Several studies have demonstrated t

Several studies have demonstrated that the major acid protease found in the stomach of fish corresponds to various forms of pepsin (Sabapathy and Teo, 1993; Tengjaroenkul et al., 2000; Chong et al., 2002; Natalia et al., 2004).

In the literature, pepsin seems to be found exclusively in the stomach, since hydrochloric acid and pepsinogen are only secreted by the oxynticopeptic cells in the stomach mucosa of species with well-defined, functional stomachs (Rust, 2002). H

Hence,Jany (1976) found no pepsin activity in Carassius auratus, a stomachless fish.

The activity found at low pHs in the pyloric caeca, anterior and posterior intestine of dentex may be caused by other enzymes.

Different forms of cathepsin, a lysosomal protease group active in acid pH, with wide biodegradation functions, could be present in thes digestive tract sections (Kirschke and Barret, 1987; Natalia et al., 2004).

In the present study, data on alkaline proteolytic activity are similar to those observed in several species (Chakrabarti et al., 1995; Chong et al., 2002; Natalia et al., 2004; Tramati et al., 2005; Corrêa et al., 2007).

By comparison with acid proteases, alkaline protease values were much lower in the stomach, but higher in the pyloric caeca and intestine.

On the other hand, many studies in teleost fish have reported that pH 8.0–10.0 is the optimal range for alkaline proteases in the pyloric caeca and intestine (Kitamikado and Tachino, 1960; Jonás et al.,1983; Glass et al.,1989; Das and Tripathi,1991; Eshel et al., 1993; Hidalgo et al., 1999; Chiu and Pan, 2002; García-Carreño et al., 2002; Natalia et al., 2004; Tramati et al., 2005).

Similar results have been observed in the present study for dentex,
where the optimum pH range for protease activities was 8.5–9.0 in the pyloric caeca, anterior and posterior intestine.

However, Munilla-Morán and Saborido-Rey (1996) found a slightly higher optimum pH (9.5–10.0) for proteases in the sea bream intestine.

High protease activity at the optimum pH indicated for dentex in the pyloric caeca, anterior and posterior intestine could mainly be attributed to trypsin activity since several studies suggest that pH 7.0– 9.0 is the optimal range for trypsin in carnivorous species such as Solea solea (Clark et al., 1985), Euthynnus pelamis (Joakimsson and Nagayama, 1990) and S. formosus (Natalia et al., 2004) or herbivorous
species like Ctenopharyngodon idella (Das and Tripathi, 1991), by comparison with chymotrypsin activity which, although the pH of activation is similar, seems to be present at pH 7.0–8.0 in species with different nutritional habits (Clark et al., 1985; Hidalgo et al., 1999; Chong et al., 2002).

In herbivorous and omnivorous fish, amylase activity has been widely reported since these species need to break down dietary carbohydrates (Sabapathy and Teo, 1993; Chakrabarti et al., 1995; Hidalgo et al., 1999; Keshavanath et al., 2002; Tramati et al., 2005; De Almeida et al., 2006; Corrêa et al., 2007).

However, in carnivorous fish, fed mainly on protein and, to a lesser extent, carbohydrates, data on amylase activity varies and, consequently, its role in these species remains controversial (Chakrabarti et al., 1995; Hidalgo et al., 1999; Deguara et al., 2003; Natalia et al., 2004; Lundstedt et al., 2004; Fountoulaki et al., 2005).

In some carnivorous species such as N. notopterus (Chakrabarti et al., 1995) and Oncorhynchus mykiss (Hidalgo et al., 1999) no amylase activity was found in the digestive tract, whereas in Notopterus chitala (Ghosh, 1985) and Anarhichas minor (Papoutsoglou and Lyndon, 2006) amylase activity was not shown in the stomach.

In dentex, amylase activity is present throughout the digestive tract, including the stomach, although with a lower activity than that observed in pyloric caeca and/or intestine.

Similarly, other carnivorous species as Lates calcarifer also showed amylase activity throughout the digestive tract, although its values were very low in all the digestive sections (Sabapathy and Teo, 1993).

