- ข้อความ
- ประวัติศาสตร์
Outside ReadingYou have two sets of
Outside Reading
You have two sets of outside reading for this LAEN 265.
1. SRA
2. “Love is a Fallacy” is your outside reading material which is fun and will be put on your final examination.
Click to watch a video: Love is a Fallacy
“Love is a Fallacy” by Max Shulman
Cool was I and logical. Keen, calculating, perspicacious, acute and astute—I was all of these. My brain was as powerful as a dynamo, precise as a chemist’s scales, as penetrating as a scalpel. And—think of it!—I only eighteen.
It is not often that one so young has such a giant intellect. Take, for example, Petey Bellows, my roommate at the university. Same age, same background, but dumb as an ox. A nice enough fellow, you understand, but nothing upstairs. Emotional type. Unstable. Impressionable. Worst of all, a faddist. Fads, I submit, are the very negation of reason. To be swept up in every new craze that comes along, to surrender oneself to idiocy just because everybody else is doing it—this, to me, is the acme of mindlessness. Not, however, to Petey.
One afternoon I found Petey lying on his bed with an expression of such distress on his face that I immediately diagnosed appendicitis. “Don’t move,” I said, “Don’t take a laxative. I’ll get a doctor.”
“Raccoon,” he mumbled thickly.
“Raccoon?” I said, pausing in my flight.
“I want a raccoon coat,” he wailed.
I perceived that his trouble was not physical, but mental. “Why do you want a raccoon coat?”
“I should have known it,” he cried, pounding his temples. “I should have known they’d come back when the Charleston came back. Like a fool I spent all my money for textbooks, and now I can’t get a raccoon coat.”
“Can you mean,” I said incredulously, “that people are actually wearing raccoon coats again?”
“All the Big Men on Campus are wearing them. Where’ve you been?”
“In the library,” I said, naming a place not frequented by Big Men on Campus.
He leaped from the bed and paced the room. “I’ve got to have a raccoon coat,” he said passionately. “I’ve got to!”
“Petey, why? Look at it rationally. Raccoon coats are unsanitary. They shed. They smell bad. They weigh too much. They’re unsightly. They—”
“You don’t understand,” he interrupted impatiently. “It’s the thing to do. Don’t you want to be in the swim?”
“No,” I said truthfully.
“Well, I do,” he declared. “I’d give anything for a raccoon coat. Anything!”
My brain, that precision instrument, slipped into high gear. “Anything?” I asked, looking at him narrowly.
“Anything,” he affirmed in ringing tones.
I stroked my chin thoughtfully. It so happened that I knew where to get my hands on a raccoon coat. My father had had one in his undergraduate days; it lay now in a trunk in the attic back home. It also happened that Petey had something I wanted. He didn’t have it exactly, but at least he had first rights on it. I refer to his girl, Polly Espy.
I had long coveted Polly Espy. Let me emphasize that my desire for this young woman was not emotional in nature. She was, to be sure, a girl who excited the emotions, but I was not one to let my heart rule my head. I wanted Polly for a shrewdly calculated, entirely cerebral reason.
I was a freshman in law school. In a few years I would be out in practice. I was well aware of the importance of the right kind of wife in furthering a lawyer’s career. The successful lawyers I had observed were, almost without exception, married to beautiful, gracious, intelligent women. With one omission, Polly fitted these specifications perfectly.
Beautiful she was. She was not yet of pin-up proportions, but I felt that time would supply the lack. She already had the makings.
Gracious she was. By gracious I mean full of graces. She had an erectness of carriage, an ease of bearing, a poise that clearly indicated the best of breeding. At table her manners were exquisite. I had seen her at the Kozy Kampus Korner eating the specialty of the house—a sandwich that contained scraps of pot roast, gravy, chopped nuts, and a dipper of sauerkraut—without even getting her fingers moist.
Intelligent she was not. In fact, she veered in the opposite direction. But I believed that under my guidance she would smarten up. At any rate, it was worth a try. It is, after all, easier to make a beautiful dumb girl smart than to make an ugly smart girl beautiful.
“Petey,” I said, “are you in love with Polly Espy?”
“I think she’s a keen kid,” he replied, “but I don’t know if you’d call it love. Why?”
“Do you,” I asked, “have any kind of formal arrangement with her? I mean are you going steady or anything like that?”
“No. We see each other quite a bit, but we both have other dates. Why?”
“Is there,” I asked, “any other man for whom she has a particular fondness?”
“Not that I know of. Why?”
I nodded with satisfaction. “In other words, if you were out of the picture, the field would be open. Is that right?”
“I guess so. What are you getting at?”
“Nothing , nothing,” I said innocently, and took my suitcase out the closet.
“Where are you going?” asked Petey.
“Home for weekend.” I threw a few things into the bag.
“Listen,” he said, clutching my arm eagerly, “while you’re home, you couldn’t get some money from your old man, could you, and lend it to me so I can buy a raccoon coat?”
“I may do better than that,” I said with a mysterious wink and closed my bag and left.
“Look,” I said to Petey when I got back Monday morning. I threw open the suitcase and revealed the huge, hairy, gamy object that my father had worn in his Stutz Bearcat in 1925.
“Holy Toledo!” said Petey reverently. He plunged his hands into the raccoon coat and then his face. “Holy Toledo!” he repeated fifteen or twenty times.
“Would you like it?” I asked.
“Oh yes!” he cried, clutching the greasy pelt to him. Then a canny look came into his eyes. “What do you want for it?”
“Your girl.” I said, mincing no words.
“Polly?” he said in a horrified whisper. “You want Polly?”
“That’s right.”
He flung the coat from him. “Never,” he said stoutly.
I shrugged. “Okay. If you don’t want to be in the swim, I guess it’s your business.”
I sat down in a chair and pretended to read a book, but out of the corner of my eye I kept watching Petey. He was a torn man. First he looked at the coat with the expression of a waif at a bakery window. Then he turned away and set his jaw resolutely. Then he looked back at the coat, with even more longing in his face. Then he turned away, but with not so much resolution this time. Back and forth his head swiveled, desire waxing, resolution waning. Finally he didn’t turn away at all; he just stood and stared with mad lust at the coat.
“It isn’t as though I was in love with Polly,” he said thickly. “Or going steady or anything like that.”
“That’s right,” I murmured.
“What’s Polly to me, or me to Polly?”
“Not a thing,” said I.
“It’s just been a casual kick—just a few laughs, that’s all.”
“Try on the coat,” said I.
He complied. The coat bunched high over his ears and dropped all the way down to his shoe tops. He looked like a mound of dead raccoons. “Fits fine,” he said happily.
I rose from my chair. “Is it a deal?” I asked, extending my hand.
He swallowed. “It’s a deal,” he said and shook my hand.
I had my first date with Polly the following evening. This was in the nature of a survey; I wanted to find out just how much work I had to do to get her mind up to the standard I required. I took her first to dinner. “Gee, that was a delish dinner,” she said as we left the restaurant. Then I took her to a movie. “Gee, that was a marvy movie,” she said as we left the theatre. And then I took her home. “Gee, I had a sensaysh time,” she said as she bade me good night.
