Dear Sir, - I am requested by the C

Dear Sir, - I am requested by the Council of the ___ Association to return to you the draft of a paper on The Truth of Alchemy, which you have been good enough to offer to read at our forthcoming meeting, and to inform you that the Council do not see their way to including it in the programme.
I am,
Yours faithfully,
--Secretary
April 18th
Dear Sir, - I am sorry to say that my engagements do not permit of my affording you an interview on the subject of your proposed paper. Nor do our laws allow of your discussing the matter with a Committee of our Council, as you suggest. Please allow me to assure you that the fullest consideration was given to the draft which you submitted, and that it was not declined without having been referred to the judgement of a most competent authority. No personal question (it can hardly be necessary for me to add) can have had the slightest influence on the decision of the Council.
Believe me (ut supra).
April 20th
The Secretary of the ___ Association begs respectfully to inform Mr Karswell that it is impossible for him to communicate the name of any person or persons to whom the draft of Mr Karswell's paper may have been submitted; and further desires to intimate that he cannot undertake to reply to any further letters on this subject.
'And who is Mr Karswell?' inquired the Secretary's wife. She had called at his office, and (perhaps unwarrantably) had picked up the last of these three letters, which the typist had just brought in.
'Why, my dear, just at present Mr Karswell is a very angry man. But I don't know much about him otherwise, except that he is a person of wealth, his address is Lufford Abbey, Warwickshire, and he's an alchemist, apparently, and wants to tell us all about it; and that's about all--except that I don't want to meet him for the next week or two. Now, if you're ready to leave this place, I am.'
'What have you been doing to make him angry?' asked Mrs Secretary.'The usual thing, my dear, the usual thing: he sent in a draft of a paper he wanted to read at the next meeting, and we referred it to Edward Dunning--almost the only man in England who knows about these things--and he said it was perfectly hopeless, so we declined it. So Karswell has been pelting me with letters ever since. The last thing he wanted was the name of the man we referred his nonsense to; you saw my answer to that. But don't you say anything about it, for goodness' sake.'
'I should think not, indeed. Did I ever do such a thing? I do hope, though, he won't get to know that it was poor Mr Dunning.'
'Poor Mr Dunning? I don't know why you call him that; he's a very happy man, is Dunning. Lots of hobbies and a comfortable home, and all his time to himself.''I only meant I should be sorry for him if this man got hold of his name, and came and bothered him.'
'Oh, ah! yes. I dare say he would be poor Mr Dunning then.'
The Secretary and his wife were lunching out, and the friends to whose house they were bound were Warwickshire people. So Mrs Secretary had already settled it in her own mind that she would question them judiciously about Mr Karswell. But she was saved the trouble of leading up to the subject, for the hostess said to the host, before many minutes had passed, 'I saw the Abbot of Lufford this morning.' The host whistled. 'Did you? What in the world brings him up to town?' 'Goodness knows; he was coming out of the British Museum gate as I drove past.' It was not unnatural that Mrs Secretary should inquire whether this was a real Abbot who was being spoken of. 'Oh no, my dear: only a neighbour of ours in the country who bought Lufford Abbey a few years ago. His real name is Karswell.' 'Is he a friend of yours?' asked Mr Secretary, with a private wink to his wife. The question let loose a torrent of declamation. There was really nothing to be said for Mr Karswell. Nobody knew what he did with himself: his servants were a horrible set of people; he had invented a new religion for himself, and practised no one could tell what appalling rites; he was very easily offended, and never forgave anybody: he had a dreadful face (so the lady insisted, her husband somewhat demurring); he never did a kind action, and whatever influence he did exert was mischievous. 'Do the poor man justice, dear,' the husband interrupted. 'You forgot the treat he gave the school children.' 'Forget it, indeed! But I'm glad you mentioned it, because it gives an idea of the man. Now, Florence, listen to this. The first winter he was at Lufford this delightful neighbour of ours wrote to the clergyman of his parish (he's not ours, but we know him very well) and offered to show the school children some magic-lantern slides. He said he had some new kinds, which he thought would interest them. Well, the clergyman was rather surprised, because Mr Karswell had shown himself inclined to be unpleasant to the children--complaining of their trespassing, or something of the sort; but of course he accepted, and the evening was fixed, and our friend went himself to see that everything went right. He said he never had been so thankful for anything as that his own children were all prevented from being there: they were at a children's party at our house, as a matter of fact. Because this Mr Karswell had evidently set out with the intention of frightening these poor village children out of their wits, and I do believe, if he had been allowed to go on, he would actually have done so. He began with some comparatively mild things. Red Riding Hood was one, and even then, Mr Farrer said, the wolf was so dreadful that several of the smaller children had to be taken out: and he said Mr Karswell began the story by producing a noise like a wolf howling in the distance, which was the most gruesome thing he had ever heard. All the slides he showed, Mr Farrer said, were most clever; they were absolutely realistic, and where he had got them or how he worked them he could not imagine. Well, the