Tumbukiza technology: an alternativ

Tumbukiza technology: an alternative method of Napier grass production
by
Apollo B. Orodho1
1 P.O. Box 1667, Kitale, Kenya.
Email: [e-mail]
Posted in April 2006
SUMMARY
This short paper describes the “Tumbukiza” method of planting Napier grass and presents initial results of a comparison of this method of planting in holes with the conventional method of growing it. A survey of some farmers from Western Kenya documented the technology and adaptive research was undertaken to evaluate and compare the productivity of Napier grass planted using either the Tumbukiza technology or the conventional method with organic and inorganic fertilizers, with different kinds of manure (cow dung manure, goat manure and slurry), with different sizes of pits (40 x 60 x 90 cm, 60 x 60 x 60 cm, 90 x 60 x 40 cm in depth, length and width respectively) and with different planting densities of (3, 6, 9 and 12) plants per hole. An initial economic evaluation of “Tumbukiza technology” as an alternative method of increasing Napier grass productivity onsmallholder farms was also carried out.
INTRODUCTION
Many of the poor in Kenya are smallholder dairy farmers who live in areas with a high potential for agriculture and forest production by virtue of favourable rainfall, temperatures and in many areas appropriate soils (Smith et al., 2000). Dairy farming is an important enterprise for income generation, food security and manure production in medium and high rainfall areas (Otieno et al., 1995; Rees et al., 1998a; Staal et al., 1998). The crossbred dairy cows kept by most smallholders have a potential to produce ten litres or more of milk per cow per day. However, because of inadequate quantity and quality of feed, most dairy cows produce an average of 6 litres per cow per day during the wet season and 3 litres or less in the dry season (Rees et al., 1998a; Nyambati, 1997; Staal et al., 1998). Most smallholders therefore do not get adequate income from their dairy cows to meet their household needs. Participatory Rural Appraisals (PRAs) in various parts of Kenya show that smallholding size is a key limiting factor to the production of forage (Rees et al., 1998b; Staal et al., 1998). The human population in Kenya has grown rapidly, exerting considerable pressure on arable land, which has undergone drastic subdivision, fragmentation and intensive cultivation. Since most smallholders are resource poor and are unable to afford commercial fertilizers, increased production per unit land area depends on improving soil fertility. Increasing livestock feed on smallholder farms therefore requires the use of high yielding forages and appropriate but cheap agronomic practices that can maximize productivity per unit area.
Napier grass (Pennisetum purpureum) is one of the most important forages producing high herbage yield per unit area of land and is thus the most popular and widely grown forage by smallholders in East Africa (Orodho, 1990; Lukuyu et al., 1990). Orodho (2005) indicates that Napier grass forms up to 40 percent of the dry matter in the diet of smallholder dairy cattle (the rest coming from other cultivated grasses, fodders, crop by-products, crop residues and purchased concentrates). Napier is a tall, predominantly vegetatively propagated, perennial indigenous to sub-Saharan Africa which can produce biomass of 20-30 tons of dry matter/ha/year with good agronomic and management practices. Productivity of Napier grass using conventional methods however, starts declining after a number of years, especially if proper management is not used. In conventional methods Napier grass stem cuttings or root splits are planted 15-20 cm deep in well prepared land, using organic or inorganic fertilizers, at a spacing of 60 cm x 60 cm, 90 cm x 60 cm or 90 cm x 90 cm depending on the amount of rainfall received. The higher the rainfall the closer the spacing.
Smallholders from Western Kenya visited Central Kenya and saw how smallholders there use their small parcels of land intensively to produce high value crops. Bananas and coffee planted in pits, with heavy doses of dung, performed very well and were high yielding. The Western Kenya farmers wanted to use the same technology to plant their Napier grass. They started planting Napier grass in pits which they fertilized heavily with cow dung , a technology they called “Tumbukiza” (a Kiswahili word meaning “to put into a hole or pit”). Farmers in Western Kenya claim that Napier grass planted using Tumbukiza technology is higher yielding (than when conventionally planted) especially where soil moisture is low. This paper presents some initial results of surveys and trials.
[N.B. A recent paper by the same author (Orodho, 2005), as well as various communications from other scientists, have indicated that Napier grass, having been grown as the main fodder in western Kenya for decades, always with the same few ecotypes, is now seriously at risk from disease. While a new Napier grass variety Kakamega 1 has been identified as high yielding and resistant to Napier grass head smut (causative organism Ustilago kamerunensis) the most serious disease, presently found in western Kenya and also reported from Uganda is Napier grass stunting disease thought to be caused by a mycoplasma. This disease is spreading fast and is causing serious economic loss to the smallholder dairy industry; most Napier grass varieties appear to be susceptible and many smallholders have lost all their Napier crop and have been forced to de-stock. While the adoption of the Tumbukiza method to increase Napier grass yields is presented in this paper it should be appreciated that although increasing Napier grass yields is a basic agronomic issue, the major problem facing many smallholder dairy farmers, particularly in areas of Western Kenya, is Napier grass stunting disease].
