BACKGROUND: Bronchial remodeling is

BACKGROUND: Bronchial remodeling is currently known to affect not only patients with asthma, but also COPD patients. Some studies have demonstrated that basement membrane thickening and destruction of the bronchial epithelium are also found in COPD. The aim of the study was to compare the basement membrane thickness (BMT) and epithelial damage in biopsy specimens from patients with asthma and COPD. METHODS: The study was performed in 20 subjects with asthma and 12 subjects with COPD, who had not been treated with corticosteroids for at least 3 months before study enrollment. Subjects' characteristics were based on the results of clinical assessment, allergic skin-prick tests, lung function testing, and methacholine bronchial challenge. All subjects underwent bronchoscopy with forceps biopsies of bronchial mucosa. Light-microscope and semiautomatic software were used to measure BMT in hematoxylin-eosin stained sections. Total (denudation) and partial epithelial damage were assessed independently by 2 pathologists. RESULTS: The mean BMT in subjects with asthma was 12.54 ± 2.8 µm, and only 7.81 ± 2.0 µm in COPD patients (P < .001). Overall percentage of the basement membrane length lined with damaged epithelium was 45 ± 20% in the asthma group and 47 ± 22% in the COPD group (difference not significant). Complete and partial epithelial damage did not differ between the groups. CONCLUSIONS: BMT might be a histopathological parameter helpful in distinguishing asthma and COPD patients, whereas the extent and pattern of epithelial damage is not.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

พื้นหลัง: Bronchial ปรับปรุงเป็นปัจจุบันที่รู้จักกันมีผลไม่เพียงแต่ผู้ป่วยที่ มีโรคหอบหืด แต่ยังแอนเดอรส์ผู้ป่วย บางการศึกษาได้แสดงว่า เยื่อใต้ดินหนาและทำลาย bronchial epithelium จะพบในแอนเดอรส์ จุดมุ่งหมายของการศึกษาคือการ เปรียบเทียบความหนาของเมมเบรนชั้นใต้ดิน (BMT) และเสียหายแก่ epithelial specimens ตรวจชิ้นเนื้อจากผู้ป่วยที่มีโรคหอบหืดและแอนเดอรส์ วิธีการ: การศึกษาที่ดำเนินการใน 20 เรื่องโรคหอบหืดและเรื่องกับแอนเดอรส์ 12 ที่มีไม่ได้รับ corticosteroids อย่างน้อย 3 เดือนก่อนที่จะลงทะเบียนเรียน ลักษณะของหัวข้อได้ตามผลการประเมินทางคลินิก แพ้พริกผิวทดสอบ ทดสอบฟังก์ชันปอด และท้าทาย bronchial methacholine เรื่องทั้งหมดผ่านการเจาะ ด้วยคีมประสาทการตรวจชิ้นเนื้อของ bronchial mucosa ซอฟต์แวร์ กล้องจุลทรรศน์แสง และกึ่งอัตโนมัติที่ใช้ในการวัด BMT ในส่วนสี eosin hematoxylin รวม (denudation) และความเสียหายของ epithelial บางส่วนถูกประเมินอย่างอิสระ โดย 2 pathologists ผลลัพธ์: BMT หมายถึงในเรื่องโรคหอบหืดมี µm ± 2.8 12.54, µm ± 2.0 7.81 เฉพาะในผู้ป่วยที่แอนเดอรส์ (P < .001). เปอร์เซ็นต์รวมของเมมเบรนชั้นใต้ดินความยาวเรียงรายไป ด้วยเสียหาย epithelium มี 45 ± 20% ในกลุ่มโรคหอบหืดและ 47 ± 22% ในกลุ่มแอนเดอรส์ (ส่วนต่างไม่สำคัญ) เกิดความเสียหายของ epithelial สมบูรณ์ และบางส่วนได้ไม่แตกต่างกันระหว่างกลุ่ม บทสรุป: BMT อาจพารามิเตอร์ histopathological เป็นประโยชน์ในการแยกโรคหอบหืดและผู้ป่วยแอนเดอรส์ ในขณะที่ขอบเขตและรูปแบบของ epithelial เสียไม่