In the wild, carnivorous fish can ingest high levels of lipids and consequently, lipase activity is present in their digestive tract (Chakrabarti et al., 1995). Although lipase activity was not detected in the stomach of dentex, like carnivorous species such as P. corruscans (Lundstedt et al., 2004) and S. formosus (Natalia et al., 2004), this enzyme was detected throughout the digestive tract, with the highest activity levels in the intestine sections.

However, species with different feeding habits seem to present different lipase activity patterns.

So, herbivorous fish such as Oreochromis niloticus showed a limited activity throughout the digestive tract (Tengjaroenkul et al., 2000), and omnivorous fish such as C. macropomum (De Almeida et al., 2006) presented higher activity in the stomach than in the other digestive

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

หลายการศึกษาได้แสดงว่า รติเอสกรดสำคัญที่พบในกระเพาะของปลาสอดคล้องกับแบบฟอร์มต่าง ๆ ของเพพซิน (Sabapathy และ Teo, 1993 Tengjaroenkul และ al., 2000 ช่องและ al., 2002 นาตาเลีย et al., 2004)

ในวรรณคดี เพพซินน่าจะพบเฉพาะในกระเพาะอาหาร เนื่องจากกรดไฮโดรคลอริกและ pepsinogen มีเฉพาะ secreted โดยเซลล์ oxynticopeptic ใน mucosa ท้องพันธุ์มีหน้าที่ โดย stomachs (สนิม 2002) H

ดังนั้น Jany (1976) พบกิจกรรมไม่เพพซินใน auratus สกุลปลาทอง ปลา stomachless

กิจกรรมแห่ง pHs ต่ำใน pyloric caeca แอนทีเรียร์ และหลังลำไส้ของ dentex อาจเกิดจากเอนไซม์อื่น ๆ

Cathepsin รติเอส lysosomal กลุ่มใช้งานในค่า pH กรด มีฟังก์ชันหลากหลาย biodegradation ในรูปแบบต่าง ๆ อาจนำเสนอในสิ่งนี้หรือระบบทางเดินอาหารส่วน (Kirschke และ Barret, 1987 นาตาเลีย et al., 2004)

ในการศึกษาปัจจุบัน ข้อมูลกิจกรรม proteolytic ด่างจะคล้ายกับที่พบในหลายชนิด (Chakrabarti et al., 1995 ช่องและ al., 2002 นาตาเลีย et al., 2004 Tramati et al., 2005 Corrêa et al., 2007)

By comparison with proteases กรด ค่าอัลคาไลน์รติเอสมีต่ำมาก ในกระเพาะอาหาร แต่สูง pyloric caeca และลำไส้

คง ศึกษามากในปลา teleost ได้รายงานการที่ค่า pH 8.0-10.0 เป็นช่วงดีที่สุดสำหรับ proteases ด่าง pyloric caeca และลำไส้ (Kitamikado และ Tachino, 1960 Jonás และ al., 1983 แก้วร้อยเอ็ด al., 1989 Das และทริพาที 1991 Eshel et al., 1993 Hidalgo et al., 1999 Chiu และ Pan, 2002 García Carreño et al., 2002 นาตาเลีย et al., 2004 Tramati et al., 2005)

ผลคล้ายมีได้พบในการศึกษาปัจจุบันสำหรับ dentex,
ที่ช่วงค่า pH ที่เหมาะสมสำหรับกิจกรรมรติเอสถูก 8.5-9.0 ใน pyloric caeca แอนทีเรียร์ และหลังลำไส้

อย่างไรก็ตาม Munilla-Morán และ Saborido-เรย์ (1996) พบ pH เหมาะสมสูงขึ้นเล็กน้อย (9.5 – 10.0) สำหรับ proteases ในทะเลทรายแดงลำไส้

