KEYWORDS:Modernism Architectual History Social Housing Gropius Corbusi การแปล - KEYWORDS:Modernism Architectual History Social Housing Gropius Corbusi ไทย วิธีการพูด

KEYWORDS:Modernism Architectual His


KEYWORDS:
Modernism Architectual History Social Housing Gropius Corbusier

Modernism first emerged in the early twentieth century, and by the 1920s, the prominent figures of the movement – Le Corbusier, Walter Gropius, and Ludwig Mies van der Rohe - had established their reputations. However it was not until after the Second World War that it gained mass popularity, after modernist planning was implemented as a solution to the previous failure of architecture and design to meet basic social needs. During the 1930s as much as 15% of the urban populations were living in poverty, and slum clearance was one of the many social problems of this decade.[1] Modernist planning was a popular idea, and used as a solution to these problems. But the movement could not adequately comprehend and cater for the social dynamics of family and community, and a result, many modernist buildings were pulled down in the seventies. With reference to key architectural studies, this essay discusses the principles of modernism, how modernist architects initially worked to solve design problems through the creation of urban utopias, and why the ambitious modernist dream ultimately failed.

Students at the Bauhaus school of design were taught purity of form and to design for a better world by Walter Gropius. The phrase ‘form follows function’ is often used when discussing the principles of modernism. It asserts that forms should be simplified – architectural designs should bear no more ornament than is necessary to function. Modernists believe that ornament should follow the structure and purpose of the building. Family life and social interaction was at the centre of the modernist dream for a planned environment. “The vision was for trouble free areas by mixing blocks with terraces to create squares, zoning services and amenities, all interlinked by roads”.[2] The modernists planned for zoned areas where residential and commercial amenities were distinct and separate. In his introduction to Modernism in Design, Paul Greenhalgh outlined key features in modernist design including function, progress, anti-historicism and social morality.[3] These principles can be found in many of the key realisations of the modernist dream – Le Corbusier’s famous Villa Savoye in Poissy, France is a prime example. It shows no reference to historic architectural design; the pioneering plan was a progressive leap for the late 1920s. The form clearly follows the intended functions of the residential building, bearing no unnecessary ornament, and the open space surrounding the structure as well as the open plan interior lends itself to the ideals of social living and communication. The modernist ideals were not applied to social housing until 1937, when Maxwell Fry’s Kensal House in London applied the principles of the movement to a social housing scheme. It was a success and is still popular with its residents today. It then became the prototype for other social housing projects to follow the example of modern living.

Many projects of the modernist era were initially successful, and the public came to associate this strong aesthetic with prosperity and progress. In the post war era, the ambitions of the modernists and their “strong sense of social responsibility in that architecture should raise the living conditions of the masses.”[4] seemed so progressive and promising that it was understandable the Architectural Review should herald the movement as the style of the century.

One successful project by the architect Ralph Eskrine was the Byker Housing project in Newcastle, which began in the 1960s. Historically, Byker began as a village, but by the late 19th century the dominant type of housing in the working class area was the Tyneside flat. Conditions were poor, and occupants of the area generally suffered from overcrowding, poor sanitation and poverty. Despite the less that desirable situation, Byker was noted for it’s character, and the strength of neighbourly relationships. The design team were keen to retain this sense of community, and as such, “Byker was one of the first major attempts in Britain to create a dialogue between community and architecture.”[5]

The public housing development combines a perimeter type wall of multi storey flats, low rise housing and public spaces and play areas. The wall makes use of a south facing aspect to utilise light and views across the city and of the River Tyne. 20 percent of the accommodation is housed in the wall, but the remaining majority was contained in the low rise houses within.[6] The project took a modern approach to living, yet mixed it with a consideration for those who would reside there, a lack of which has been a criticism of many modernist developments. Eskrine adopted a more humane approach to the modernist principles, yet still established clean lines, function, progress, and above all social morality. He worked his plan around Victorian elements of the area such as churches, and some of the original cobblestones and parts of the demolished Newcastle City Hall, were incorporated into the public areas. Perhaps the integration of local history in this manner, which goes against one of the principles of modernism established by the pioneering architects of the movement, and outlined by Greenhalgh, was a contributing factor to the widely agreed attitude that this project was a success. Although it was expressed that “some missed the streets as places of community and gathering, and as arenas or personal expression.”[7] , The majorities were happy to reside in the new development, thanks to the social continuity and comfortable varied environment provided. This issue was also a concern of Jane Jacobs, author of The Life and Death of Great American Cities. In her book, Jacobs accused Le Corbusier, one of the pioneers of the movement, of an inhumane planning process that did not properly consider those who were to live in the planned developments. She claimed the modernist aesthetic to be dull, and her writing promoted the street, in particular the pavement, as a place where a community can meet, socialise, and control their own privacy. [8]