I went back to my room with a heavy heart. I had gravely underestimated the size of my task. This girl’s lack of information was terrifying. Nor would it be enough merely to supply her with information. First she had to be taught to think. This loomed as a project of no small dimensions, and at first I was tempted to give her back to Petey. But then I got to thinking about her abundant physical charms and about the way she entered a room and the way she handled a knife and fork, and I decided to make an effort.
I went about it, as in all things, systematically. I gave her a course in logic. It happened that I, as a law student, was taking a course in logic myself, so I had all the facts at my fingertips. “Poll’,” I said to her when I picked her up on our next date, “tonight we are going over to the Knoll and talk.”
“Oo, terrif,” she replied. One thing I will say for this girl: you would go far to find another so agreeable.
We went to the Knoll, the campus trysting place, and we sat down under an old oak, and she looked at me expectantly. “What are we going to talk about?” she asked.
“Logic.”
She thought this over for a minute and decided she liked it. “Magnif,” she said.
“Logic,” I said, clearing my throat, “is the science of thinking. Before we can think correctly, we must first learn to recognize the common fallacies of logic. These we will take up tonight.”
“Wow-dow!” she cried, clapping her hands delightedly.
I winced, but went bravely on. “First let us examine the fallacy called Dicto Simpliciter.”
“By all means,” she urged, batting her lashes eagerly.
“Dicto Simpliciter means an argument based on an unqualified generalization. For example: Exercise is good. Therefore everybody should exercise.”
“I agree,” said Polly earnestly. “I mean exercise is wonderful. I mean it builds the body and everything.”
“Polly,” I said gently, “the argument is a fallacy. Exercise is good is an unqualified generalization. For instance, if you have heart disease, exercise is bad, not good. Many people are ordered by their doctors not to exercise. You must qualify the generali
You have two sets of outside reading for this LAEN 265.
1. SRA
2. “Love is a Fallacy” is your outside reading material which is fun and will be put on your final examination.
Click to watch a video: Love is a Fallacy
“Love is a Fallacy” by Max Shulman
Cool was I and logical. Keen, calculating, perspicacious, acute and astute—I was all of these. My brain was as powerful as a dynamo, precise as a chemist’s scales, as penetrating as a scalpel. And—think of it!—I only eighteen.
It is not often that one so young has such a giant intellect. Take, for example, Petey Bellows, my roommate at the university. Same age, same background, but dumb as an ox. A nice enough fellow, you understand, but nothing upstairs. Emotional type. Unstable. Impressionable. Worst of all, a faddist. Fads, I submit, are the very negation of reason. To be swept up in every new craze that comes along, to surrender oneself to idiocy just because everybody else is doing it—this, to me, is the acme of mindlessness. Not, however, to Petey.
One afternoon I found Petey lying on his bed with an expression of such distress on his face that I immediately diagnosed appendicitis. “Don’t move,” I said, “Don’t take a laxative. I’ll get a doctor.”
“Raccoon,” he mumbled thickly.
“Raccoon?” I said, pausing in my flight.
“I want a raccoon coat,” he wailed.
I perceived that his trouble was not physical, but mental. “Why do you want a raccoon coat?”
“I should have known it,” he cried, pounding his temples. “I should have known they’d come back when the Charleston came back. Like a fool I spent all my money for textbooks, and now I can’t get a raccoon coat.”
“Can you mean,” I said incredulously, “that people are actually wearing raccoon coats again?”
“All the Big Men on Campus are wearing them. Where’ve you been?”
“In the library,” I said, naming a place not frequented by Big Men on Campus.
He leaped from the bed and paced the room. “I’ve got to have a raccoon coat,” he said passionately. “I’ve got to!”
“Petey, why? Look at it rationally. Raccoon coats are unsanitary. They shed. They smell bad. They weigh too much. They’re unsightly. They—”
“You don’t understand,” he interrupted impatiently. “It’s the thing to do. Don’t you want to be in the swim?”
“No,” I said truthfully.
“Well, I do,” he declared. “I’d give anything for a raccoon coat. Anything!”
My brain, that precision instrument, slipped into high gear. “Anything?” I asked, looking at him narrowly.
“Anything,” he affirmed in ringing tones.
I stroked my chin thoughtfully. It so happened that I knew where to get my hands on a raccoon coat. My father had had one in his undergraduate days; it lay now in a trunk in the attic back home. It also happened that Petey had something I wanted. He didn’t have it exactly, but at least he had first rights on it. I refer to his girl, Polly Espy.
I had long coveted Polly Espy. Let me emphasize that my desire for this young woman was not emotional in nature. She was, to be sure, a girl who excited the emotions, but I was not one to let my heart rule my head. I wanted Polly for a shrewdly calculated, entirely cerebral reason.
I was a freshman in law school. In a few years I would be out in practice. I was well aware of the importance of the right kind of wife in furthering a lawyer’s career. The successful lawyers I had observed were, almost without exception, married to beautiful, gracious, intelligent women. With one omission, Polly fitted these specifications perfectly.
Beautiful she was. She was not yet of pin-up proportions, but I felt that time would supply the lack. She already had the makings.
Gracious she was. By gracious I mean full of graces. She had an erectness of carriage, an ease of bearing, a poise that clearly indicated the best of breeding. At table her manners were exquisite. I had seen her at the Kozy Kampus Korner eating the specialty of the house—a sandwich that contained scraps of pot roast, gravy, chopped nuts, and a dipper of sauerkraut—without even getting her fingers moist.
Intelligent she was not. In fact, she veered in the opposite direction. But I believed that under my guidance she would smarten up. At any rate, it was worth a try. It is, after all, easier to make a beautiful dumb girl smart than to make an ugly smart girl beautiful.
“Petey,” I said, “are you in love with Polly Espy?”
“I think she’s a keen kid,” he replied, “but I don’t know if you’d call it love. Why?”
“Do you,” I asked, “have any kind of formal arrangement with her? I mean are you going steady or anything like that?”
“No. We see each other quite a bit, but we both have other dates. Why?”
“Is there,” I asked, “any other man for whom she has a particular fondness?”
“Not that I know of. Why?”
I nodded with satisfaction. “In other words, if you were out of the picture, the field would be open. Is that right?”
“I guess so. What are you getting at?”
“Nothing , nothing,” I said innocently, and took my suitcase out the closet.
“Where are you going?” asked Petey.
“Home for weekend.” I threw a few things into the bag.
“Listen,” he said, clutching my arm eagerly, “while you’re home, you couldn’t get some money from your old man, could you, and lend it to me so I can buy a raccoon coat?”
“I may do better than that,” I said with a mysterious wink and closed my bag and left.
“Look,” I said to Petey when I got back Monday morning. I threw open the suitcase and revealed the huge, hairy, gamy object that my father had worn in his Stutz Bearcat in 1925.
“Holy Toledo!” said Petey reverently. He plunged his hands into the raccoon coat and then his face. “Holy Toledo!” he repeated fifteen or twenty times.
“Would you like it?” I asked.
“Oh yes!” he cried, clutching the greasy pelt to him. Then a canny look came into his eyes. “What do you want for it?”
“Your girl.” I said, mincing no words.
“Polly?” he said in a horrified whisper. “You want Polly?”
“That’s right.”
He flung the coat from him. “Never,” he said stoutly.
I shrugged. “Okay. If you don’t want to be in the swim, I guess it’s your business.”