show went on, and the stories kept on becoming a little more terrifying each time, and the children were mesmerized into complete silence. At last he produced a series which represented a little boy passing through his own park--Lufford, I mean--in the evening. Every child in the room could recognize the place from the pictures. And this poor boy was followed, and at last pursued and overtaken, and either torn in pieces or somehow made away with, by a horrible hopping creature in white, which you saw first dodging about among the trees, and gradually it appeared more and more plainly. Mr Farrer said it gave him one of the worst nightmares he ever remembered, and what it must have meant to the children doesn't bear thinking of. Of course this was too much, and he spoke very sharply indeed to Mr Karswell, and said it couldn't go on. All he said was: 'Oh, you think it's time to bring our little show to an end and send them home to their beds? Very well!' And then, if you please, he switched on another slide, which showed a great mass of snakes, centipedes, and disgusting creatures with wings, and somehow or other made it seem as if they were climbing out of the picture and getting in amongst the audience; and this was accompanied by a sort of dry rustling noise which sent the children nearly mad, and of course they stampeded. A good many of them were rather hurt in getting out of the room, and I don't suppose one of them closed an eye that night. There was the most dreadful trouble in the village afterwards. Of course the mothers threw a good part of the blame on poor Mr Farrer, and, if they could have got past the gates, I believe the fathers would have broken every window in the Abbey. Well, now, that's Mr Karswell: that's the Abbot of Lufford, my dear, and you can imagine how we covet his society.''Yes, I think he has all the possibilities of a distinguished criminal, has Karswell,' said the host. 'I should be sorry for anyone who got into his bad books.''Is he the man, or am I mixing him up with someone else?' asked the Secretary (who for some minutes had been wearing the frown of the man who is trying to recollect something). 'Is he the man who brought out a History of Witchcraft some time back--ten years or more?''That's the man; do you remember the reviews of it?''Certainly I do; and what's equally to the point, I knew the author of the most incisive of the lot. So did you: you must remember John Harrington; he was at John's in our time.''Oh, very well indeed, though I don't think I saw or heard anything of him between the time I went down and the day I read the account of the inquest on him.''Inquest?' said one of the ladies. 'What has happened to him?''Why, what happened was that he fell out of a tree and broke his neck. But the puzzle was, what could have induced him to get up there. It was a mysterious business, I must say. Here was this man--not an athletic fellow, was he? and with no eccentric twist about him that was ever noticed--walking home along a country road late in the evening--no tramps about--well known and liked in the place--and he suddenly begins to run like mad, loses his hat and stick, and finally shins up a tree--quite a difficult tree--growing in the hedgerow: a dead branch gives way, and he comes down with it and breaks his neck, and there he's found next morning with the most dreadful face of fear on him that could be imagined. It was pretty evident, of course, that he had been chased by something, and people talked of savage dogs, and beasts escaped out of menageries; but there was nothing to be made of that. That was in '89, and I believe his brother Henry (whom I remember as well at Cambridge, but you probably don't) has been trying to get on the track of an explanation ever since. He, of course, insists there was malice in it, but I don't know. It's difficult to see how it could have come in.'After a time the talk reverted to the History of Witchcraft. 'Did you ever look into it?' asked the host.
'Yes, I did,' said the Secretary

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

รัก, -ผมกำลังร้องขอสภา___สมาคมตอบคุณร่างเอกสารจริงของขลัง คุณได้ดีพอที่จะอ่านในการประชุมของชมรม และแจ้งให้คุณทราบว่า สภาไม่เห็นพวกเขา ไปรวมในหลักสูตร
ฉัน,
คุณ faithfully,
-เลขานุการ
18 เมษายน
รัก -ขอโทษพูดว่า งานของฉันไม่อนุญาตของฉัน affording คุณสัมภาษณ์ในเรื่องของกระดาษของคุณเสนอ หรือกฎหมายของเราอนุญาตให้ของของคุณคุยกับคณะกรรมการสภาของเรา เรื่องคุณแนะนำ โปรดให้ฉันมั่นใจว่าคุณพิจารณาอย่างเต็มให้ไปที่แบบร่างที่คุณส่ง และก็ไม่ปฏิเสธโดยไม่มีการอ้างอิงของหน่วยงานที่มีอำนาจมากที่สุด ไม่มีคำถามส่วนตัว (ไม่สามารถจำเป็นสำหรับฉันเพิ่ม) สามารถมีอิทธิพลเพียงน้อยนิดในการตัดสินใจของสภา
เชื่อฉัน (ut supra) .
20 เมษายน
___การเลขานุการสมาคมรู้สึกบังคมทูล Karswell นายที่มันเป็นไปไม่ได้สำหรับเขาที่จะสื่อสารชื่อบุคคลหรือคนที่ร่างของนาย Karswell กระดาษอาจส่ง และปรารถนาจะเป็นกันเองว่า เขาไม่รับการตอบกลับใด ๆ ตัวอักษรเพิ่มเติมในเรื่องนี้เพิ่มเติม
'อะไร และใครคือนาย Karswell' ทูลเลขานุการของภรรยา เธอได้เรียกว่าที่สำนักงานของเขา และ (อาจจะ unwarrantably) ได้รับค่าสุดท้ายของสามตัวอักษรเหล่านี้ ซึ่งผู้ดูแลระบบที่ได้เพียงนำค่ะ
' ทำไม รักของฉัน เพียงมีนาย Karswell เป็นคนโกรธมาก แต่ไม่รู้มากเกี่ยวกับพระองค์อื่น ยกเว้นว่าเขาเป็นคนมั่งคั่ง ที่อยู่ของเขาคือ แอบ Lufford วอริคเชอร์ และกำลังกล เห็นได้ชัด และอยากบอกเกี่ยวกับมัน และที่ว่าเกี่ยวกับทั้งหมด - ยกเว้นว่าไม่อยากพบเขาสำหรับสัปดาห์ถัดไปหรือสอง ตอนนี้ ถ้าคุณพร้อมที่จะให้สถานที่แห่งนี้ ผม '
'อะไรมาทำให้เขาโกรธ ' ถามนางเลขานุการหรือ ' สิ่งปกติ ยาหยี สิ่งปกติ: ส่งในร่างของกระดาษที่ท่านต้องการอ่านในการประชุมถัดไป เราอ้างอิงถึงเอ็ดเวิร์ด Dunning - เกือบคนเดียวในอังกฤษที่รู้เกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ - และเขากล่าวว่า ตาสมบูรณ์ ดังนั้นเราปฏิเสธ ดังนั้น Karswell มีการ pelting ฉัน ด้วยตัวอักษรนับ สิ่งสุดท้ายที่เขาต้องมีชื่อของคนที่เราเรียกว่าเขาเหลวไหล คุณเห็นคำตอบของฉันที่ แต่ไม่ว่า อะไรเกี่ยวกับมัน ตัว goodness' sake '
' ควรคิดไม่ แน่นอน ผมเคยได้ทำสิ่งดังกล่าวหรือไม่ ฉันหวังว่า แม้ว่า เขาจะไม่ได้รู้ว่า มันไม่ดีนาย Dunning .'