However not all modernist social housing projects were as successful: many were demolished from the 1970s due to large-scale failure. The ultimate example of the failure of the modernist utopia is the now infamous Pruitt Igoe urban housing development in St. Louis, Missouri, completed in 1955. The development was planned according to the modernist principles of Le Corbusier, and comprised of 33 11 storey high rise blocks made up of small individual apartments. There were communal areas including large corridors, outdoor spaces around the blocks, and communal rooms for activities such as laundry, intended to increase the social interaction amongst the community.

However by the late 1960s, “the project's recreational galleries and skip-stop elevators, once heralded as architectural innovations, had become nuisances and danger zones. Large numbers of vacancies indicated that even poor people preferred to live anywhere but Pruitt-Igoe.”[9] Poverty, crime and segregation of the community were major problems for the residents of the development. It was suggested that the modernist style was to blame for these social problems, and comparisons with the adjacent Carr Village can be used as an example to back this up. The village was made up of low rise dwellings, with a similar demographic make-up to Pruitt Igoe, yet remained both fully occupied and trouble free throughout the period from construction to demolition of it’s neighbouring development. [10]

Much publicity developed in 1972, when the first of the buildings was demolished on March 16th. The day was declared by the architect Charles Jencks to be the day on which modern architecture died in his book The Language of Post Modern Architecture.

Le Corbusier noted the positive force technology had played in people’s lives with revolutionary inventions such as the car and the telephone, and declared the house should be “a machine for living in”. They utilised glass, steel and concrete in their designs, which allowed them the opportunity to create buildings of radical design, such as the skyscraper, which would not have been plausible were it not for these materials. Buildings like these have no doubt, even today, redefined the urban landscape. He and the other modernist architects believed that a for a home to provide its function it should have the purity of form of a well-designed machine.[11] This principle may work well enough when applied to a commercial building, but which family can honestly say they operate like a machine, like clockwork? Some modernist apartment blocks even went so far as to dictate and include the furniture and blinds, to keep a pure aesthetic throughout the whole building. Removing home comforts from the domestic interior may well encourage purity within design, but it does little to encourage the creation of a ‘home’ rather than a house.