SURVEY
A Participatory Rural Appraisal (PRA) was carried out on Tumbukiza Technology of Napier grass in several smallholder dairy farms in various agro-ecological zones in Western Kenya. Survey sites were in the Lower Midland zones (LM2-3) and in the Upper Midland zones (UM3-4) [zones according to Jaetzold and Schmidt (1983)]. The lower midland zones had a lower annual rainfall (800 – 1,200 mm), relatively poorer soils and longer dry seasons (4 – 6 months) while the upper midland zones had higher annual rainfall (1,100 – 1,800 mm), better soils and a shorter dry season (3- 4 months). Soils in both the zones are deficient in available phosphorus and nitrogen.
Its objective was to study and document the Tumbukiza technology for Napier grass establishment and management, and thereafter to refine and standardize the technology.
Planning meetings were held with the divisional Livestock extension officers of the Ministry of Agriculture Livestock Development and Marketing in the survey areas. The survey was carried out, in 1997, by researchers and extension staff interviewing farmers in the field using open ended questionnaires as a guideline.
Survey results
It was evident that the Tumbukiza technology haddeveloped after smallholders visited Central Province and saw the performance of coffee and bananas plated in fertilized pits. Most farmers interviewed had only practiced this technology for 3 years or less, so plots under Tumbukiza were far fewer than those using conventional methods. Farmers interviewed said that they were gradually expanding their Napier grass plots using Tumbukiza technology and some farmers were replacing Napier grass plots previously planted using the conventional method. Most farmers using Tumbukiza technology had dairy animals and had a great demand for fodder. Herd size varied in the various divisions and districts surveyed. Larger farms kept larger herds while smaller farms kept smaller herds and most practiced zero-grazing. Most farmers who used Tumbukiza technology zero-grazed their animals and only a few let cattle graze natural pasture; even then Napier grass was used as supplementary feed.
Types of Tumbukiza
Three types of Tumbukiza holes were identified:
• Round pits. Most farmers established their Napier grass in round pits similar to the ones used when establishing bananas. Pits were on average 60 cm in diameter and 60 cm deep, spaced about 60 cm apart in rows 60 cm apart. In some divisions, particularly where land was not a major constraint, farmers used wider pits of 120 cm but shallower, about 45 cm.
• Rectangular pits. These pits were not so common but were seen in somedivisions. In general they were 120 cm long but occasionally they were longer. Their width and depth were 60 cm in both cases.
• Round in trench type. This was a modification of the two types described above. They were a combination of either round or rectangular pits within wide trenches or between banks. The sizes of the pit or trenches were similar to those described above. In some cases sweet potatoes (Ipomoea batatas) were established on the banks.
How farmers established Tumbukiza