' Dunning นายดีหรือไม่ ไม่รู้ทำไมเรียกเขาที่ เขาเป็นคนมีความสุขมาก Dunning งานอดิเรกและพักบ้าน และเวลาของเขาทั้งหมดเพื่อตัวเอง ''ฉันเพียงแต่หมายความว่า ฉันควรจะขอเขา ถ้าคนนี้ได้ถือของชื่อของเขา และมาเอง '
' โอ้ อา ใช่ ผมกล้าบอกว่า เขาจะยากจนนาย Dunning แล้วกัน '
เลขานุการและภรรยาถูก lunching ออก และเพื่อนบ้านพวกเขาถูกผูกคนวอริคเชอร์ ดังนั้น เลขานุการนางได้ชำระแล้วนั้นในใจของเธอเองว่า เธอจะถามพวกเขา judiciously เกี่ยวกับนาย Karswell แต่เธอถูกบันทึกปัญหาของการนำไปสู่เรื่อง สำหรับมัคคุเทศก์ว่า โฮสต์ ก่อนหลายนาทีได้ผ่าน 'ผมเห็นเจ้าอาวาส Lufford เช้านี้' โฮสต์ whistled ' ไม่คุณ อะไรในโลกทำให้เขาถึงเมือง?' ' ความดีรู้ เขาได้มาจากประตูพิพิธภัณฑ์บริติชฉันขับรถผ่านมา ' ไม่ธรรมชาติเลขานุการนางควรสอบถามว่า นี้คือเจ้าอาวาสจริงที่มีการพูดของ ' โอ้ ไม่ รักของฉัน: เท่าเพื่อนบ้านของเราในประเทศที่ซื้อแอบ Lufford กี่ปีที่ผ่านมา ชื่อจริงของเขาคือ Karswell .' 'คือเพื่อนของคุณ "ถามนายรัฐมนตรี กับอดส่วนตัวกับภรรยาของเขา คำถามให้หลวม torrent ของ declamation มีจริง ๆ ไม่มีอะไรที่จะกล่าวว่า สำหรับนาย Karswell ไม่มีใครรู้ว่าสิ่งที่เขาทำกับตัวเอง: ราชการถูกชุดน่ากลัวชน เขามีศาสนาใหม่คิดค้นตน และปฏิบัติไม่มีใครสามารถบอกได้ว่า พิธีกรรมอะไรไฮ เขาคือเดินมนต์ และไม่เคยองค์ใคร: เขา dreadful ใบหน้า (เพื่อผู้หญิงยืนยัน สามีค่อนข้าง demurring); เขาไม่เคยทำการกระทำที่กรุณา และอิทธิพลสิ่งเขาไม่แรงก็ซน สามีขัดจังหวะ 'ทำคนจนคนยุติธรรม รัก 'คุณลืมรักษาเขาให้เด็กนักเรียน' ' ลืมมัน แน่นอน แต่ฉันดีใจที่คุณกล่าวถึงนั้น เนื่องจากมันทำให้ความคิดของมนุษย์ ฟังตอนนี้ ฟลอเรนซ์ นี้ หนาวแรกที่เขาได้ที่ Lufford เพื่อนบ้านนี้สวยงามของเราเขียน clergyman วัดแม่พระของเขา (เขาไม่ใช่ของเรา แต่เรารู้จักเขาดี) และการแสดงเด็กนักเรียนภาพนิ่งบางโคมวิเศษ เขากล่าวว่า เขาบางชนิดใหม่ ซึ่งเขาคิดว่า น่าสนใจ ดี clergyman เป็นค่อนข้างแปลกใจ เพราะนาย Karswell ได้แสดงตัวเองหัวใจเด็ก - บ่น ของผู้บุกรุก หรือสิ่ง ของเรียง ลำดับ แต่แน่นอนเขายอม รับ และกำหนดช่วงเย็น และเพื่อนของเราไปเองจะเห็นว่า ทุกสิ่งทุกอย่างไปขวา เขากล่าวว่า เขาไม่เคยขอบคุณสำหรับอะไรเป็นว่า เด็กของเขาเองได้ทั้งหมดป้องกันมี: พวกเขาที่งานเลี้ยงเด็กที่บ้าน ที่แท้ เพราะนาย Karswell นี้ได้อย่างเห็นได้ชัดกำหนดตั้งใจ frightening เด็กหมู่บ้านยากจนจากปัญญาของพวกเขา และผมเชื่อ ว่า ถ้าเขาได้รับอนุญาตให้ไป เขาจะจริงเสร็จ เขาเริ่มต้น ด้วยสิ่งที่ดีอย่างหนึ่งอ่อน แดงขี่ฮูดเป็นหนึ่ง และแม้แล้ว นายควีนส์กล่าว หมาป่าเป็น dreadful ดังนั้นที่หลายของเด็กเล็กก็ควรออก: และเขากล่าวว่า นาย Karswell เริ่มเรื่องผลิตเสียงหมาป่าเห่าหอนอยู่ ซึ่งเป็นสิ่งสยดสยองที่สุดที่เคยได้ยิน เช่นนั้น ภาพนิ่งทั้งหมดที่เขาพบ นายควีนส์กล่าวว่า ถูกที่สุดฉลาด