The pioneers of the movement held a firm belief that in creating a better architecture, a better world would ultimately follow.[12] We could say they were a little arrogant and ambitious in hoping to change the world with their design principles. There is no doubt that a new architecture would improve towns and the living situation of many, however to assume that it could improve the world as a whole is completely nonsensical. What about problems of economy and political debate? Perhaps the reason the modernist utopia is so often cited as a failure is because of its unrealistic ambitions. There is no doubt that modernism, to an extent, solved some design problems by keeping abreast of technology. Lubetkin’s HighPoint One flats in London are still as desirable accommodations as they were when built in 1935. At the time of completion they were described as "one of the finest, if not absolutely the finest, middle-class housing
0/5000
จาก: -
เป็น: -
ผลลัพธ์ (ไทย) 1: [สำเนา]
คัดลอก!
คำสำคัญ:สังคมประวัติ Architectual นี่อยู่อาศัย Corbusier โกรเปียสสมัยแรกเกิดในศตวรรษที่ยี่สิบต้น และ โดย 1920 ตัวเลขที่โดดเด่นของการเคลื่อนไหว – Le Corbusier, Walter โกรเปียส และลุดวิกแห่ง Mies van der Rohe - มีก่อตั้งของพวกเขาย่อม อย่างไรก็ตาม ไม่จนกระทั่งหลังจากสงครามโลกสองครั้งที่จะได้รับความนิยมโดยรวม หลังจาก modernist วางแผนได้ดำเนินการเป็นการแก้ไขความล้มเหลวก่อนหน้านี้ของสถาปัตยกรรมและการออกแบบเพื่อตอบสนองความต้องการทางสังคมขั้นพื้นฐาน ในระหว่างช่วงทศวรรษ 1930 ถึง 15% ของประชากรเมืองอาศัยอยู่ในความยากจน และเคลียร์ชุมชนแออัดเป็นปัญหาสังคมอีกมากมายของทศวรรษนี้อย่างใดอย่างหนึ่ง[1] modernist วางแผนมีความคิดนิยม และใช้เป็นการแก้ไขปัญหาเหล่านี้ แต่การเคลื่อนไหวสามารถเข้าใจ และรองรับการเปลี่ยนแปลงทางสังคมของครอบครัว และชุมชน และผลไม่เพียงพอ บุกเบิกอาคารหลายแห่งถูกดึงลงความ มีการอ้างอิงการศึกษาสถาปัตยกรรมสำคัญ เรียงความนี้กล่าวถึงหลักสมัย วิธีสถาปนิกวิธีเริ่มต้นทำงานเพื่อแก้ปัญหาการออกแบบสร้างเมือง utopias และ ทำไมฝันทะเยอทะยานบุกเบิกล้มเหลวในที่สุดนักเรียนโรงเรียนแสวงการออกแบบมีสอนความบริสุทธิ์ ของฟอร์ม และ การออกแบบสำหรับโลกที่ดีกว่า โดย Walter โกรเปียส วลี 'แบบฟอร์มตามฟังก์ชัน' มักใช้เมื่อสนทนาหลักนี่ มันยืนยันว่า ควรประยุกต์รูปแบบ – ออกแบบสถาปัตยกรรมควรติดเครื่องประดับเพิ่มเติมไม่เกินจำเป็นไปยังฟังก์ชัน Modernists เชื่อว่า เครื่องประดับควรเป็นไปตามโครงสร้างและวัตถุประสงค์ของอาคาร ชีวิตครอบครัวและสังคมเป็นศูนย์กลางของฝันวิธีสำหรับสภาพแวดล้อมการวางแผน "วิสัยทัศน์ได้สำหรับปัญหาพื้นที่ฟรี โดยผสมบล็อกมีระเบียงเพื่อสร้างสี่เหลี่ยม การกำหนดเขตการบริการและสิ่งอำนวยความสะดวก interlinked ทั้งหมดตามถนน"[2] modernists ที่วางแผนไว้สำหรับที่พักอาศัย และสิ่งอำนวยความสะดวกแตกต่าง และแยกพื้นที่รับ ในเขาแนะนำสมัยในการออกแบบ Paul Greenhalgh อธิบายลักษณะในการออกแบบวิธีรวมถึงฟังก์ชัน ความคืบหน้า historicism ป้องกัน และสังคมศีลธรรม[3] หลักการเหล่านี้สามารถพบใน realisations หลักของวิธีฝัน – Le Corbusier ของสถาน Villa Savoye Poissy ฝรั่งเศสเป็นตัวอย่างสำคัญ แสดงอ้างอิงประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม แผนบุกเบิกก้าวก้าวหน้าในปี 1920 ล่าช้าได้ แบบฟอร์มชัดเจนตามฟังก์ชันวัตถุประสงค์ของอาคารพักอาศัย เรืองมณีไม่ไม่จำเป็น และพื้นที่โดยรอบโครงสร้างเช่นเดียวกับภายในเปิดโล่งยืดตัวเองกับอุดมคติของชีวิตสังคมและการสื่อสาร อุดมคติบุกเบิกได้ใช้อยู่อาศัยสังคมจนถึงปีค.