I sat down in a chair and pretended to read a book, but out of the corner of my eye I kept watching Petey. He was a torn man. First he looked at the coat with the expression of a waif at a bakery window. Then he turned away and set his jaw resolutely. Then he looked back at the coat, with even more longing in his face. Then he turned away, but with not so much resolution this time. Back and forth his head swiveled, desire waxing, resolution waning. Finally he didn’t turn away at all; he just stood and stared with mad lust at the coat.
“It isn’t as though I was in love with Polly,” he said thickly. “Or going steady or anything like that.”
“That’s right,” I murmured.
“What’s Polly to me, or me to Polly?”
“Not a thing,” said I.
“It’s just been a casual kick—just a few laughs, that’s all.”
“Try on the coat,” said I.
He complied. The coat bunched high over his ears and dropped all the way down to his shoe tops. He looked like a mound of dead raccoons. “Fits fine,” he said happily.
I rose from my chair. “Is it a deal?” I asked, extending my hand.
He swallowed. “It’s a deal,” he said and shook my hand.
I had my first date with Polly the following evening. This was in the nature of a survey; I wanted to find out just how much work I had to do to get her mind up to the standard I required. I took her first to dinner. “Gee, that was a delish dinner,” she said as we left the restaurant. Then I took her to a movie. “Gee, that was a marvy movie,” she said as we left the theatre. And then I took her home. “Gee, I had a sensaysh time,” she said as she bade me good night.
I went back to my room with a heavy heart. I had gravely underestimated the size of my task. This girl’s lack of information was terrifying. Nor would it be enough merely to supply her with information. First she had to be taught to think. This loomed as a project of no small dimensions, and at first I was tempted to give her back to Petey. But then I got to thinking about her abundant physical charms and about the way she entered a room and the way she handled a knife and fork, and I decided to make an effort.
I went about it, as in all things, systematically. I gave her a course in logic. It happened that I, as a law student, was taking a course in logic myself, so I had all the facts at my fingertips. “Poll’,” I said to her when I picked her up on our next date, “tonight we are going over to the Knoll and talk.”
“Oo, terrif,” she replied. One thing I will say for this girl: you would go far to find another so agreeable.
We went to the Knoll, the campus trysting place, and we sat down under an old oak, and she looked at me expectantly. “What are we going to talk about?” she asked.
“Logic.”
She thought this over for a minute and decided she liked it. “Magnif,” she said.
“Logic,” I said, clearing my throat, “is the science of thinking. Before we can think correctly, we must first learn to recognize the common fallacies of logic. These we will take up tonight.”
“Wow-dow!” she cried, clapping her hands delightedly.
I winced, but went bravely on. “First let us examine the fallacy called Dicto Simpliciter.”
“By all means,” she urged, batting her lashes eagerly.
“Dicto Simpliciter means an argument based on an unqualified generalization. For example: Exercise is good. Therefore everybody should exercise.”
“I agree,” said Polly earnestly. “I mean exercise is wonderful. I mean it builds the body and everything.”
“Polly,” I said gently, “the argument is a fallacy. Exercise is good is an unqualified generalization. For instance, if you have heart disease, exercise is bad, not good. Many people are ordered by their doctors not to exercise. You must qualify the generali
0/5000
ภายนอกอ่านคุณได้อ่านในนี้ 265 แล่นอยู่นอกสองชุด1. สระ2. "ความรักเป็นความเข้าใจผิด" เป็นวัสดุที่อ่านของคุณอยู่นอกที่สนุก และจะใส่ในวันสอบสุดท้ายคลิกเพื่อดูวิดีโอ: ความรักคือ ความเข้าใจผิด"ความรักคือ ความเข้าใจผิด" โดย Max Shulmanเย็นผม และทางตรรกะ กระตือรือร้น คำนวณ perspicacious เฉียบพลัน และ astute — ผมทั้งหมดนี้ สมองของฉันมีประสิทธิภาพที่ไดนาโม แม่นยำเป็นเครื่องชั่งน้ำหนักของนักเคมี ผิวหนังที่เป็น scalpel และ — คิดว่ามัน! — ฉันสิบแปดเท่านั้นไม่บ่อยครั้งที่หนึ่งเพื่อให้เด็กมีสติปัญญาขนาดยักษ์ ใช้ ตัวอย่าง สูบลม Petey เพื่อนร่วมห้องของฉันที่มหาวิทยาลัย เหมือน อายุ พื้นหลังเดียวกัน แต่ dumb เป็นวัว คนที่ดีพอ คุณเข้าใจ แต่ไม่ได้อยู่ชั้นบน ชนิดของอารมณ์ เสถียร Impressionable ร้ายทั้งหมด ที่ faddist Fads ฉันส่ง เป็นลบมากของเหตุผล