พวกเขาแน่นอนจริง และที่เขามีได้หรือว่าเขาทำให้เขาอาจไม่คิด ดี การแสดงไปใน เรื่องเก็บไว้เป็นน้อยสยองกัน และเด็ก ๆ mesmerized เงียบสมบูรณ์ลง ในที่สุด เขาสามารถผลิตชุดการแสดงชายผ่านสวนของเขา — Lufford ผมหมายถึง - ช่วงค่ำ เด็กทุกคนในห้องได้รู้จักสถานที่จากรูปภาพ เด็กยากจนนี้ถูก ตาม และในที่สุดติดตาม และ overtaken และขาดชิ้น หรืออย่างใด ทำไป ด้วย โดยสิ่งมีชีวิตรอบน่ากลัวขาว ซึ่งคุณเห็นก่อน dodging เกี่ยวกับต้นไม้ และค่อยๆ ปรากฏขึ้นเถิด นายควีนส์กล่าวให้เขาฝันร้ายที่เลวร้ายที่สุดที่เคยจำอย่างใดอย่างหนึ่ง และจะต้องมีความหมายเด็กไม่รับความคิดของ หลักสูตรนี้มีมากเกินไป และเขาได้พูดกับนาย Karswell มากอย่างรวดเร็วแน่นอน และกล่าวว่า มันไม่ไป เขากล่าวว่า มีทั้งหมด: ' โอ้ คุณคิดว่า ถึงเวลาการแสดงเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเราให้สิ้นสุด และส่งบ้านให้เตียงของพวกเขา ดี!' จาก นั้น ได้โปรด เขาสลับบนภาพนิ่งอื่น ซึ่งแสดงให้เห็นฝูงงู ตะขาบ และสิ่งมีชีวิตที่น่าขยะแขยงกับปีกใหญ่ และอย่างใด หรืออื่น ๆ ทำให้ดูเหมือน ว่า พวกเขาถูกปีนออกจากรูปภาพ และรับในหมู่ผู้ชม นี้ได้มา โดยการเรียงลำดับของเสียง rustling แห้งที่ส่งเด็กเกือบบ้า และแน่นอนว่าพวกเขา stampeded ดีมากของพวกเขาได้ค่อนข้างน้อยในการออกของห้อง และไม่สมมติว่าหนึ่งของพวกเขาปิดตาคืน มีปัญหา dreadful มากที่สุดในหมู่บ้านภายหลัง แน่นอนมารดาโยนป้ายความผิดส่วนดีในควีนส์นายดี แล้ว ถ้าพวกเขาไม่ได้มีประตูที่ผ่านมา ผมเชื่อว่า บรรพบุรุษจะเสียทุกหน้าต่างแอบ ดี ขณะนี้ นั่นคือนาย Karswell: เป็นเจ้าอาวาส Lufford ยาหยี และคุณสามารถจินตนาการว่าเราปรับสังคมของเขา ''ใช่ ฉันคิดว่า เขามีทั้งหมดจบอาญาแตกต่าง มี Karswell กล่าวว่า โฮสต์ ' ฉันควรจะขออภัยสำหรับผู้ที่ได้ลงในหนังสือของเขาไม่ ''เป็นมนุษย์ หรือกำลังฉันผสมเขาขึ้นกับใคร' ถามเลขานุการ (ที่บางนาทีมีการใส่คิ้วของคนที่กำลังพยายามฟื้นความจำบางอย่าง ' คือคนที่นำออกประวัติศาสตร์ของนักวิชาการบางเวลากลับมา - 10 ปีหรือมากกว่า หรือไม่ ''ที่เป็นคน อย่าลืมรีวิวนั้น?''แน่นอนฉัน และสิ่งเท่า ๆ กันไป ฉันรู้ว่าผู้เขียนสุด incisive ของล็อต เพื่อให้ ได้คุณ: คุณต้องจำจอห์นแฮริงตัน เขามาอยู่ที่จอห์นในเวลาเรา ''โอ้ ดีจริง ๆ แม้ว่าฉันไม่คิดว่า ฉันเห็น หรือได้ยินอะไรของเขาระหว่างวันและเวลาที่ฉันไปลง อ่านบัญชีของ inquest ที่บนเขา ''Inquest ?' กล่าวว่า ฝ่ายหนึ่ง ' สิ่งที่เกิดขึ้นกับเขา? "ทำไม เกิดอะไรขึ้นได้ว่า เขาตกจากต้นไม้ และคอของเขายากจน แต่ปริศนา อะไรไม่ได้เกิดเขาได้รับมี มันเป็นธุรกิจลึกลับ ต้องบอกว่า นี่เป็นเพียงชายคนนี้ - ไม่มีกีฬาเพื่อน พระองค์ และกับบิดไม่หลุดโลกเกี่ยวกับเขา ที่ไม่เคย สังเกต - เดินหน้าแรกไปตามถนนประเทศในเย็น - tramps ไม่เกี่ยวกับ - รู้จัก และชอบในสถาน - และเขาก็เริ่มรันชอบบ้า ไม่ติด และหมวกของเขา และสุดท้าย แข้งไปขึ้นต้นไม้ - ต้นไม้ค่อนข้างยาก - hedgerow การเจริญเติบโต: วิธี ให้สาขาตายเขาลงมาด้วย และคอ และมีเขาอยู่เช้าวันถัดไปหน้าสุด dreadful กลัวเขาที่สามารถจินตนาการ มันเป็นสวยชัด แน่นอน ที่เขาได้ถูกล่า โดยบางอย่าง และคนที่พูดคุยกันของสุนัขป่าเถื่อน และสัตว์ที่หนีออกจาก menageries แต่ไม่มีอะไรจะทำให้ ที่ถูก ' 89 และผมเชื่อว่าน้องเฮนรี่ (ซึ่งผมจำเช่นที่เคมบริดจ์ แต่คุณอาจจะไม่) พยายามรับบนแทร็กของอธิบายการนับ เขา แน่นอน รมย์มีเจ็บแค้นมัน แต่ฉันไม่รู้ จึงยากที่จะเห็นว่ามันมาค่ะ ' หลังจากเวลาพูดคุยแปลงกลับเป็นประวัตินักวิชาการ 'ไม่ได้คุณเคยดูมา ' ถามโฮสต์.
'ใช่ ค่ะ กล่าวว่า เลขานุการ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"ผมได้รับการร้องขอจากคณะมนตรีของ___การเชื่อมโยงเพื่อกลับไปยังคุณฉบับร่างของกระดาษที่อยู่บนความจริงของการเล่นแร่แปรธาตุที่คุณได้ดีพอที่จะจัดให้บริการในการอ่านที่การประชุมของเราและการแจ้งให้คุณทราบว่าคณะมนตรีที่ไม่เห็นด้วยในการรวมถึงในโครงการนี้.

ผมขอแสดงความนับถือ

ซึ่งจะช่วยเลขานุการเดือนเมษายน 18 th
"- ฉันเสียใจที่ต้องบอกว่าความสัมพันธ์ของฉันและไม่อนุญาตให้ของคุณให้ สัมภาษณ์ ในเรื่องนี้ของกระดาษที่เสนอของคุณ หรือทำตามกฎหมายของเราช่วยให้ของของคุณการพูดคุยถึงเรื่องที่คณะกรรมการของคณะมนตรีขณะที่ของเราคุณได้แนะนำให้ โปรดอนุญาตให้ผมมั่นใจได้ว่าคุณได้ว่าพิจารณาอย่างเต็มที่ได้รับไปยังอีเมลฉบับร่างที่คุณส่งและว่ามันไม่ใช่ลดลงโดยไม่มีการอ้างถึงคำพิพากษาของเจ้าหน้าที่ผู้มีอำนาจที่มากที่สุด. คำถามส่วนตัวไม่มี(สามารถที่จะจำเป็นสำหรับผมในการเพิ่มไม่ได้)จะสามารถได้รับอิทธิพลมากยิ่งในการตัดสินใจของคณะมนตรี.
เชื่อผม(ใหญ่กว่า UT )..

เมษายน 20 . co . thเลขาธิการของ___การเชื่อมโยงมีความเคารพในการแจ้งให้นาย karswell ว่าเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะติดต่อสื่อสารที่ชื่อของบุคคลใดๆหรือคนที่ร่างของนาย karswell ของกระดาษอาจได้รับการส่ง;และเพิ่มเติมความปรารถนาในการในแบบที่เป็นกันเองที่เขาไม่สามารถดำเนินการในการตอบกลับในการใดๆเพิ่มเติมตัวอักษรบนนี้อยู่ ภายใต้ .
"และที่มีนาย karswell หรือไม่?"ถามที่เลขานุการของ ภรรยา .เธอได้เรียกว่าที่สำนักงานของเขาและ(อาจเป็น unwarrantably )ได้ไปรับท่านที่ผ่านมาของทั้งสามตัวอักษรเหล่านี้ซึ่งพนักงานพิมพ์ดีดที่นำมาในระยะเวลาเพียง.
'ทำไมเรียนของฉันอยู่ในปัจจุบันนาย karswell เป็นคนโกรธเป็นอย่างมาก แต่ผมไม่ทราบมากเกี่ยวกับเขาเป็นอย่างอื่นเว้นแต่ว่าเขาเป็นคนที่ความมั่งคั่งของแอดเดรสของเขาคือ lufford Abbey Warwickshire และเขาเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุที่เห็นได้ชัดว่าและต้องการจะบอกให้เราทั้งหมดเกี่ยวกับเรื่องนี้และว่าเป็นเรื่องทั้งหมดยกเว้นที่ผมไม่ต้องการพบกับเขาสำหรับถัดไปหรือสัปดาห์ที่สอง ในขณะนี้หากคุณพร้อมที่จะออกจากสถานที่แห่งนี้ผม.'
