Last week I wrote about re-using plastic bottles to reduce landfill waste. My friend Bruce pointed out the controversy about safety issues: some people claim PET plastic was not designed to withstand repeated use, and begins to break down, releasing toxins.
Clearly that’s a bad thing. I don’t need toxins in my water; I get enough of them in my salad.
A moment’s research located the controversy. But as I dug deeper, I found solid conclusions, backed up by independent lab analysis.
The mutant-baby predictions started with a research paper by a U. of Idaho student on the subject of contamination caused by PET plastic bottles. It claimed, “Four compounds, 1,4-benzenedicarboxaldehyde, benzoic acid butyl ester, 4-ethoxy-benzoic acid ethyl ester, di(2-ethylhexyl) adipate (DEHA), were found to migrate from PET bottles exposed to conditions of reuse.”
News of this paper circulated widely, fueled by “sky is falling” emails, like the one about buying a drink for a pretty girl and then waking up the next morning in a tub of ice with a note reading “call 911; we’ve just taken both your kidneys” tacked to the wall. And I think the PET/DEHA chain email held about as much truth.
The American Plastics Council published a refutation of the U. of Idaho paper, noting conclusively that “DEHA is not inherent in PET as a raw material, byproduct or decomposition product.”
But if DEHA isn’t used in making PET plastic, how did the U. of Idaho student’s analysis find traces of it in the water? According to a hoax-busting page put up by the Cooperative Research Centre for Water Quality and Treatment in Australia, “the concentrations of plasticisers detected in test bottles in [a] Swiss study were the same as those in blank water samples which had not been in contact with PET.” In other words, the U. of Idaho student hadn’t found contamination; he’d found statistical noise.
What about the other toxins identified in the original thesis? Although not addressed specifically by any of the official-sounding refutations online, they’re covered in a document from the Plastics Council entitled, The Safety of Polyethylene Terephthalate [PDF]. This paper presents a readable 2-page summary of the issue, and quotes a study by the International Life Sciences Institute that concludes,
“PET itself is biologically inert if ingested, is dermally safe during handling and is not a hazard if inhaled. No evidence of toxicity has been detected in feeding studies using animals.”
The only risk of PET bottle reuse that any of these websites admit to is bacterial infection due to poor hygiene. In other words, if you don’t wash your plastic beverage bottles, they’ll become host to potentially dangerous populations of bacteria.
The Plastics Council PDF on PET safety distinguishes PET beverage bottles from microwavable food trays — as the latter are intended for one-time use only, and are labelled as such. The implication is that reuse of beverage bottles is perfectly safe. The Plastics Council stops short of approving such reuse, but remember that they have a financial interest in the issue. The PDF quotes a second study from ILSI on the topic of “Refillable Plastic Packaging,” which states,
“… the levels of migrants potentially present in beverages packaged in PET bottles are below applicable international extraction limits that are based on safety considerations and orders of magnitude lower than levels causing adverse effects in toxicity studies. The use by consumers of PET polymer in food packaging, therefore, is demonstrated and considered safe.”
I don’t know what reuse conditions the ILSI tested, but it’s evident there is no immediate risk to reusing PET beverage bottles. Replacing bottles monthly seems like a sane compromise.
And, after that, the bottles need to be recycled. But you knew that part already.
Update 2007-02-25: Much has been written elsewhere about the scourge of plastic water bottles — e.g. water being shipped 5000 miles from Fiji (!) to California despite the presence of excellent water at the nearest tap — but rather than regurgitate that I’ll just say I bought a couple Klean Kanteens (stainless-steel water bottles) to remove myself from the plastic-bottle industry altogether.
Last week I wrote about re-using plastic bottles to reduce landfill waste. My friend Bruce pointed out the controversy about safety issues: some people claim PET plastic was not designed to withstand repeated use, and begins to break down, releasing toxins.
Clearly that’s a bad thing. I don’t need toxins in my water; I get enough of them in my salad.
A moment’s research located the controversy. But as I dug deeper, I found solid conclusions, backed up by independent lab analysis.
The mutant-baby predictions started with a research paper by a U. of Idaho student on the subject of contamination caused by PET plastic bottles. It claimed, “Four compounds, 1,4-benzenedicarboxaldehyde, benzoic acid butyl ester, 4-ethoxy-benzoic acid ethyl ester, di(2-ethylhexyl) adipate (DEHA), were found to migrate from PET bottles exposed to conditions of reuse.”
News of this paper circulated widely, fueled by “sky is falling” emails, like the one about buying a drink for a pretty girl and then waking up the next morning in a tub of ice with a note reading “call 911; we’ve just taken both your kidneys” tacked to the wall. And I think the PET/DEHA chain email held about as much truth.
The American Plastics Council published a refutation of the U. of Idaho paper, noting conclusively that “DEHA is not inherent in PET as a raw material, byproduct or decomposition product.”
