Of the extant research conducted wi

Of the extant research conducted with fathers, most has focused on the father's role with respect to normal child development-ignoring the potential relationship between paternal behaviour and child psychopathology (Brennan et al., 2002). An example for the direct role of the father, specifically for child social anxiety, comes from research by Bögels et al. (2011), which found that children with high social anxiety were more influenced by fathers' anxious reactions to ambiguous vignettes than mothers' reactions. That is, anxious children may put higher weight on fathers' responses than mothers' responses when faced with possible threat and deciding if a situation is dangerous and should be avoided (see Bögels et al. (2011)). Considering that extant studies indicate poor psychological outcomes for children of anxious fathers, there is a clear and pressing need for further research in this area (Phares and Compas, 1992).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การวิจัยยังหลงเหลืออยู่ดำเนินการกับพ่อ ส่วนใหญ่ได้เน้นบทบาทของพ่อเกี่ยวกับปกติเด็กพัฒนาการละเว้นความสัมพันธ์อาจเกิดขึ้นระหว่างพฤติกรรมพ่อและเด็ก psychopathology (Brennan et al. 2002) ตัวอย่างสำหรับบทบาทโดยตรงของพ่อ สำหรับเด็กวิตกกังวลทางสังคม โดยเฉพาะมาจากการวิจัยโดย Bögels et al. (2011), ซึ่งพบว่า เด็กที่ มีความวิตกกังวลทางสังคมสูงได้ขึ้นอิทธิพลของพ่อกังวลปฏิกิริยาชัดเจนสวยกว่าปฏิกิริยาของแม่ คือ กังวลเด็กอาจใส่สูงน้ำหนักในการตอบสนองของบิดามากกว่าการตอบสนองของแม่เมื่อต้องเผชิญกับภัยคุกคามที่เป็นไปได้และหากตัดสินใจ สถานการณ์ที่เป็นอันตราย และควรหลีกเลี่ยง (Bögels et al. (2011) ดู) พิจารณาว่า ยังหลงเหลืออยู่ศึกษาบ่งชี้ผลทางจิตวิทยาที่ดีสำหรับเด็กของพ่อกังวล มีความชัดเจน และกดปุ่มต้องวิจัยในพื้นที่นี้ (Phares และ Compas, 1992)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ที่ยังหลงเหลืออยู่ของการวิจัยที่จัดทำกับบรรพบุรุษส่วนใหญ่ได้มุ่งเน้นไปที่บทบาทของพ่อที่เกี่ยวกับเด็กปกติไม่สนใจการพัฒนาความสัมพันธ์ที่อาจเกิดขึ้นระหว่างพฤติกรรมของพ่อและลูกพยาธิวิทยา (เบรนแนน et al., 2002) ตัวอย่างสำหรับบทบาทโดยตรงของพ่อโดยเฉพาะสำหรับเด็กวิตกกังวลทางสังคมมาจากการวิจัยโดยBögels et al, (2011) ซึ่งพบว่าเด็กที่มีความวิตกกังวลทางสังคมสูงได้รับอิทธิพลมากขึ้นโดยบรรพบุรุษปฏิกิริยากังวลที่จะสะเปะสะปะไม่ชัดเจนกว่ามารดาปฏิกิริยา นั่นคือเด็กกังวลอาจทำให้น้ำหนักที่สูงขึ้นในการตอบสนองกว่าแม่บรรพบุรุษตอบสนองเมื่อต้องเผชิญกับภัยคุกคามที่เป็นไปได้และตัดสินใจว่าสถานการณ์ที่เป็นอันตรายและควรหลีกเลี่ยง (ดูBögels et al. (2011)) พิจารณาว่าการศึกษาที่ยังหลงเหลืออยู่แสดงให้เห็นผลทางด้านจิตใจที่ดีสำหรับลูกหลานของบรรพบุรุษกังวลมีความจำเป็นที่ชัดเจนและเร่งด่วนสำหรับการวิจัยต่อไปในพื้นที่นี้ (Phares และ Compas, 1992)