As Trysdale grimly wrenched apart t

As Trysdale grimly wrenched apart the seam of his last glove, the crowning instance of his fatuous and tardily mourned egoism came vividly back to him. The scene was the night when he had asked her to come up on his pedestal with him and share his greatness. He could not, now, for the pain of it, allow his mind to dwell upon the memory of her convincing beauty that night--the careless wave of her hair, the tenderness and virginal charm of her looks and words. But they had been enough, and they had brought him to speak. During their conversation she had said:
"And Captain Carruthers tells me that you speak the Spanish language like a native. Why have you hidden this accomplishment from me? Is there anything you do not know?"
Now, Carruthers was an idiot. No doubt he (Trysdale) had been guilty (he sometimes did such things) of airing at the club some old, canting Castilian proverb dug from the hotchpotch at the back of dictionaries. Carruthers, who was one of his incontinent admirers, was the very man to have magnified this exhibition of doubtful erudition.
But, alas! the incense of her admiration had been so sweet and flattering. He allowed the imputation to pass without denial. Without protest, he allowed her to twine about his brow this spurious bay of Spanish scholarship. He let it grace his conquering head, and, among its soft convolutions, he did not feel the prick of the thorn that was to pierce him later.
How glad, how shy, how tremulous she was! How she fluttered like a snared bird when he laid his mightiness at her feet! He could have sworn, and he could swear now, that unmistakable consent was in her eyes, but, coyly, she would give him no direct answer. "I will send you my answer to-morrow," she said; and he, the indulgent, confident victor, smilingly granted the delay. The next day he waited, impatient, in his rooms for the word. At noon her groom came to the door and left the strange cactus in the red earthen jar. There was no note, no message, merely a tag upon the plant bearing a barbarous foreign or botanical name. He waited until night, but her answer did not come. His large pride and hurt vanity kept him from seeking her. Two evenings later they met at a dinner. Their greetings were conventional, but she looked at him, breathless, wondering, eager. He was courteous, adamant, waiting her explanation. With womanly swiftness she took her cue from his manner, and turned to snow and ice. Thus, and wider from this on, they had drifted apart. Where was his fault? Who had been to blame? Humbled now, he sought the answer amid the ruins of his self-conceit. If--
The voice of the other man in the room, querulously intruding upon his thoughts, aroused him.
"I say, Trysdale, what the deuce is the matter with you? You look unhappy as if you yourself had been married instead of having acted merely as an accomplice. Look at me, another accessory, come two thousand miles on a garlicky, cockroachy banana steamer all the way from South America to connive at the sacrifice--please to observe how lightly my guilt rests upon my shoulders. Only little sister I had, too, and now she's gone. Come now! take something to ease your conscience."
"I don't drink just now, thanks," said Trysdale.
"Your brandy," resumed the other, coming over and joining him, "is abominable. Run down to see me some time at Punta Redonda, and try some of our stuff that old Garcia smuggles in. It's worth the, trip. Hallo! here's an old acquaintance. Wherever did you rake up this cactus, Trysdale?"