But if DEHA isn’t used in making PET plastic, how did the U. of Idaho student’s analysis find traces of it in the water? According to a hoax-busting page put up by the Cooperative Research Centre for Water Quality and Treatment in Australia, “the concentrations of plasticisers detected in test bottles in [a] Swiss study were the same as those in blank water samples which had not been in contact with PET.” In other words, the U. of Idaho student hadn’t found contamination; he’d found statistical noise.
What about the other toxins identified in the original thesis? Although not addressed specifically by any of the official-sounding refutations online, they’re covered in a document from the Plastics Council entitled, The Safety of Polyethylene Terephthalate [PDF]. This paper presents a readable 2-page summary of the issue, and quotes a study by the International Life Sciences Institute that concludes,
“PET itself is biologically inert if ingested, is dermally safe during handling and is not a hazard if inhaled. No evidence of toxicity has been detected in feeding studies using animals.”
The only risk of PET bottle reuse that any of these websites admit to is bacterial infection due to poor hygiene. In other words, if you don’t wash your plastic beverage bottles, they’ll become host to potentially dangerous populations of bacteria.
The Plastics Council PDF on PET safety distinguishes PET beverage bottles from microwavable food trays — as the latter are intended for one-time use only, and are labelled as such. The implication is that reuse of beverage bottles is perfectly safe. The Plastics Council stops short of approving such reuse, but remember that they have a financial interest in the issue. The PDF quotes a second study from ILSI on the topic of “Refillable Plastic Packaging,” which states,
“… the levels of migrants potentially present in beverages packaged in PET bottles are below applicable international extraction limits that are based on safety considerations and orders of magnitude lower than levels causing adverse effects in toxicity studies. The use by consumers of PET polymer in food packaging, therefore, is demonstrated and considered safe.”
I don’t know what reuse conditions the ILSI tested, but it’s evident there is no immediate risk to reusing PET beverage bottles. Replacing bottles monthly seems like a sane compromise.
And, after that, the bottles need to be recycled. But you knew that part already.
Update 2007-02-25: Much has been written elsewhere about the scourge of plastic water bottles — e.g. water being shipped 5000 miles from Fiji (!) to California despite the presence of excellent water at the nearest tap — but rather than regurgitate that I’ll just say I bought a couple Klean Kanteens (stainless-steel water bottles) to remove myself from the plastic-bottle industry altogether.
การแปล กรุณารอสักครู่..

สัปดาห์ที่แล้วผมเขียนเกี่ยวกับเรื่องการใช้ขวดพลาสติกเพื่อลดของเสียที่ฝังกลบ เพื่อนของบรูซชี้ความขัดแย้งเกี่ยวกับประเด็นด้านความปลอดภัย : บางคนอ้างว่า พลาสติก PET ไม่ได้ออกแบบมาเพื่อทนต่อการใช้ซ้ำ และเริ่มที่จะทำลายลง ปล่อยสารพิษ .
อย่างชัดเจนว่าเป็นสิ่งไม่ดี ผมไม่ต้องใช้สารพิษในน้ำ ; ฉันได้รับเพียงพอของพวกเขาใน
สลัดของฉันวิจัยช่วงเวลาที่ตั้งการโต้เถียง . แต่ที่ฉันขุดลึก พบข้อสรุปที่เป็นของแข็งที่ได้รับการสนับสนุน จากการวิเคราะห์ห้องปฏิบัติการอิสระ .
การคาดการณ์ทารกกลายพันธุ์ เริ่มต้นกับงานวิจัยโดย U . นักเรียนไอดาโฮ ในเรื่องของการปนเปื้อนที่เกิดจากขวดพลาสติก PET . มันอ้างว่า " สี่ชนิด 1,4-benzenedicarboxaldehyde , กรดเบนโซอิก กรดบิวทิลเอสเทอร์ 4-ethoxy-benzoic เอทิลเอสเทอร์ได ( 2 - เอทิลเฮกซิล ) ดิเพต ( deha ) พบการโยกย้ายจากขวด PET เปิดเผยเงื่อนไขของการนำ "
ข่าวกระดาษนี้หมุนเวียนกันอย่างแพร่หลายเชื้อเพลิงโดย " ฟ้าถล่ม " อีเมล์ เหมือนหนึ่งเกี่ยวกับการซื้อดื่มสำหรับ สาวสวย แล้วตื่นขึ้นมาเช้าวันถัดไปในอ่างน้ำแข็ง กับ หมายเหตุอ่าน " เรียก 911 ที เราเพิ่งจะถ่ายทั้งไตของคุณ " เพิ่มไปยังผนังและฉันคิดว่า สัตว์เลี้ยง / deha อีเมล์ลูกโซ่ที่จัดขึ้นเกี่ยวกับความจริงมาก .
สภาพลาสติกอเมริกันตีพิมพ์คำโต้แย้งของ U ของกระดาษไอดาโฮ , สังเกตข้อสรุปว่า " deha ไม่ได้อยู่ในสัตว์เลี้ยงเป็นวัตถุดิบได้ หรือการย่อยสลายของผลิตภัณฑ์ " .