ศ. 1937 เมื่อแมกซ์เวลล์ทอด Kensal บ้านในลอนดอนกับหลักการของการเคลื่อนไหวแบบสังคมที่อยู่อาศัย มันไม่ประสบความสำเร็จ และได้รับความนิยมยังคงอยู่วันนี้ จากนั้นกลายเป็นต้นแบบในโครงการที่อยู่อาศัยอื่น ๆ สังคมตามตัวอย่างของชีวิตหลายโครงการของยุคบุกเบิกได้เริ่มประสบความสำเร็จ และประชาชนมาเพื่อเชื่อมโยงความแข็งแกร่งนี้ มีความเจริญรุ่งเรืองและความก้าวหน้า ในยุคสงครามลง ความทะเยอทะยานที่ modernists และของพวกเขา "ความแข็งแกร่งของสังคมในสถาปัตยกรรมที่ควรยกสภาพความเป็นอยู่ของมวลชน"[4] ดูเหมือนเพื่อให้ก้าวหน้า และสัญญาว่า ไม่เข้าใจทบทวนสถาปัตยกรรมควรเฮรัลด์การเคลื่อนไหวเป็นลักษณะของศตวรรษหนึ่งโครงการที่ประสบความสำเร็จ โดยสถาปนิก Ralph Eskrine เป็นโครงการอยู่อาศัย Byker ในนิวคาสเซิล ซึ่งเริ่มในปี 1960 ประวัติ Byker เริ่มเป็นหมู่บ้าน แต่ ด้วยช่วงปลายศตวรรษ ชนิดหลักของหมู่บ้านในพื้นที่ทำงานคลา Tyneside แบน เงื่อนไขได้ดี และครอบครัวของพื้นที่โดยทั่วไปประสบจาก overcrowding สุขาภิบาลไม่ดี และความยากจน แม้ มีน้อยลง สถานการณ์ที่ปรารถนา Byker มีไว้สำหรับของตัวอักษร และความแข็งแกร่งของความสัมพันธ์ neighbourly ทีมงานออกแบบมีความกระตือรือร้นที่จะรักษาความรู้สึกนี้ของชุมชน และเช่น "Byker เป็นหนึ่งในความพยายามสำคัญแรกในสหราชอาณาจักรเพื่อสร้างบทสนทนาระหว่างชุมชนและสถาปัตยกรรม"[5]The public housing development combines a perimeter type wall of multi storey flats, low rise housing and public spaces and play areas. The wall makes use of a south facing aspect to utilise light and views across the city and of the River Tyne. 20 percent of the accommodation is housed in the wall, but the remaining majority was contained in the low rise houses within.[6] The project took a modern approach to living, yet mixed it with a consideration for those who would reside there, a lack of which has been a criticism of many modernist developments. Eskrine adopted a more humane approach to the modernist principles, yet still established clean lines, function, progress, and above all social morality. He worked his plan around Victorian elements of the area such as churches, and some of the original cobblestones and parts of the demolished Newcastle City Hall, were incorporated into the public areas. Perhaps the integration of local history in this manner, which goes against one of the principles of modernism established by the pioneering architects of the movement, and outlined by Greenhalgh, was a contributing factor to the widely agreed attitude that this project was a success. Although it was expressed that “some missed the streets as places of community and gathering, and as arenas or personal expression.”