The Dumb Waiter, Pinter’s second pl

The Dumb Waiter, Pinter’s second play, was his first critical success. A short one-act piece, it opened in English performance at the Hampstead Theatre Club in 1960 as a double bill with Pinter’s first play, The Room, and immediately established Pinter’s reputation as an important new voice in contemporary theater. Though Pinter draws his theme and plot from Samuel Beckett’s Waiting for Godot, the treatment is highly original and contains all the stylistic trademarks that Pinter developed in his later work.

The most distinctive Pinteresque touch in the play is how the primary action acquires a secondary, allegorical meaning while never compromising the realistic grounding of the story. Moreover, while none of his other plays invites such a clearly allegorical interpretation, this technique of creating situations that, no matter how concrete, suggest larger, more abstract meanings became a standard device in Pinter’s writing.

The plot of The Dumb Waiter is so straightforward that it is deceivingly simple. The story concerns the lives of two thugs—possibly killers—on the night of a new assignment. The uncertainty of their situation, however, is remarkable: They do not know who has hired them or who their victim will be. They are merely waiting for their orders. For diversion, Ben concentrates on his newspaper, while Gus, the more inquisitive of the two and ultimately the most vulnerable, nags him with questions about their assignment. The menacing tone becomes more pronounced as Ben begins reading newspaper...

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บริกรเล่นสองพินเป็นความสำเร็จที่สำคัญครั้งแรกของเขา ชิ้นหนึ่งกระทำระยะสั้นจะเปิดในการทำงานภาษาอังกฤษที่ Hampstead คลับละครในปี 1960 ในฐานะที่เป็นคู่กับบิลเล่นเป็นครั้งแรกพิน, เดอะรูมและเป็นที่ยอมรับทันทีชื่อเสียงของพินเป็นเสียงใหม่ที่สำคัญในโรงละครร่วมสมัย แม้ว่าพิดึงรูปแบบและพล็อตของเขาจากซามูเอลของ Beckett รอ Godot การรักษาเป็นอย่างสูงที่เป็นต้นฉบับและมีทุกเครื่องหมายการค้าโวหารที่พิพัฒนาในการทำงานของเขาในภายหลัง. สัมผัส Pinteresque ที่โดดเด่นที่สุดในการเล่นคือวิธีการดำเนินการหลักได้มารอง ความหมายเชิงเปรียบเทียบขณะที่ไม่เคยสูญเสียดินที่เป็นจริงของเรื่อง นอกจากนี้ในขณะที่ไม่มีการเล่นอื่น ๆ ของเขาเชิญเช่นการตีความเชิงเปรียบเทียบอย่างชัดเจนเทคนิคของการสร้างสถานการณ์ที่ไม่ว่าวิธีการที่เป็นรูปธรรมแนะนำขนาดใหญ่ความหมายนามธรรมมากขึ้นกลายเป็นอุปกรณ์มาตรฐานในการเขียนพิน. พล็อตของบริกรเป็นตรงไปตรงมาเพื่อให้ ว่ามันเป็นเรื่องง่าย deceivingly เรื่องที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของสองอันธพาล-อาจฆ่าในคืนวันที่ได้รับมอบหมายใหม่ ความไม่แน่นอนของสถานการณ์ของพวกเขา แต่เป็นที่น่าทึ่ง: พวกเขาไม่ทราบว่าใครได้ว่าจ้างพวกเขาหรือผู้ที่ตกเป็นเหยื่อของพวกเขาจะ พวกเขาเป็นเพียงการรอคอยสำหรับการสั่งซื้อของพวกเขา สำหรับการเบี่ยงเบนเบนมุ่งเน้นที่หนังสือพิมพ์ของเขาในขณะที่กัสที่อยากรู้อยากเห็นมากขึ้นของทั้งสองและในที่สุดความเสี่ยงมากที่สุด, nags เขาด้วยคำถามเกี่ยวกับการกำหนดของพวกเขา เสียงน่ากลัวจะกลายเป็นเด่นชัดมากขึ้นขณะที่เบนเริ่มต้นการอ่านหนังสือพิมพ์ ...

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บริกรโง่ เล่น 2 พิน , คือความสำเร็จของเขาก่อน ชิ้นสั้น ๆแสดง มันเปิดในการแสดงละครภาษาอังกฤษใน Hampstead สโมสรในปี 1960 เป็นบิล คู่ กับ เล่น แรก พินของห้อง และทันทีที่ก่อตั้งพิน ชื่อเสียง เป็นเสียงสำคัญในละครร่วมสมัยแต่พินวาดของเขารูปแบบและแปลงจากซามูเอลรอ การรักษาต้นฉบับสูงและมีทุกรูปแบบเครื่องหมายการค้าที่พินงานในการพัฒนา

สัมผัสพินเตอร์เ คที่โดดเด่นที่สุดในการเล่นเป็นวิธีการหลัก acquires รองเปรียบเทียบความหมายในขณะที่ไม่เคยสูญเสียพื้นดินมีเหตุผลของเรื่องราว . นอกจากนี้ในขณะที่ไม่มีของเล่นอื่น ๆของเขา ( เช่นชัดเจนเปรียบเทียบการตีความนี้ เทคนิคของการสร้างสถานการณ์ที่ไม่ว่าคอนกรีตให้ใหญ่ขึ้น ความหมายนามธรรมมากขึ้นกลายเป็นอุปกรณ์มาตรฐานในพินเตอร์เขียน

พล็อตของบริกรโง่ดังนั้นตรงไปตรงมาว่า deceivingly ง่ายเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตของสองนักเลงจะฆ่าในคืนงานชิ้นใหม่ ความไม่แน่นอนของสถานการณ์ของพวกเขา อย่างไรก็ตาม เป็นที่น่าสังเกต : พวกเขาไม่ได้รู้ว่าใครจ้างพวกเขา หรือผู้ที่ตกเป็นเหยื่อของพวกเขาจะ พวกเขาเป็นเพียงรอคำสั่ง เพื่อหันเหความสนใจ , เบน concentrates ในหนังสือพิมพ์ของเขา ในขณะที่กัส ยิ่งอยากรู้อยากเห็นของทั้งสอง และสุด สุดเสี่ยงจู้จี้เขาด้วยคำถามเกี่ยวกับการบ้านของพวกเขา เสียงน่ากลัวกลายเป็นเด่นชัดมากขึ้น เบนเริ่มอ่านหนังสือพิมพ์ . . . . . . .