She was born in Tokyo, with the nam

She was born in Tokyo, with the name Natsuko Higuchi. Her parents had come to the capital from a farming community in a nearby province. Her father struggled to buy a lower-rank samurai position, then lost it, worked for the municipal government, but was let go, and then invested all the family's savings in a business venture which failed.

Not long before this final debacle, Higuchi, 14 years old, began studying classical poetry at one of the best of the poetic conservatories, the Haginoya. Here she received weekly poetry lessons and lectures on Japanese literature. There were also monthly poetry competitions in which all students, past and present, were invited to participate. Poetry taught at this school was that of the conservative court poets of the Heian period.[1] She always felt awkward among the other students, the great majority of whom came from the upper-class. It did not help that she was nearsighted, modest, small, and with thin hair.

Her compulsion to write became evident by 1891 when she began to keep a diary in earnest. It would become hundreds of pages long, covering the five years left in her life. With her feelings of social inferiority, her timidity, and the increasing poverty of her family, her diary was the place where she could assert herself. Often the entries are written as if they were part of a novel. Of considerable quality and interest, it has not been published in English.

She, her mother, and younger sister made ends meet by doing needlework, washing, and other jobs. In 1892, after seeing the success of a classmate, Kaho Tanabe, who wrote a novel,[2] Higuchi decided to become a novelist to support her family.

Nevertheless, her initial efforts at writing fiction were in the form of a short story, a form to which she would remain true. In 1891 she met her future advisor who would help, she assumed, this poet-turned-fiction-writer and connect her with editors: Tosui Nakarai. She fell in love with him right away, not knowing that, at 31, he had a reputation as a womanizer. Nor did she realize that he wrote popular literature which aimed to please the general public and in no way wished to be associated with serious literature. Had she studied fiction instead of poetry, Higuchi would have realized she had chosen the wrong mentor, and that she would have received far more beneficial advice from such writers as Shoyo Tsubouchi, Shimei Futabatei and Ogai Mori.

Her mentor did not return her passionate, if discreet, love for him, and instead treated her as a younger sister. This failed relationship would become a recurrent theme in Higuchi's fiction.[3]

Eventually, she got the break she was so anxious for: her first stories were published in a minor newspaper under her pen name, Ichiyo Higuchi. The stories from this first period (1892–94) suffered from the excessive influence of Heian poetry.[4] Higuchi felt compelled to demonstrate her classical literary training. The plots were thin, there was little development of character and they were loaded down by excessive sentiment,[5] especially when compared to what she was writing concurrently in her diary. But she was developing rapidly. Several of her trademark themes appear; for example, the triangular relationship among a lonely, beautiful, young woman who has lost her parents, a handsome man who has abandoned her (and remains in the background), and a lonely and desperate ragamuffin who falls in love with her. Another theme Higuchi repeated was the ambition and cruelty of the Meiji middle class.[6]

The story "Umoregi" ("In Obscurity") signaled Higuchi's arrival as a professional writer. It was published in the prestigious journal Miyako no Hana[7] in 1892, only nine months after she had started writing in earnest. Her work was noticed and she was recognized as a promising new author