There were minor variations from farmer to farmer; the major steps can be summarised as follows: farmers clear their fields and do normal ploughing and harrowing. They peg the position of the pits according to the type of holes intended, then dig their pits as measured, separating top soil from sub-soil. The top soil is mixed with manure and the mixture returned to the pits ensuring that the pits are not filled to the brim; leaving 15-20 cm of unfilled space. Sub-soil is spread between the pits to form soil erosion barriers. The topsoil-manure mixture is usually allowed to settle, without compacting, for a week before planting. Cuttings or single root splits of preferred Napier grass varieties are used from their own farms, from neighbouring farms or from Government institutions (Orodho, 1990). The number of plants per pit varied with uniform stocking the main aim. Any weed inside the pit is weeded out or hand pulled. The areas between the pits are either slas

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เทคโนโลยี Tumbukiza: วิธีการอื่นในการผลิตหญ้าเปีย
โดย
อพอลโล B. Orodho1
1 ป.ณ. 1667, Kitale เคนยา
อีเมล์: [e-mail]
โพสต์ใน 2549 เมษายน
สรุป
กระดาษสั้นนี้อธิบายวิธี "Tumbukiza" การปลูกหญ้าในนาเปีย และแสดงผลเริ่มต้นของการเปรียบเทียบวิธีการปลูกด้วยวิธีปกติของการเจริญเติบโตได้ในหลุมนี้ จากการสำรวจเกษตรกรบางจากเคนยาตะวันตกเอกสารเทคโนโลยี และวิจัยที่เหมาะสมดำเนินการประเมิน และเปรียบเทียบผลผลิตของหญ้าเปียปลูกโดยใช้เทคโนโลยี Tumbukiza หรือวิธีปกติกับอินทรีย์ และอนินทรีย์ปุ๋ย พร้อมมูล (มูลมูลวัว มูลแพะ และน้ำ), ชนิดต่าง ๆ มีขนาดแตกต่างกันของหลุม (40 x 60 x 90 ซม., 60 x 60 x 60 ซม. 90 x 60 x 40 ซม.ความลึก ความยาว และความกว้างตามลำดับ) และ มีความหนาแน่นปลูกแตกต่างกันของพืช (3, 6, 9 และ 12) ต่อหลุม ยังได้ทำการประเมินทางเศรษฐกิจเริ่มต้นของ "Tumbukiza เทคโนโลยี" เป็นอีกวิธีการเพิ่มประสิทธิภาพเปียหญ้า onsmallholder ฟาร์มออก
แนะนำ
หลายคนจนในประเทศเคนยามีเกษตรกรเกษตรกรที่อาศัยอยู่ ในพื้นที่ที่มีศักยภาพสูงสำหรับการผลิตเกษตรและป่าไม้อาศัยปริมาณน้ำฝนดี อุณหภูมิ และ ในหลายพื้นที่ที่เหมาะสมดินเนื้อปูน (Smith et al., 2000) ทำฟาร์มโคนมเป็นองค์กรสำคัญในการสร้างรายได้ ความปลอดภัยของอาหาร และผลิตมูลในพื้นที่ปริมาณน้ำฝนสูง และปานกลาง (Otieno และ al., 1995 รีส์ et al., 1998a Staal et al., 1998) วัวนมผลิตเก็บ โดย smallholders ส่วนใหญ่มีศักยภาพในการผลิตน้ำนมต่อวัววันละอย่างน้อย 10 ลิตร อย่างไรก็ตาม เนื่องจาก มีปริมาณไม่เพียงพอและคุณภาพของอาหาร นมส่วนใหญ่ผลิตโดยเฉลี่ย 3 ลิตรและ 6 ลิตรต่อวัวต่อวันในช่วงฤดูฝน หรือน้อยในฤดูแล้ง (รีส์ et al., 1998a Nyambati, 1997 Staal et al, 1998) Smallholders ส่วนใหญ่จึงไม่ได้รายได้เพียงพอจากนมของพวกเขาเพื่อตอบสนองความต้องการของครัวเรือน มีส่วนร่วมชนบทประเมิน (PRAs) ในส่วนต่าง ๆ ของเคนยาแสดงว่าขนาด smallholding คีย์จำกัดปัจจัยการผลิตของอาหารสัตว์ (รีส์ et al., 1998b Staal et al., 1998) ประชากรมนุษย์ในประเทศเคนยาได้เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ความดันมากบนที่ดินเพาะปลูก การพยายามความ ซึ่งได้เปลี่ยนอำเภอรุนแรง การกระจายตัวของ และเพาะปลูกแบบเร่งรัด เนื่องจาก smallholders ส่วนใหญ่มีทรัพยากรที่ดี และไม่สามารถที่จะจ่ายค้าปุ๋ย ผลิตต่อหน่วยพื้นที่เพิ่มขึ้นขึ้นอยู่กับการปรับปรุงความอุดมสมบูรณ์ของดิน เพิ่มปศุสัตว์ที่เลี้ยงในฟาร์มเกษตรกรจึงต้องใช้บริษัท forages สูงและราคาถูก แต่เหมาะสมลักษณะทางปฏิบัติที่สามารถเพิ่มผลผลิตต่อหน่วยพื้นที่
