Waiting blindly in its bed, the cla

Waiting blindly in its bed, the clay comforted itself with high hopes. My time will come, “it said. “I was not made to be hidden forever.”
One day the clay felt itself taken from the place where it had waited so long. A flat blade of iron passed beneath it, and tossed it into a cart, and it was carried far away over a rough, rock, road. The clay was not afraid or discouraged, for it said to itself, “This is necessary. The path to glory is always rugged.”
But the hard journey was nothing compared with the suffering and distress that came after it. The clay was put into a trough and mixed and beaten and stirred. Then it was put upon a swiftly turning wheel and whirled around. A strange power pressed and molded it. Then it was put into an oven: fires were kindled under it. Through all, the clay held itself together and endured its trials, in the hope of a great future. “Surely,” it thought，“I am intended for something very fine. Perhaps I am being fashion as the ornament of a temple or as a beautiful vase for the table of a king."
As last the baking was finished. The clay was taken from the oven and set down upon a board in the cool air under the blue sky. The suffering was past; the reward was at hand.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

รออย่างคนตาบอดในเตียงของมัน ดินเหนียว comforted เอง ด้วยความหวังที่สูง เวลาของฉันจะมา "มันกล่าวว่า"ฉันไม่ทำการซ่อนตลอดไป" วันหนึ่งดินที่รู้สึกตัวเองมาจากที่มันมีรอนาน มาก ใบมีดแบนเหล็กผ่านไป เพราะเป็นรถ และมันได้ไกลกว่าหยาบ หิน ถนน ดินเหนียวไม่กลัว หรือ ท้อ ว่า ตัวเอง "นี้จำเป็นต้อง เส้นทางไปสู่ความรุ่งโรจน์ได้เสมอทนทาน" แต่เดินทางยาก อะไรเมื่อเทียบกับความทุกข์และความทุกข์ที่เกิดมาภายหลังก็ ดินถูกใส่ลงในรางที่ผสม และตี และกวน แล้วจะย้ายตามอย่างรวดเร็วเปิดล้อ และ whirled สถาน กำลังแปลกกด และแบบมัน จาก นั้นจะถูกเก็บไว้ในเตาอบ: ไฟถูกจุดภายใต้การ ทั้งหมด ดินเหนียวจัดตัวเองเข้าด้วยกัน และทนการทดลอง ในความหวังของอนาคตที่ดี "แน่นอน มันคิดว่า "ผมกำลังตั้งใจหาสิ่งที่ดี บางทีฉันกำลังเป็นแฟชั่น เป็นเครื่องประดับของวัด หรือแจกันสวยงามสำหรับตารางพระปัจจุบัน" ล่าสุดเป็น อบเสร็จ ดินเหนียวที่มาจากเตาอบ และตั้งลงตามบอร์ดในอากาศเย็นภายใต้ท้องฟ้า เป็นทุกข์เลย รางวัลที่ได้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สุ่มสี่สุ่มห้ารออยู่บนเตียงของดินปลอบประโลมตัวเองด้วยความหวังสูง เวลาของฉันจะมา "ก็กล่าวว่า "ผมไม่ได้ทำถูกซ่อนไว้ตลอดไป."
วันหนึ่งดินรู้สึกว่าตัวเองนำมาจากสถานที่ที่มันต้องรอนานมาก ใบมีดแบนของเหล็กผ่านใต้มันและโยนมันลงไปในตะกร้าและมันก็ดำเนินห่างไกลกว่าหยาบหินถนน ดินเหนียวไม่กลัวหรือท้อแท้มันพูดกับตัวเองว่า "นี่เป็นสิ่งที่จำเป็น เส้นทางสู่ความรุ่งโรจน์อยู่เสมอขรุขระ. "
แต่การเดินทางยากอะไรเมื่อเทียบกับความทุกข์ทรมานและความทุกข์ที่มาหลังจากที่มัน ดินที่ถูกใส่ลงไปในรางและผสมและตีและกวน จากนั้นก็จะถูกวางอยู่บนล้อเปลี่ยนอย่างรวดเร็วและหมุนไปรอบ ๆ อำนาจแปลกกดและแม่พิมพ์มัน จากนั้นก็จะถูกนำเข้าเตาอบ: ไฟถูกจุดภายใต้มัน ผ่านทุกดินที่ถือตัวเองด้วยกันและทนการทดลองของตนในความหวังของอนาคตที่ดี "แน่นอน" มันคิดว่า "ฉันกำลังไว้สำหรับสิ่งที่ดีมาก บางทีฉันกำลังเป็นแฟชั่นเป็นเครื่องประดับของวัดหรือเป็นแจกันที่สวยงามสำหรับตารางของกษัตริย์. "
ในฐานะที่ผ่านการอบเสร็จ. ดินถูกนำมาจากเตาอบและการตั้งค่าลงเมื่อคณะกรรมการที่มีอากาศเย็นภายใต้ . สีฟ้าเป็นความทุกข์ที่ผ่านมา; รางวัลเป็นที่อยู่ในมือ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

รอสุ่มสี่สุ่มห้าในเตียงของตน ดินปลอบใจตัวเองด้วยความหวังสูง เวลาของฉันมาถึงแล้ว " มันพูด " ฉันไม่ได้ถูกซ่อนไว้ตลอดไป "
1 วันดิน รู้สึกว่าตัวเองถ่ายจากสถานที่ที่มันรอมานานแล้ว ใบเรียบเหล็กผ่านภายใต้มันและโยนมันลงในตะกร้า และการไกลมากกว่าหยาบ , หิน , ถนน ดินไม่กลัวหรือท้อแท้มันพูดกับตัวเอง " นี่จำเป็น เส้นทางแห่งเกียรติยศมักขรุขระ "
แต่การเดินทางยากอะไรเมื่อเทียบกับความทุกข์ และความทุกข์ที่ตามมานั้น ดินถูกใส่ลงในรางและผสมและตี และคน แล้วมันใส่กับล้อและ Whirled อย่างรวดเร็วเปิดรอบ พลังแปลกๆ กดและแม่พิมพ์ได้ แล้วมันใส่เข้าไปในเตาอบ :ไฟลุกโพลงขึ้นภายใต้มัน ผ่านทั้งหมด ดินถือเองด้วยกัน และผ่านการทดสอบมาของมัน ในความหวังของอนาคตที่ดี " แน่นอน " คิดว่า " ฉันมีบางอย่างที่ดีมาก บางที ผมอาจเป็นแฟชั่นเป็นเครื่องประดับของวัด หรือเป็นแจกันที่สวยงามสำหรับตารางของกษัตริย์ . "
เป็นอบสุดท้ายเสร็จดินเอาออกมาจากเตาอบและตั้งลงบนกระดานในอากาศเย็นภายใต้ท้องฟ้าสีฟ้า ทุกข์ คือ อดีต รางวัลคือ มือ