[7] , The majorities were happy to reside in the new development, thanks to the social continuity and comfortable varied environment provided. This issue was also a concern of Jane Jacobs, author of The Life and Death of Great American Cities. In her book, Jacobs accused Le Corbusier, one of the pioneers of the movement, of an inhumane planning process that did not properly consider those who were to live in the planned developments. She claimed the modernist aesthetic to be dull, and her writing promoted the street, in particular the pavement, as a place where a community can meet, socialise, and control their own privacy. [8]อย่างไรก็ตาม บางวิธีสังคมอยู่อาศัยโครงการสำเร็จเป็น: จำนวนมากถูกรื้อทำลายลงจากทศวรรษ 1970 เนื่องจากล้มเหลวขนาดใหญ่ ตัวอย่างที่ดีที่สุดของความล้มเหลวของยูโทเปียบุกเบิกเป็นอับอายขณะนี้ Pruitt Igoe เมืองสรรใน St. Louis มิสซูรี ใน 1955 การพัฒนาการวางแผนตามหลักวิธีของ Le Corbusier และประกอบด้วย 33 บล็อกสูงขึ้นชั้น 11 ขึ้นอพาร์ทเมนท์ขนาดเล็กแต่ละ มีพื้นที่สาธารณะรวมถึงทางเดินขนาดใหญ่ พื้นที่กลางแจ้งรอบบล็อก และห้องซักรีด มีวัตถุประสงค์เพื่อเพิ่มการโต้ตอบทางสังคมท่ามกลางชุมชนกิจกรรมชุมชนอย่างไรก็ตาม โดยปลายปี 1960 "ของโครงการแหล่งนันทนาการและข้ามหยุดลิฟท์ เคยยกย่องว่า เป็นสถาปัตยกรรมนวัตกรรม ได้กลายเป็น nuisances และโซนอันตราย ตำแหน่งจำนวนมากแสดงให้เห็นว่า คนจนแม้แต่ต้องการอยู่ที่ใดแต่ Pruitt Igoe "[9] ความยากจน อาชญากรรม และการแบ่งแยกชุมชนมีปัญหาสำคัญสำหรับชาวพัฒนา เขาแนะนำว่า ลักษณะบุกเบิกให้โทษปัญหาสังคมเหล่านี้ และสามารถใช้เปรียบเทียบกับหมู่บ้านคาร์ติดเป็นตัวอย่างการสำรองนี้ หมู่บ้านสร้างขึ้นจากเตี้ยอยู่ กับการแต่งหน้าประชากรคล้ายคลึงกับ Pruitt Igoe แต่ยังคงครอบครองครบทั้งสอง และปัญหาฟรีตลอดช่วงระยะเวลาก่อสร้างให้รื้อถอนมันพัฒนาประเทศ [10]ประชาสัมพันธ์มากพัฒนาขึ้นในปี 1972 เมื่อแรกของอาคารถูกรื้อเมื่อ 16 มีนาคม วันที่ประกาศ โดยสถาปนิกชาร์ลส์ Jencks เป็น วันที่สิ่งอำนวยความสะดวกที่เสียชีวิตในหนังสือของเขาภาษาของไปรษณีย์สถาปัตยกรรมLe Corbusier กล่าวเทคโนโลยีบวกแรงมีเล่นในชีวิตของผู้คนด้วยสิ่งประดิษฐ์ที่ปฏิวัติเช่นรถยนต์และโทรศัพท์ และประกาศบ้านควร "เครื่องใน" พวกเขาใช้แก้ว เหล็ก และคอนกรีตในงานออกแบบของพวกเขา ที่อนุญาตให้พวกเขามีโอกาสที่จะสร้างอาคารแบบรุนแรง เช่นตึกระฟ้า ซึ่งจะไม่ได้เป็นไปได้ไม่ว่าวัสดุเหล่านี้ อาคารเช่นนี้มีข้อสงสัย แม้วันนี้ โครงแบบอีกครั้งภูมิทัศน์เมือง เขาและสถาปนิกวิธีอื่น ๆ เชื่อว่ามีในบ้านให้ทำหน้าที่ ควรมีความบริสุทธิ์ของรูปแบบของเครื่องให้[11] หลักการนี้อาจทำงานด้วยครอบครัวเพียงพอเมื่อใช้กับอาคารพาณิชย์ แต่ที่สามารถบอกพวกเขามีเช่นเครื่องจักร เช่น clockwork สุจริตอย่าง บล็อกบางอพาร์ทเมนท์บุกเบิกแม้ไปจนเป็นการเขียนตามคำบอก และเฟอร์นิเจอร์และผ้าม่าน ให้ความงามที่บริสุทธิ์ทั่วทั้งอาคาร เอาโต๊ะออกจากภายในประเทศดีสนับสนุนความบริสุทธิ์ภายในออกแบบ แต่ไม่น้อยส่งเสริมการสร้าง 'บ้าน' แทนบ้านผู้บุกเบิกของการเคลื่อนไหวจัดเป็นความเชื่อของบริษัทว่า ในการสร้างสถาปัตยกรรมที่ดี โลกดีจะสุดตาม[12] เราสามารถบอกพวกเขาหยิ่งเล็กน้อย และความทะเยอทะยานในการหวังที่จะเปลี่ยนโลก ด้วยหลักการออกแบบของพวกเขา มีข้อสงสัยว่า จะพัฒนาสถาปัตยกรรมใหม่หมดและสถานการณ์ชีวิตของ แต่คิดว่า มันสามารถปรับปรุงโลกทั้งหมดเป็น nonsensical อย่างสมบูรณ์ ปัญหาเศรษฐกิจและการอภิปรายทางการเมืองอะไรบ้าง บางทีเหตุผลยูโทเปียบุกเบิกเป็นเพื่ออ้างอิงมักเป็นความล้มเหลวเป็น เพราะความทะเยอทะยานไม่ มีข้อสงสัยว่า นี่ ขนาด การแก้ไขปัญหาการออกแบบ โดยรักษาทันเทคโนโลยี แฟลต HighPoint หนึ่งของ Lubetkin ในลอนดอนจะยังคงเป็นสถานที่พักต้องเป็นพวกเมื่อสร้างขึ้นในปี 1935 เมื่อเสร็จสมบูรณ์ของ พวกเขาได้อธิบายว่า "หนึ่งดีที่สุด ถ้าไม่แน่นอนที่อยู่อาศัยที่ดีที่สุด ชั้นกลาง
การแปล กรุณารอสักครู่..
ผลลัพธ์ (ไทย) 2:[สำเนา]
คัดลอก!