หญ้าในนาเปีย (Pennisetum purpureum) เป็นหนึ่งใน forages สำคัญ herbage producing สูงผลผลิตต่อหน่วยพื้นที่ของที่ดิน และเป็นที่ปลูกกันอย่างแพร่หลาย และนิยมอาหารสัตว์ โดย smallholders ในแอฟริกาตะวันออก (Orodho, 1990 Lukuyu และ al., 1990) Orodho (2005) บ่งชี้ว่า หญ้าเปียประกอบถึง 40 เปอร์เซ็นต์ของเรื่องแห้งในอาหารโคนมของเกษตรกร (ส่วนที่เหลือมาจากอื่น ๆ ปลูกหญ้า อาหาร พืชสินค้าพลอย พืชตกค้าง และซื้อสารสกัด) เปียมีราคาสูง เผยแพร่ เป็น vegetatively เพเรนเนียลชนพื้นเมืองแอฟริกาซาฮาราซึ่งสามารถผลิตชีวมวลของ 20-30 ตันปีแห้งเรื่อง/ฮา/ลักษณะทางดีและวิธีบริหารจัดการ ผลผลิตของหญ้าเปียโดยใช้วิธีการแบบเดิมอย่างไรก็ตาม เริ่มลดลงหลังจากตัวเลขของปี โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าไม่ได้ใช้การจัดการที่เหมาะสม ในวิธีแบบเปียหญ้า cuttings ก้าน หรือแยกรากจะปลูก 15-20 ซม.ลึกในพร้อมที่ดิน ใช้ปุ๋ยอินทรีย์ หรืออนินทรีย์ ที่ระยะห่าง 60 ซม. x 60 ซม. 90 ซม. x 60 ซม.หรือ 90 ซม. x 90 ซม.ขึ้นอยู่กับจำนวนปริมาณน้ำฝนที่ได้รับ ยิ่งฝนตกระยะห่างที่ใกล้ชิด
Smallholders จากเคนยาตะวันตกชมเคนยากลาง และเห็นว่า smallholders มีการหีบห่อของเล็ก ๆ ที่ดิน intensively ผลิตพืชมูลค่าสูง กล้วยและกาแฟที่ปลูกในหลุม กับหนักปริมาณของมูล ทำดี และได้ผลผลิตสูง เกษตรกรเคนยาตะวันตกต้องการที่จะใช้เทคโนโลยีเดียวกันปลูกหญ้าของเปีย พวกเขาเริ่มปลูกหญ้าเปียในหลุมที่จะปฏิสนธิหนักกับมูลวัว เทคโนโลยีที่พวกเขาเรียกว่า "Tumbukiza" (Kiswahili คำหมายถึง "การใส่ลงในหลุมหรือหลุม") เกษตรกรในประเทศเคนยาตะวันตกอ้างว่า เปียหญ้าที่ปลูกโดยใช้เทคโนโลยี Tumbukiza เป็นผลผลิต (กว่าเมื่อดีปลูก) สูงโดยเฉพาะอย่างยิ่งความชื้นดินต่ำ เอกสารนี้แสดงผลลัพธ์บางอย่างเริ่มต้นของการสำรวจและทดลอง
[N.B. เอกสารล่าสุด โดยผู้เขียนเดียวกัน (Orodho, 2005), ตลอดจนการสื่อสารต่าง ๆ จากนักวิทยาศาสตร์อื่น ๆ มีระบุเปียหญ้า มีเติบโตขึ้นเป็นอาหารหลักในเคนยาตะวันตกในทศวรรษ กับ ecotypes ไม่กี่เดียวกัน เสมอว่าตอนนี้อย่างจริงจังที่มีความเสี่ยงจากโรค ในขณะที่ใหม่เปียหญ้าต่าง ๆ Kakamega 1 มีการระบุเป็นผลผลิตที่สูง และทนต่อ smut หัวหญ้าในนาเปีย (สาเหตุการมีชีวิต Ustilago kamerunensis) โรคร้ายแรงที่สุด ปัจจุบันพบในเคนยาตะวันตก และยัง มีรายงานจากยูกันดาเป็นหญ้าเปีย stunting โรคที่คิดว่า จะเกิดจากการ mycoplasma โรคนี้แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว และเป็นสาเหตุการสูญเสียทางเศรษฐกิจอย่างจริงจังเพื่ออุตสาหกรรมโคนมเกษตรกร พันธุ์หญ้าเปียส่วนใหญ่ปรากฏ ควบคู่ และ smallholders จำนวนมากได้สูญเสียครอบตัดเปียทั้งหมดของพวกเขา และได้ถูกบังคับให้ยกเลิกหุ้น ในขณะที่ของวิธี Tumbukiza การเพิ่มผลผลิตหญ้าเปียนำเสนอในเอกสารนี้ควรชื่นชมที่แม้ว่าการเพิ่มผลผลิตหญ้าเปียเป็นปัญหาลักษณะทางพื้นฐาน ปัญหาสำคัญหันมากเกษตรกรเกษตรกร โดยเฉพาะอย่างยิ่งในพื้นที่ของเคนยาตะวันตก เป็นหญ้าเปีย stunting โรค] .
สำรวจ
การมีส่วนร่วมชนบทประเมิน (พระ) ถูกดำเนินบนเทคโนโลยี Tumbukiza เปียหญ้าในฟาร์มโคนมเกษตรกรหลายในเขตต่าง ๆ ระบบนิเวศเกษตรในเคนยาตะวันตก สำรวจไซต์ได้ ในโซนล่างคอร์ปอร์เร (LM2-3) และ ในโซนบนคอร์ปอร์เร (UM3-4) [โซนตาม Jaetzold และชมิดท์ (1983)] โซนตรงล่างมีฝนรายปีต่ำ (800 – 1200 มิลลิเมตร), ดินเนื้อปูนค่อนข้างย่อมและฤดูกาลแห้งอีกต่อไป (4-6 เดือน) ในขณะโซนตรงด้านบนได้สูงปีปริมาณน้ำฝน 1100 1800), ดินเนื้อปูนดีกว่า และความสั้นแห้งฤดูกาล (3 - 4 เดือน) ในทั้งสองโซนจะขาดสารที่มีฟอสฟอรัสและไนโตรเจน
ถูกวัตถุประสงค์ของการ ศึกษา และเอกสารเทคโนโลยี Tumbukiza สำหรับเปียหญ้าก่อตั้งและการจัดการ และหลังจากนั้นเพื่อปรับปรุง และกำหนดมาตรฐานเทคโนโลยี
วางแผนประชุมถือได้ว่า มีเจ้าหน้าที่ขยายปศุสัตว์ divisional กระทรวงเกษตรปศุสัตว์พัฒนาและการตลาดในพื้นที่สำรวจ แบบสำรวจที่ดำเนินการ ในปี 1997 โดยนักวิจัยและนามสกุลพนักงานสัมภาษณ์ข้อมูลส่วนตัวของเกษตรกรในการใช้ฟิลด์เปิดสิ้นสุดแบบสอบถามเป็นแนวทาง