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เธอเกิดในโตเกียว ชื่อ Natsuko Higuchi พ่อแม่มาสู่เมืองหลวงจากชุมชนทำการเกษตรในจังหวัดใกล้เคียง พ่อของเธอต่อสู้เพื่อซื้อตำแหน่ง ซามูไรระดับล่าง แล้วมันหาย ทำงานรัฐบาลเทศบาล แต่ถูกปล่อย กแล้ว ลงทุนทั้งหมดของครอบครัวประหยัดค่าใช้จ่ายกิจการธุรกิจที่ล้มเหลวไม่นานก่อนนี้สุดท้าย debacle, Higuchi, 14 ปี เริ่มเรียนบทกวีคลาสสิกในส่วนของวิทยาลัยดนตรีบทกวี Haginoya การอย่างใดอย่างหนึ่ง ที่นี่เธอได้รับบทเรียนบทกวีประจำสัปดาห์และบรรยายในวรรณคดีญี่ปุ่น ยังมีประกวดบทกวีเดือนซึ่งนักศึกษา อดีต และ ปัจจุบัน ได้รับเชิญให้เข้าร่วม บทกวีที่สอนที่โรงเรียนนี้เป็นที่ของกวีศาลหัวเก่าของยุคเฮอัง [1] เธอมักจะรู้สึกไม่สะดวกในการศึกษา ส่วนใหญ่มากที่มาจากชั้นสูง มันไม่ได้ช่วยที่เธอ nearsighted เจียมเนื้อเจียมตัว ขนาด เล็ก และผมบางการบีบบังคับเธอเขียนเป็นชัด โดย 1891 เมื่อเธอเริ่มที่จะเก็บไดอารี่ความเอาจริงเอาจัง มันจะกลายเป็นหลายร้อยหน้ายาว ครอบคลุมปีห้าที่เหลือในชีวิตของเธอ กับความรู้สึกของสังคมต่ำ timidity ของเธอ และความยากจนที่เพิ่มขึ้นของครอบครัว ไดอารี่ของเธอได้ซึ่งเธอสามารถยืนยันรูปตัวเอง รายการที่เขียนประหนึ่งว่าพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของนวนิยาย มีคุณภาพพอสมควรและสนใจ จะไม่ถูกเผยแพร่ในอังกฤษเธอ แม่ของเธอ และอายุน้อยกว่าน้องสาวที่ทำสิ้นสุดตาม ด้วยการทำงานฝีมือ ซักผ้า และงานอื่น ๆ ในค.ศ. 1892 หลังจากได้เห็นความสำเร็จของเหล่า Tanabe คาโฮะผู้เขียนนวนิยาย Higuchi เลือก [2] เป็น คนเขียนเพื่อสนับสนุนครอบครัวของเธออย่างไรก็ตาม ความพยายามของเธอเริ่มเขียนนิยายอยู่ในรูปแบบของเรื่องสั้น แบบที่เธอจะยังคงเป็นจริง ใน 1891 ได้พบปรึกษาของเธอในอนาคตที่จะ ช่วย ถือว่า เธอนี้กวีเปิดนวนิยายนักเขียน และเชื่อมต่อเธอกับบรรณาธิการ: Tosui Nakarai เธอล้มในความรักกับเขาทันที ไม่รู้ว่า ที่ 31 เขามีชื่อเสียงเป็นมี womanizer หรือไม่เธอทราบว่า เขาเขียนวรรณกรรมยอดนิยมซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อโปรดประชาชนทั่วไป และในทางปรารถนาจะเชื่อมโยงกับวรรณกรรมอย่างจริงจัง เธอได้ศึกษานิยายแทนบทกวี Higuchi จะได้รับเธอได้เลือกที่ปรึกษาถูกต้อง และว่า เธอจะได้รับคำแนะนำเป็นประโยชน์มากขึ้นจากนักเขียนเช่น Shoyo Tsubouchi, Futabatei ชิ และโม ริ Ogaiปรึกษาเธอได้กลับเธอหลงใหล รอบคอบ รักเขา และแทน ถือว่าเธอเป็นน้องสาว ความสัมพันธ์นี้ล้มเหลวจะเป็น รูปแบบเกิดซ้ำในนิยายของ Higuchi [3]ในที่สุด เธอได้แบ่งเธอจึงพะวง: เรื่องแรกของเธอถูกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์รองใต้ชื่อเธอปากกา Ichiyo Higuchi เรื่องราวจากนี้ระยะแรก (ค.ศ. 1892 – 94) รับความเดือดร้อนจากอิทธิพลของบทกวีเฮมากเกินไป [4] Higuchi รู้สึก compelled สาธิตอบรมวรรณกรรมคลาสสิกของเธอ โครงการบาง มีอักขระน้อยพัฒนา และจะถูกโหลดลง ด้วยความเชื่อมั่นมากเกินไป, [5] โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับการที่เธอถูกเขียนพร้อมในไดอารี่ของเธอ แต่เธอถูกพัฒนาอย่างรวดเร็ว หลายรูปแบบเครื่องหมายการค้าของเธอปรากฏ ตัวอย่าง สามเหลี่ยมความสัมพันธ์ผู้โดดเดี่ยว สวยงาม หนุ่มสาวมีการสูญเสียพ่อแม่ คนหล่อที่ได้ละทิ้งเธอ (และยังคงอยู่ในพื้นหลัง), และ ragamuffin เหงา และหมดหวังที่ตกหลุมรักกับเธอ มีรูปแบบอื่นที่ Higuchi ซ้ำความใฝ่ฝันและโหดร้ายของชนชั้นกลางเมจิ [6]เรื่อง "Umoregi" ("ใน Obscurity") สัญญาณของ Higuchi ถือเป็นนักเขียนมืออาชีพ มันถูกตีพิมพ์ในสมุดรายวันมิยาโกะไม่ฮานะ [7] ในค.ศ. 1892 เพียง 9 เดือนหลังจากที่เธอได้เริ่มต้นเขียนอย่างจริงจัง งานของเธอถูกพบ และเธอถูกรู้จักว่าเป็นผู้เขียนใหม่ว่า

