INTRODUCTIONThere is a long history

INTRODUCTION

There is a long history of the use of community gardens to improve psychological well being and social relations, to facilitate healing and to increase supplies of fresh foods (Francis et al. 1994, Hynes 1996, Murphy 1991, Boston Urban Gardeners 1982). During and after both World Wars, community gardens provided increased food supplies which required minimal transporting. During the Great Depression, city lands were made available to the unemployed and impoverished by the Work Projects Administration (WPA); nearly 5,000 gardens on 700 acres were cultivated in New York City through this program (Hynes 1996). During WWII, the U.S. Department of Agriculture reported that national health as well as personal well-being were dependent on the consumption of fresh vegetables, which led to the Victory Gardens Program and the production of approximately 40% of the fresh vegetables consumed in the U.S. from an estimated 20 million gardens (Murphy 1991).

Research on community gardening suggests a variety of additional benefits, for both individuals and for communities. One study reported that community gardeners have greater consumption of fresh vegetables compared with non-gardeners, and lower consumption of sweet foods and drinks (Blair et al. 1991). There is evidence that community gardens benefit the psychological well-being (McBey 1985, Francis et al. 1994, Ulrich 1981, Kaplan 1973) and social well-being (McBey 1985, White and Lake 1973, Gold 1977, Sommer et al. 1994) of gardeners and local residents (Sommer et al. 1994). One project estimated savings of between $50 and $250 per season in food costs for community gardeners (Hlubik et al. 1994). Furthermore, this study reported that 5,000 pounds of vegetables were produced by 37 gardeners and "1,000 pounds of vegetables were shared with friends and neighbors, local soup kitchens and senior centers." Wider neighborhood support for gardens was demonstrated in one area by an unexpected lack of vandalism in the community gardens (Hlubik et al. 1994) (personal communication Dr. Dorothy Blair, Pennsylvania State U). In New York City, an outpouring of local neighborhood support occurred in response to a city decision to cancel the leases on numerous community gardens (Monaster 1995, Rosser 1994), some of which had existed as long as 20 years. Community gardens have generated particularly strong local neighborhood involvement with the inclusion of music, theater and storytelling, by incorporating a community performance area and hosting such activities in the gardens (Fisher 1992, Raver 1993, Martinez-Salgado et al. 1993, Winkeller 1984). Also, how often city gardens and parks are frequented has been negatively correlated with local crime (Gold 1977, Harold Lewis Malt Associates for U.S. Dept. Of Housing and Urban Development 1972, Baker 1997).

Health research has focused primarily on exercise associated with gardening, and benefits to individual gardeners (Blair et al. 1991, Hlubik et al. 1994). Gardening is one of the most commonly practiced types of exercise (Crespo et al. 1996, Yusuf et al. 1996, Magnus et al. 1979) and is a recommended form of physical activity (Pate et al. 1995). During 1988 to 1991, 59% of men and 42%of women in the U.S. reported gardening as a source of leisure time exercise (Crespo et al. 1996). Gardening has been ranked a moderate to heavy intensity physical activity (Brooks 1988, Ford et al. 1991, Dannenberg et al. 1989) and in one study a significant reduction in total cholesterol, HDL cholesterol and systolic blood pressure was associated with either walking or gardening, after controlling for confounders (Caspersen et al. 1991). Furthermore, participants spent a greater amount of time per week doing gardening (225 minutes/wk) compared with other leading activities, such as walking (160 min/wk) and bicycling (170 min/wk) (Caspersen et al. 1991).

Gender roles apparently influence levels and types of physical activity, such that men are more likely to exercise (Crespo et al. 1996, Yusuf et al. 1996, King et al. 1992) and to exercise more vigorously than women (Crespo et al. 1996, King et al. 1992, Mitchell et al. 1994, Ford et al. 1991). However, there is evidence that women tend to spend equal or greater amounts of time gardening compared with men. In the Framingham Offspring study, approximately equal amounts of time were spent on gardening and walking during spring and summer seasons, and women spent as much or greater amounts of time on both of these activities as men (Dannenberg et al. 1989). In a study in Pennsylvania, gardening was the leading leisure-time physical activity and was more common among women than men of higher socioeconomic status, 25% and 20% respectively, and there was little difference between women and men of lower socioeconomic status, approximately 14% (Ford et al. 1991).

