Charlotte was arguing with her. Emi

Charlotte was arguing with her. Emily, listen tome. These are fine poems. I think we should put some of them in a book, together with mine and Anne’s and try to publish it. People should read them.
No, Emily shouted. Then her dog Keeper began to bark, and I didn’t here any more. But I think they talked about this again several times. I often heard voices arguing, and usually they never argued about their writing.
I want to tell them not to do it. I had published several small books myself, but I always lost money. I had to pay the publisher to print the books, and not many people bought them. It’s an easy way to lose money. But I was too ill, so I said nothing.
I learnt, many years later, that they paid over 30 dollar to have a book of poems printed, and that it sold two copies. I am not surprised that they didn’t tell me about it; we had very little money in our house.
I began to feel that there was something wrong with my head, as well as my eyes. Several times the postman brought an old packet to our house, which was addressed to a man called Currer Bell. I told him that no Currer Bell lived in Haworth, and sent him away. But then, a month or two later, he came back again, with the same old packet.
In the summer of 1846 Charlotte took me to see an eye doctor in Manchester. We stayed in rooms in the town. The doctor decided to operate on my eyes, and the next morning we got up early. I was afraid. Could I hold my hard still while the doctor cut into my eyes with a knife. Perhaps the pain would be too terrible. Perhaps I would move, or stand up, or…

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ชาร์ลอตต์ได้โต้เถียงกับเธอ เอมิลี่ ฟังประเทศเซาตูเม นี่คือบทกวีที่ดี ผมคิดว่า เราควรใส่บางส่วนของพวกเขาในหนังสือ กับระเบิดและของแอนน์ และพยายามเผยแพร่ คนควรอ่าน.
ไม่ เอมิลี่ตะโกน จากนั้น สุนัขของเธอผู้รักษาเริ่มเปลือก และไม่ได้ที่นี่ต่อไป แต่ผมคิดว่า พวกเขาพูดคุยเกี่ยวกับนี้อีกหลายครั้ง ผมมักจะได้ยินเสียงโต้เถียง และปกติพวกเขาไม่เคยโต้เถียงเกี่ยวกับการเขียนของพวกเขา.
อยากจะบอกพวกเขาทำมัน ผมได้เผยแพร่หนังสือขนาดเล็กหลายตัว แต่มักจะแพ้เงิน ผมต้องจ่ายผู้พิมพ์หนังสือเผยแพร่ และหลาย ๆ คนไม่ซื้อพวกเขา มันเป็นวิธีง่ายเสียเงิน แต่ผมป่วยเกินไป ผมว่าไม่
ผมเรียน ในปี ที่พวกเขาจ่ายมากกว่า 30 ดอลลาร์ ให้กับหนังสือพิมพ์ บทกวี และที่ขายสำเนา ผมไม่แปลกใจว่า พวกเขาไม่ได้บอกฉันเกี่ยวกับมัน เรามีเงินน้อยมากในบ้านเรา
ฉันก็เริ่มรู้สึกว่า มีบางอย่างผิดปกติกับศีรษะ ตา หลายครั้งที่บุรุษไปรษณีย์นำแพคเก็ตเก่าไปที่บ้านของเรา ซึ่งถูกส่งไปชายเรียกว่า Currer Bell ผมบอกว่า เบลล์ไม่ Currer อยู่ในแฮร์เวิร์ด และส่งเขาไป แต่ แล้ว เดือนหรือสองหลัง เขากลับมาอีกครั้ง กับเดียวกันเก่าแพคเก็ต
ในฤดูร้อนของ 1846 ชาร์ล็อตเอาฉันดูเป็นหมอตาในแมนเชสเตอร์ เราอยู่ในห้องในตัวเมือง แพทย์ตัดสินใจที่จะมีในสายตาของฉัน และในเช้าวันถัดไปเรามีค่าตั้งแต่ ผมกลัว สามารถฉันค้างฉันยากยังหมอตัดเข้าตา ด้วยมีด บางทีความเจ็บปวดจะแย่เกินไป บางทีฉันจะย้าย หรือยืนขึ้น หรือ...