กิจกรรมรติเอสสูงที่ pH เหมาะสมบ่งชี้สำหรับ dentex ใน pyloric caeca แอนทีเรียร์ และหลังลำไส้ส่วนใหญ่จะเกิดจากกิจกรรมทริปซินเนื่องจากการศึกษาหลายชิ้นที่ค่า pH 7.0 – 90 คือ ช่วงดีที่สุดสำหรับทริปซินในชนิดที่กินเนื้อเช่น Solea solea (Clark et al., 1985), Euthynnus pelamis (Joakimsson และนากายามา 1990) และ S. formosus (นาตาเลีย et al., 2004) หรือ herbivorous
ชนิดเช่น idella Ctenopharyngodon (Das และทริพาที 1991), by comparison with chymotrypsin กิจกรรม แม้ว่า pH ของเปิดใช้งานจะคล้ายกัน น่าจะอยู่ที่ค่า pH 7.0-8พันธุ์มีนิสัยทางโภชนาการแตกต่างกัน (Clark et al., 1985; 0 Hidalgo et al., 1999 ช่องและ al., 2002) .

ในปลา herbivorous และ omnivorous, amylase กิจกรรมอย่างกว้างขวางรายงานเนื่องจากสายพันธุ์เหล่านี้ต้องแบ่งอาหารคาร์โบไฮเดรต (Sabapathy และ Teo, 1993 Chakrabarti และ al., 1995 Hidalgo et al., 1999 Keshavanath และ al., 2002 Tramati et al., 2005 Al. et de Almeida, 2006 Corrêa et al., 2007)

อย่างไรก็ตาม ในปลากินเนื้อ เลี้ยงส่วนใหญ่เป็นโปรตีน และ ระดับน้อย คาร์โบไฮเดรต ข้อมูล amylase กิจกรรมแตกต่างกัน และ จึง บทบาทของมันในสายพันธุ์เหล่านี้ยังคง แย้ง (Chakrabarti และ al., 1995 Hidalgo et al., 1999 Deguara และ al., 2003 นาตาเลีย et al., 2004 Lundstedt et al., 2004 Fountoulaki et al., 2005)

ในบางชนิดที่กินเนื้อเช่น notopterus ตอนเหนือ (Chakrabarti และ al., 1995) และ mykiss สกุลปลาแซลมอนแปซิฟิก (Hidalgo et al., 1999) กิจกรรม amylase ไม่พบในทางเดินอาหาร ในขณะที่สกุลปลากราย Notopterus (ภโฆษ 1985) และ Anarhichas รอง (Papoutsoglou และ Lyndon, 2006) กิจกรรม amylase ไม่แสดงในกระเพาะอาหาร

ใน dentex กิจกรรม amylase อยู่ตลอดทางเดินอาหาร รวมถึงกระเพาะอาหาร ถึงแม้ว่า มีกิจกรรมที่ต่ำกว่าที่พบใน pyloric caeca หรือลำไส้

ในทำนองเดียวกัน ชนิดอื่นกินเนื้อเป็นปลากระพงขาวยังพบ amylase กิจกรรมตลอดทางเดินอาหาร ถึงแม้ว่าค่าของมีน้อยมากในส่วนทั้งหมดทางเดินอาหาร (Sabapathy และ Teo, 1993)

ในป่า ปลากินเนื้อสามารถ ingest ระดับสูงของโครงการดัง กิจกรรมเอนไซม์ไลเปสมีอยู่ในระบบทางเดินอาหารของพวกเขา (Chakrabarti และ al., 1995) แม้ไม่พบกิจกรรมของเอนไซม์ไลเปสในท้อง dentex ชอบกินเนื้อชนิด P. corruscans (Lundstedt et al., 2004) และ S. formosus (นาตาเลีย et al., 2004), เอนไซม์นี้พบตลอดทางเดินอาหาร ระดับกิจกรรมสูงสุดในส่วนลำไส้

อย่างไรก็ตาม พันธุ์ มีนิสัยแตกต่างกันให้อาหารดูเหมือนจะ นำเอนไซม์ไลเปสที่แตกต่างรูปแบบกิจกรรมการ

ดังนั้น herbivorous ปลานิลพบกิจกรรมจำกัดตลอดทางเดินอาหาร (Tengjaroenkul et al., 2000), และปลา omnivorous C. macropomum (De Almeida et al., 2006) นำเสนอกิจกรรมสูงในกระเพาะอาหารมากกว่าในอาหารอื่น ๆ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

