They were enlightened in mind.The B

They were enlightened in mind.

The Buddha, having contemplated his mind, gave up the two extremes of practice —
indulgence in pleasure and indulgence in pain —
and in his first discourse expounded the Middle Way between these two.
But we hear his teaching and it grates against our desires.
We're infatuated with pleasure and comfort, infatuated with happiness,
thinking we are good, we are fine — this is indulgence in pleasure.
It's not the right path.
Dissatisfaction, displeasure, dislike and anger — this is indulgence in pain.
These are the extreme ways which one on the path of practice should avoid.

These "ways" are simply the happiness and unhappiness which arise.
The "one on the path" is this very mind, the 'One who knows'.
If a good mood arises we cling to it as good, this is indulgence in pleasure.
If an unpleasant mood arises we cling to it through dislike- this is indulgence in pain.
These are the wrong paths, they aren't the ways of a meditator.
They're the ways of the worldly, those who look for fun
and happiness and shun unpleasantness and suffering.

The wise know the wrong paths but they relinquish them, they give them up.
They are unmoved by pleasure and displeasure, happiness and unhappiness.
These things arise but those who know don't cling to them,
they let them go according to their nature.
This is right view. When one knows this fully there is liberation.
Happiness and unhappiness have no meaning for an Enlightened One.

The Buddha said that the Enlightened Ones were far from defilements.
This doesn't mean that they ran away from defilements, they didn't run away anywhere.
Defilements were there.
He compared it to a lotus leaf in a pond of water.
The leaf and the water exist together, they are in contact,
but the leaf doesn't become damp.
The water is like defilements and the lotus leaf is the Enlightened Mind.

The mind of one who practices is the same;
it doesn't run away anywhere, it stays right there.
Good, evil, happiness, and unhappiness, right and wrong arise, and he knows them all.
The meditator simply knows them, they don't enter his mind. That is, he has no clinging. He is simply the experiencer. To say he simply experiences is our common language. In the language of Dhamma we say he lets his mind follow the Middle Way.

These activities of happiness, unhappiness and so on are constantly arising
because they are characteristics of the world.
The Buddha was enlightened in the world, he contemplated the world.
If he hadn't contemplated the world, if he hadn't seen the world,
he couldn't have risen above it.
The Buddha's Enlightenment was simply enlightenment of this very world.
The world was still there:
gain and loss, praise and criticism, fame and disrepute, happiness
and unhappiness were still there.
If there weren't these things there would be nothing to become enlightened to!
What he knew was just the world, that which surrounds the hearts of people.
If people follow these things, seeking praise and fame, gain and happiness,
and trying to avoid their opposites, they sink under the weight of the world.

Gain and loss, praise and criticism, fame and disrepute,
happiness and unhappiness — this is the world.
The person who is lost in the world has no path of escape, the world overwhelms him.
This world follows the Law of Dhamma so we call it worldly dhamma.
He who lives within the worldly dhamma is called a worldly being.
He lives surrounded by confusion.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