จะกวาดขึ้นในทุกความนิยมใหม่ที่มาพร้อม ยินยอมให้ idiocy เพียง เพราะทุกคนอื่นจะทำ เช่นนี้ ฉัน เป็นแอคเมของ mindlessness ไม่ อย่างไรก็ตาม การ Peteyบ่ายหนึ่งพบ Petey นอนบนเตียงของเขากับนิพจน์เช่นทุกข์บนใบหน้าของเขา ให้ฉันทันทีวินิจฉัยไส้ติ่งอักเสบ "อย่าย้าย ฉันกล่าวว่า "ไม่รุ ฉันจะได้เป็นหมอ""สัตว์คล้ายหมีเล็ก เขา mumbled ต้น"สัตว์คล้ายหมีเล็ก" ฉันกล่าวว่า หยุดชั่วคราวในเที่ยวบินของฉันเขา "ต้องตราสัตว์คล้ายหมีเล็ก wailedมองเห็นว่า ปัญหาของเขาไม่มีอยู่จริง แต่จิต "ทำไมคุณต้องตราสัตว์คล้ายหมีเล็ก""ฉันควรได้ทราบเรื่อง เขาร้องเรียก วัดเขาห้ำหั่น "ฉันควรได้รู้จักพวกเขาจะมาคืนเมื่อชารล์สตันมา เหมือนคนโง่ ผมใช้เงินทั้งหมดในตำรา และตอนนี้ ฉันไม่สามารถเรียกสัตว์คล้ายหมีเล็กเป็นตรานั้น ""สามารถคุณหมายความว่า ผมพูด incredulously "ที่ คนเป็นจริงสวมเสื้อสัตว์คล้ายหมีเล็กอีก""ชายใหญ่ทั้งหมดในมหาวิทยาลัยจะสวมใส่พวกเขา ที่คุณเคยหรือไม่""ในห้องสมุด ฉันกล่าว ตั้งชื่อไม่สูงใหญ่คนในมหาวิทยาลัยเขา leaped จากเตียงนอน และห้องเรียนที่ศึกษาได้ "ฉันมีจะมีตราสัตว์คล้ายหมีเล็ก เขากล่าวด้วยความรัก "ฉันได้ไป"" Petey ทำไม ดูที่ลูก สัตว์คล้ายหมีเล็กเสื้อ unsanitary ได้ พวกเขาผลัด จะกลิ่นไม่ดี พวกเขามีน้ำหนักมากเกินไป พวกเขาจะไม่น่าดู พวกเขา — ""คุณไม่เข้าใจ เขาขัดจังหวะ impatiently "มันเป็นสิ่งที่ทำ คุณต้องการในการว่ายน้ำหรือไม่""ไม่ ผมพูดจริง ๆ ด้วย"ดี ฉัน เขาประกาศ "ฉันจะให้อะไรสำหรับเสื้อสัตว์คล้ายหมีเล็ก อะไร"สมองของฉัน ที่เครื่องมือความแม่นยำ เล็ดรอดเข้าเกียร์สูง "อะไร" ถาม ดูที่เขาแคบ ๆ"อะไร เขายืนยันใน ringing โทนฉันแบบขีดลงคางของฉันคิด ดังนั้นจะเกิดขึ้นว่า ผมรู้ว่ามือของฉันได้รับตราสัตว์คล้ายหมีเล็ก พ่อเคยมีในวันพระตรี มันวางขณะนี้ในลำตัวในถังห้องใต้หลังคาบ้าน นอกจากนี้มันยังเกิดขึ้นว่า Petey มีบางสิ่งบางอย่างที่อยาก เขาไม่ได้แน่นอน แต่น้อย เขามีสิทธิ์ครั้งแรกนั้น ฉันถึงผู้หญิงของเขา พอลลี่ Espyผมยาวมี coveted Espy พอลลี่ ผมเน้นความปรารถนาของฉันสำหรับหญิงสาวคนนี้ไม่ใช่อารมณ์ในธรรมชาติ เธอ แน่ใจ สาวตื่นเต้นอารมณ์ แต่ไม่มีการให้หัวใจกฎหัวของฉัน ฉันต้องพอลลี่เหตุผลคำนวณ shrewdly สมองทั้งหมดผมวิชาฯ ในโรงเรียนกฎหมาย ในไม่กี่ปี ฉันจะจะออกในทางปฏิบัติ ผมตระหนักดีถึงความสำคัญของชนิดของภรรยาใน furthering ของทนายความอาชีพ ทนายความที่ประสบความสำเร็จที่ผมได้สังเกตได้ เกือบไม่ มีข้อยกเว้น แต่งงานกับผู้หญิงสวย สุภาพ อัจฉริยะ ด้วยกระทำการอันหนึ่ง พอลลี่ติดตั้งข้อกำหนดเหล่านี้อย่างสมบูรณ์แบบเธอสวย เธอไม่ ได้ของสัดส่วนขาขึ้น แต่ สักหลาดจะจัดหาการขาด แล้วเธอได้ที่ makingsเมตตาเธอ โดยเมตตาผมหมายถึง graces ที่เต็มไปด้วย เธอมี erectness การขนส่ง แบกอย่างเรียบง่าย ความเที่ยงที่ชัดเจนระบุส่วนของพันธุ์ ที่ตาราง กิริยาของเธอสวยงาม ฉันเห็นเธอที่คอนเนอร์ Kampus โคซี่ที่รับประทานอาหารพิเศษของบ้าน — แซนด์วิชที่ประกอบด้วยเศษของหม้ออบ น้ำซอสราดหน้า สับถั่ว และ dipper ของ sauerkraut — โดยไม่ได้รับนิ้วมือของเธอชุ่มชื่นอัจฉริยะเธอไม่ ในความเป็นจริง เขา veered ในทิศทางตรงกันข้าม แต่ผมเชื่อว่า ภายใต้คำแนะนำของฉัน เธอจะ smarten ค่า ในอัตราใด ๆ มันก็น่าลอง ก็ หลังจาก ง่ายจะทำให้สาวใบ้สวยสมาร์ทกว่าทำตัวน่าเกลียดสมาร์ทสาวสวย"Petey ฉันกล่าวว่า "คุณใจรักกับพอลลี่ Espy ""ฉันคิดว่า เธอเป็นเด็กที่กระตือรือร้น เขาตอบกลับ "แต่ไม่รู้ถ้าคุณจะเรียกว่ารัก ทำไม""บ้าง ถาม "ไม่จัดอย่างเป็นทางการกับเธอชนิดใด ผมหมายถึง คุณกำลัง steady หรืออะไรเช่นนั้น"หมายเลข" เราเห็นกันค่อนข้างมาก แต่เราทั้งสองมีวันอื่น ๆ ทำไม""มี, " ฉันถาม "มีคนอื่น ๆ ที่เธอมี fondness ใด""ไม่ว่า I know ของ ทำไม"ฉันพยักหน้า ด้วยความพึงพอใจ "ในคำอื่น ๆ ถ้าคุณได้ออกจากรูปภาพ ฟิลด์จะเปิด ถูกต้องที่""ฉันเดานั้น สิ่งคุณได้รับที่""ไม่มีอะไร อะไร ฉันว่า innocently และเอากระเป๋าเดินทางของฉันออกตู้เสื้อผ้า"คุณจะไปไหน" ถาม Petey"บ้านในวันหยุด" ฉันโยนบางสิ่งเข้ากระเป๋า"ฟัง เขากล่าวว่า กำแขนกระหาย, " ขณะที่คุณอยู่บ้าน คุณไม่สามารถรับเงินบางส่วนจากคุณเฒ่า สามารถ คุณ และยืมให้ฉันดังนั้นฉันสามารถซื้อสัตว์คล้ายหมีเล็กเป็นตรา? ""ฉันอาจดีกว่าว่า, " ฉันกล่าวกับอดลึกลับ และปิดกระเป๋าและด้านซ้ายของฉัน "ดู ฉันว่า Petey เมื่อผมกลับเช้าวันจันทร์ ฉันโยนเปิดกระเป๋าเดินทางการ และเปิดเผยวัตถุขนาดใหญ่ ผม กามี่ที่พ่อได้สวมใส่ใน Bearcat Stutz ของเขาใน 1925"ศักดิ์สิทธิ์ Toledo " กล่าวว่า Petey reverently เขาลดลงมือเป็นเสื้อสัตว์คล้ายหมีเล็ก และใบหน้าของเขา "ศักดิ์สิทธิ์ Toledo " เขาซ้ำสิบห้า หรือยี่สิบครั้ง"คุณต้องการ" ถาม"โอ้ ใช่! " เขาร้อง กำ pelt เลี่ยนกับเขา แล้วมาดูแหลมเป็นตาของเขา "คุณต้องไป""สาวของคุณ" ฉันกล่าวว่า mincing ไม่"พอลลี" เขากล่าวใน horrified whisper "คุณพอลลี่""ถูกต้อง"เขาส่วนใหญ่เสื้อจากเขา "ไม่ เขากล่าวอย่างแข็งขันผมยักไหล่ "ดี ถ้าคุณไม่ต้องการว่ายน้ำ ผมคิดว่า มันเป็นธุรกิจของคุณ"ฉันนั่งในเก้าอี้ที่ลง และ pretended อ่านหนังสือ แต่จากมุมของตาของฉัน ฉันเก็บไว้ดู Petey เขาเป็นคนเสีย ครั้งแรก เขามองที่เสื้อกับค่าของ waif ที่หน้าต่างเบเกอรี่ จากนั้นเขาหัน และตั้งขากรรไกรของเขา resolutely แล้ว