The purpose of this descriptive study was to identify and survey community garden programs throughout upstate New York, during 1997-98. Characteristics of community garden programs, individual gardens and gardeners were documented, and characteristics which may be useful to facilitate neighborhood development and health promotion were analyzed and discussed.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แนะนำมีประวัติศาสตร์ยาวนานของการใช้ชุมชนสวนเพื่อปรับปรุงจิตใจความเป็นอยู่และความสัมพันธ์ทางสังคม เพื่อให้ง่ายต่อการรักษา และ การเพิ่มวัสดุอาหารสด (Francis et al. 1994, Hynes 1996, 1991 เมอร์ฟี 1982 คนเมืองบอสตัน) ระหว่าง และ หลังสงครามโลกทั้งสอง ชุมชนสวนให้เพิ่มเสบียงที่ต้องใช้การขนส่งน้อยที่สุด ในระหว่างภาวะซึมเศร้าที่ดี ดินแดนเมืองขึ้นมีคนตกงาน และจนด้วยการทำงานโครงการบริหาร (WPA); สวนเกือบ 5000 ไร่ 700 ถูกปลูกในนิวยอร์กผ่านโปรแกรมนี้ (Hynes 1996) ในระหว่างสงครามโลกครั้ง แผนกเกษตรสหรัฐฯ รายงานว่า สุขภาพแห่งชาติเป็นบุคคลที่ถูกขึ้นอยู่กับปริมาณของผัก ที่โปรแกรมสวนชัยและผลิตประมาณ 40% ของผักสดที่ใช้ในสหรัฐอเมริกาจากการสวน 20 ล้านโดยประมาณ (เมอร์ฟี 1991)Research on community gardening suggests a variety of additional benefits, for both individuals and for communities. One study reported that community gardeners have greater consumption of fresh vegetables compared with non-gardeners, and lower consumption of sweet foods and drinks (Blair et al. 1991). There is evidence that community gardens benefit the psychological well-being (McBey 1985, Francis et al. 1994, Ulrich 1981, Kaplan 1973) and social well-being (McBey 1985, White and Lake 1973, Gold 1977, Sommer et al. 1994) of gardeners and local residents (Sommer et al. 1994). One project estimated savings of between $50 and $250 per season in food costs for community gardeners (Hlubik et al. 1994). Furthermore, this study reported that 5,000 pounds of vegetables were produced by 37 gardeners and "1,000 pounds of vegetables were shared with friends and neighbors, local soup kitchens and senior centers." Wider neighborhood support for gardens was demonstrated in one area by an unexpected lack of vandalism in the community gardens (Hlubik et al. 1994) (personal communication Dr. Dorothy Blair, Pennsylvania State U). In New York City, an outpouring of local neighborhood support occurred in response to a city decision to cancel the leases on numerous community gardens (Monaster 1995, Rosser 1994), some of which had existed as long as 20 years. Community gardens have generated particularly strong local neighborhood