ผลสำรวจ
เห็นได้ชัดว่า haddeveloped เทคโนโลยี Tumbukiza หลัง smallholders เยี่ยมชมจังหวัดกลาง และเห็นประสิทธิภาพของกาแฟและกล้วยชุบในหลุมที่ปฏิสนธิได้ สัมภาษณ์เกษตรกรส่วนใหญ่มีประสบการณ์เทคโนโลยีนี้เท่านั้น 3 ปี หรือน้อยกว่า ดังนั้นผืนภายใต้ Tumbukiza ได้ไกลน้อยกว่าผู้ที่ใช้วิธีการแบบเดิม เกษตรกรที่สัมภาษณ์กล่าวว่า พวกเขาได้ค่อย ๆ ขยายเปียของผืนหญ้าที่ใช้เทคโนโลยี Tumbukiza และเกษตรกรบางถูกแทนผืนหญ้าเปียเคย ปลูกโดยใช้วิธีการแบบเดิม เกษตรกรส่วนใหญ่ที่ใช้เทคโนโลยี Tumbukiza มีนมสัตว์ และมีความต้องการอาหาร ฝูงขนาดแตกต่างกันในส่วนต่าง ๆ และเขตที่สำรวจ ฟาร์มขนาดใหญ่เก็บไว้ฝูงใหญ่ในขณะที่ฟาร์มขนาดเล็กเก็บฝูงเล็ก และมากประสบการณ์ศูนย์ grazing เกษตรกรส่วนใหญ่ที่ใช้เทคโนโลยี Tumbukiza ศูนย์-grazed สัตว์ของพวกเขา และไม่ให้วัว graze พาสเจอร์ธรรมชาติ แม้แล้ว เปียหญ้าถูกใช้เป็นอาหารเสริม
ชนิด Tumbukiza
Tumbukiza หลุมสามชนิดระบุ:
•รอบหลุม เกษตรกรส่วนใหญ่ก่อตั้งหญ้าเปียของพวกเขาในหลุมคล้ายกับที่ใช้เมื่อสร้างกล้วยกลม หลุมได้โดยเฉลี่ย 60 ซม. ในเส้นผ่าศูนย์กลาง และลึก 60 ซม.ระยะห่างแยกแถว 60 ซม.ห่างกันประมาณ 60 ซม. ในบางหน่วยงาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งแผ่นดินไม่ใช่ข้อจำกัดสำคัญ เกษตรกรใช้หลุมกว้างของ 120 ซม.แต่เด็กเล็ก ๆ สามารถ ประมาณ 45 cm.
•หลุมสี่เหลี่ยม หลุมเหล่านี้ไม่ธรรมดาดังนั้น แต่ที่เห็นใน somedivisions โดยทั่วไป พวกยาว 120 ซม. แต่บางครั้งพวกเขาอีกต่อไป ความกว้างและความลึก 60 ซม.ในทั้งสองกรณีถูก
•รอบในร่องลึกนั้น นี้เป็นการปรับเปลี่ยนชนิดสองข้าง พวกชุดของห่วงกลม หรือสี่เหลี่ยมภาย ในกว้าง trenches หรือ ระหว่างธนาคาร ขนาดของหลุมหรือ trenches ได้เหมือนกับที่อธิบายไว้ข้างต้น ในบางกรณี มันเทศ (ผัก batatas) ถูกก่อตั้งขึ้นบนฝั่ง
วิธีเกษตรกรก่อตั้ง Tumbukiza
มีรูปรองจากชาวนาให้ชาวนา สามารถ summarised ขั้นตอนสำคัญดังนี้: เกษตรกรล้างเขตข้อมูล และทำการมงคล และ harrowing ปกติได้ พวกเขาตรึงตำแหน่งของหลุมตามชนิดของหลุมไว้ แล้วขุดหลุมของวัด แยกบนดินจากดินย่อย ดินบนผสมกับปุ๋ยพืชสดและผสมกลับไปห่วงมั่นใจได้ว่า หลุมที่ไม่ได้กรอกข้อมูลไป ออก 15-20 เซนติเมตรพื้นที่รูป ย่อยดินเป็นแพร่กระจายระหว่างห่วงกับฟอร์มดินพังทลายอุปสรรค มักจะได้ส่วนผสมมูล topsoil เฉ่ง ไม่กระชับ สัปดาห์ก่อนปลูก Cuttings หรือรากเดียวแยกของเปียต้องใช้หญ้าสายพันธุ์ จากฟาร์มของตนเอง จากฟาร์มเพื่อน หรือ จากหน่วยงานของรัฐ (Orodho, 1990) จำนวนพืชต่อหลุมที่แตกต่างกันกับเครื่องแบบสร้างจุดมุ่งหมายหลัก วัชพืชใด ๆ ภายในหลุมเป็น weeded ออก หรือดึงมือ พื้นที่ระหว่างหลุมมี slas อย่างใดอย่างหนึ่ง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

tumbukiza เทคโนโลยี : วิธีทางเลือกของหญ้าเนเปียร์ผลิต

อพอลโลโดยพ. orodho1
1 ตู้ ปณ 1667 Kitale , เคนยา , .
อีเมล์ : aborodho @ yahoo com
โพสต์ในเดือนเมษายน 2549

สรุปกระดาษสั้นๆนี้อธิบาย " tumbukiza " วิธีปลูกหญ้าเนเปียร์ และเสนอผลของการเปรียบเทียบวิธี การปลูกในหลุมด้วยวิธีปกติของการเติบโตนี้การสำรวจของเกษตรกรบางส่วนจากเคนยาเอกสารเทคโนโลยีและการวิจัยแบบมีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินและเปรียบเทียบผลผลิตของหญ้าเนเปียร์ที่ปลูกโดยใช้ tumbukiza เทคโนโลยีหรือวิธีปุ๋ยอินทรีย์และปุ๋ยอนินทรีย์ มีชนิดที่แตกต่างกันของปุ๋ยคอก ( มูลวัวมูล มูลแพะและสารละลาย ) ที่มีขนาดแตกต่างกันของหลุม ( 40 x 60 x 90 ซม.60 x 60 x 60 ซม. 90 x 60 x 40 เซนติเมตร ความลึก ความยาวและความกว้างตามลำดับ ) และมีความหนาแน่นที่แตกต่างกันปลูก ( 3 , 6 , 9 และ 12 ) ต้นต่อหลุม เริ่มต้นการประเมินผลทางเศรษฐศาสตร์ " tumbukiza เทคโนโลยี " เป็นวิธีการทางเลือกของการเพิ่มผลผลิต onsmallholder ฟาร์มหญ้าเนเปียร์ ดำเนินการ .