'ว่ามีคุณได้ทำอะไรเพื่อทำให้เขาโกรธหรือไม่?"ถามนางเลขานุการ.'สิ่งที่เรียนตามปกติเป็นสิ่งปกติที่เขาส่งมาในร่างของกระดาษที่เขาอยากจะอ่านได้ในการประชุมครั้งต่อไปที่และเราจะเรียกว่าเป็นเอ็ดเวิร์ด dunning เกือบจะได้คนเดียวในประเทศอังกฤษที่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้และเขาบอกว่าไม่สมบรูณ์แบบดังนั้นเราจึงลดลงได้ ดังนั้นจึงมีการตกกราว karswell ผมพร้อมด้วยตัวอักษรมาตั้งแต่ สิ่งสุดท้ายที่เขาต้องการก็คือชื่อของคนที่เราเรียกว่าไร้สาระของเขากับคุณเห็นคำตอบของผมที่จะ แต่คุณจะไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เพื่อเห็นแก่สวรรค์".'
'ผมว่าไม่ได้จริงๆแล้ว. ไม่ฉันไม่เคยทำสิ่งนี้ ฉันจะทำอย่างไรหวังว่าแม้ว่าเขาจะไม่ได้ทำความรู้จักกับว่ามันน่าสงสารนาย dunning .'นาย dunning
'ผู้น่าสงสาร ผมไม่รู้ว่าทำไมท่านจะโทรเรียกว่าเขาเป็นคนที่มีความสุขเป็นอย่างมากคือ dunning จำนวนมากและงานอดิเรกของบ้านที่ให้ความสะดวกสบายและเวลาของเขาทั้งหมดกับตัวเอง"ผมเท่านั้นผมจะต้องขอ อภัย สำหรับเขาหากคนนี้มาจากชื่อของเขาและก็มาถึงและหงุดหงิดเขา.'
'โอ AH ! ใช่ครับ.ผมกล้าพูดได้ว่าเขาจะเป็นคนยากจนนาย dunning แล้ว.'
เลขานุการและ ภรรยา ของเขาก็ออกมารับประทานอาหารกลางวันและเพื่อนซึ่งบ้านพวกเขาก็เป็นคน Warwickshire ดังนั้นนางเลขานุการก็ยังเป็นอยู่ในใจของเธอว่าเธอจะตอบคำถามให้สุขุมรอบคอบเกี่ยวกับนาย karswell อยู่แล้ว แต่เธอก็ยังเป็นปัญหาที่บันทึกไว้ของนำไปสู่เรื่องของเจ้าของร้านที่กล่าวว่าการจัดให้ก่อนนาทีจำนวนมากเข้ามาผ่านไป"ผมเห็นเจ้าอาวาสของ lufford ยามเช้ารายการนี้"กองทัพที่ผิวปาก "คุณ มีอะไรในโลกที่จะนำเขาไปเมืองหรือไม่?''ความดีรู้ว่าเขาจะออกมาเป็นของ British Museum ประตูนั้นก็อย่างที่ฉันก็ขับรถผ่านมา."มันไม่ใช่เรื่องที่นางเลขานุการควรสอบถามว่านี้เป็นเจ้าอาวาสอย่างแท้จริงซึ่งเป็นการพูดถึง 'โอไม่มีรักของฉันเฉพาะประเทศเพื่อนบ้านของเราในประเทศที่ซื้อ lufford Abbey เพียงไม่กี่ปีที่ผ่านมา. ชื่อจริงของเขาก็คือ karswell .''คือเขาเป็นเพื่อนของคุณหรือไม่?"ถามนายเลขานุการส่วนตัวพร้อมด้วยขยิบตาที่เป็น ภรรยา ของเขา คำถามที่ปล่อยออกมาเป็นอิสระจากการแสดงสุนทรพจน์ ไม่มีอะไรต้องพูดสำหรับนาย karswell ไม่มีใครรู้ว่าสิ่งที่เขาทำกับตัวเขาเองข้าราชการของเขาได้รับการตั้งค่าอย่างสยดสยองของผู้คนเขามีผู้ประดิษฐ์คิดค้นขึ้นมาใหม่ทางศาสนาของเขาเองด้วยและนำมาปฏิบัติไม่มีใครบอกว่าพิธีทำให้ใจหายเขาเป็นอย่างมากได้อย่างง่ายดายและไม่เคยให้ อภัย "ใครเขามีใบหน้าที่น่ากลัว(เลดี้ที่ยืนกรานว่าสามีของเธอ demurring ค่อนข้าง)เขาไม่เคยทำเลยการดำเนินการทุก ประเภท และไม่ว่ามีอิทธิพลต่อเขาก็พยายามเป็นร้าย 'ความยุติธรรมต่อคนจนคนที่รักสามี"ที่ถูกขัดจังหวะ'คุณลืมให้ความสุขกับที่เขาทำให้เด็กวัยเรียน"ที่"ลืมมันได้จริงๆ แต่ผมดีใจที่คุณระบุไว้เพราะมันจะช่วยให้ความคิดของคนที่ ในตอนนี้ Florence ฟังนี้ ช่วงฤดูหนาวครั้งแรกที่เขาอยู่ที่ lufford