involvement with the inclusion of music, theater and storytelling, by incorporating a community performance area and hosting such activities in the gardens (Fisher 1992, Raver 1993, Martinez-Salgado et al. 1993, Winkeller 1984). Also, how often city gardens and parks are frequented has been negatively correlated with local crime (Gold 1977, Harold Lewis Malt Associates for U.S. Dept. Of Housing and Urban Development 1972, Baker 1997).Health research has focused primarily on exercise associated with gardening, and benefits to individual gardeners (Blair et al. 1991, Hlubik et al. 1994). Gardening is one of the most commonly practiced types of exercise (Crespo et al. 1996, Yusuf et al. 1996, Magnus et al. 1979) and is a recommended form of physical activity (Pate et al. 1995). During 1988 to 1991, 59% of men and 42%of women in the U.S. reported gardening as a source of leisure time exercise (Crespo et al. 1996). Gardening has been ranked a moderate to heavy intensity physical activity (Brooks 1988, Ford et al. 1991, Dannenberg et al. 1989) and in one study a significant reduction in total cholesterol, HDL cholesterol and systolic blood pressure was associated with either walking or gardening, after controlling for confounders (Caspersen et al. 1991). Furthermore, participants spent a greater amount of time per week doing gardening (225 minutes/wk) compared with other leading activities, such as walking (160 min/wk) and bicycling (170 min/wk) (Caspersen et al. 1991).Gender roles apparently influence levels and types of physical activity, such that men are more likely to exercise (Crespo et al. 1996, Yusuf et al. 1996, King et al. 1992) and to exercise more vigorously than women (Crespo et al. 1996, King et al. 1992, Mitchell et al. 1994, Ford et al. 1991). However, there is evidence that women tend to spend equal or greater amounts of time gardening compared with men. In the Framingham Offspring study, approximately equal amounts of time were spent on gardening and walking during spring and summer seasons, and women spent as much or greater amounts of time on both of these activities as men (Dannenberg et al. 1989). In a study in Pennsylvania, gardening was the leading leisure-time physical activity and was more common among women than men of higher socioeconomic status, 25% and 20% respectively, and there was little difference between women and men of lower socioeconomic status, approximately 14% (Ford et al. 1991).