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เป็น Trysdale grimly wrenched กันรอยต่อของถุงมือของเขาล่าสุด ตัวอย่างเด่นที่สุดของเขา egoism fatuous และ tardily mourned น่าฟังกลับมาเขา ฉากกลางคืนเมื่อเขาถามเธอขึ้นมาบนเชิงเขาด้วยเขา และแบ่งปันความยิ่งใหญ่ของเขาได้ เขาได้ ตอนนี้ สำหรับความเจ็บปวดของมัน อนุญาตให้จิตใจของเขาอาศัยอยู่ตามหน่วยความจำของความงามของเธอดูคืนนั้น - คลื่นสะเพร่าของผมของเธอ เจ็บ และ virginal เสน่ห์ลักษณะและคำของเธอ แต่พวกเขาได้เพียงพอ และพวกเขาได้นำเขาพูด ในระหว่างการสนทนาของ เธอได้กล่าวว่า:"ก Carruthers กัปตันบอกว่า คุณพูดภาษาเหมือนเจ้าของภาษา เหตุใดคุณจึงได้ซ่อนความสำเร็จนี้จากฉัน มีอะไรคุณไม่ทราบ"ตอนนี้ Carruthers ได้งี่เง่า มีข้อสงสัย (Trysdale) เคยมีความผิด (เขาบางครั้งทำสิ่งดังกล่าว) ของการออกอากาศที่คลับบางเก่า canting สุภาษิต Castilian ขุดจาก hotchpotch ทางพจนานุกรม Carruthers ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้นิยมชมชอบของเขา incontinent มีคนมากจะได้ขยายนี้นิทรรศการ erudition หนี้สงสัยสูญแต่ อนิจจา ธูปของชื่นชมเธอได้ดังนั้นหวาน และสอพลอ เขาได้ imputation ไม่ปฏิเสธ ไม่มี protest เขาได้เธอ twine เกี่ยวกับคิ้วของเขาอ่าวเก๊นี้สอนภาษาอังกฤษภาษาสเปน เขาปล่อยให้มันโปรดปราน conquering ศีรษะ และ ระหว่าง convolutions ความนุ่ม เขาไม่ได้ไม่รู้สึกพริกของหนามใหญ่ที่แทงเขาในภายหลังHow glad, how shy, how tremulous she was! How she fluttered like a snared bird when he laid his mightiness at her feet! He could have sworn, and he could swear now, that unmistakable consent was in her eyes, but, coyly, she would give him no direct answer. "I will send you my answer to-morrow," she said; and he, the indulgent, confident victor, smilingly granted the delay. The next day he waited, impatient, in his rooms for the word. At noon her groom came to the door and left the strange cactus in the red earthen jar. There was no note, no message, merely a tag upon the plant bearing a barbarous foreign or botanical name. He waited until night, but her answer did not come. His large pride and hurt vanity kept him from seeking her. Two evenings later they met at a dinner. Their greetings were conventional, but she looked at him, breathless, wondering, eager. He was courteous, adamant, waiting her explanation. With womanly swiftness she took her cue from his manner, and turned to snow and ice. Thus, and wider from this on, they had drifted apart. Where was his fault? Who had been to blame? Humbled now, he sought the answer amid the ruins of his self-conceit. If--The voice of the other man in the room, querulously intruding upon his thoughts, aroused him."ฉันพูด Trysdale, deuce อะไรเป็นอะไรกับคุณ คุณดูไม่มีความสุขเหมือนกับว่าตัวคุณเองได้แต่งงานแทนที่จะมีดำเนินเป็นรู้เห็นเพียง ตาฉัน อุปกรณ์อื่น ๆ มาสองพันไมล์ในการนึ่งกล้วย garlicky, cockroachy จากอเมริกาใต้สมยอมที่เสียสละ - เพื่อโปรดสังเกตวิธีเบา ๆ ความผิดของฉันอยู่ตามไหล่ของฉัน เพียงน้อยน้องสาว ผม เกินไป และตอนนี้ เธอได้หายไป มา ใช้เพื่อความสะดวกของคุณมโนธรรม""ฉันไม่ดื่มเพียงนี้ ขอบคุณ กล่าวว่า Trysdale"ของคุณแบรนดี้ ดำเนินต่ออื่น ๆ มาเหนือ และเข้าร่วมเขา "ได้ abominable ลานเห็นฉันเวลาที่ปุ Redonda และลองของเราสิ่งที่การ์เซียเก่า smuggles ใน จึงคุ้มค่า Hallo มีความใกล้ชิดเก่าได้ ไม่ได้คุณคราดขึ้นนี้แคคตัส Trysdale "

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในฐานะที่เป็น Trysdale เคร่งขรึมดึงออกจากกันตะเข็บถุงมือที่ผ่านมาของเขาเช่นยอดของบัดซบของเขาและเชือนโศกเศร้าเห็นแก่ตัวมาเต็มตากลับไปที่เขา ที่เกิดเหตุเป็นคืนเมื่อเขาได้ขอให้เธอขึ้นมาบนแท่นกับเขาและแบ่งปันความยิ่งใหญ่ของเขา เขาไม่สามารถตอนนี้สำหรับความเจ็บปวดของมันช่วยให้จิตใจของเขาที่จะอาศัยอยู่ในความทรงจำของความงามที่น่าเชื่อของเธอในคืนนั้น - คลื่นความประมาทของผมของเธออ่อนโยนและความมีเสน่ห์ของรูปลักษณ์ที่บริสุทธิ์และคำพูดของเธอ แต่พวกเขาได้รับเพียงพอและพวกเขาได้นำเขาที่จะพูด ระหว่างการสนทนาของพวกเขาที่เธอได้กล่าวว่า:
". หรือไม่และกัปตันคาร์รูเธอบอกฉันว่าคุณพูดภาษาสเปนเช่นพื้นเมืองของคุณซ่อนทำไมความสำเร็จนี้จากฉันมีอะไรที่คุณไม่ทราบว่า"
ตอนนี้คาร์รูเธอเป็นคนงี่เง่า ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขา (Trysdale) ได้รับความผิด (บางครั้งที่เขาทำสิ่งต่างๆ) ของการสนทนาที่สโมสรบางเก่าโวสุภาษิต Castilian ขุดจากจับฉ่ายที่ด้านหลังของพจนานุกรม คาร์รูเธอซึ่งเป็นหนึ่งชื่นชมไม่หยุดยั้งของเขาเป็นคนมากที่ได้ขยายการจัดนิทรรศการความรู้หนี้สงสัยจะสูญนี้.