เขามองกลับ เสื้อ ด้วยยิ่งลิ้นหน้าเขา แล้ว เขาก็หันไป แต่ มีความละเอียดไม่มากเวลานี้ กลับมาที่หัวของเขา swiveled แว็กซ์ ต้องชำระความละเอียด สุดท้าย เขาไม่ได้เปิดไปเลย เขาแค่ยืน และจ้องไปกับลัสท์บ้าที่เสื้อ"มันไม่ใช่ว่าผมรักกับพอลลี่ เขากล่าวต้น "หรือจะ steady หรืออะไรเช่นนั้น"ผม "ถูกต้อง murmuredอะไรคือพอลลี่ไปฉัน ฉันกับพอลลี่""ไม่เป็นสิ่ง ว่า"มีเพียงการเตะสบาย ๆ — หัวเราะกี่ ซึ่งทั้งหมด""ลองเสื้อ ว่าเขาทำตาม เสื้อพัวสูงกว่าหูของเขา และกระตุกทุกทางลงไปที่ท็อปส์รองเท้าของเขา เขาดูเหมือน mound ของแรคคูนที่ตาย "พอดี เขากล่าวอย่างมีความสุขผมกุหลาบจากเก้าอี้ของฉัน "เป็นการจัดการหรือไม่" ถาม ขยายมือเขากลืนกิน "เป็นการจัดการ เขากล่าวว่า และจับมือของฉัน ผมวันแรกของฉันกับพอลลี่เย็นต่อ นี้เป็นไปในลักษณะของการสำรวจ ผมต้องการหางานมากเพียงไรผมได้รับมาตรฐานในใจของเธอที่ฉันต้องการ ผมเอาเธอก่อนไปทานอาหารค่ำ "Gee ที่เย็น delish เธอกล่าวว่า ขณะที่เราออกจากร้าน แล้วผมก็พาเธอไปภาพยนตร์ "Gee ที่หนัง marvy เธอกล่าวว่า ขณะที่เราออกจากโรงละคร แล้ว ผมเอาบ้านของเธอ "Gee ฉันมีเวลา sensaysh เธอกล่าวว่า เป็นเธอคนฉันหลับ ดี ขึ้นผมก็กลับไปห้องของฉันด้วยใจหนัก นอกจากนี้ผมใกล้ได้ underestimated ขนาดของงานของฉัน ขาดข้อมูลของผู้หญิงคนนี้น่ากลัวได้ หรือมันจะพอเพียงในการจัดหาของเธอกับข้อมูล ก่อน ที่เธอมีการสอนการคิด นี้ loomed เป็นโครงการขนาดเล็กไม่ และที่ ผมอยากให้เธอกลับ Petey แต่แล้ว ผมก็ได้คิด เกี่ยวกับเสน่ห์มากมายจริง และวิธีเธอใส่ห้องพักและวิธีเธอจัดการมีดและส้อม และฉันตัดสินใจที่จะทำความพยายามผมไปเกี่ยวกับมัน ในทุกสิ่ง อย่างเป็นระบบ ฉันให้เธอหลักสูตรในตรรกะ มันเกิดขึ้นว่า เป็นนักศึกษากฎหมาย ไม่มีหลักสูตรในตรรกะตัวเอง ดังนั้นฉันได้ข้อเท็จจริงทั้งหมดที่ปลายนิ้วของฉัน "สำรวจ", "ผมพูดกับเธอ เมื่อฉันเลือกเธอในวันถัดไปของเรา "คืนนี้เราจะไปผ่าน Knoll และพูดคุย ""ดา terrif เธอตอบ สิ่งหนึ่งที่ผมจะบอกว่า สำหรับเธอคนนี้: คุณจะไปไกลในการค้นหาอื่นเพื่อให้สอดคล้องกันเราไป Knoll สถาน trysting มหาวิทยาลัย และเรานั่งลงใต้ต้นโอ้คเก่า และเธอมองที่ฉัน expectantly "ที่เรากำลังจะพูดใช่ไหม" เธอถาม"ตรรกะ"เธอคิดว่า นี้ผ่านนาทีเป็น และตัดสินใจที่เธอชอบ "Magnif เธอกล่าว"ตรรกะ ผมพูด ล้างคอ "คือศาสตร์ความคิด ก่อนเราสามารถคิดได้อย่างถูกต้อง เราต้องเรียนรู้ก่อนการรู้จัก fallacies ทั่วไปของตรรกะ เหล่านี้เราจะใช้คืนนี้""ว้าวว" เธอร้องเรียก ปรบมือมือเธอ delightedlyฉัน winced แต่ไปอย่างกล้าหาญ "ให้เราตรวจสอบก่อนเข้าใจผิดที่เรียกว่า Dicto Simpliciter""โดยทั้งหมด เธอเรียกร้องให้ batting ขนตาของเธอวันนั้น"Dicto Simpliciter หมายถึง อาร์กิวเมนต์ตาม generalization เป็นเงื่อนไข ตัวอย่าง: การออกกำลังกายเป็นสิ่งที่ดี ดังนั้น ทุกคนควรออกกำลังกาย""ฉันยอมรับ กล่าวว่า พอลลี่จริงจัง "ผมหมายถึง เป็นการออกกำลังกายที่ยอดเยี่ยม ผมหมายถึง สร้างร่างกายและทุกสิ่งทุกอย่าง""พอลลี่ ผมพูดเบา ๆ "อาร์กิวเมนต์เป็นการเข้าใจผิด ออกกำลังกายเป็นดีเป็น generalization เป็นเงื่อนไข เช่น ถ้าคุณมีโรคหัวใจ ออกกำลังกายได้ไม่ดี ไม่ดี หลายคนมีสั่ง โดยแพทย์ของพวกเขาไม่ต้องการออกกำลังกาย คุณต้องกำหนดคุณสมบัติ generali
การแปล กรุณารอสักครู่..
Outside Reading
You have two sets of outside reading for this LAEN 265.
1. SRA
2. “Love is a Fallacy” is your outside reading material which is fun and will be put on your final examination.
Click to watch a video: Love is a Fallacy
“Love is a Fallacy” by Max Shulman
Cool was I and logical. Keen, calculating, perspicacious, acute and astute—I was all of these. My brain was as powerful as a dynamo, precise as a chemist’s scales, as penetrating as a scalpel. And—think of it!—I only eighteen.
It is not often that one so young has such a giant intellect. Take, for example, Petey Bellows, my roommate at the university. Same age, same background, but dumb as an ox. A nice enough fellow, you understand, but nothing upstairs. Emotional type. Unstable. Impressionable. Worst of all, a faddist. Fads, I submit, are the very negation of reason. To be swept up in every new craze that comes along, to surrender oneself to idiocy just because everybody else is doing it—this, to me, is the acme of mindlessness. Not, however, to Petey.
One afternoon I found Petey lying on his bed with an expression of such distress on his face that I immediately diagnosed appendicitis. “Don’t move,” I said, “Don’t take a laxative. I’ll get a doctor.”
“Raccoon,” he mumbled thickly.
“Raccoon?” I said, pausing in my flight.
“I want a raccoon coat,” he wailed.
I perceived that his trouble was not physical, but mental. “Why do you want a raccoon coat?”
“I should have known it,” he cried, pounding his temples. “I should have known they’d come back when the Charleston came back. Like a fool I spent all my money for textbooks, and now I can’t get a raccoon coat.”
