“. . . is so soon!” Don said, tappi

“. . . is so soon!” Don said, tapping his finger on the calendar. “Can you believe it?”
“No,” I said, wondering what the first part of his sentence had been. I added, “It’s just amazing.”

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

" . . เพื่อให้เร็ว ๆ นี้! "ดอนกล่าวว่าการแตะนิ้วของเขาในปฏิทิน "คุณเชื่อหรือไม่"
"ไม่" ผมพูดว่าสงสัยว่าส่วนแรกของประโยคของเขาได้รับ ฉันกล่าวเสริมว่า "มันน่าทึ่งเพียง."

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" . . . . . . . ดังนั้นเร็ว ๆนี้ ! " ก็บอกว่า เคาะนิ้วบนปฏิทิน " คุณเชื่อมั้ย ? "
" ไม่ " ผมถาม สงสัยอะไรส่วนแรกของประโยคได้ ผมเพิ่ม " มันเป็นเรื่องที่วิเศษมาก "