In the United States, the number of

In the United States, the number of homicides where the victim and offender relationship was undetermined has been increasing since 1999 but has not reached the levels experienced in the early 1990s. In 14% of all murders, the victim and the offender were strangers. Spouses and family members made up about 15% of all victims, about one-third of the victims were acquaintances of the assailant, and the victim and offender relationship was undetermined in over one-third of homicides. Gun involvement in homicides were gang-related homicides which increased after 1980, homicides that occurred during the commission of a felony which increased from 55% in 1985 to 77% in 2005, homicides resulting from arguments which declined to the lowest levels recorded recently, and homicides resulting from other circumstances which remained relatively constant. Because gang killing has become a normal part of inner cities, many including police hold preconceptions about the causes of death in inner cities. When a death is labeled gang-related it lowers the chances that it will be investigated and increases the chances that the perpetrator will remain at large. In addition, victims of gang killings often determine the priority a case will be given by police. Jenkins (1988) argues that many serial murder cases remain unknown to police and that cases involving Black offenders and victims are especially likely to escape official attention.[

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในสหรัฐอเมริกา จำนวนของ homicides ที่ความสัมพันธ์ของเหยื่อและผู้กระทำผิดที่ถูกระบุได้เพิ่มขึ้นตั้งแต่ปี 2542 แต่ไม่ถึงระดับมีประสบการณ์ในช่วงปี 1990 14% ของพม่าทั้งหมด เหยื่อและผู้กระทำผิดได้ถูกคนแปลกหน้า คู่สมรสและสมาชิกในครอบครัวประกอบด้วยประมาณ 15% ของเหยื่อทั้งหมด ประมาณหนึ่งในสามของเหยื่อถูกคนรู้จักของ assailant และความสัมพันธ์ของเหยื่อและผู้กระทำผิดได้ถูกระบุในกว่าหนึ่งในสามของ homicides ปืนมีส่วนร่วมใน homicides มี homicides ที่เกี่ยวข้องกับแก๊งที่เพิ่มขึ้นหลังจากปี 1980, homicides ที่เกิดขึ้นระหว่างนาย felony ซึ่งเพิ่มขึ้นจาก 55% ในปี 1985 ถึง 77% ในปี 2005, homicides เกิดจากอาร์กิวเมนต์ที่ปฏิเสธการบันทึกล่าสุด ระดับต่ำ และ homicides เป็นผลมาจากสถานการณ์อื่น ๆ ซึ่งยังคงค่อนข้างคง เพราะแก๊งฆ่าได้กลายเป็น ส่วนหนึ่งภายในเมือง ตำรวจทั้งหลายถือ preconceptions เกี่ยวกับสาเหตุของการเสียชีวิตในเมืองภายใน เมื่อความตายจะติดป้ายที่เกี่ยวข้องกับแก๊ง ช่วยลดโอกาสที่จะมีการตรวจสอบ และเพิ่มโอกาสที่ติงสยังคงที่มีขนาดใหญ่ เหยื่อฆาตกรรมแก๊งมักกำหนดระดับความสำคัญจะกำหนดกรณี โดยตำรวจ เจงกินส์ (1988) จนว่า หลายกรณีฆาตกรรมประจำยังคงไม่รู้จักกับตำรวจ และกรณีที่เกี่ยวข้องกับผู้กระทำผิดดำและเหยื่อโดยเฉพาะอย่างยิ่งแนวโน้มที่จะหลบหนีความสนใจทาง[