“Can you mean,” I said incredulously, “that people are actually wearing raccoon coats again?”
“All the Big Men on Campus are wearing them. Where’ve you been?”
“In the library,” I said, naming a place not frequented by Big Men on Campus.
He leaped from the bed and paced the room. “I’ve got to have a raccoon coat,” he said passionately. “I’ve got to!”
“Petey, why? Look at it rationally. Raccoon coats are unsanitary. They shed. They smell bad. They weigh too much. They’re unsightly. They—”
“You don’t understand,” he interrupted impatiently. “It’s the thing to do. Don’t you want to be in the swim?”
“No,” I said truthfully.
“Well, I do,” he declared. “I’d give anything for a raccoon coat. Anything!”
My brain, that precision instrument, slipped into high gear. “Anything?” I asked, looking at him narrowly.
“Anything,” he affirmed in ringing tones.
I stroked my chin thoughtfully. It so happened that I knew where to get my hands on a raccoon coat. My father had had one in his undergraduate days; it lay now in a trunk in the attic back home. It also happened that Petey had something I wanted. He didn’t have it exactly, but at least he had first rights on it. I refer to his girl, Polly Espy.
I had long coveted Polly Espy. Let me emphasize that my desire for this young woman was not emotional in nature. She was, to be sure, a girl who excited the emotions, but I was not one to let my heart rule my head. I wanted Polly for a shrewdly calculated, entirely cerebral reason.
I was a freshman in law school. In a few years I would be out in practice. I was well aware of the importance of the right kind of wife in furthering a lawyer’s career. The successful lawyers I had observed were, almost without exception, married to beautiful, gracious, intelligent women. With one omission, Polly fitted these specifications perfectly.
Beautiful she was. She was not yet of pin-up proportions, but I felt that time would supply the lack. She already had the makings.
Gracious she was. By gracious I mean full of graces. She had an erectness of carriage, an ease of bearing, a poise that clearly indicated the best of breeding. At table her manners were exquisite. I had seen her at the Kozy Kampus Korner eating the specialty of the house—a sandwich that contained scraps of pot roast, gravy, chopped nuts, and a dipper of sauerkraut—without even getting her fingers moist.
Intelligent she was not. In fact, she veered in the opposite direction. But I believed that under my guidance she would smarten up. At any rate, it was worth a try. It is, after all, easier to make a beautiful dumb girl smart than to make an ugly smart girl beautiful.
“Petey,” I said, “are you in love with Polly Espy?”
“I think she’s a keen kid,” he replied, “but I don’t know if you’d call it love. Why?”
“Do you,” I asked, “have any kind of formal arrangement with her? I mean are you going steady or anything like that?”
“No. We see each other quite a bit, but we both have other dates. Why?”
“Is there,” I asked, “any other man for whom she has a particular fondness?”
“Not that I know of. Why?”
I nodded with satisfaction. “In other words, if you were out of the picture, the field would be open. Is that right?”
“I guess so. What are you getting at?”
“Nothing , nothing,” I said innocently, and took my suitcase out the closet.
“Where are you going?” asked Petey.
“Home for weekend.” I threw a few things into the bag.
“Listen,” he said, clutching my arm eagerly, “while you’re home, you couldn’t get some money from your old man, could you, and lend it to me so I can buy a raccoon coat?”
“I may do better than that,” I said with a mysterious wink and closed my bag and left.
“Look,” I said to Petey when I got back Monday morning. I threw open the suitcase and revealed the huge, hairy, gamy object that my father had worn in his Stutz Bearcat in 1925.
“Holy Toledo!” said Petey reverently. He plunged his hands into the raccoon coat and then his face. “Holy Toledo!” he repeated fifteen or twenty times.
“Would you like it?” I asked.
“Oh yes!” he cried, clutching the greasy pelt to him. Then a canny look came into his eyes. “What do you want for it?”
“Your girl.” I said, mincing no words.
“Polly?” he said in a horrified whisper. “You want Polly?”
“That’s right.”
He flung the coat from him. “Never,” he said stoutly.
I shrugged. “Okay. If you don’t want to be in the swim, I guess it’s your business.”
I sat down in a chair and pretended to read a book, but out of the corner of my eye I kept watching Petey. He was a torn man. First he looked at the coat with the expression of a waif at a bakery window. Then he turned away and set his jaw resolutely. Then he looked back at the coat, with even more longing in his face. Then he turned away, but with not so much resolution this time. Back and forth his head swiveled, desire waxing, resolution waning. Finally he didn’t turn away at all; he just stood and stared with mad lust at the coat.
“It isn’t as though I was in love with Polly,” he said thickly. “Or going steady or anything like that.”
“That’s right,” I murmured.
“What’s Polly to me, or me to Polly?”
“Not a thing,” said I.
“It’s just been a casual kick—just a few laughs, that’s all.”
“Try on the coat,” said I.
He complied. The coat bunched high over his ears and dropped all the way down to his shoe tops. He looked like a mound of dead raccoons. “Fits fine,” he said happily.
I rose from my chair. “Is it a deal?” I asked, extending my hand.
He swallowed. “It’s a deal,” he said and shook my hand.
I had my first date with Polly the following evening. This was in the nature of a survey; I wanted to find out just how much work I had to do to get her mind up to the standard I required. I took her first to dinner. “Gee, that was a delish dinner,” she said as we left the restaurant. Then I took her to a movie. “Gee, that was a marvy movie,” she said as we left the theatre. And then I took her home. “Gee, I had a sensaysh time,” she said as she bade me good night.
I went back to my room with a heavy heart. I had gravely underestimated the size of my task. This girl’s lack of information was terrifying. Nor would it be enough merely to supply her with information. First she had to be taught to think. This loomed as a project of no small dimensions, and at first I was tempted to give her back to Petey. But then I got to thinking about her abundant physical charms and about the way she entered a room and the way she handled a knife and fork, and I decided to make an effort.
I went about it, as in all things, systematically. I gave her a course in logic. It happened that I, as a law student, was taking a course in logic myself, so I had all the facts at my fingertips. “Poll’,” I said to her when I picked her up on our next date, “tonight we are going over to the Knoll and talk.”
“Oo, terrif,” she replied. One thing I will say for this girl: you would go far to find another so agreeable.
We went to the Knoll, the campus trysting place, and we sat down under an old oak, and she looked at me expectantly. “What are we going to talk about?” she asked.
“Logic.”
She thought this over for a minute and decided she liked it. “Magnif,” she said.
“Logic,” I said, clearing my throat, “is the science of thinking. Before we can think correctly, we must first learn to recognize the common fallacies of logic. These we will take up tonight.”
“Wow-dow!” she cried, clapping her hands delightedly.
I winced, but went bravely on. “First let us examine the fallacy called Dicto Simpliciter.”
“By all means,” she urged, batting her lashes eagerly.
“Dicto Simpliciter means an argument based on an unqualified generalization. For example: Exercise is good. Therefore everybody should exercise.”
“I agree,” said Polly earnestly. “I mean exercise is wonderful. I mean it builds the body and everything.”
“Polly,” I said gently, “the argument is a fallacy. Exercise is good is an unqualified generalization. For instance, if you have heart disease, exercise is bad, not good. Many people are ordered by their doctors not to exercise. You must qualify the generali
You have two sets of outside reading for this LAEN 265.