เพื่อนบ้านเพื่อความเพลิดเพลินใจของเราเขียนจดหมายถึงศาสนาของตำบลของเขา(เขาก็ไม่ใช่ของเราแต่เรารู้ว่าเขาเป็นอย่างมากได้ดี)และเสนอที่จะแสดงให้เด็กในวัยเรียนที่กระดานลื่นน่ามหัศจรรย์ใจ - โคมบางอย่างเขากล่าวว่าเขาได้ทุกชนิดใหม่ที่มีคนที่เขาคิดว่าเขาจะสนใจ รวมถึงพระที่ต้องประหลาดใจมากเพราะนาย karswell ไม่เคยแสดงตัวเขาเองค่อนข้างที่จะได้รับไม่พึงประสงค์ให้เด็กได้แสดงความไม่พอใจของบางสิ่งบางอย่างหรือมารบกวนเวลาของเขาในการเรียงลำดับแต่ของเขาได้รับการยอมรับและในช่วงเย็นที่เป็นแบบคงที่และเพื่อนของเราไปเองเพื่อดูว่าทุกอย่างไปทางด้านขวาเขาบอกว่าเขาไม่เคยได้รับการขอบคุณมากสำหรับเรื่องที่คนของเขาเองก็ไม่ได้มีทั้งสองอยู่ที่ฝ่ายของเด็กที่บ้านของเราเป็นเรื่องของความเป็นจริง เนื่องจากนาย karswell นี้ได้ตั้งค่าออกมาด้วยความตั้งใจของเด็กเหล่านี้ไม่น่าตกใจของหมู่บ้านออกมาเห็นได้ชัดว่าจนปัญญาของพวกเขาและผมเชื่อว่าถ้าหากเขาได้รับอนุญาตให้เข้าไปก็จะได้ทำไปแล้วจริงๆแล้วเขาเริ่มอ่อนพร้อมด้วยสิ่งต่างๆโดยเปรียบเทียบกับบางส่วน Hood :ขี่ม้าสีแดงเป็นหนึ่งและได้จากนั้นนายสถานีรถไฟ Farrer Park MRT กล่าวว่าสุนัขก็จะน่ากลัวที่หลากหลายของเด็กที่มีขนาดเล็กกว่าจะได้ออกไปและเขาบอกว่านาย karswell เริ่มจากการผลิตที่เสียงคล้ายเสียงเห่าหอนหมาป่าที่อยู่ไกลออกไปได้ซึ่งเป็นเรื่องที่น่ากลัวมากที่สุดเขาเคยได้ยินมา กระดานลื่นทั้งหมดที่เขาแสดงให้เห็นว่านายสถานีรถไฟ Farrer Park MRT ฉลาดมากที่สุดเขาเป็นที่สมจริงอย่างแท้จริงและเป็นสถานที่ซึ่งเขาก็ให้เขาหรือว่าเขาทำงานเขาไม่สามารถจินตนาการถึง เป็นอย่างดีแสดงได้เข้าไปอยู่และเรื่องที่ได้รับการดูแลรักษาให้อยู่ในการเป็นตัวเล็กมากขึ้นอันน่าสยดสยองในแต่ละครั้งและเด็กๆได้ดื่มดำไปกับในความเงียบเสร็จสมบูรณ์ ที่ผ่านมาเขาได้ผลิตชุดซึ่งเป็นตัวแทนเด็กน้อยที่ผ่านอุทยานของเขาเอง lufford ผมหมายความว่าในช่วงเย็นเด็กทุกคนในห้องที่ไม่สามารถจดจำสถานที่ที่ได้จาก ภาพ ได้ และเด็กผู้น่าสงสารคนนี้ตามมาและที่ผ่านมาไล่ตามทันและมีทั้งฉีกขาดเป็นชิ้นหรือจะด้วยเหตุผลกลใดก็ตามทีอยู่ห่างออกไปในระยะทางทำให้มีสัตว์แบบตื่นตาตื่นใจอย่างสยดสยองในสีขาวที่คุณเห็นวิ่งหลบเป็นครั้งแรกเกี่ยวกับท่ามกลางต้นไม้และค่อยๆมันมากขึ้นและมากขึ้นอย่างชัดเจนนายสถานีรถไฟ Farrer Park MRT บอกว่าให้เขาเป็นหนึ่งในเป็นฝันร้ายที่เลวร้ายที่สุดเขาจำได้ว่าเคยมีมาและสิ่งที่มันจะต้องมีความหมายอะไรกับคนที่ไม่มีความคิดของ หลักสูตรนี้เป็นอย่างมากเกินไปและเขาก็พูดเป็นอย่างมากอย่างรวดเร็วจริงๆแล้วนาย karswell และพูดว่ามันไม่สามารถไปที่ ทั้งหมดที่เขาบอกว่าเป็น"คุณคิดว่ามันเป็นเวลาที่จะนำมาโชว์เล็กๆน้อยๆของเราสิ้นสุดลงและส่งกลับไปยังเตียง เป็นอย่างมาก!'