แต่อนิจจา! ธูปชื่นชมเธอได้รับเพื่อให้หวานและสอพลอ เขาได้รับอนุญาตการกล่าวหาที่จะผ่านได้โดยไม่ต้องปฏิเสธ โดยไม่ต้องมีการประท้วงเขาได้รับอนุญาตให้ม้วนเกี่ยวกับคิ้วของเขาอ่าวปลอมของทุนการศึกษาภาษาสเปน เขาปล่อยให้มันชนะพระคุณหัวของเขาและหมู่ convolutions นุ่มของเขาไม่ได้รู้สึกของหนามทิ่มที่กำลังจะแทงเขาในภายหลัง.
วิธีดีใจวิธีขี้อาย, วิธีการสั่นไหวเธอเป็น! วิธีการที่เธอเบาโผบินเหมือนนกหลงเมื่อเขาวางมีอำนาจของเขาที่เท้าของเธอ! เขาจะได้สาบานและเขาจะสาบานในขณะนี้ที่ได้รับความยินยอมเป็นแน่แท้ในดวงตาของเธอ แต่เอียงอายเธอจะทำให้เขาไม่มีคำตอบโดยตรง "ผมจะส่งคำตอบของฉันพรุ่งนี้" เธอกล่าวว่า และเขาที่ตามใจชนะมั่นใจอมยิ้มได้รับล่าช้า วันรุ่งขึ้นเขารอใจร้อนในห้องพักของเขาสำหรับคำว่า ตอนเที่ยงเจ้าบ่าวของเธอมาถึงประตูและออกจากแคคตัสที่แปลกในขวดดินสีแดง มีบันทึกไม่มีข้อความไม่เพียงแท็กเมื่อพืชแบกชื่อต่างประเทศหรือพฤกษศาสตร์ป่าเถื่อน เขารอจนกระทั่งคืน แต่คำตอบของเธอไม่ได้มา ความภาคภูมิใจที่มีขนาดใหญ่และโต๊ะเครื่องแป้งบาดเจ็บของเขาทำให้เขาจากการแสวงหาของเธอ สองตอนเย็นต่อมาพวกเขาพบกันที่งานเลี้ยงอาหารค่ำ ทักทายธรรมดาของพวกเขา แต่เธอมองไปที่เขาหอบสงสัยกระตือรือร้น เขาเป็นคนที่สุภาพยืนกรานรอคำอธิบายของเธอ ด้วยความรวดเร็วผู้หญิงเธอเอาคิวของเธอจากลักษณะของเขาและหันไปหิมะและน้ำแข็ง ดังนั้นและกว้างจากนี้ไปพวกเขาได้แยกกัน ในกรณีที่เป็นความผิดของเขา? ที่ได้รับการตำหนิ? อ่อนน้อมถ่อมตนตอนนี้เขาต้องการคำตอบท่ามกลางซากปรักหักพังของความคิดตัวเองของเขา If--
เสียงของคนอื่น ๆ ในห้องที่บุกรุกอย่างขี้บ่นอยู่กับความคิดของเขากระตุ้นเขา.
"ฉันพูด, Trysdale สิ่งที่ผีสางเป็นเรื่องกับคุณหรือไม่คุณดูไม่มีความสุขเช่นถ้าคุณเองเคยแต่งงานมาแล้วแทนที่จะต้อง ทำหน้าที่เพียงเป็นผู้สมรู้ร่วมมองที่ผม, อุปกรณ์เสริมอื่นมาสองพันไมล์ในกระเทียม, เรือกลไฟกล้วย cockroachy ตลอดทางจากอเมริกาใต้ที่จะสมยอมที่เสียสละ -. โปรดเพื่อสังเกตวิธีเบา ๆ ความผิดของฉันที่วางอยู่บนไหล่ของฉันเพียง. น้องสาวคนเล็กผมมีมากเกินไปและตอนนี้เธอหายไป. มาในขณะนี้! นำสิ่งที่เพื่อความสะดวกในจิตสำนึกของคุณ.
"" ผมไม่ดื่มเพียงแค่ตอนนี้ต้องขอบคุณ "กล่าวว่า
Trysdale." บรั่นดีของคุณ "กลับอื่น ๆ มามากกว่าและ ร่วมงานกับเขา "เป็นที่น่ารังเกียจ. เรียกลงไปดูฉันเวลาที่ Punta Redonda บางส่วนและลองบางส่วนของสิ่งที่เราว่าการ์เซียเก่า smuggles ใน. มันคุ้มค่าการเดินทาง. Hallo! ที่นี่เป็นเพื่อนเก่า. เมื่อใดก็ตามที่คุณไม่ได้เสาะหาถึงแคคตัสนี้ , Trysdale? "

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เป็น trysdale แสยะก้มกันตะเข็บของถุงมือล่าสุดของเขา เช่น เขาเป็น และไว้ทุกข์เกินๆมาเต็มตาบัดซบเชือนกลับไปให้เขา ที่เกิดเหตุเป็นคืนเมื่อเขาถามเธอขึ้นมาบนฐานของเขากับเขาและแบ่งปันความยิ่งใหญ่ของเขา เขาไม่ได้ ตอนนี้ ความเจ็บปวดมัน