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในสหรัฐอเมริกาจำนวนของคดีฆาตกรรมที่ความสัมพันธ์ของเหยื่อและผู้กระทำผิดได้รับการบึกบึนได้รับเพิ่มมากขึ้นตั้งแต่ปี 1999 แต่ยังไม่ถึงระดับที่มีประสบการณ์ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 ใน 14% ของการฆาตกรรมทั้งหมดเหยื่อและผู้กระทำผิดที่เป็นคนแปลกหน้า คู่สมรสและสมาชิกในครอบครัวที่ทำขึ้นประมาณ 15% ของผู้ที่ตกเป็นเหยื่อทั้งหมดประมาณหนึ่งในสามของเหยื่อเป็นคนรู้จักของคนร้ายและความสัมพันธ์ของเหยื่อและผู้กระทำผิดได้บึกบึนในกว่าหนึ่งในสามของคดีฆาตกรรม ปืนมีส่วนร่วมในคดีฆาตกรรมเป็นคดีฆาตกรรมที่เกี่ยวข้องกับแก๊งที่เพิ่มขึ้นหลังจากปี 1980 คดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้นระหว่างคณะกรรมการของความผิดทางอาญาซึ่งเพิ่มขึ้นจาก 55% ใน 1985-77% ในปี 2005, คดีฆาตกรรมที่เกิดจากความขัดแย้งที่ลดลงสู่ระดับต่ำสุดที่บันทึกไว้เมื่อเร็ว ๆ นี้และ คดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้นจากสถานการณ์อื่น ๆ ที่ยังคงค่อนข้างคงที่ เพราะการฆ่าแก๊งได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเมืองชั้นในรวมทั้งตำรวจหลายถืออคติเกี่ยวกับสาเหตุของการเสียชีวิตในเมืองชั้นใน เมื่อความตายจะมีป้ายแก๊งที่เกี่ยวข้องกับมันลดโอกาสที่จะได้รับการตรวจสอบและเพิ่มโอกาสที่ผู้กระทำผิดจะยังคงอยู่ที่มีขนาดใหญ่ นอกจากนี้ผู้ที่ตกเป็นเหยื่อของการฆ่าแก๊งมักจะกำหนดลำดับความสำคัญกรณีที่จะได้รับโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจ เจนกินส์ (1988) ระบุว่าหลายคดีฆาตกรรมต่อเนื่องยังคงไม่รู้จักกับตำรวจและว่ากรณีที่เกี่ยวข้องกับผู้ที่กระทำผิดดำและตกเป็นเหยื่อโดยเฉพาะอย่างยิ่งมีแนวโน้มที่จะหลบหนีความสนใจอย่างเป็นทางการ. [

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในสหรัฐอเมริกา , จํานวนของคดีฆาตกรรมที่เหยื่อและผู้กระทำผิดความสัมพันธ์ บึกบึนได้เพิ่มขึ้นตั้งแต่ปี 2542 แต่ยังไม่ถึงระดับประสบการณ์ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 ใน 14 % ของทั้งหมดของการฆาตกรรมเหยื่อและผู้กระทำผิดเป็นคนแปลกหน้า คู่สมรสและสมาชิกในครอบครัวสร้างขึ้นประมาณ 15% ของเหยื่อทั้งหมด ประมาณหนึ่งในสามของเหยื่อที่เป็นคนรู้จักของผู้โจมตี ,และเหยื่อและผู้กระทำผิด ความสัมพันธ์ก็บึกบึนกว่าหนึ่งในสามของฆาตรกรรม การมีส่วนร่วมในคดีฆาตกรรมปืนเป็นแก๊งค์ ฆาตกรรมที่เพิ่มขึ้นหลังจากที่ 1980 ฆาตกรรมที่เกิดขึ้นในคณะกรรมการของอาชญากรรมที่เพิ่มขึ้นจาก 55% ในปี 1985 ถึง 77% ในปี 2005 ฆาตกรรมที่เกิดจากการขัดแย้งที่ลดลงไประดับต่ำสุดที่บันทึกไว้เมื่อเร็วๆ นี้แล้วฆาตกรรมที่เกิดจากสถานการณ์อื่น ๆที่ยังคงค่อนข้างคงที่ เพราะแก๊งฆ่าได้กลายเป็นส่วนหนึ่งที่ปกติของเมือง ภายใน มากมาย รวมถึงตำรวจถือคติ เกี่ยวกับสาเหตุของการตายในเมืองชั้นใน เมื่อความตายเป็นชื่อแก๊งค์ มันลดโอกาสที่มันจะถูกตรวจสอบและเพิ่มโอกาสที่คนร้ายจะยังคงลอยนวลนอกจากนี้ผู้ที่ตกเป็นเหยื่อของแก๊งฆ่ามักจะกำหนดลำดับความสำคัญกรณีจะได้รับโดยตำรวจ เจนกิ้นส์ ( 1988 ) ระบุว่าหลายคดีฆาตกรรมยังคงไม่รู้จักกับตำรวจ และคดีที่เกี่ยวข้องกับผู้กระทำผิดและเหยื่อเป็นสีดำโดยเฉพาะอย่างยิ่งแนวโน้มที่จะหลบหนีเจ้าหน้าที่ให้ความสนใจ .