KEYWORDS:
Modernism Architectual History Social Housing Gropius Corbusier

Modernism first emerged in the early twentieth century, and by the 1920s, the prominent figures of the movement – Le Corbusier, Walter Gropius, and Ludwig Mies van der Rohe - had established their reputations. However it was not until after the Second World War that it gained mass popularity, after modernist planning was implemented as a solution to the previous failure of architecture and design to meet basic social needs. During the 1930s as much as 15% of the urban populations were living in poverty, and slum clearance was one of the many social problems of this decade.[1] Modernist planning was a popular idea, and used as a solution to these problems. But the movement could not adequately comprehend and cater for the social dynamics of family and community, and a result, many modernist buildings were pulled down in the seventies. With reference to key architectural studies, this essay discusses the principles of modernism, how modernist architects initially worked to solve design problems through the creation of urban utopias, and why the ambitious modernist dream ultimately failed.

Students at the Bauhaus school of design were taught purity of form and to design for a better world by Walter Gropius. The phrase ‘form follows function’ is often used when discussing the principles of modernism. It asserts that forms should be simplified – architectural designs should bear no more ornament than is necessary to function. Modernists believe that ornament should follow the structure and purpose of the building. Family life and social interaction was at the centre of the modernist dream for a planned environment. “The vision was for trouble free areas by mixing blocks with terraces to create squares, zoning services and amenities, all interlinked by roads”.[2] The modernists planned for zoned areas where residential and commercial amenities were distinct and separate. In his introduction to Modernism in Design, Paul Greenhalgh outlined key features in modernist design including function, progress, anti-historicism and social morality.[3] These principles can be found in many of the key realisations of the modernist dream – Le Corbusier’s famous Villa Savoye in Poissy, France is a prime example. It shows no reference to historic architectural design; the pioneering plan was a progressive leap for the late 1920s. The form clearly follows the intended functions of the residential building, bearing no unnecessary ornament, and the open space surrounding the structure as well as the open plan interior lends itself to the ideals of social living and communication. The modernist ideals were not applied to social housing until 1937, when Maxwell Fry’s Kensal House in London applied the principles of the movement to a social housing scheme. It was a success and is still popular with its residents today. It then became the prototype for other social housing projects to follow the example of modern living.

Many projects of the modernist era were initially successful, and the public came to associate this strong aesthetic with prosperity and progress. In the post war era, the ambitions of the modernists and their “strong sense of social responsibility in that architecture should raise the living conditions of the masses.”[4] seemed so progressive and promising that it was understandable the Architectural Review should herald the movement as the style of the century.

One successful project by the architect Ralph Eskrine was the Byker Housing project in Newcastle, which began in the 1960s. Historically, Byker began as a village, but by the late 19th century the dominant type of housing in the working class area was the Tyneside flat. Conditions were poor, and occupants of the area generally suffered from overcrowding, poor sanitation and poverty. Despite the less that desirable situation, Byker was noted for it’s character, and the strength of neighbourly relationships. The design team were keen to retain this sense of community, and as such, “Byker was one of the first major attempts in Britain to create a dialogue between community and architecture.”[5]

The public housing development combines a perimeter type wall of multi storey flats, low rise housing and public spaces and play areas. The wall makes use of a south facing aspect to utilise light and views across the city and of the River Tyne. 20 percent of the accommodation is housed in the wall, but the remaining majority was contained in the low rise houses within.[6] The project took a modern approach to living, yet mixed it with a consideration for those who would reside there, a lack of which has been a criticism of many modernist developments. Eskrine adopted a more humane approach to the modernist principles, yet still established clean lines, function, progress, and above all social morality. He worked his plan around Victorian elements of the area such as churches, and some of the original cobblestones and parts of the demolished Newcastle City Hall, were incorporated into the public areas. Perhaps the integration of local history in this manner, which goes against one of the principles of modernism established by the pioneering architects of the movement, and outlined by Greenhalgh, was a contributing factor to the widely agreed attitude that this project was a success. Although it was expressed that “some missed the streets as places of community and gathering, and as arenas or personal expression.”[7] , The majorities were happy to reside in the new development, thanks to the social continuity and comfortable varied environment provided. This issue was also a concern of Jane Jacobs, author of The Life and Death of Great American Cities. In her book, Jacobs accused Le Corbusier, one of the pioneers of the movement, of an inhumane planning process that did not properly consider those who were to live in the planned developments. She claimed the modernist aesthetic to be dull, and her writing promoted the street, in particular the pavement, as a place where a community can meet, socialise, and control their own privacy. [8]