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ลอตต์กำลังเถียงกับเธอ เอมิลี่ฟังเล่ม เหล่านี้เป็นบทกวีที่ดี ผมคิดว่าเราควรใส่บางส่วนของพวกเขาในหนังสือร่วมกับฉันและแอนน์และพยายามที่จะเผยแพร่ ผู้คนควรจะอ่านพวกเขา
ไม่มีเอมิลี่ตะโกน จากนั้นดูแลสุนัขของเธอเริ่มที่จะเห่าและฉันไม่ได้ที่นี่อีกต่อไป แต่ผมคิดว่าพวกเขาพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้หลายครั้งอีกครั้ง ผมมักจะได้ยินเสียงโต้เถียงและมักจะพวกเขาไม่เคยเป็นที่ถกเถียงกันเกี่ยวกับการเขียนของพวกเขา
ฉันต้องการจะบอกพวกเขาจะไม่ทำมัน ฉันได้รับการตีพิมพ์หนังสือเล็ก ๆ หลายตัวเอง แต่ฉันมักจะสูญเสียเงิน ผมต้องจ่ายค่าจัดพิมพ์เพื่อพิมพ์หนังสือและไม่ได้หลายคนซื้อมา มันเป็นวิธีที่ง่ายต่อการสูญเสียเงิน แต่ฉันก็ไม่ดีเกินไปดังนั้นฉันพูดอะไร
ผมได้เรียนรู้หลายปีต่อมาที่พวกเขาจ่ายเงินกว่า 30 ดอลล่าที่จะมีหนังสือบทกวีพิมพ์และมันขายสองเล่ม ผมไม่แปลกใจที่พวกเขาไม่ได้บอกฉันเกี่ยวกับมัน เรามีเงินน้อยมากในบ้านเรา
ผมเริ่มที่จะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับหัวของฉันเช่นเดียวกับที่ตาของฉัน หลายครั้งที่บุรุษไปรษณีย์นำมาแพ็คเก็ตเก่าไปที่บ้านซึ่งได้รับการส่งไปยังคนที่เรียกว่า Currer เบลล์ของเรา ฉันบอกเขาว่าไม่มี Currer เบลล์อาศัยอยู่ในเวิร์ ธ และส่งเขาไป แต่แล้วหนึ่งหรือสองเดือนต่อมาเขากลับมาอีกครั้งกับแพ็คเก็ตเดิม
ในฤดูร้อนปี 1846 ลอตต์พาฉันไปหาหมอตาในแมนเชสเตอร์ เราอยู่ในห้องที่อยู่ในเมือง แพทย์ตัดสินใจที่จะดำเนินการในสายตาของฉันและเช้าวันรุ่งขึ้นเราได้ตื่น แต่เช้า ฉันกลัว ฉันสามารถถือของฉันยังคงยากในขณะที่แพทย์ตัดเข้าไปในดวงตาของฉันด้วยมีด บางทีอาจจะเป็นความเจ็บปวดที่จะน่ากลัวเกินไป บางทีผมอาจจะย้ายหรือลุกขึ้นยืนหรือ ...

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ชาร์ล็อต ทะเลาะกับเธอ เอมิลี่ ฟังนี่ เหล่านี้เป็นบทกวีได้ ฉันคิดว่าเราควรจะใส่ไว้ในหนังสือ ด้วยกันกับผมและแอนน์และพยายามที่จะเผยแพร่ คนเราควรอ่าน
ไม่เอมมิลี่ตะโกน แล้วผู้ดูแลสุนัขของเธอก็เริ่มเห่า และผมไม่ได้อยู่ที่นี่อีกต่อไป แต่ฉันคิดว่าพวกเขาพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกหลายครั้ง ฉันมักจะได้ยินเสียงโต้เถียงกันและมักจะไม่ถกเถียงกันเกี่ยวกับการเขียนของพวกเขา .
ฉันต้องการจะบอกพวกเขาที่จะทำมัน ผมได้ตีพิมพ์หลายเล่มเล็กเหมือนกัน แต่ฉันมักจะสูญเสียเงิน ฉันต้องจ่ายผู้เผยแพร่พิมพ์หนังสือและไม่กี่คนที่ซื้อพวกเขา มันเป็นวิธีที่ง่ายที่จะสูญเสียเงิน แต่ฉันก็ป่วย ผมบอกว่าไม่มีอะไร
ฉันเรียน หลายปีต่อมาที่พวกเขาจ่ายไป 30 เหรียญ มีหนังสือบทกวีที่พิมพ์ออกมาแล้วมันขายได้สองเล่ม ผมไม่ประหลาดใจที่พวกเขาไม่ได้บอกฉันเกี่ยวกับมัน เรามีเงินน้อยมากในบ้านเรา
ผมก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับหัวของผม เป็นตาของฉัน หลายๆ ครั้ง ผมเอาข้อมูลเก่ามาที่บ้านของเรา ซึ่งจ่าหน้าถึงคนชื่อเบลล์ currer . ฉันบอกเค้าว่า ไม่ currer ระฆังอยู่ในแฮร์เวิร์ด และส่งเขาออกไป แต่แล้วเดือนหรือสองเดือนต่อมา เขาก็กลับมาอีก พร้อมซองเดิมๆ .
ในฤดูร้อน 2389 ชาร์ล็อตทำให้ฉันไปพบแพทย์ในแมนเชสเตอร์ เราพักห้องในเมือง หมอตัดสินใจผ่าตัดตา และเช้าวันรุ่งขึ้นเราตื่นแต่เช้า ผมกลัว ผมจะจับยาก ฉัน ยัง ในขณะที่หมอตัดเข้าไปในดวงตาของฉันด้วยมีด บางทีความเจ็บปวดจะกลัวเกินไปบางทีฉันอาจจะย้าย หรือ ยืน หรือ . . . . . . .