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เธอเกิดในกรุงโตเกียวที่มีชื่อทสึโกะ Higuchi พ่อแม่ของเธอได้มาจากเงินทุนชุมชนเกษตรกรรมในจังหวัดใกล้เคียง พ่อของเธอพยายามที่จะซื้อตำแหน่งซามูไรที่ต่ำกว่าตำแหน่งแล้วก็หายไปมันทำงานให้กับรัฐบาลแห่งชาติ แต่ถูกปล่อยให้ไปแล้วการลงทุนเงินฝากออมทรัพย์ทุกคนในครอบครัวใน บริษัท ร่วมทุนธุรกิจที่ล้มเหลว. ไม่นานก่อนที่น้ำท่วมสุดท้ายนี้ Higuchi, อายุ 14 ปีเริ่มเรียนบทกวีคลาสสิกที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งของโรงเรียนดนตรีกวี Haginoya ที่นี่เธอได้รับบทเรียนบทกวีรายสัปดาห์และการบรรยายในวรรณกรรมญี่ปุ่น นอกจากนั้นยังมีการแข่งขันบทกวีรายเดือนในการที่นักเรียนทุกคนในอดีตและปัจจุบันได้รับเชิญให้เข้าร่วม บทกวีสอนที่โรงเรียนนี้เป็นที่ของกวีศาลพรรคละช่วง. [1] เธอมักจะรู้สึกอึดอัดใจในหมู่นักเรียนอื่น ๆ ที่ส่วนใหญ่ของผู้ที่มาจากชั้นบน มันไม่ได้ช่วยว่าเธอเป็นคนสายตาสั้น, เจียมเนื้อเจียมตัวที่มีขนาดเล็กและมีผมบาง. การบังคับของเธอที่จะเขียนก็เห็นได้ชัดโดย 1891 เมื่อเธอเริ่มที่จะให้ไดอารี่อย่างจริงจัง มันจะกลายเป็นหลายร้อยหน้ายาวครอบคลุมช่วงห้าปีที่เหลืออยู่ในชีวิตของเธอ กับความรู้สึกของเธอปมด้อยทางสังคมความหวาดกลัวของเธอและความยากจนที่เพิ่มขึ้นของครอบครัวของเธอไดอารี่ของเธอเป็นสถานที่ที่เธอจะยืนยันตัวเอง บ่อยครั้งที่รายการจะเขียนราวกับว่าพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของนวนิยาย ที่มีคุณภาพมากและที่น่าสนใจก็ยังไม่ได้รับการตีพิมพ์ในภาษาอังกฤษ. เธอแม่ของเธอและน้องสาวทำให้จบตรงโดยการทำเช่นเย็บปักถักร้อย, ซักผ้าและงานอื่น ๆ ในปี 1892 หลังจากที่ได้เห็นความสำเร็จของเพื่อนร่วมชั้น, โฮนาเบะผู้เขียนนวนิยาย [2] Higuchi ตัดสินใจที่จะเป็นนักเขียนที่จะสนับสนุนครอบครัวของเธอ. อย่างไรก็ตามความพยายามครั้งแรกของเธอที่เขียนนิยายอยู่ในรูปแบบของเรื่องสั้น, รูปแบบที่เธอจะยังคงเป็นจริง ใน 1891 เธอได้พบกับที่ปรึกษาในอนาคตของเธอที่จะช่วยให้เธอสันนิษฐานนี้กวีหันนิยายนักเขียนและเชื่อมต่อของเธอกับบรรณาธิการ: Tosui Nakarai เธอตกหลุมรักเขาทันทีไม่ทราบว่าวันที่ 31 เขามีชื่อเสียงเป็นคนเจ้าชู้ หรือเธอไม่ทราบว่าเขาเขียนวรรณกรรมยอดนิยมที่มีวัตถุประสงค์เพื่อเอาใจประชาชนทั่วไปและในทางที่ไม่อยากจะเกี่ยวข้องกับวรรณกรรมที่ร้ายแรง มีเธอเรียนนิยายแทนบทกวี Higuchi จะได้รู้ว่าเธอได้รับการแต่งตั้งที่ปรึกษาผิดและบอกว่าเธอจะได้รับไกลคำแนะนำที่เป็นประโยชน์มากขึ้นจากนักเขียนเช่น Shoyo ซึโบอูชิชิเมอี Futabatei และ Ogai Mori. ที่ปรึกษาของเธอยังไม่กลับมาของเธอหลงใหล ถ้ารอบคอบรักสำหรับเขาและได้รับการรักษาแทนเธอเป็นน้องสาว ล้มเหลวในความสัมพันธ์นี้จะกลายเป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นอีกในนวนิยายของ Higuchi [3]. ในที่สุดเธอได้พักที่เธอเป็นกังวลสำหรับ: เรื่องแรกของเธอถูกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์รายย่อยภายใต้ชื่อปากกาของเธอ Ichiyo Higuchi เรื่องราวจากช่วงเวลานี้เป็นครั้งแรก (1892-1894) ได้รับความเดือดร้อนจากอิทธิพลที่มากเกินไปของบทกวีที่ละ. [4] Higuchi รู้สึกว่าจำเป็นต้องแสดงให้เห็นถึงการฝึกอบรมวรรณกรรมคลาสสิกของเธอ แปลงเป็นบางมีการพัฒนาของตัวละครเล็ก ๆ น้อย ๆ และพวกเขาถูกโหลดลงมาจากความเชื่อมั่นมากเกินไป [5] โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับสิ่งที่เธอได้รับการเขียนควบคู่กันไปในสมุดบันทึกของเธอ แต่เธอได้รับการพัฒนาอย่างรวดเร็ว หลายรูปแบบเครื่องหมายการค้าของเธอปรากฏขึ้น ตัวอย่างเช่นความสัมพันธ์ของรูปสามเหลี่ยมหมู่เหงาสวยงามหญิงสาวที่ได้สูญเสียพ่อแม่ของเธอเป็นคนหล่อที่ได้ละทิ้งเธอ (และยังคงอยู่ในพื้นหลัง) และคนขอทานเหงาและหมดหวังที่ตกหลุมรักกับเธอ อีกรูปแบบ Higuchi ซ้ำเป็นความใฝ่ฝันและความโหดร้ายของเมจิชนชั้นกลาง. [6] เรื่อง "Umoregi" ("ในความสับสน") ส่งสัญญาณมาถึง Higuchi เป็นนักเขียนมืออาชีพ มันได้รับการตีพิมพ์ในวารสารที่มีชื่อเสียงไม่มีมิยาโกะฮานา [7] ในปี 1892 เพียงเก้าเดือนหลังจากที่เธอได้เริ่มเขียนอย่างจริงจัง ผลงานของเธอก็สังเกตเห็นและเธอได้รับการยอมรับในฐานะที่เป็นผู้เขียนใหม่ที่มีแนวโน้ม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เธอเกิดที่โตเกียว กับ ชื่อ นัตสึโกะกุชิ พ่อแม่ของเธอมา ทุน จาก ชุมชนเกษตรกรรมในจังหวัดใกล้เคียง พ่อของเธอพยายามที่จะซื้อลดอันดับซามูไรตำแหน่ง แล้วมันหายไป ทำงานที่เทศบาล แต่ถูกปล่อย และการลงทุนการออมของครอบครัวทั้งหมดในธุรกิจที่ล้มเหลว