หลายการศึกษาแสดงให้เห็นว่าหลักกรดโปรตีนที่พบในกระเพาะอาหารของปลาที่สอดคล้องกับรูปแบบต่างๆของเอนไซม์เปปซิน ( sabapathy และเตียว , 1993 ; tengjaroenkul et al . , 2000 ; ชอง et al . , 2002 ; Natalia et al . , 2004 )

ในวรรณคดี เพพซินดูเหมือนจะพบเฉพาะในกระเพาะอาหารเนื่องจากกรดเกลือเพปซิโนเจนจะหลั่งโดยเซลล์ oxynticopeptic ในกระเพาะอาหารเยื่อเมือกของสายพันธุ์ที่มีต่อท้องทํางาน ( สนิม , 2002 ) H

ดังนั้น jany ( 1976 ) ไม่พบอักษรกิจกรรม Carassius auratus เป็น stomachless ปลา

กิจกรรมพบต่ำ PHS ในพยาธิ pyloric ด้านหน้าและด้านหลัง , ไส้ของ dentex อาจเกิดจากเอนไซม์อื่น ๆ .

รูปแบบที่แตกต่างกันของคาเทปซิน , เอนไซม์โปรติเอส lysosomal กลุ่มที่ใช้งานในกรดด่าง ด้วยฟังก์ชั่นการย่อยสลายกว้าง อาจจะอยู่ในส่วน ( kirschke Thes ระบบทางเดินอาหารและ Barret , 1987 ; Natalia et al . , 2004 ) .

ในการศึกษาข้อมูลในกิจกรรมระด่างจะคล้ายคลึงกับที่พบในหลายสายพันธุ์ ( chakrabarti et al . , 1995 ; ชอง et al . , 2002 ; Natalia et al . , 2004 ;tramati et al . , 2005 ; RR êเป็น et al . , 2007 )

โดยเปรียบเทียบกับกรดน้ำหนักโมเลกุลต่ำ , ค่าอัลคาไลน์โปรติเอสมากในกระเพาะอาหาร แต่สูงขึ้นใน pyloric และพยาธิลำไส้

ในมืออื่น ๆ , การศึกษาจำนวนมากใน teleost ปลามีรายงานว่า pH 8.0 และ 10.0 เป็นด่างในช่วงที่เหมาะสมทางพยาธิ pyloric และลำไส้ ( และ kitamikado tachino 1960 ; จอน . kgm s et al . , 1983 ;แก้ว et al . , 1989 ; วันหลังปลูกและทริปาธิ , 1991 ; ที่ตั้ง et al . , 1993 ; Hidalgo et al . , 1999 ; ชิวและกระทะ , 2002 ; garc í a-carre á o et al . , 2002 ; Natalia et al . , 2004 ; tramati et al . , 2005 )

ผลที่คล้ายกันได้รับการปฏิบัติในการศึกษาสำหรับ dentex
, ที่ช่วง pH ที่เหมาะสมสำหรับกิจกรรมเอนไซม์โปรตีเอสคือ 8.5 – 9.0 ในพยาธิ pyloric ด้านหน้าและด้านหลัง , ไส้

แต่munilla มอ . kgm saborido และเรย์ ( 1996 ) พบว่าสูงขึ้นเล็กน้อยพีเอชที่เหมาะสม ( 9.5 ) 10.0 ) สำหรับเพื่อในปลาไส้

สูง protease activity ที่พีเอชที่เหมาะสมแสดงให้ dentex ในไพโลริกซีคาด้านหน้าและด้านหลัง , ไส้สามารถส่วนใหญ่เกิดจากเอนไซม์กิจกรรมตั้งแต่หลายการศึกษาแนะนำว่า pH 7.0 - 9 .0 คือช่วงที่เหมาะสมเอนไซม์ชนิดกินแมลง เช่น solea solea ( คลาร์ก et al . , 1985 ) , euthynnus pelamis ( joakimsson และนากายาม่า , 2533 ) และ โฟโมซุซ ( Natalia et al . , 2004 ) หรือชนิดกินพืช
ชอบ ctenopharyngodon idella ( ดาส และ ทริปาธิ , 1991 ) โดยการเปรียบเทียบกับสิบโทกิจกรรมซึ่ง ถึงแม้ว่า pH ของการกระตุ้นคล้ายคลึง , ดูเหมือนจะเป็นปัจจุบันที่ pH 7.0 และ B0 ในชนิดมีนิสัยโภชนาการต่าง ๆ ( คลาร์ก et al . , 1985 ; Hidalgo et al . , 1999 ; ชอง et al . , 2002 ) .