พวกพุทธเจ้าในจิตใจพระพุทธเจ้า มีไตร่ตรองจิตใจของเขา ได้สุดขั้วทั้งสองของการปฏิบัติตัว ปลดปล่อยความสุขและปลดปล่อยอาการเจ็บปวด — และในวาทกรรมแรกเขา expounded แบบกลางระหว่างสอง แต่เราได้ยินเขาสอน และมัน grates กับความปรารถนาของเรา เรา มีความสุขและสะดวกสบาย ความสุข พันพัน เราคิดเราจะดีหรือไม่ มีดีตัวนี้ถูกใจในความสุข มันไม่ใช่หนทางที่ถูก ความไม่พอใจ ไม่พอใจ ไม่ชอบ และโกรธแบบนี้ถูกใจในความเจ็บปวด มีหลายวิธีมากซึ่งหนึ่งในทางปฏิบัติควรหลีกเลี่ยงการ"วิธี" เหล่านี้เป็นเพียงความสุขและทุกข์ที่เกิดขึ้น "หนึ่งบนเส้นทาง" ได้ใจมากนี้ 'คนรู้จัก' ถ้าเกิดอารมณ์ดี เรายึดมันเป็นดี นี้ถูกใจในความสุข ถ้าเกิดอารมณ์ไม่พึงประสงค์ เรายึดไป โดยไม่ชอบ-ปลดปล่อยอาการเจ็บปวด เหล่านี้เป็นเส้นทางไม่ถูกต้อง ไม่ meditator เป็นวิธีการ เป็นวิธีการที่ทาง ผู้ที่มองหาความสนุก และความสุขชุน unpleasantness และทุกข์ทรมานWise ทราบเส้นทางไม่ถูกต้อง แต่พวกเขาสละพวกเขา พวกเขาให้ขึ้น จะ unmoved ด้วยความสุข และไม่พอใจ ความสุข และทุกข์ สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้น แต่ผู้รู้ไม่ยึดไว้ พวกเขาให้พวกเขาไปตามธรรมชาติของพวกเขา นี่คือมุมมองด้านขวา เมื่อใครรู้นี้เต็ม ได้ปลดปล่อย ความสุขและทุกข์ได้ไม่บังคับสำหรับหนึ่ง Enlightenedพระพุทธเจ้ากล่าวว่า Enlightened ได้จาก defilements ไม่ได้หมายความ ว่า หนีจาก defilements พวกเขาไม่ได้วิ่งไปที่ใด Defilements ที่นั่น เขาเปรียบเทียบได้กับใบบัวในสระน้ำ ใบและน้ำมีอยู่ด้วยกัน จะติดต่อ แต่ใบไม่เป็นชื้น น้ำเช่น defilements และใบบัวเป็นจิต Enlightenedจิตใจของผู้ปฏิบัติเป็นเหมือนกัน มันไม่วิ่งไปที่ใด มันอยู่ที่นั่น ดี ชั่ว ความสุข ทุกข์ ไม่ถูกต้อง และเหมาะสม และเกิดขึ้น และเขารู้ว่าพวกเขาทั้งหมด Meditator ที่เพียงรู้พวกเขา พวกเขาไม่ใส่ใจของเขา นั่นคือ เขามีไม่เข้าใจ เขาเป็นเพียง experiencer ว่าเขาเพียงแค่ประสบการณ์เป็นภาษาทั่วไป ภาษาธรรมะ เราบอกเขาให้ทำตามวิธีกลางจิตใจของเขาความสุข ทุกข์ และอื่น ๆ กิจกรรมเหล่านี้จะเกิดขึ้นตลอดเวลา เพราะเป็นลักษณะของโลก พระพุทธเจ้าในโลก เขาไตร่ตรองโลก ถ้าเขาไม่ได้ไตร่ตรองโลก ถ้าเขาไม่ได้เห็นโลก เขาไม่ได้เกิดขึ้นดังกล่าวข้างต้น ตรัสรู้ของพระพุทธเจ้าก็ตรัสรู้โลกนี้มากขึ้น โลกยังมี: กำไร และขาดทุน สรรเสริญ และวิจารณ์ ชื่อเสียง และน่าไว้วาง ใจ ความสุข และทุกข์ก็ยังมี ถ้าไม่มีสิ่งเหล่านี้จะมีอะไรเป็นพุทธเจ้าจะ What he knew was just the world, that which surrounds the hearts of people. If people follow these things, seeking praise and fame, gain and happiness, and trying to avoid their opposites, they sink under the weight of the world.Gain and loss, praise and criticism, fame and disrepute, happiness and unhappiness — this is the world. The person who is lost in the world has no path of escape, the world overwhelms him. This world follows the Law of Dhamma so we call it worldly dhamma. He who lives within the worldly dhamma is called a worldly being. He lives surrounded by confusion.

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พวกเขาเป็นพุทธะในใจ

พระพุทธเจ้ามีไตร่ตรองจิตใจของเขาให้ขึ้นสองขั้วของการปฏิบัติ -
หลงระเริงในความสุขและความลุ่มหลงในความเจ็บปวด -
แรกของเขาและวาทกรรมอธิบายกลางระหว่างสองคนนี้
แต่เราฟังการสอนของเขาและมัน grates กับความปรารถนาของเรา
เราหลงกับความสุขและความสะดวกสบาย หลงกับความสุข
คิดว่าเราเป็นคนดีเราสบายดี - นี่คือหลงระเริงในความสุข
ไม่ใช่เส้นทางที่ถูกต้อง
ไม่พอใจ , ความไม่พอใจ , ไม่ชอบและโกรธ - นี่คือความลุ่มหลงในความเจ็บปวด
มีมากวิธีหนึ่งซึ่งบนเส้นทางของการปฏิบัติควรหลีกเลี่ยง