The purpose of this descriptive study was to identify and survey community garden programs throughout upstate New York, during 1997-98. Characteristics of community garden programs, individual gardens and gardeners were documented, and characteristics which may be useful to facilitate neighborhood development and health promotion were analyzed and discussed.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทนำมีประวัติศาสตร์อันยาวนานของการใช้ชุมชนสวนในการปรับปรุงทางด้านจิตใจเป็นอยู่ที่ดีและความสัมพันธ์ทางสังคมเพื่อความสะดวกในการรักษาและเพิ่มอุปกรณ์ของอาหารสด (ฟรานซิส et al. 1994 Hynes ปี 1996 เมอร์ฟี่ 1991, บอสตันเมืองชาวสวน 1982) ระหว่างและหลังสงครามโลกครั้งที่สอง, ชุมชนสวนให้เสบียงอาหารที่เพิ่มขึ้นซึ่งต้องใช้การขนส่งที่น้อยที่สุด ในช่วงเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ในดินแดนเมืองที่ได้รับการให้บริการแก่ผู้ว่างงานและยากจนโดยโครงการงานบริหาร (WPA); เกือบ 5,000 สวนใน 700 ไร่ได้รับการปลูกฝังในนิวยอร์กซิตี้ผ่านโปรแกรมนี้ (Hynes 1996) ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองที่กระทรวงเกษตรของสหรัฐรายงานว่าสุขภาพแห่งชาติเช่นเดียวกับส่วนบุคคลเป็นอยู่ที่ดีขึ้นอยู่กับการบริโภคผักสดที่นำไปสู่โครงการชัยชนะสวนและการผลิตประมาณ 40% ของผักสดที่บริโภคในสหรัฐฯ จากประมาณ 20 ล้านสวน (เมอร์ฟี่ 1991). การวิจัยเกี่ยวกับการทำสวนชุมชนแสดงให้เห็นความหลากหลายของสิทธิประโยชน์เพิ่มเติมสำหรับบุคคลและชุมชน หนึ่งการศึกษารายงานว่าชาวสวนชุมชนมีการบริโภคที่มากขึ้นของผักสดเมื่อเทียบกับชาวสวนที่ไม่ได้และการบริโภคที่ลดลงของอาหารหวานและเครื่องดื่ม (แบลร์ et al. 1991) มีหลักฐานว่าชุมชนสวนได้รับประโยชน์ทางด้านจิตใจความเป็นอยู่คือ (McBey ปี 1985 ฟรานซิส et al. 1994 อูล 1981 Kaplan 1973) และสังคมเป็นอยู่ที่ดี (McBey ปี 1985 สีขาวและทะเลสาบ 1973 ทอง 1977 ซอมเมอร์ et al. 1994 ) ของชาวสวนและประชาชนในท้องถิ่น (ซอมเมอร์ et al. 1994) หนึ่งในโครงการเงินฝากออมทรัพย์ประมาณระหว่าง $ 50 และ $ 250 ต่อฤดูกาลในค่าใช้จ่ายอาหารสำหรับชาวสวนชุมชน (Hlubik et al. 1994) นอกจากนี้การศึกษาครั้งนี้มีรายงานว่า£ 5000 ของผักที่ผลิตโดย 37 ชาวสวนและ "£ 1000 ของผักถูกใช้ร่วมกันกับเพื่อน ๆ และเพื่อนบ้าน, ครัวซุปท้องถิ่นและศูนย์อาวุโส." การสนับสนุนพื้นที่ใกล้เคียงที่กว้างขึ้นสำหรับสวนได้แสดงให้เห็นในพื้นที่หนึ่งโดยขาดไม่คาดคิดของความป่าเถื่อนในชุมชนสวน (Hlubik et al. 1994) (การสื่อสารส่วนบุคคลดร. โดโรธีแบลร์รัฐเพนซิล U) ในนิวยอร์กซิตี้, ล้นหลามของการสนับสนุนพื้นที่ใกล้เคียงในท้องถิ่นที่เกิดขึ้นในการตอบสนองต่อการตัดสินใจของเมืองที่จะยกเลิกสัญญาเช่าในชุมชนสวนจำนวนมาก (Monaster ปี 1995 ร็อส 1994) บางส่วนที่เคยดำรงอยู่ตราบเท่าที่ 20 ปี