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ภูมิหลัง: การเปลี่ยนแปลงหลอดลมเป็นที่รู้จักกันในขณะนี้ส่งผลกระทบต่อไม่เพียง แต่ผู้ป่วยที่มีโรคหอบหืด แต่ยังผู้ป่วยปอดอุดกั้นเรื้อรัง บางการศึกษาแสดงให้เห็นว่าชั้นใต้ดินหนาเยื่อและทำลายเยื่อบุผิวหลอดลมยังพบในปอดอุดกั้นเรื้อรัง วัตถุประสงค์ของการศึกษาเพื่อเปรียบเทียบความหนาของเยื่อชั้นใต้ดิน (BMT) และความเสียหายของเยื่อบุผิวในตัวอย่างเนื้อเยื่อจากผู้ป่วยที่มีโรคหอบหืดและปอดอุดกั้นเรื้อรัง วิธีการ: การศึกษาได้ดำเนินการใน 20 วิชาที่มีโรคหอบหืดและ 12 วิชาที่มีปอดอุดกั้นเรื้อรังที่ไม่ได้รับการรักษาด้วย corticosteroids เป็นเวลาอย่างน้อย 3 เดือนก่อนที่จะลงทะเบียนเรียนการศึกษา ลักษณะวิชาที่ถูกขึ้นอยู่กับผลของการประเมินทางคลินิกการทดสอบผิวแพ้ทิ่มการทดสอบการทำงานของปอดและหลอดลมท้าทาย methacholine ทุกวิชาที่ได้รับการขริบ bronchoscopy กับคีมของเยื่อบุหลอดลม กล้องจุลทรรศน์แสงกึ่งอัตโนมัติและซอฟต์แวร์ที่ใช้ในการวัด BMT ใน hematoxylin-Eosin ส่วนสี รวม (denudation) และบางส่วนเกิดความเสียหายเยื่อบุผิวได้รับการประเมินอย่างอิสระโดย 2 นักพยาธิวิทยา ผลการศึกษา: BMT เฉลี่ยในวิชาที่มีโรคหอบหืดเป็น 12.54 ± 2.8 ยÂμmและมีเพียง 7.81 ± 2.0 ยÂμmในผู้ป่วยปอดอุดกั้นเรื้อรัง (p <0.001) ร้อยละของความยาวโดยรวมเมมเบรนชั้นใต้ดินเรียงรายไปด้วยเยื่อบุผิวเสียหาย 45 ± 20% ในกลุ่มโรคหอบหืดและ 47 ± 22% ในกลุ่มปอดอุดกั้นเรื้อรัง (ความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญไม่ได้) ความเสียหายของเยื่อบุผิวที่สมบูรณ์และบางส่วนไม่แตกต่างกันระหว่างกลุ่ม สรุป BMT อาจจะมีพารามิเตอร์ทางจุลพยาธิวิทยาเป็นประโยชน์ในการแยกความแตกต่างของผู้ป่วยโรคหอบหืดและโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังในขณะที่ขอบเขตและรูปแบบของความเสียหายของเยื่อบุผิวไม่

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พื้นหลัง : การเปลี่ยนแปลงในปัจจุบันรู้จักกันส่งผลกระทบต่อผู้ป่วยโรคหืดไม่เพียง แต่ยังเป็นผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง . บางการศึกษาแสดงให้เห็นว่าความหนาเยื่อบุผิวดิน และทำลายหลอดลม นอกจากนี้ยังพบในปอดอุดกั้นเรื้อรัง .จุดมุ่งหมายของการศึกษาคือ เพื่อเปรียบเทียบความหนาของดินเยื่อบุผิว ( BMT ) และความเสียหายในตัวอย่างชิ้นเนื้อจากผู้ป่วยโรคหืดและปอดอุดกั้นเรื้อรัง . วิธีการ : ได้ทำการศึกษาในผู้ป่วยโรคหืด และ 20 คน 12 คน ด้วยโรคที่ไม่ได้รับการรักษาด้วยยาคลายกล้ามเป็นเวลาอย่างน้อย 3 เดือน ก่อนการลงทะเบียนเรียนวิชาลักษณะขึ้นอยู่กับผลการประเมินทางคลินิก การทดสอบผิวหนังแพ้ การทดสอบการทำงานของปอดและหลอดลม เมธาโคลีน , ท้าทาย ทุกวิชา รับโอเวอร์เฮดด้วยคีม biopsies ของเยื่อบุหลอดลม . กล้องจุลทรรศน์และกึ่งอัตโนมัติซอฟต์แวร์ที่ถูกใช้ในการวัด BMT ในย้อม eosin คราบส่วนทั้งหมด ( การรับนักศึกษา ) และความเสียหายเยื่อบุบางส่วนจะถูกประเมินโดยอิสระ 2 นัก . ผลลัพธ์ : หมายถึง BMT ในวิชาที่มีโรคหอบหืดคือ 12.54 ± 2.8 µ M เท่านั้นและ 7.81 ± 2.0 µ M ในผู้ป่วยปอดอุดกั้นเรื้อรัง ( p < . 001 ) โดยรวมร้อยละของห้องใต้ดินเยื่อบุด้วยเยื่อบุผิวเสียหายความยาว 45 ± 20% ในกลุ่มโรคหอบหืดและ 47 ± 22 % ในกลุ่ม COPD ( ความแตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญ )ที่สมบูรณ์และบางส่วนเกิดความเสียหายเยื่อบุไม่แตกต่างกันระหว่างกลุ่ม สรุป : BMT อาจเป็นพารามิเตอร์ทางประโยชน์ในผู้ป่วย COPD หืด และแตกต่าง ส่วนขอบเขตและรูปแบบของความเสียหายของเยื่อบุผิวไม่