แนะนำหลายของคนยากจนในเคนยามีโครงสร้างเกษตรกรที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่มีศักยภาพสูงเพื่อการเกษตรและผลิตผลป่าไม้ โดยอาศัยน้ำฝนดี อุณหภูมิในหลายพื้นที่ดินที่เหมาะสม ( Smith et al . , 2000 ) ฟาร์มโคนมเป็นองค์กรสำคัญในการสร้างรายได้ , ความมั่นคงทางด้านอาหารและการผลิตปุ๋ยในพื้นที่ฝนปานกลางและสูง ( โอทีโน่ et al . , 1995 ;รีส et al . , 1998a ; staal et al . , 1998 ) วัวนมลูกผสมให้เกษตรกรกลุ่มส่วนใหญ่มีศักยภาพในการผลิต 10 ลิตรหรือมากกว่าต่อวัวนมต่อวัน อย่างไรก็ตาม เนื่องจากปริมาณเพียงพอและคุณภาพของอาหารโคนมส่วนใหญ่ผลิตเฉลี่ย 6 ลิตรต่อวัว ต่อวัน ในช่วงฤดูฝน และ 3 ลิตร หรือน้อยกว่า ในฤดูแล้ง ( รีส et al . , 1998a ; nyambati , 1997 ; staal et al .1998 ) ชาวสวนส่วนใหญ่จึงไม่ได้รับรายได้ที่เพียงพอจากวัวนมของพวกเขาเพื่อตอบสนองความต้องการของใช้ในครัวเรือนของพวกเขา การประเมินผลแบบมีส่วนร่วม ( สาธร ) ในส่วนต่าง ๆของเคนยา แสดงให้เห็นว่าขนาด smallholding เป็นหลักปัจจัยจำกัดเพื่อผลิตอาหารสัตว์ ( รีส et al . , 1998b ; staal et al . , 1998 ) ประชากรมนุษย์ในเคนยา มีการเติบโตอย่างรวดเร็ว พยายามกดดันมากในทะเลทราย ,ที่ได้รับการจัดสรรที่รุนแรง , การเร่งรัด ตั้งแต่ขนาดเล็กที่สุดเป็นทรัพยากรที่ยากจนและไม่สามารถที่จะจ่ายปุ๋ยเชิงพาณิชย์ , การผลิตที่เพิ่มขึ้นต่อพื้นที่หน่วยขึ้นอยู่กับการปรับปรุงความอุดมสมบูรณ์ของดินเพิ่มอาหารของปศุสัตว์ในฟาร์มจึงต้องใช้โครงสร้างที่ให้ผลผลิตสูงและการปฏิบัติทางการเกษตรที่เหมาะสม แต่ค้นหาราคาถูกที่สามารถเพิ่มผลผลิตต่อหน่วยพื้นที่ .
หญ้าเนเปียร์ ( ร์ 3 ) เป็นหนึ่งในที่สำคัญที่สุดค้นหาการผลิตสูง น้ำหนักผลผลิตต่อหน่วยพื้นที่ของที่ดินและดังนั้นจึงเป็นที่นิยมมากที่สุด และอาหารสัตว์ โดยชาวสวนนิยมปลูกกันอย่างแพร่หลายในแอฟริกาตะวันออก ( orodho 1990 ; lukuyu et al . , 1990 )orodho ( 2005 ) พบว่า หญ้าเนเปียร์ ฟอร์มถึง 40 เปอร์เซ็นต์ของวัตถุแห้งในอาหารของโคนม ( ส่วนที่เหลือมาจากโครงสร้างอื่น ๆที่ปลูกหญ้า , fodders พืชผลิตภัณฑ์ , เศษพืชและซื้อเข้มข้น ) เนเปียร์ เป็นจำนวนสูง เด่น vegetatively ,เกี่ยวกับทะเลทรายซาฮาราแอฟริกาย่อยไม้ยืนต้นท้องถิ่นซึ่งสามารถผลิตมวลชีวภาพของ 20-30 ตัน / ไร่ / ปี แห้งกับการปฏิบัติทางการเกษตรและการจัดการที่ดี ผลผลิตของหญ้าเนเปียร์โดยใช้วิธีปกติ แต่เริ่มลดลง หลังจากหลายปี , โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากมีการจัดการที่เหมาะสม คือ ไม่ใช้ในการใช้หญ้าเนเปียร์ชำกิ่งหรือรากแยกปลูก 15-20 ซม. ลึกพร้อมที่ดิน , การใช้ปุ๋ยอินทรีย์หรืออนินทรีย์ ที่ระยะ 60 ซม. x 60 ซม. 90 ซม. x 60 ซม. และ 90 ซม. x 90 เซนติเมตร ขึ้นอยู่กับปริมาณที่ได้รับ ยิ่งฝนตกยิ่งระยะห่าง
จากเคนยาเยี่ยมชมสวนยางกลางเคนยา และเห็นว่ามีการใช้หีบห่อขนาดเล็กของพวกเขาเล็ก ๆของที่ดินและการผลิตพืชมูลค่าสูง กล้วยและกาแฟที่ปลูกในหลุมที่มีปริมาณงานหนักดัง แสดงได้ดีมาก และให้ผลผลิตสูง ตะวันตกเคนยา เกษตรกรต้องการใช้เทคโนโลยีเดียวกันกับของพืชหญ้าเนเปียร์ .พวกเขาเริ่มต้นการปลูกหญ้าเนเปียร์ในหลุมที่พวกเขาผสมกับขี้วัวมาก เทคโนโลยีที่เรียกว่า " tumbukiza " ( ภาษาสวาฮีลีคำความหมาย " ไปใส่ลงในหลุมหรือหลุม " ) เกษตรกรในเคนยาอ้างว่าปลูกหญ้าเนเปียร์ ใช้เทคโนโลยีสูง tumbukiza หยุ่น ( กว่าเมื่อแต่เดิมปลูก ) โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ความชื้นในดินต่ำบทความนี้นำเสนอผลการสำรวจและการทดลองบางอย่าง .