ชุมชนสวนมีการสร้างการมีส่วนร่วมละแวกท้องถิ่นที่แข็งแกร่งโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับการรวมเพลงละครและการเล่าเรื่องโดยที่ผสมผสานพื้นที่การปฏิบัติงานชุมชนและโฮสติ้งกิจกรรมดังกล่าวในสวน (ฟิชเชอร์ปี 1992 ครึ่งปี 1993 มาร์ติเน Salgado et al. 1993 Winkeller 1984) . นอกจากนี้วิธีการที่มักสวนเมืองและสวนสาธารณะแวะเวียนได้รับความสัมพันธ์เชิงลบกับอาชญากรรมท้องถิ่น (ทองปี 1977 ลูอิสแฮโรลด์แอสโซซิมอลต์สำหรับสหรัฐอเมริกากรมของที่อยู่อาศัยและการพัฒนาเมืองปี 1972 เบเคอร์ 1997). การวิจัยสุขภาพได้เน้นหลักในการออกกำลังกายที่เกี่ยวข้องกับการทำสวน และผลประโยชน์ให้กับชาวสวนของแต่ละบุคคล (แบลร์ et al. 1991 Hlubik et al. 1994) สวนเป็นหนึ่งในประเภทที่มีประสบการณ์มากที่สุดของการออกกำลังกาย (เครสโป et al. 1996, ยูซุฟ et al. 1996, แมกนัส et al. 1979) และเป็นรูปแบบที่แนะนำของการออกกำลังกาย (กบาล et al. 1995) ในช่วง 1988-1991, 59% ของผู้ชายและ 42% ของผู้หญิงในสหรัฐอเมริการายงานสวนเป็นแหล่งที่มาของการออกกำลังกายเวลาพักผ่อน (เครสโป et al. 1996) สวนได้รับการจัดอันดับในระดับปานกลางกับความเข้มหนักการออกกำลังกาย (บรูคส์ปี 1988 ฟอร์ด et al. 1991 Dannenberg et al. 1989) และในการศึกษาหนึ่งที่สำคัญในการลดคอเลสเตอรอลรวม HDL คอเลสเตอรอลและความดันโลหิตมีความสัมพันธ์กับทั้งการเดินหรือ สวนหลังจากที่ควบคุมเกี่ยวกับตัวแปร (Caspersen et al. 1991) นอกจากนี้ผู้เข้าร่วมการใช้จ่ายจำนวนมากของเวลาต่อสัปดาห์ทำสวน (225 นาที / สัปดาห์) เมื่อเทียบกับกิจกรรมชั้นนำอื่น ๆ เช่นการเดิน (160 นาที / สัปดาห์) และปั่นจักรยาน (170 นาที / สัปดาห์) (Caspersen et al. 1991) บทบาททางเพศเห็นได้ชัดว่ามีอิทธิพลต่อระดับและประเภทของการออกกำลังกายเช่นว่าผู้ชายมีแนวโน้มที่จะออกกำลังกาย (เครสโป et al. 1996, ยูซุฟ et al. 1996 กษัตริย์ et al. 1992) และการออกกำลังกายมากขึ้นแรงกว่าผู้หญิง (เครสโป, et al ปี 1996 คิง et al. 1992, มิต et al. 1994 ฟอร์ด et al. 1991) แต่มีหลักฐานที่แสดงว่าผู้หญิงมีแนวโน้มที่จะใช้จ่ายจำนวนเท่ากันหรือมากกว่าของสวนเวลาเมื่อเทียบกับผู้ชาย ในการศึกษารามิงแฮมลูกจำนวนเท่ากันโดยประมาณของเวลาที่ถูกใช้ในการทำสวนและเดินในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนและผู้หญิงใช้เป็นจำนวนมากหรือมากของเวลาที่ทั้งสองของกิจกรรมเหล่านี้เป็นผู้ชาย (Dannenberg et al. 1989) ในการศึกษาในเพนซิลสวนเป็นผู้นำด้านการกีฬาและการพักผ่อนเวลาออกกำลังกายและเป็นเรื่องธรรมดามากขึ้นในหมู่ผู้หญิงมากกว่าผู้ชายถึงสถานะทางสังคมและเศรษฐกิจที่สูงขึ้น 25% และ 20% ตามลำดับและมีความแตกต่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ระหว่างผู้หญิงและผู้ชายสถานะทางเศรษฐกิจและสังคมที่ต่ำกว่าประมาณ 14% (ฟอร์ด et al. 1991). วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้คือการระบุและโปรแกรมชุมชนสวนสำรวจทั่วตอนเหนือของรัฐนิวยอร์กในช่วง 1997-1998 ลักษณะของโปรแกรมสวนชุมชนสวนบุคคลและชาวสวนได้รับการบันทึกและลักษณะซึ่งอาจจะเป็นประโยชน์ในการอำนวยความสะดวกในการพัฒนาและพื้นที่ใกล้เคียงการส่งเสริมสุขภาพที่ได้มาวิเคราะห์และพูดคุยกัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บทนำ

