He was happy to see the others atta

He was happy to see the others attack him, forcing Meng Hao to use up his spiritual power.

“We haven’t finished with the magical technique,” said the Winding Stream Sect disciple surnamed Xu. “Don’t shoot your mouth off so much, Liu Daoyun!” Exchanging a glance, the partners each swallowed a medicinal pill and then began making incantation patterns, their fingers moving in unison.

Immediately, the black cloud roiling in pursuit of Meng Hao began to churn. Again, lightning began to form. A massive roar rumbled out across the land, and again the feathers from the treasured fan moved to defend. This time, the lightning didn’t end. Bolt after bolt struck, booming ceaselessly.

In the blink of an eye, three bolts had struck, causing Meng Hao to spit up a mouthful of blood, and the killing intent in his eyes to solidify. He flicked his right sleeve, and the scroll painting appeared. He poured his spiritual power into it and two roars could be heard. Mist seethed, and two mist beasts sprung from the scroll painting, shooting toward Zhou and Xu.

The two men grew pale. They had already consumed medicinal pills to perform their magical art, which was the only technique they had. Even with their combined effort, they could only keep it going for so long. They were discussing this as the fourth lightning bolt struck, which was when the mist beasts emerged from Meng Hao’s scroll painting.

These mist beasts had the appearance of wolves. Heads twisting with fierce howls, they charged the two men, black ripples spreading out from underneath their paws as they ran.

Liu Daoyun stared at Meng Hao with flashing eyes. He lifted his right hand, and at the exact moment that Meng Hao unfurled the scroll painting, and the lightning bolt was about to fall, he bit his tongue and spit out some blood. His fingers flickered, causing the blood to circle around his hand. His face began to glow red. He waved the finger at Meng Hao.

“Qi Condensation, Cold Wind Finger!”

The finger attack came without warning. The red blood suddenly became black and began to emit an intense coldness. In the blink of an eye, it had transformed into a finger made of ice crystal. This in turn transformed into a prismatic beam which shot directly toward Meng Hao. In an instant, it was within about nine meters of him.

The finger attack was cunning and powerful. As it approached, the mist beasts from the scroll painting collided with Zhou and Xu. Above Meng Hao, the fourth lightning bolt began to descend.

Meng Hao felt a sense of critical danger in his heart. A grim smile appeared on Liu Daoyun’s face, and he advanced a pace. Beneath him, a glittering light could be seen as his crystalline sword shot toward Meng Hao.

“Let’s see you dodge his time,” he said, watching with flashing eyes. “You can’t! You must produce your silver spear and show us its might. I’m really looking forward to seeing it!”