[ NB ล่าสุดกระดาษโดยผู้เขียนคนเดียวกัน ( orodho , 2005 ) เช่นเดียวกับการสื่อสารต่าง ๆ จากนักวิทยาศาสตร์อื่นๆ ระบุว่า หญ้าเนเปียร์ มีการปลูกเป็นหลักของอาหารสัตว์ในเคนยาสำหรับทศวรรษที่ผ่านมาที่เสมอกับ เดียวกันไม่กี่ชุด คือตอนนี้ จริงๆมีความเสี่ยงจากโรคในขณะที่ใหม่หญ้าเนเปียร์พันธุ์ Kakamega 1 ได้รับการระบุว่าเป็นหยุ่นสูง และทนต่อหญ้าเนเปียร์ ( ก่อให้เกิดสิ่งมีชีวิตหัวก็ ustilago kamerunensis ) โรคที่ร้ายแรงที่สุดในปัจจุบันที่พบในเคนยาและยูกันดามีรายงานจากหญ้าเนเปียร์แคระแกรนคิดว่าเกิดจากเชื้อไมโครพลาสมาโรคนี้แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว และเป็นสาเหตุของการสูญเสียทางเศรษฐกิจอย่างร้ายแรงต่อโครงสร้างอุตสาหกรรมนม ; มากที่สุดพันธุ์หญ้าเนเปียร์ที่ปรากฏจะอ่อนแอและหลายขนาดเล็กได้สูญเสียทั้งหมดของพวกเขา เนเปียร์พืชและต้องถูกบังคับให้ เดอ หุ้นในขณะที่การยอมรับของ tumbukiza วิธีการเพิ่มผลผลิตหญ้าเนเปียร์ จะนำเสนอในบทความนี้ควรได้รับการชื่นชมว่าแม้ว่าการเพิ่มผลผลิตทางการเกษตร คือ หญ้าเนเปียร์ธรรมดา ประเด็นปัญหาที่สำคัญ ซึ่งเกษตรกรหลายโครงสร้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในพื้นที่ตะวันตกของเคนยาเป็นหญ้าเนเปียร์แคระแกรน (

)การประเมินชุมชนแบบมีส่วนร่วม ( PRA ) ดําเนินการเกี่ยวกับเทคโนโลยีของหญ้าเนเปียร์ tumbukiza หลายโครงสร้างฟาร์มโคนมในระบบนิเวศเกษตรต่าง ๆในโซนตะวันตกเคนยา เว็บไซต์การสำรวจอยู่ในโซนภาคกลางล่าง ( lm2-3 ) และในเขตภาคกลางตอนบน ( um3-4 ) [ โซนตาม jaetzold และ ชมิดท์ ( 1983 ) ] โซนภาคกลางล่าง มีปริมาณน้ำฝนต่ำกว่า ( 800 – 1200 มม. )ค่อนข้างยากจนและดินแห้งนานกว่าฤดูกาล ( 4 – 6 เดือน ) ในขณะที่โซนภาคกลางตอนบนมีระดับปริมาณน้ำฝน ( 1100 – 1800 มม. ) , ดินที่ดีกว่าและสั้นกว่าฤดูแล้ง ( 3 - 4 เดือน ) ดินทั้งในโซนจะขาดฟอสฟอรัสและไนโตรเจน
มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเอกสาร และ tumbukiza เทคโนโลยีหญ้าเนเปียร์ก่อตั้งและบริหารและหลังจากนั้นจะปรับแต่งและสร้างมาตรฐานเทคโนโลยี
การประชุมวางแผนไว้กับแผนกส่งเสริมปศุสัตว์ เจ้าหน้าที่ของกระทรวงการพัฒนาปศุสัตว์การเกษตรและการตลาดในพื้นที่สำรวจ . การสำรวจพบว่า ในปี 1997 โดยนักวิจัยและเจ้าหน้าที่ส่งเสริมเกษตรกรในด้านการสัมภาษณ์ใช้แบบสอบถามแบบปลายเปิด เป็นแนวทาง