1. SRA
2. “Love is a Fallacy” is your outside reading material which is fun and will be put on your final examination.
Click to watch a video: Love is a Fallacy
“Love is a Fallacy” by Max Shulman
Cool was I and logical. Keen, calculating, perspicacious, acute and astute—I was all of these. My brain was as powerful as a dynamo, precise as a chemist’s scales, as penetrating as a scalpel. And—think of it!—I only eighteen.
It is not often that one so young has such a giant intellect. Take, for example, Petey Bellows, my roommate at the university. Same age, same background, but dumb as an ox. A nice enough fellow, you understand, but nothing upstairs. Emotional type. Unstable. Impressionable. Worst of all, a faddist. Fads, I submit, are the very negation of reason. To be swept up in every new craze that comes along, to surrender oneself to idiocy just because everybody else is doing it—this, to me, is the acme of mindlessness. Not, however, to Petey.
One afternoon I found Petey lying on his bed with an expression of such distress on his face that I immediately diagnosed appendicitis. “Don’t move,” I said, “Don’t take a laxative. I’ll get a doctor.”
“Raccoon,” he mumbled thickly.
“Raccoon?” I said, pausing in my flight.
“I want a raccoon coat,” he wailed.
I perceived that his trouble was not physical, but mental. “Why do you want a raccoon coat?”
“I should have known it,” he cried, pounding his temples. “I should have known they’d come back when the Charleston came back. Like a fool I spent all my money for textbooks, and now I can’t get a raccoon coat.”
“Can you mean,” I said incredulously, “that people are actually wearing raccoon coats again?”
“All the Big Men on Campus are wearing them. Where’ve you been?”
“In the library,” I said, naming a place not frequented by Big Men on Campus.
He leaped from the bed and paced the room. “I’ve got to have a raccoon coat,” he said passionately. “I’ve got to!”
“Petey, why? Look at it rationally. Raccoon coats are unsanitary. They shed. They smell bad. They weigh too much. They’re unsightly. They—”
“You don’t understand,” he interrupted impatiently. “It’s the thing to do. Don’t you want to be in the swim?”
“No,” I said truthfully.
“Well, I do,” he declared. “I’d give anything for a raccoon coat. Anything!”
My brain, that precision instrument, slipped into high gear. “Anything?” I asked, looking at him narrowly.
“Anything,” he affirmed in ringing tones.
I stroked my chin thoughtfully. It so happened that I knew where to get my hands on a raccoon coat. My father had had one in his undergraduate days; it lay now in a trunk in the attic back home. It also happened that Petey had something I wanted. He didn’t have it exactly, but at least he had first rights on it. I refer to his girl, Polly Espy.
I had long coveted Polly Espy. Let me emphasize that my desire for this young woman was not emotional in nature. She was, to be sure, a girl who excited the emotions, but I was not one to let my heart rule my head. I wanted Polly for a shrewdly calculated, entirely cerebral reason.
I was a freshman in law school. In a few years I would be out in practice. I was well aware of the importance of the right kind of wife in furthering a lawyer’s career. The successful lawyers I had observed were, almost without exception, married to beautiful, gracious, intelligent women. With one omission, Polly fitted these specifications perfectly.
Beautiful she was. She was not yet of pin-up proportions, but I felt that time would supply the lack. She already had the makings.
Gracious she was. By gracious I mean full of graces. She had an erectness of carriage, an ease of bearing, a poise that clearly indicated the best of breeding. At table her manners were exquisite. I had seen her at the Kozy Kampus Korner eating the specialty of the house—a sandwich that contained scraps of pot roast, gravy, chopped nuts, and a dipper of sauerkraut—without even getting her fingers moist.
Intelligent she was not. In fact, she veered in the opposite direction. But I believed that under my guidance she would smarten up. At any rate, it was worth a try. It is, after all, easier to make a beautiful dumb girl smart than to make an ugly smart girl beautiful.
“Petey,” I said, “are you in love with Polly Espy?”
“I think she’s a keen kid,” he replied, “but I don’t know if you’d call it love. Why?”
“Do you,” I asked, “have any kind of formal arrangement with her? I mean are you going steady or anything like that?”
“No. We see each other quite a bit, but we both have other dates. Why?”
“Is there,” I asked, “any other man for whom she has a particular fondness?”
“Not that I know of. Why?”
I nodded with satisfaction. “In other words, if you were out of the picture, the field would be open. Is that right?”
“I guess so. What are you getting at?”
“Nothing , nothing,” I said innocently, and took my suitcase out the closet.
“Where are you going?” asked Petey.
“Home for weekend.” I threw a few things into the bag.
“Listen,” he said, clutching my arm eagerly, “while you’re home, you couldn’t get some money from your old man, could you, and lend it to me so I can buy a raccoon coat?”
“I may do better than that,” I said with a mysterious wink and closed my bag and left.
“Look,” I said to Petey when I got back Monday morning. I threw open the suitcase and revealed the huge, hairy, gamy object that my father had worn in his Stutz Bearcat in 1925.
“Holy Toledo!” said Petey reverently. He plunged his hands into the raccoon coat and then his face. “Holy Toledo!” he repeated fifteen or twenty times.
“Would you like it?” I asked.
“Oh yes!” he cried, clutching the greasy pelt to him. Then a canny look came into his eyes. “What do you want for it?”
“Your girl.” I said, mincing no words.
“Polly?” he said in a horrified whisper. “You want Polly?”
“That’s right.”
He flung the coat from him. “Never,” he said stoutly.
I shrugged. “Okay. If you don’t want to be in the swim, I guess it’s your business.”
I sat down in a chair and pretended to read a book, but out of the corner of my eye I kept watching Petey. He was a torn man. First he looked at the coat with the expression of a waif at a bakery window. Then he turned away and set his jaw resolutely. Then he looked back at the coat, with even more longing in his face. Then he turned away, but with not so much resolution this time. Back and forth his head swiveled, desire waxing, resolution waning. Finally he didn’t turn away at all; he just stood and stared with mad lust at the coat.
“It isn’t as though I was in love with Polly,” he said thickly. “Or going steady or anything like that.”
“That’s right,” I murmured.
“What’s Polly to me, or me to Polly?”
“Not a thing,” said I.
“It’s just been a casual kick—just a few laughs, that’s all.”
“Try on the coat,” said I.
He complied. The coat bunched high over his ears and dropped all the way down to his shoe tops. He looked like a mound of dead raccoons. “Fits fine,” he said happily.
I rose from my chair. “Is it a deal?” I asked, extending my hand.
He swallowed. “It’s a deal,” he said and shook my hand.
I had my first date with Polly the following evening. This was in the nature of a survey; I wanted to find out just how much work I had to do to get her mind up to the standard I required. I took her first to dinner. “Gee, that was a delish dinner,” she said as we left the restaurant. Then I took her to a movie. “Gee, that was a marvy movie,” she said as we left the theatre. And then I took her home. “Gee, I had a sensaysh time,” she said as she bade me good night.