ไม่นานก่อนนี้ท่วมสุดท้ายกูชิ , ,อายุ 14 ปี เริ่มศึกษาบทกวีคลาสสิกที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งของ conservatories บทกวีที่ haginoya . ที่นี่เธอได้รับบทเรียนรายสัปดาห์บรรยายบทกวีและวรรณกรรมญี่ปุ่น นอกจากนี้ยังมีการแข่งขันบทกวีรายเดือนซึ่งนักเรียนทุกคน ทั้งในอดีต และปัจจุบัน ได้รับเชิญให้เข้าร่วม การสอนที่โรงเรียนนี้ของอนุลักษณ์กวีศาลของฮันเหียน .[ 1 ] เธอกระอักกระอ่วนของนักเรียนคนอื่นๆ ส่วนใหญ่ที่ดีของผู้ที่มาจากชนชั้นสูง มันไม่ได้ช่วยเธอสายตาสั้น เจียมเนื้อเจียมตัว ขนาดเล็ก และผมบาง

การบังคับให้เธอเขียนเป็นประจักษ์โดย 1891 เมื่อเธอเริ่มเขียนไดอารี่อย่างจริงจัง มันก็จะกลายเป็นหลายร้อยหน้ายาว ครอบคลุมห้าปีที่เหลือในชีวิตของเธอ กับความรู้สึกปมด้อยทางสังคมความขี้ขลาดของเธอและเพิ่มความยากจนของครอบครัวของเธอ ไดอารี่ของเธอคือสถานที่ที่เธอสามารถยืนยันตัวเอง มักจะรายการเขียนเป็นหากพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของนวนิยาย คุณภาพมากและน่าสนใจ มันยังไม่ได้รับการตีพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษ

เธอ แม่ และน้องสาว ทำให้สิ้นสุดที่ตรงกับการทำเย็บปักถักร้อย , ซักผ้า , และงานอื่น ๆ ในปี 1892 หลังจากเห็นความสำเร็จของเพื่อนร่วมห้องคาโฮะ ทานาเบะ ผู้เขียนนวนิยาย [ 2 ] กูชิตัดสินใจที่จะเป็นนักเขียนที่สนับสนุนครอบครัวของเธอ

อย่างไรก็ตาม ความพยายามครั้งแรกของเธอที่เขียนนิยายอยู่ในรูปแบบของเรื่องสั้น รูปที่เธอจะยังคงเป็นจริง 1891 เธอได้พบกับอาจารย์ที่ปรึกษาของเธอในอนาคต ซึ่งจะช่วยให้ เธอสันนิษฐานว่า กวีนี้เป็นนักเขียนนิยายและเชื่อมต่อเธอกับบรรณาธิการ : tosui nakarai .เธอตกหลุมรักเขาทันที ไม่รู้ว่า ตอน 31 , เขามีชื่อเสียงเป็นเสือผู้หญิง หรือเธอตระหนักว่าเขาเขียนวรรณกรรมที่นิยมซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อช่วยให้ประชาชนทั่วไป และในทางที่ไม่ปรารถนาที่จะได้รับที่เกี่ยวข้องกับวรรณกรรมที่ร้ายแรง เธอศึกษานิยายแทนบทกวี กุจิก็ตระหนักว่าเธอได้เลือกให้ผิดและเธอจะได้รับคำแนะนำไกลประโยชน์เพิ่มเติมจากผู้เขียน เช่น โชโย จิ ชิเมอี และ ogai futabatei โมริ

ปรึกษาเธอไม่กลับเธอหลงใหล ถ้ารอบคอบ รักเขา และแทน ปฏิบัติต่อเธอแบบน้องสาว นี้ความสัมพันธ์ที่ล้มเหลวจะกลายเป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นอีกใน กุชิเป็นนิยาย [ 3 ]

ในที่สุดเธอได้ทำลายเธอกังวลมากสำหรับ :เรื่องแรกของเธอถูกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์รองภายใต้ชื่อปากกาของหล่อนจิโยกุชิ เรื่องราวจากงวดแรกนี้ ( 1889 – 94 ) ได้รับอิทธิพลมากเกินไปของบทกวีัน [ 4 ] กุจิก็รู้สึกว่าจะแสดงการฝึกอบรมวรรณกรรมของเธอคลาสสิก แปลงเป็นบาง , มีการพัฒนาของตัวละคร และพวกเขาถูกโหลดลงตามความเชื่อมั่นที่มากเกินไป[ 5 ] โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับสิ่งที่เธอเขียนไปในไดอารี่ของเธอ แต่เธอถูกพัฒนาอย่างรวดเร็ว หลายรูปแบบเครื่องหมายการค้าของเธอปรากฏขึ้น ตัวอย่างเช่น สามเหลี่ยม ความสัมพันธ์ระหว่าง เหงา , สวยงาม , หญิงสาวที่สูญเสียพ่อแม่ของเธอ ผู้ชายหล่อที่ทิ้งเธอ ( และยังคงอยู่ในพื้นหลัง ) , และโดดเดี่ยวและสิ้นหวัง ตัวสำคัญที่ตกหลุมรักเธออีกหนึ่งหัวข้อ กูชิซ้ำคือความทะเยอทะยานและความโหดร้ายของเมจิ ชนชั้นกลาง [ 6 ]

เรื่อง " ที่นี่ " ( " ความสับสน " ) สัญญาณกูชิมาเป็นนักเขียนมืออาชีพ มันถูกตีพิมพ์ในวารสารที่มีชื่อเสียง มิยาโกะ โนะ นะ [ 7 ] ใน 1892 เพียงเก้าเดือนหลังจากเธอได้เริ่มเขียนอย่างจริงจัง ผลงานของเธอสังเกตเห็น และเธอก็ยอมรับว่าเป็นผู้เขียนสัญญาใหม่