However not all modernist social housing projects were as successful: many were demolished from the 1970s due to large-scale failure. The ultimate example of the failure of the modernist utopia is the now infamous Pruitt Igoe urban housing development in St. Louis, Missouri, completed in 1955. The development was planned according to the modernist principles of Le Corbusier, and comprised of 33 11 storey high rise blocks made up of small individual apartments. There were communal areas including large corridors, outdoor spaces around the blocks, and communal rooms for activities such as laundry, intended to increase the social interaction amongst the community.

However by the late 1960s, “the project's recreational galleries and skip-stop elevators, once heralded as architectural innovations, had become nuisances and danger zones. Large numbers of vacancies indicated that even poor people preferred to live anywhere but Pruitt-Igoe.”[9] Poverty, crime and segregation of the community were major problems for the residents of the development. It was suggested that the modernist style was to blame for these social problems, and comparisons with the adjacent Carr Village can be used as an example to back this up. The village was made up of low rise dwellings, with a similar demographic make-up to Pruitt Igoe, yet remained both fully occupied and trouble free throughout the period from construction to demolition of it’s neighbouring development. [10]

Much publicity developed in 1972, when the first of the buildings was demolished on March 16th. The day was declared by the architect Charles Jencks to be the day on which modern architecture died in his book The Language of Post Modern Architecture.

Le Corbusier noted the positive force technology had played in people’s lives with revolutionary inventions such as the car and the telephone, and declared the house should be “a machine for living in”. They utilised glass, steel and concrete in their designs, which allowed them the opportunity to create buildings of radical design, such as the skyscraper, which would not have been plausible were it not for these materials. Buildings like these have no doubt, even today, redefined the urban landscape. He and the other modernist architects believed that a for a home to provide its function it should have the purity of form of a well-designed machine.[11] This principle may work well enough when applied to a commercial building, but which family can honestly say they operate like a machine, like clockwork? Some modernist apartment blocks even went so far as to dictate and include the furniture and blinds, to keep a pure aesthetic throughout the whole building. Removing home comforts from the domestic interior may well encourage purity within design, but it does little to encourage the creation of a ‘home’ rather than a house.

The pioneers of the movement held a firm belief that in creating a better architecture, a better world would ultimately follow.[12] We could say they were a little arrogant and ambitious in hoping to change the world with their design principles. There is no doubt that a new architecture would improve towns and the living situation of many, however to assume that it could improve the world as a whole is completely nonsensical. What about problems of economy and political debate? Perhaps the reason the modernist utopia is so often cited as a failure is because of its unrealistic ambitions. There is no doubt that modernism, to an extent, solved some design problems by keeping abreast of technology. Lubetkin’s HighPoint One flats in London are still as desirable accommodations as they were when built in 1935. At the time of completion they were described as "one of the finest, if not absolutely the finest, middle-class housing
การแปล กรุณารอสักครู่..
ผลลัพธ์ (ไทย) 3:[สำเนา]
คัดลอก!
คำหลัก :

สมัย architectual ประวัติศาสตร์สังคมบ้านโกรเปียส Corbusier

สมัยแรกเกิดในศตวรรษที่ยี่สิบต้น และโดยปี 1920 , เลขเด่นของการเคลื่อนที่ ( Le Corbusier , วอลเตอร์ โกรเปียสและ Ludwig Mies van der โรห์ - ได้จัดตั้งชื่อเสียงของพวกเขา แต่มันไม่ได้จนกว่าหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ที่ได้รับความนิยมของมวล
การแปล กรุณารอสักครู่..
 
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.

Copyright ©2025 I Love Translation. All reserved.

E-mail: