น 'ยาเด็ก.' ผมได้ยินเสียงกับเสียงล้อเล่นเป็น ฉันมองไปรอบ ๆ . ด้านบนของรถเข็นมีเพียงฉันและ Novem Peddler ถือครองราชย์ล่วงหน้า รอบเกวียนของเรามีนักท่องเที่ยวและพ่อค้าที่คล้ายกันออกค้นหาสำหรับการทำงาน แต่พวกเขาก็ไม่ได้อยู่ที่ระยะทางที่เสียงจะถึง. "Novem คุณไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย? เสียงที่ดูเหมือนจะพยายามที่จะหยอกล้อ? " กับคำถามของฉันที่เธอส่ายหัวของเธอ. " ครั้งที่สองขอโทษ ... ฉันไม่ได้ยินมัน. " ขณะที่เธอขอโทษลดหัวของเธอกับฉันฉันบอกเธอจะไม่ทราบว่ามันเป็น ผมสำรวจพื้นที่อีกครั้ง