แล้วหากคุณโปรดเขาก็เปิดสวิตช์เลื่อนอีกคนหนึ่งซึ่งแสดงให้เห็นว่ามีจำนวนมากที่ดีเยี่ยมของงูและสัตว์น่ารังเกียจ centipedes มีปีกและไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดหรืออื่นๆทำให้ดูเป็นเรื่องหากพวกเขาเป็นปีนออกมาจาก ภาพ และได้รับในหมู่ผู้เข้าฟังการประชุมได้และในส่วนนี้ก็มาพร้อมกับโดยคนที่มีเสียงดังวแห้งซึ่งส่งคนที่เกือบจะบ้าและเป็นที่แน่นอนว่าพวกเขา stampededชั้นดีจำนวนมากที่ได้มีอันตรายในการออกไปจากห้องมากและผมไม่คิดว่าเป็นหนึ่งในคนที่ปิดตาในคืนนั้น มีปัญหามากที่สุดที่อยู่ในหมู่บ้านหลังจากนั้น แน่นอนว่าคุณแม่ที่โยนเป็นส่วนหนึ่งที่ดีของโทษที่นายสถานีรถไฟ Farrer Park MRT ผู้น่าสงสารและถ้าเขาไม่สามารถก็ต้องผ่านประตูที่ผมเชื่อว่าบรรพบุรุษจะไม่ได้ทำในหน้าต่างทุกวัดได้ ในตอนนี้เป็นอย่างดีที่ของนาย karswell ที่ของเจ้าอาวาสของ lufford รักของผมและคุณจะสามารถลองนึก ภาพ ว่าเราปรารถนาสังคมของเขา"ใช่ผมคิดว่าเขามีความเป็นไปได้ทั้งหมดของความโดดเด่นทางอาญาที่มี karswell "กล่าวว่ากองทัพได้ "ผมจะต้องขอ อภัย สำหรับผู้ที่เข้าไปเขียนหนังสือไม่ดีของเขา"คือเขาคนนั้นหรือผมผสมขึ้นมาพร้อมด้วยผู้อื่น"ถามว่าเลขานุการ(ซึ่งสำหรับนาทีบางคนสวมหน้าบึ้งของคนที่ได้พยายามที่จะรำลึกถึงบางสิ่งบางอย่าง) "เขาเป็นคนที่นำออกจากประวัติความเป็นมาของการเลี้ยงผีบางช่วงเวลาย้อนกลับมาสิบปีหรือมากกว่านั้นหรือไม่?"ของคนที่คุณจำได้ไหมการตรวจสอบของมันหรือไม่?"ผมทำอะไรได้บ้างและมีอะไรอย่างเท่าเทียมกันเพื่อไปยังจุดที่ผมรู้ว่าผู้เขียนที่ของแหลมคมของจำนวนมาก ดังนั้นคุณคุณจะต้องระลึกไว้จอห์น harrington เขาเป็นที่ของจอห์นในเวลาของเรา."โออย่างดีเยี่ยมจริงๆแต่ผมไม่คิดว่าผมเห็นหรือได้ยินเสียงอะไรของเขาระหว่างช่วงเวลาที่ผมลงไปและในวันที่ผมอ่านเรื่องนี้การไต่สวนคดีที่เขาได้"การไต่สวนหรือไม่?"ว่า"หนึ่งในผู้หญิงที่ "สิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาหรือไม่?"เหตุใดจึงเกิดอะไรขึ้นที่เขาตกจากต้นไม้ที่หักคอของเขา แต่ที่เป็นปริศนาสิ่งที่ได้ก็จะทำให้เขาได้รับได้ที่นั่น มันเป็นธุรกิจอันลึกลับที่ผมต้องพูดว่า นี่คือชายคนนี้ไม่ได้เป็นคนกีฬาเขา และพร้อมด้วยไม่มีบิดเพี้ยนเกี่ยวกับตัวเขาที่สังเกตได้ว่าไม่เคยเดินไปถึงยังบ้านไปตามถนนประเทศที่ในช่วงดึกในช่วงเย็นที่ไม่มีคนจรจัดเกี่ยวกับที่มีชื่อเสียงและชอบในที่ที่เขาและเขาก็จะเริ่มทำงานอย่างบ้าคลั่งสูญเสีย Memory Stick และหมวกของเขาและสุดท้ายคือหน้าแข้งขึ้นต้นไม้ที่ทรียากที่ค่อนข้างมากขึ้นในสาขาทำรั้วที่ตายแล้วซึ่งจะช่วยให้ทางและเขาจะเข้ามาลงไปด้วยและการพักคอของเขาและที่นั่นเขาได้พบกับเช้าวันถัดไปส่วนมากหันหน้าที่ของความกลัวที่ไม่สามารถจินตนาการได้. เห็นได้ชัดเลยว่าเขาถูกไล่ตามไปด้วยบางสิ่งบางอย่างและมีคนพูดถึงของสุนัขดุร้ายและสัตว์หนีมาจาก menageriesแต่ไม่มีอะไรต้องทำให้ของที่ ที่อยู่ใน' 89 และผมเชื่อว่าน้องชายเฮนรี(ที่ผมจำได้ว่าเมื่อครั้งที่ Cambridge แต่คุณอาจจะไม่ได้หรอก)ของเขามีความพยายามที่จะได้รับในการแข่งขันของคำอธิบายที่มาตั้งแต่ เขาแน่นอนยืนยันว่าเป็นความเลวร้ายในเรื่องนี้แต่ผมไม่รู้ว่า เป็นการยากที่จะดูว่ามันไม่สามารถมีมาใน."หลังเวลาที่พูดที่กลับมาเป็นประวัติศาสตร์ของการเลี้ยงผี"คุณเคยมองเข้าไปในนั้นหรือไม่?"ถามกองทัพ.
'ใช่ฉันก็"เลขานุการ