มีประวัติศาสตร์ที่ยาวนานของการใช้ชุมชนสวนปรับปรุงจิตใจมนุษย์และสังคมสัมพันธ์ เพื่อความสะดวกในการรักษา และเพิ่มวัสดุ อาหารสด ( ฟรานซิส et al . 1994 ไฮน์ส 1996 เมอร์ฟี่ 1991 บอสตันเมืองชาวสวน 1982 ) ระหว่างและหลังสงครามโลก สวนชุมชนให้เพิ่มวัสดุอาหาร ซึ่งต้องการเคลื่อนย้ายน้อยที่สุดในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ เมืองที่ถูกให้บริการแก่ผู้ว่างงานและยากจน โดยการบริหารงานโครงการ ( WPA ) ; เกือบ 5000 สวนที่ 700 ไร่ ปลูกในมหานครนิวยอร์กผ่านโปรแกรมนี้ ( ไฮนส์ 1996 ) ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง , สหรัฐอเมริกากรมส่งเสริมการเกษตร รายงานว่า สุขภาพแห่งชาติ ตลอดจนความเป็นอยู่ส่วนตัวที่ขึ้นอยู่กับการบริโภคผักสด ซึ่งนำไปสู่ชัยชนะสวนและโปรแกรมการผลิตประมาณ 40% ของผักสดที่บริโภคในสหรัฐฯ ประมาณ 20 ล้านบาท จากสวน ( เมอร์ฟี่ 1991 )

วิจัยสวนชุมชนแสดงให้เห็นความหลากหลายของ ที่เพิ่มเติมผลประโยชน์ทั้งบุคคลและชุมชน การศึกษาหนึ่งรายงานว่า เพื่อให้ชุมชนมีมากกว่าการบริโภคผักสดเทียบกับชาวสวนไม่ , และลดการบริโภคอาหารที่มีรสหวาน และเครื่องดื่ม ( แบลร์ et al . 1991 ) มีหลักฐานว่า ชุมชนสวนได้รับประโยชน์สุขภาวะทางจิต ( mcbey 1985 ฟรานซิส et al . 1994 , Ulrich 1981Kaplan 1973 ) และความเป็นอยู่ทางสังคม ( mcbey 1985 สีขาวและทะเลสาบ 1973 , ทอง 1977 ซอมเมอร์ et al . 1994 ) ของชาวสวนและชาวท้องถิ่น ( ซอมเมอร์ et al . 1994 ) หนึ่งในโครงการเงินฝากออมทรัพย์ประมาณระหว่าง $ 50 และ $ 250 ต่อฤดูกาลในต้นทุนอาหารสำหรับชาวสวนในชุมชน ( hlubik et al . 1994 ) นอกจากนี้ การศึกษานี้รายงานว่า 5 , 000 ปอนด์ของผักถูกผลิตโดย 37 ชาวสวนและ " 1000 ปอนด์ของผักที่ใช้ร่วมกันกับเพื่อน ๆและเพื่อนบ้าน ซุปครัวท้องถิ่นและศูนย์อาวุโส " สนับสนุนชุมชนที่กว้างขึ้นสำหรับสวนพบว่าในพื้นที่หนึ่งโดยไม่ขาดของความป่าเถื่อนในชุมชนสวน ( hlubik et al . 1994 ) ( การสื่อสารส่วนบุคคล ดร. โดโรธี แบลร์ , Pennsylvania State U ) ในนิวยอร์กเป็นเทศกาลของการสนับสนุนท้องถิ่นละแวกที่เกิดขึ้นในการตอบสนองต่อการตัดสินใจที่จะยกเลิกสัญญาเช่าในเมืองสวนชุมชนมากมาย ( monaster 1995 Rosser 1994 ) ซึ่งบางส่วนยังคงมีอยู่ตราบเท่าที่ 20 ปี สวนชุมชนได้สร้างความแข็งแกร่งโดยเฉพาะอย่างยิ่งท้องถิ่นย่านเกี่ยวข้องกับการดนตรี การละคร และนิทานโดยผสมผสานชุมชนด้านโฮสติ้ง และกิจกรรมในสวน ( Fisher 1992 เรเวอร์ 1993 มาร์ติเนซ salgado et al . 1993 winkeller 1984 ) นอกจากนี้ บ่อยครั้งที่สวนเมืองและสวนสาธารณะ frequented มีความสัมพันธ์กับอาชญากรรมท้องถิ่น ( ทอง 1977 , ฮาโรลด์ ลูอิส มอลต์ ร่วมสำหรับสหรัฐอเมริกากรมที่อยู่อาศัยและการพัฒนาเมือง 1972 เบเกอร์ 1997 ) .