แต่ถ้า deha ไม่ได้ใช้ในการทำพลาสติก PET , อย่างไร ทำ U . การวิเคราะห์ไอดาโฮ นักเรียนพบร่องรอยของมันอยู่ในน้ำจากการหลอกลวง busting หน้าวาง โดยศูนย์วิจัยคุณภาพน้ำและการรักษาในออสเตรเลีย " ความเข้มข้นของพลาสติกไซเซอร์ที่ตรวจพบในการทดสอบขวดใน [ ] การศึกษาชาวสวิสเป็นเช่นเดียวกับในตัวอย่างน้ำเปล่าที่ไม่ได้รับในการติดต่อกับสัตว์เลี้ยง . " ในคำอื่น ๆของนักเรียนได้ . ไอดาโฮ ไม่พบการปนเปื้อน เขาอาจจะพบเสียง
สถิติสิ่งที่เกี่ยวกับสารพิษอื่น ๆที่ระบุไว้ในวิทยานิพนธ์ต้นฉบับ ? แม้ว่าจะไม่ได้ให้ความสนใจเป็นพิเศษโดยใด ๆของเจ้าหน้าที่เสียง refutations ออนไลน์ พวกเขาจะครอบคลุมในเอกสารจากพลาสติกสภาสิทธิ ความปลอดภัยของพอลิเอทิลีนเทเรฟทาเลต [ PDF ] บทความนี้นำเสนอ 2-page อ่านสรุปของปัญหาและคำคมการศึกษาโดยสถาบันวิทยาศาสตร์เพื่อชีวิตที่สรุป ,
" สัตว์เลี้ยงตัวเองชีวภาพเฉื่อยหากกลืนกิน เป็น dermally ปลอดภัยระหว่างการขนย้าย และไม่เป็นอันตรายหากสูดดม ไม่มีหลักฐานของความเป็นพิษที่ได้รับการตรวจพบในการศึกษาโดยใช้ให้อาหารสัตว์ "
เพียงความเสี่ยงของขวด PET ที่ใช้ใด ๆของเว็บไซต์เหล่านี้ยอมรับว่ามีการติดเชื้อแบคทีเรียเนื่องจากยากจน สุขอนามัยในคำอื่น ๆถ้าคุณไม่ล้างขวดเครื่องดื่มพลาสติกของคุณ พวกเขาจะเป็นเจ้าภาพให้ประชากรอันตรายของแบคทีเรีย .
สภาพลาสติกไฟล์ PDF ความปลอดภัยสัตว์เลี้ยงแตกต่างจากถาดเครื่องดื่มขวด PET อาหารไมโครเวฟเป็นหลังมีไว้เพื่อใช้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น และมีข้อความดังนี้ ความหมายคือการใช้ขวดเครื่องดื่มได้อย่างปลอดภัยพลาสติกสภาหยุดสั้น ๆของการอนุมัติดังกล่าวกลับมาใช้ใหม่ แต่จำไว้ว่าพวกเขามีความสนใจในปัญหาทางการเงิน . PDF คำคมการศึกษาที่สองจาก ilsi ในหัวข้อ “บรรจุภัณฑ์พลาสติกฟิล " ซึ่งรัฐ
" . . . . . . . ระดับของผู้อพยพที่อาจมีอยู่ในเครื่องดื่มที่บรรจุในขวด PET อยู่ด้านล่างใช้ได้จำกัดการสกัดนานาชาติที่อยู่บนพื้นฐานของความปลอดภัย และคำสั่งของขนาดต่ำกว่าระดับที่ก่อให้เกิดผลกระทบในการศึกษาความเป็นพิษ . ใช้โดยผู้บริโภคของพอลิเมอร์สัตว์เลี้ยงในบรรจุภัณฑ์อาหาร ดังนั้น แสดงให้เห็น และถือว่าปลอดภัย "
.ผมไม่รู้ว่า ใช้เงื่อนไข ilsi ทดสอบ แต่เห็นชัดไม่มีทันทีเสี่ยงการนำเครื่องดื่มขวด PET เปลี่ยนขวดรายเดือนดูเหมือนว่าการประนีประนอม มีเหตุผล
และหลังจากนั้น ขวดต้องรีไซเคิล แต่คุณรู้ส่วนนั้นแล้ว
ปรับปรุง 2007-02-25 : มากถูกเขียนที่อื่น เรื่องหายนะของขวดน้ำพลาสติก เช่นน้ำถูกส่ง 5 , 000 ไมล์จากฟิจิ ( ! ) แคลิฟอร์เนียแม้จะมีการแสดงตนของน้ำที่ดีเยี่ยมที่แตะ - ที่ใกล้ที่สุด แต่แทนที่จะไหลกลับที่ฉันจะบอกว่าฉันซื้อคู่ คลีน kanteens ( ขวดน้ำสแตนเลส ) ย้ายตัวเองจากอุตสาหกรรมขวดพลาสติกทั้งหมด .
การแปล กรุณารอสักครู่..