" วิธีการ " เป็นเพียงความสุขและทุกข์ที่เกิดขึ้น
" บนเส้นทาง " ดวงจิตนี้ ' ผู้รู้ '
ถ้าอารมณ์ดีขึ้นมา เรายึดมันไว้เป็นดี นี่คือ หลงระเริงในความสุข
ถ้าอารมณ์ที่ไม่พึงประสงค์เกิดขึ้น เรายึดติดกับมันถึงไม่ชอบ - นี่คือความลุ่มหลงในความเจ็บปวด
นี่เป็นเส้นทางผิด พวกเขาไม่ได้วิธีการของการทำสมาธิ .
มันวิธีการของทางโลก คนที่ดูเพื่อความสนุกสนานและความสุขและชุนได้สบายๆ

และความทุกข์ทรมานคนฉลาดรู้ว่าเส้นทางที่ไม่ถูกต้อง แต่พวกเขาสละพวกเขาพวกเขาให้พวกเขาขึ้น
พวกเขาไม่ไหวติงโดยความสุขและไม่พอใจ ความสุข และความทุกข์
สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้น แต่ผู้ที่รู้ไม่ยึดพวกเขา
แล้วก็ปล่อยไปตามธรรมชาติของพวกเขา
นี่คือขวาดู เมื่อรู้อย่างงี้มีการปลดปล่อยให้เป็นอิสระ
ความสุขและทุกข์ไม่มีความหมายสำหรับพุทธะหนึ่ง

พระพุทธเจ้าบอกว่า ผู้รู้แจ้งอยู่ไกลจากกิเลส
นี้ไม่ได้หมายความ ว่า พวกเขาหนีออกจากกิเลส มันไม่ได้หนีไปไหน
กิเลสอยู่ที่นั่น
เขาเปรียบเทียบกับใบบัวในสระน้ำ .
ใบและน้ำมีอยู่ด้วยกัน พวกเขาจะติดต่อ
แต่ใบไม่กลายเป็นชื้น
น้ำคือกิเลสและใบบัวเป็นจิตตรัสรู้

จิตของผู้ปฏิบัติเป็นแบบเดียวกัน ;
มันไม่หนีไปไหน มันอยู่ตรงนั้น
ความดี ความชั่ว ความสุข และความทุกข์ ถูกและผิดเกิดขึ้น และเขาก็รู้หมด
ทำสมาธิเพียงแค่รู้จักพวกเขา พวกเขาไม่เข้าใจ นั่นคือเขาไม่หวง . เขาเป็นเพียงประสบการณ์ด้าน .บอกว่า เขาเพียงแค่ประสบการณ์เป็นภาษาทั่วไปของเรา ในภาษาของธรรมะ เราว่าเขาให้จิตใจของเขาตามทางกลาง

กิจกรรมเหล่านี้ของความสุข ความทุกข์และมีอย่างต่อเนื่องที่เกิดขึ้น
เพราะพวกเขามีลักษณะของโลก พระพุทธเจ้าทรงตรัสรู้
ในโลก เขาพิจารณาโลก
ถ้าเขาไม่คิดว่าโลก ถ้าเขาไม่ได้เห็นโลก
เขาไม่สามารถขึ้นมาข้างบนได้
โพธิญาณ เป็นเพียงธรรมของโลกใบนี้
โลกยังคงมี :
ส่วนได้ส่วนเสีย ชื่นชมและวิจารณ์ ชื่อเสียงและการเสียชื่อเสียง ความสุข
และทุกข์ยังมี
ถ้าไม่มีสิ่งเหล่านี้ก็จะไม่มีอะไรที่จะตรัสรู้ !
สิ่งที่เขารู้แค่โลกที่ซึ่งล้อมรอบหัวใจของประชาชน .
ถ้าคนที่ติดตามเรื่องเหล่านี้แสวงหาสรรเสริญและชื่อเสียง ผลประโยชน์และความสุข
และพยายามที่จะหลีกเลี่ยงสิ่งที่ตรงกันข้ามพวกเขาจมอยู่ใต้น้ำหนักของโลก

ได้รับและการสูญเสียการสรรเสริญและการวิจารณ์ชื่อเสียงและการเสียชื่อเสียง
, ความสุขและทุกข์นี้คือโลก
คนที่หายไปในโลกไม่มีเส้นทางหลบหนีโลก Overwhelms เขา
โลกนี้ตามกฎของธรรม เราจึงเรียกว่า โลกียะธรรม
คนที่อาศัยอยู่ภายในธรรมะทางโลกเรียกว่าเป็นทางโลก

เขาอาศัยอยู่ล้อมรอบไปด้วยความสับสน