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เขามีความสุขที่เห็นคนอื่นโจมตีเขา เมงเฮาใช้อำนาจจิตบังคับให้"เรายังไม่จบ ด้วยเทคนิคมหัศจรรย์ กล่าวว่า สาวกนิกายลำธารคดเคี้ยวนามสกุลซู "อย่ายิงปากปิดมาก Liu Daoyun" แลกเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว คู่ค้าแต่ละกลืนกินยาสมุนไพร และจากนั้น เริ่มทำการปลุกเสกรูปแบบ นิ้วย้ายในเวลาเดียวกันทันที เมฆสีดำที่โพรงเชื่อมเมงเฮาก็เริ่มปั่น อีกครั้ง ฟ้าเริ่มฟอร์ม เสียงคำรามใหญ่ rumbled ออกข้ามแผ่นดิน และอีก ขนจากแฟนไกลย้ายไปปกป้อง เวลานี้ สายฟ้าที่ไม่สิ้นสุด กลอนหลังจากฟ้าหลง เฟื่องฟูอยู่ชั่วนาตาปีในพริบตา น็อตสามมีหลง สาเหตุของเฮาเมงคายขึ้นผอมเลือด และเจตนาฆ่าเขาตาก้อน เขา flicked แขนขวาของเขา และการวาดภาพการเลื่อนปรากฏขึ้น เขาเทอำนาจทางจิตวิญญาณของเขาลงในนั้น และ roars 2 อาจจะได้ยิน Seethed หมอก และสัตว์หมอกสองผุดจากที่เลื่อนการวาดภาพ ถ่ายภาพโจวและซูชายทั้งสองเติบโตอ่อน พวกเขาได้ใช้ยาสมุนไพรการทำศิลปะวิเศษ ซึ่งเป็นเทคนิคเดียวที่พวกเขาแล้ว แม้ มีความพยายามของพวกเขารวมกัน พวกเขาเท่านั้นสามารถทำให้มันไปนาน พวกเขาได้พูดถึงนี้เป็นฟ้าสี่หลง ซึ่งเมื่อสัตว์หมอกเกิดจากเมงเฮาเลื่อนภาพวาดสัตว์ละอองเหล่านี้มีลักษณะของหมาป่า หัวบิด ด้วยรุนแรงข่ม พวกเขามีค่าผู้ชายสองคน ให้เกิดระลอกคลื่นสีดำแพร่กระจายออกจากใต้เท้าของพวกเขา ตามมาแล้วLiu Daoyun จ้องไปที่เมงเฮากับกระพริบตา เขายกมือขวา และในขณะ ที่เฮาเมง unfurled วาดภาพเลื่อน และสายฟ้าจะ ลดลง เขาบิตลิ้น และน้ำลายออกเลือดบาง นิ้วมือของเขา flickered ทำให้เลือดไปวงกลมรอบมือของเขา ใบหน้าของเขาเริ่มที่จะเรืองแสงสีแดง เขาโบกนิ้วที่เฮาเมง"ชิควบ ลมหนาวนิ้ว"การโจมตีนิ้วมาโดย เลือดสีแดงก็กลายเป็นสีดำ และเริ่มคายความหนาวเย็นที่รุนแรง ในพริบตา มันได้กลายเป็นนิ้วทำจากผลึกน้ำแข็ง นี้จะกลายเป็นลำแสงที่ยิงตรงไปยังเมงเฮา prismatic มีขั้นตอน ในทันที มันเป็นภายในของเขาประมาณเก้าเมตรการโจมตีนิ้วมีไหวพริบ และมีประสิทธิภาพ เมื่อมันเข้าหา สัตว์ละอองจากการวาดภาพการเลื่อนสองกระเบื้องโจวและซู ข้างเมงเฮา ฟ้าสี่เริ่มลงมาเฮา เมงรู้สึกความรู้สึกอันตรายสำคัญในหัวใจของเขา รอยยิ้มที่น่ากลัวปรากฏบนใบหน้าของ Liu Daoyun และเขาขั้นสูงก้าว ใต้ เขาอาจเห็นแสงระยิบเป็นดาบผลึกที่ยิงไปทางเมงเฮา"มาดูคุณหลบเวลา เขากล่าวว่า ชมกับกระพริบตา "คุณไม่สามารถ คุณต้องสร้างหอกเงินของคุณ และแสดงให้เรายังอาจ ฉันจริง ๆ คอยที่จะเห็น"