วิจัยได้เน้นหลักในการออกกำลังกายที่เกี่ยวข้องกับการทำสวน และประโยชน์กับชาวสวนบุคคล ( แบลร์ et al . 1991 hlubik et al . 1994 ) สวนเป็นหนึ่งมากที่สุดโดยทั่วไป ฝึกชนิดของการออกกำลังกาย ( เกรสโป et al . 1996 ยูซุฟ et al . 1996 แม็กนัส et al . 1979 ) และแนะนำรูปแบบของกิจกรรมทางกายภาพ ( หัว et al . 1995 ) ในระหว่างปี พ.ศ. 2531 ถึง 253459 เปอร์เซ็นต์ของชายและ 42% ของผู้หญิงในสหรัฐฯ รายงานว่า สวนเป็นแหล่งของการออกกำลังกาย ใช้เวลาว่าง ( เกรสโป et al . 1996 ) สวนได้รับการจัดอันดับในระดับปานกลางถึงหนักเข้มกิจกรรมทางกายภาพ ( บรูคส์ 1988 ฟอร์ด et al . 1991 ดานเนินเบิร์ก et al . 1989 ) และในการศึกษาหนึ่งที่ลดลงในคอเลสเตอรอลรวมเอชดีแอลโคเลสเตอรอลและความดันเลือดที่เกี่ยวข้องกับการเดิน หรือทำสวน หลังจากควบคุมตัววัด ( caspersen et al . 1991 ) นอกจากนี้ ผู้ที่ใช้จ่ายเป็นจำนวนเงินที่มากขึ้นของครั้งต่อสัปดาห์ ทำาสวน ( 225 นาที / สัปดาห์ ) เมื่อเทียบกับกิจกรรมชั้นนำอื่น ๆเช่น เดิน ( 160 นาที / สัปดาห์ ) และปั่นจักรยาน ( 170 นาที / สัปดาห์ ) ( caspersen et al . 1991 ) .

บทบาทเพศ เห็นได้ชัดว่ามีผลต่อระดับและประเภทของกิจกรรมทางกายภาพ เช่นว่า ผู้ชายมีแนวโน้มที่จะออกกำลังกาย ( เกรสโป et al . 1996 ยูซุฟ et al . 1996 กษัตริย์ et al . 1992 ) และออกกำลังกายอย่างแข็งขันมากขึ้น กว่าผู้หญิง ( เกรสโป et al . 1996 กษัตริย์ et al . 1992 Mitchell et al . 1994 ฟอร์ด et al . 1991 ) อย่างไรก็ตามมีหลักฐานว่า ผู้หญิงมีแนวโน้มที่จะใช้จ่ายเท่ากับ หรือมากกว่าปริมาณของเวลาทำสวนเมื่อเทียบกับผู้ชาย ใน Framingham ลูกหลานเรียนเท่ากับปริมาณของเวลาที่ใช้ในการทำสวน และการเดินในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน ฤดู และผู้หญิงที่ใช้เวลามากหรือมากกว่าปริมาณของเวลาในกิจกรรมเหล่านี้เป็นผู้ชาย ( ดานเนินเบิร์ก et al . 1989 ) ในการศึกษาในเพนซิลวาเนียสวน คือ นำเวลาว่างกิจกรรมทางกาย และพบมากในผู้หญิงมากกว่าผู้ชายของสถานภาพทางเศรษฐกิจและสังคมสูงกว่า 25% และ 20% ตามลำดับ และมีความแตกต่างกันเล็กน้อยระหว่างผู้หญิงและผู้ชายของสถานภาพทางเศรษฐกิจและสังคมต่ำ ประมาณ 14 % ( ฟอร์ด et al . 1991 ) .

วัตถุประสงค์ของการศึกษานี้ เพื่อศึกษาและสำรวจสวนโปรแกรมชุมชนทั่วนิวยอร์ค ในระหว่าง 1997-98 . ลักษณะของโปรแกรมสวนชุมชน สวนบุคคลและชาวสวนมีเอกสาร และลักษณะที่อาจเป็นประโยชน์เพื่อความสะดวกในการพัฒนาชุมชนและการส่งเสริมสุขภาพ วิเคราะห์และกล่าวถึง