When I wrote papers earlier in the

When I wrote papers earlier in the semester, I would continuously keep looking down at the word count. I would painfully write until I got to the number of words I had to be at, and then I would quickly end the essay. This is why my closing paragraphs were always so poor. I just wanted to complete the assignments. Then in class, you explained to us that writing becomes easier if you get lost in your paper. So that’s what I did. When I wrote essay #2, I picked a person that I was passionate about and got to writing. I found that picking a subject that I was interested in allowed me to get into the paper, rather than constantly looking at the word count.  This strategy helped me write papers better than I ever thought I could.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เมื่อผมเขียนเอกสารก่อนหน้านี้ในภาคการศึกษา ฉันจะอย่างต่อเนื่องให้มองลงที่นับคำ ฉันจะเขียนเจ็บปวดจนผมให้จำนวนคำผมอย่าง แล้ว ฉันจะจบเรียงตัวได้อย่างรวดเร็ว นี่คือเหตุผลที่ย่อหน้าที่ปิดของฉันก็ไม่ดีดังนั้น ฉันเพียงต้องการการกำหนด แล้ว ในชั้นเรียน คุณอธิบายเราว่า เขียนจะง่ายขึ้นถ้าคุณได้หายไปในเอกสารของคุณ นั่นคือสิ่งที่ฉันไม่ เมื่อผมเขียนเรียงความ #2 ฉันเลือกคนที่ผมหลงใหล และใส่การเขียน พบว่า รับเรื่องที่ผมสนใจในอนุญาตให้ลงในกระดาษ มากกว่ามองที่นับคำตลอดเวลา กลยุทธ์นี้ช่วยให้ฉันเขียนเอกสารดีกว่าผมเคยคิดว่า ไม่แพง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เมื่อตอนที่ผมเขียนบทความก่อนหน้านี้ในภาคการศึกษาที่ฉันอย่างต่อเนื่องจะทำให้มองลงมาที่นับจำนวนคำ ฉันเจ็บปวดจะเขียนจนกว่าฉันจะได้จำนวนคำที่ผมก็ต้องใช้เวลาและจากนั้นฉันได้อย่างรวดเร็วจะจบการเขียนเรียงความ นี่คือเหตุผลที่ย่อหน้าปิดของฉันได้เสมอยากจนมาก ฉันแค่อยากจะได้รับมอบหมายให้เสร็จสมบูรณ์ จากนั้นในชั้นเรียนที่คุณอธิบายให้เราว่าการเขียนกลายเป็นเรื่องง่ายถ้าคุณได้รับหายไปในกระดาษของคุณ นั่นคือสิ่งที่ผมทำ เมื่อผมเขียนเรียงความ # 2 ฉันเลือกคนที่ฉันหลงใหลเกี่ยวกับและมีการเขียน ฉันพบว่าการเลือกเรื่องที่ผมมีความสนใจในการอนุญาตให้ฉันได้รับในกระดาษมากกว่าอย่างต่อเนื่องกำลังมองหาที่นับจำนวนคำ กลยุทธ์นี้ช่วยให้ผมเขียนเอกสารที่ดีขึ้นกว่าที่ฉันเคยคิดว่าฉันจะทำได้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เมื่อผมเขียนบทความก่อนหน้านี้ในการเปิดภาคเรียน ฉันอย่างต่อเนื่องจะให้มองคำนับ ฉันก็เจ็บปวดจนผมต้องเขียนหมายเลขของคำที่ฉันต้องอยู่ แล้วผมจะรีบจบ เขียนเรียงความ นี่คือเหตุผลที่ย่อหน้าที่ปิดของฉันมักจะดูน่าสงสาร ฉันแค่อยากให้งานที่มอบหมาย แล้วในห้องเรียนคุณอธิบายกับเราว่า การเขียนก็จะง่ายขึ้นถ้าคุณได้รับหายไปในกระดาษของคุณ นั่นคือสิ่งที่ฉันทำ เมื่อฉันเขียนเรียงความ# 2 ผมเลือกคนที่ผมหลงใหลเกี่ยวกับและมีการเขียน ผมพบว่า การเลือกเรื่องที่ผมสนใจ อนุญาตให้ผมเข้าไปในกระดาษ แทนที่จะมองตลอดเวลาที่คํานับทำไมกลยุทธ์นี้ช่วยให้ผมเขียนบทความได้ดีกว่าที่ฉันเคยคิดว่าฉันสามารถ