Bert Manson,82,slowly opened his ey

Bert Manson,82,slowly opened his eyes and turned to face the clock on the beside table.It was 8:23 a.m. . He sighed.The time was insignificant.He had nothing to do all day.He had nothing to do any day.He lay on the bed,listening to the cars on the highway and the shouts of the children running to school.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แมนสันร่วม 82 เปิดตา และเปิดหน้านาฬิกาบนช้าที่ข้างตารางก็ 8:23 น. เขาถอนหายใจเวลาสำคัญได้เขามีอะไรให้ทำตลอดทั้งวันเขามีอะไรให้ทำทุกวันเขาวางบนเตียง ฟังรถยนต์บนทางหลวงและการตะโกนของเด็กที่ทำงานโรงเรียน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เบิร์ตแมนสัน, 82, ช้าเปิดตาของเขาและหันไปเผชิญหน้ากับนาฬิกาบนข้าง table.It เป็น 08:23 เขา sighed.The เวลาเป็น insignificant.He มีอะไรจะทำอย่างไร day.He ทุกคนมีอะไรจะทำอย่างไร day.He ใด ๆ ที่วางอยู่บนเตียง, ฟังรถยนต์บนทางหลวงและเสียงตะโกนของเด็กวิ่งไปโรงเรียน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เบิร์ต แมนสัน , 82 , ค่อยๆลืมตาขึ้น และหันไปมองหน้านาฬิกาบนข้างโต๊ะ มันคือ 8 : 23 นาฬิกา เขาถอนหายใจ เวลาไม่สำคัญ เขาไม่มีอะไรทำทั้งวัน เขาไม่มีอะไรจะทำในวันใดวันหนึ่ง เขานอนอยู่บนเตียง ฟังเสียงรถยนต์บนทางหลวง และ เสียงเด็กๆวิ่งไปโรงเรียน