ในปลาและพืชกินทั้งพืชและสัตว์ กิจกรรมเอนไซม์อะไมเลสได้รับอย่างกว้างขวางรายงานตั้งแต่สายพันธุ์เหล่านี้ต้องทำลายลงคาร์โบไฮเดรตและใยอาหาร ( sabapathy เตียว , 1993 ; chakrabarti et al . , 1995 ; Hidalgo et al . , 1999 ; keshavanath et al . , 2002 ; tramati et al . , 2005 ; เดอ อัลเมด้า et al . , 2006 ;ê RR เป็น et al . , 2007 )

แต่เป็นปลาในอาหารส่วนใหญ่เป็นโปรตีนและในระดับที่น้อยกว่า , คาร์โบไฮเดรต , ข้อมูลเกี่ยวกับกิจกรรมของเอนไซม์อะไมเลสจะแตกต่างกันและดังนั้นบทบาทในสายพันธุ์เหล่านี้ยังคงโต้เถียง ( chakrabarti et al . , 1995 ; Hidalgo et al . , 1999 ; deguara et al . , 2003 ; Natalia et al . , 2004 ; lundstedt et al . , 2004 ; fountoulaki et al . , 2005 )

ในบางชนิด เช่น พืชกินแมลง ที่ notopterus ( chakrabarti et al . , 1995 ) และคอรินชัส mykiss ( Hidalgo et al . , 1999 ) ไม่พบกิจกรรมที่พบในระบบทางเดินอาหาร และใน notopterus สันนิบาตชาติ ( ghosh , 1985 ) และ anarhichas เล็กน้อย ( papoutsoglou และลินดอน , 2006 ) กิจกรรมเอนไซม์อะไมเลสคือไม่แสดงในกระเพาะอาหาร .

ใน dentex , กิจกรรมเอนไซม์อะไมเลสเป็นปัจจุบันตลอดระบบทางเดินอาหาร ,รวมทั้งท้อง แม้มีกิจกรรมน้อยกว่าที่พบในพยาธิ pyloric และ / หรือไส้

ฉันใด ชนิดเป็นเป็นปลากะพงขาว พบกิจกรรมเอนไซม์อะไมเลสตลอดทางเดินอาหาร แต่ค่าของมันต่ำมากในการย่อยอาหาร ส่วน ( sabapathy และเตียว , 1993 ) .

อยู่ในป่าเป็นปลาที่สามารถนำเข้าไปในร่างกายระดับไขมันและทำให้กิจกรรมเอนไซม์อยู่ในระบบทางเดินอาหารของพวกเขา ( chakrabarti et al . , 1995 ) แม้ว่ากิจกรรมพบว่าในท้องของ dentex เช่นชนิดกินแมลง เช่น หน้า corruscans ( lundstedt et al . , 2004 ) และ โฟโมซุซ ( Natalia et al . , 2004 ) เอนไซม์นี้ถูกตรวจพบตลอดระบบทางเดินอาหาร ,มีระดับสูงสุดที่กิจกรรมในลำไส้ส่วน

แต่สายพันธุ์ที่มีนิสัยการกินอาหารที่ดูเหมือนจะนำเสนอรูปแบบกิจกรรมเอนไซม์ที่แตกต่างกัน

ดังนั้น สัตว์ที่กินพืชเป็นอาหาร ปลา เช่น ปลานิล พบกิจกรรมที่จำกัดตลอดทางเดินอาหาร ( tengjaroenkul et al . , 2000 ) และปลาที่กินทั้งพืชและสัตว์เช่น C . macropomum ( de Almeida et al . ,2006 ) นำเสนอกิจกรรมในกระเพาะอาหารที่สูงกว่าในอื่น ๆ ย่อยอาหาร