ผลการสำรวจมันเห็นได้ชัดว่า tumbukiza เทคโนโลยี haddeveloped หลังจากเยี่ยมชมสวนยางกลางจังหวัด และเห็นประสิทธิภาพของกาแฟและกล้วยชุบในไข่ที่หลุม เกษตรกรส่วนใหญ่มีแค่สัมภาษณ์ฝึกเทคโนโลยีนี้เป็นเวลา 3 ปี หรือน้อยกว่า ดังนั้นแปลงภายใต้ tumbukiza ไกลน้อยกว่าผู้ที่ใช้วิธีแบบดั้งเดิมเกษตรกรที่ให้สัมภาษณ์บอกว่า ค่อยๆขยายของการใช้เทคโนโลยี tumbukiza แปลงหญ้าเนเปียร์ และเกษตรกรบางส่วนเปลี่ยนแปลงปลูกหญ้าเนเปียร์ ก่อนหน้านี้ใช้วิธีปกติ เกษตรกรส่วนใหญ่ใช้เทคโนโลยี tumbukiza สัตว์นมและมีความต้องการมากสำหรับคนไร้ค่า ขนาดตัวที่แตกต่างกันในหน่วยงานต่าง ๆและเขตสํารวจ .ฟาร์มใหญ่ฟาร์มวัวขนาดใหญ่ในขณะที่เก็บเล็กเก็บฝูงขนาดเล็กและส่วนใหญ่ฝึกศูนย์กินหญ้า เกษตรกรส่วนใหญ่ที่ใช้ tumbukiza เทคโนโลยีศูนย์ grazed สัตว์ของพวกเขาและมีเพียงไม่กี่ให้วัวกินหญ้าทุ่งหญ้าธรรมชาติ แม้แต่แล้ว หญ้าเนเปียร์ ที่ถูกใช้เป็นอาหารเสริมประเภท tumbukiza .

สามชนิดของหลุม tumbukiza ระบุ :
- รอบหลุมเกษตรกรส่วนใหญ่ของหญ้าเนเปียร์ก่อตั้งขึ้นในหลุมกลมคล้ายกับคนที่ใช้เมื่อสร้างกล้วย หลุมอยู่บนเฉลี่ย 60 เซนติเมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 60 ซม. ลึกประมาณ 60 เซนติเมตร เว้นระยะห่างกันแถว 60 ซม. ห่างกัน ในบางหน่วยงาน โดยเฉพาะในพื้นที่ที่เป็นข้อจำกัด เกษตรกรใช้หลุมกว้าง 120 ซม. แต่ตื้นๆ ประมาณ 45 cm .
- สี่เหลี่ยมหลุมหลุมเหล่านี้ไม่ได้ทั่วไป แต่เคยเห็นใน somedivisions . โดยทั่วไปพวกเขายาว 120 ซม แต่บางครั้งพวกเขาอีกต่อไป ของพวกเขามีความกว้างและลึก 60 เซนติเมตร ในทั้งสองกรณี .
- รอบในประเภทของร่อง นี้คือการเปลี่ยนแปลงของทั้งสองประเภทที่อธิบายข้างต้น พวกเขามีการรวมกันของทั้ง กลมหรือหลุมสี่เหลี่ยมภายในร่องลึกกว้างหรือระหว่างธนาคารขนาดของหลุมหรือร่องลึก เป็นคล้ายกับที่อธิบายไว้ข้างต้น ในบางกรณีมันฝรั่งหวาน ( ไอโพเมีย batatas ) ก่อตั้งขึ้นในธนาคาร .
วิธีเกษตรกรตั้งขึ้น tumbukiza
มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยจากชาวนาเพื่อชาวนา คือ ขั้นตอนที่สำคัญสามารถสรุปได้ดังนี้ เกษตรกรชัดเจนเขตข้อมูลและทำปกติไถและคราด .พวกเขาตรึงตำแหน่งของหลุมตามชนิดของหลุมไว้แล้วขุดหลุมเป็นวัดแยกดินชั้นบน จากซบดิน หน้าดินผสมกับปุ๋ยคอกผสมกลับไปยังหลุมที่หลุมไม่มั่นใจเต็มเปี่ยม ; จาก 15-20 ซม. จนเต็มพื้นที่ ย่อยดินกระจายระหว่างหลุมเพื่อสร้างอุปสรรคการกัดเซาะดินดินปุ๋ยคอกผสมมักจะอนุญาตให้ตั้งถิ่นฐาน ไม่กระชับ สำหรับสัปดาห์ก่อนที่จะปลูก การตัดหรือแยกเดี่ยว รากของหญ้าเนเปียร์พันธุ์ที่ต้องการใช้จากฟาร์มของตนเอง จากฟาร์มใกล้เคียงหรือจากส่วนราชการ ( orodho , 2533 ) จำนวนต้นต่อหลุมที่แตกต่างกันกับชุดถุงน่องจุดมุ่งหมายหลักวัชพืชใด ๆภายในหลุมมี weeded ออก หรือมือดึง พื้นที่ระหว่างหลุมจะสามารถ