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เขามีความสุขที่จะเห็นคนอื่น ๆ โจมตีเขาบังคับให้เม้งเฮาจะใช้พลังทางจิตวิญญาณของเขา. "เราไม่ได้จบด้วยเทคนิคที่มีมนต์ขลัง" ขดลวดกระแสนิกายศิษย์แซ่เสี่ยวกล่าวว่า "อย่ายิงปากของคุณออกมากหลิว Daoyun!" การแลกเปลี่ยนอย่างรวดเร็วคู่ค้าแต่ละกลืนกินยาสมุนไพรแล้วเริ่มทำรูปแบบคาถานิ้วมือของพวกเขาที่จะย้ายในเวลาเดียวกัน. ทันที roiling เมฆสีดำในการแสวงหาเม้งเฮา เริ่มปั่น อีกครั้งฟ้าผ่าเริ่มฟอร์ม แผดเสียงขนาดใหญ่แล่นออกไปทั่วแผ่นดินและอีกครั้งขนจากแฟนคลับที่รักย้ายไปปกป้อง เวลานี้ฟ้าผ่ายังไม่จบ กลอนหลังจากสายฟ้าหลงเฟื่องฟูอย่างไม่หยุดยั้ง. ในพริบตาสามสลักเกลียวได้หลงก่อให้เกิดเม้งเฮาจะคายขึ้นคำหนึ่งของเลือดและเจตนาฆ่าในสายตาของเขาจะแข็ง เขาสะบัดแขนเสื้อด้านขวาของเขาและภาพวาดเลื่อนปรากฏ เขาเทพลังทางจิตวิญญาณของเขาเป็นมันและสองคำรามอาจจะได้ยิน หมอก seethed และสองสัตว์หมอกผุดมาจากภาพวาดเลื่อนยิงไปยังโจวเสี่ยว. ทั้งสองคนเติบโตซีด พวกเขาได้บริโภคแล้วยาสมุนไพรในการดำเนินงานศิลปะที่มีมนต์ขลังของพวกเขาซึ่งเป็นเทคนิคเดียวที่พวกเขามี ถึงแม้จะมีความพยายามร่วมกันของพวกเขาเท่านั้นที่จะให้มันไปเป็นเวลานาน พวกเขากำลังคุยกันเรื่องนี้เป็นสายฟ้าฟาดที่สี่ซึ่งเป็นสัตว์ป่าหมอกเมื่อโผล่ออกมาจากภาพวาดเลื่อนเม้งเฮาส์. เหล่าสัตว์ทะเลหมอกมีลักษณะของหมาป่า หัวบิดกับร้องโหยหวนรุนแรงที่พวกเขาตั้งข้อหาทั้งสองคนระลอกสีดำแพร่กระจายออกมาจากใต้อุ้งเท้าของพวกเขาเป็นพวกเขาวิ่ง. หลิว Daoyun จ้องที่เม้งเฮาด้วยตากระพริบ เขายกมือข้างขวาของเขาและในขณะที่แน่นอนว่าเม้งเฮาคลี่ภาพวาดเลื่อนและสายฟ้าได้เกี่ยวกับการล้มเขากัดลิ้นของเขาและคายเลือดออกบางส่วน นิ้วมือของเขา flickered ก่อให้เกิดเลือดไปยังวงกลมรอบมือของเขา ใบหน้าของเขาเริ่มที่จะเรืองแสงสีแดง เขาโบกมือนิ้วที่เม้งเฮาได้. "ฉีควบแน่นนิ้วลมหนาว!" การโจมตีนิ้วมาโดยไม่มีการเตือน เลือดสีแดงก็กลายเป็นสีดำและเริ่มที่จะปล่อยความหนาวเย็นที่รุนแรง ในพริบตามันก็กลายเป็นลายนิ้วมือที่ทำจากผลึกน้ำแข็ง ในทางกลับกันกลายเป็นคานเหลี่ยมซึ่งยิงตรงไปเม้งเฮา ในทันทีก็คือภายในเวลาประมาณเก้าเมตรของเขา. การโจมตีนิ้วเป็นไหวพริบและมีประสิทธิภาพ ในขณะที่มันเข้าหาสัตว์หมอกมาจากภาพวาดเลื่อนชนกับโจวเสี่ยว ดังกล่าวข้างต้นเม้งเฮาสายฟ้าที่สี่เริ่มที่จะลงมา. เม้งเฮารู้สึกของอันตรายที่สำคัญในหัวใจของเขา รอยยิ้มที่น่ากลัวปรากฏบนใบหน้าของหลิว Daoyun และเขาก้าวก้าว ใต้เขาแสงอร่ามอาจจะเห็นเป็นยิงดาบผลึกของเขาไปเม้งเฮา. "ลองมาดูคุณหลบเวลาของเขา" เขากล่าวว่าการดูด้วยตากระพริบ "คุณไม่สามารถ! คุณต้องผลิตหอกเงินของคุณและแสดงให้เราเห็นอาจจะดีที่สุด ฉันจริงๆรอคอยที่จะเห็นมัน! "