I went back to my room with a heavy heart. I had gravely underestimated the size of my task. This girl’s lack of information was terrifying. Nor would it be enough merely to supply her with information. First she had to be taught to think. This loomed as a project of no small dimensions, and at first I was tempted to give her back to Petey. But then I got to thinking about her abundant physical charms and about the way she entered a room and the way she handled a knife and fork, and I decided to make an effort.
I went about it, as in all things, systematically. I gave her a course in logic. It happened that I, as a law student, was taking a course in logic myself, so I had all the facts at my fingertips. “Poll’,” I said to her when I picked her up on our next date, “tonight we are going over to the Knoll and talk.”
“Oo, terrif,” she replied. One thing I will say for this girl: you would go far to find another so agreeable.
We went to the Knoll, the campus trysting place, and we sat down under an old oak, and she looked at me expectantly. “What are we going to talk about?” she asked.
“Logic.”
She thought this over for a minute and decided she liked it. “Magnif,” she said.
“Logic,” I said, clearing my throat, “is the science of thinking. Before we can think correctly, we must first learn to recognize the common fallacies of logic. These we will take up tonight.”
“Wow-dow!” she cried, clapping her hands delightedly.
I winced, but went bravely on. “First let us examine the fallacy called Dicto Simpliciter.”
“By all means,” she urged, batting her lashes eagerly.
“Dicto Simpliciter means an argument based on an unqualified generalization. For example: Exercise is good. Therefore everybody should exercise.”
“I agree,” said Polly earnestly. “I mean exercise is wonderful. I mean it builds the body and everything.”
“Polly,” I said gently, “the argument is a fallacy. Exercise is good is an unqualified generalization. For instance, if you have heart disease, exercise is bad, not good. Many people are ordered by their doctors not to exercise. You must qualify the generali
การแปล กรุณารอสักครู่..
นอกอ่าน
คุณมีสองชุดของการอ่านนอกนี้แล่น 265 .
1 สนาม
2 " ความรักคือการเข้าใจผิด " เป็นวัสดุการอ่านของคุณภายนอกซึ่งเป็นความสนุกและจะถูกวางในการตรวจสอบขั้นสุดท้ายของคุณ
คลิกเพื่อดูวิดีโอ : ความรักคือการเข้าใจผิด
" ความรักคือการเข้าใจผิด " โดย Max Shulman
เย็นฉันและตรรกะ กระตือรือร้น , การคำนวณ , สายตาแหลม แหลม และ astute-i ทั้งหมดเหล่านี้สมองของฉันมันเป็นที่มีประสิทธิภาพเป็นไดนาโมละเอียดเป็นเกล็ดของนักเคมีอย่างทะลุปรุโปร่งเป็นมีดผ่าตัด และคิดว่ามัน ! - ฉันแค่สิบแปด .
มันไม่บ่อยนักที่คนที่อายุน้อยมีปัญญาขนาดยักษ์ ยกตัวอย่างเช่น ปีเตอร์ส รูมเมทของฉันที่มหาวิทยาลัย อายุเท่ากัน เหมือนกัน หลัง แต่ โง่เป็นวัวที่ดีพอ เพื่อน เข้าใจ แต่ไม่มีอะไรอยู่ข้างบน ประเภทของอารมณ์ ไม่เสถียรอ่อน ที่เลวร้ายที่สุดของทั้งหมด faddist . แฟชั่น , ส่ง , ถูกปฏิเสธมากของเหตุผล จะกวาดขึ้นในทุกความนิยมใหม่ที่มาพร้อมที่จะมอบตัวกับความโง่เขลา เพราะคนอื่นจะทำมันเพื่อฉัน คือ จุดสูงสุดของความไม่มีเหตุผล ไม่ , อย่างไรก็ตาม , ปีเตอร์ .
บ่ายวันหนึ่งผมเจอปีเตอร์นอนอยู่บนเตียงของเขากับการแสดงออกของความทุกข์บนใบหน้าผมทันที การวินิจฉัยไส้ติ่งอักเสบ " ไม่ไป " ผมบอกว่า " ไม่ต้องใช้ยาระบาย ผมจะได้เป็นหมอ "
" แรคคูน " เขาพึมพำหนา
" แรคคูน ? " ฉันบอกว่าหยุดในเที่ยวบินของฉัน
" อยากได้แรคคูนเสื้อ " เขาคร่ำครวญ
ฉันรับรู้ว่า ปัญหาของเขา ไม่ใช่ทางกาย แต่ทางใจ" ทำไมคุณถึงต้องการตัวแรคคูนเสื้อ ? "
" ฉันควรจะรู้ว่ามัน " เขาร้อง ทุบขมับของเขา " ฉันน่าจะรู้ว่าพวกเขาจะกลับมาเมื่อชาร์ลตัน กลับมา เหมือนคนโง่ฉันใช้เงินของฉันหนังสือเรียน และตอนนี้ฉันก็ไม่มีแรคคูนเสื้อ "
" คุณหมายถึง " ฉันพูด incredulously " คนที่มาใส่เสื้อแรคคูนอีกแล้วเหรอ ? "
" ทุก คนตัวใหญ่ในวิทยาเขตใส่พวกเขา คุณไปอยู่ไหนมา ? "
" ห้องสมุด " ผมพูดชื่อที่ไม่ frequented โดยชายใหญ่ในมหาวิทยาลัย .
เขากระโดดลงจากเตียง และสภาพห้อง " ฉันต้องขนแรคคูน " เขาพูดอย่างตั้งใจ " ฉันต้องไป ! "
" ปีเตอร์ ทำไม ? ดูอย่างมีเหตุผล แรคคูนตราจะน่าเกลียด พวกเขาหลั่ง มีกลิ่นไม่ดี มันหนักเกินไปพวกเขาน่าเกลียด เขา - "
" คุณไม่เข้าใจ " เขาขัดจังหวะอย่างหงุดหงิด . " มันเป็นสิ่งที่ต้องทำ คุณไม่ต้องการที่จะอยู่ในว่ายน้ำ ? "
" ไม่ " ฉันพูดความจริงแล้ว
" ฉันทำ " เขากล่าว " ผมต้องการให้ทุกอย่างเป็นแรคคูนเสื้อคลุม อะไร ! "
สมองของฉันที่ความแม่นยำเครื่องมือ เล็ดรอดเข้ามาในเกียร์สูง " อะไร ? " ฉันถามว่ามองเขาแคบ ๆ
" เลย" เขายืนยันในเสียงเรียกเข้า
ฉันลูบคางอย่างครุ่นคิด มันเกิดขึ้น ผมรู้ว่าที่ที่จะได้รับในมือของฉันในแรคคูนเสื้อคลุม พ่อฉันมีหนึ่งในวันระดับปริญญาตรีของเขา มันนอนอยู่ในหีบในห้องใต้หลังคาที่บ้าน มันก็เกิดขึ้นว่า ปีเตอร์ มีบางอย่างที่ฉันต้องการ เขาไม่ได้ทำแน่ แต่อย่างน้อยเขาก็มีสิทธิก่อนค่ะ ฉันหมายถึงเขาสาวพอลลี่ในทันทีทันใด
ผมยาวได้โลภพอลลี่ในทันทีทันใด . ขอเน้นว่า ความปรารถนาของฉันสำหรับผู้หญิงนี้ไม่ได้อารมณ์ในธรรมชาติ เธอจะแน่ใจว่า ผู้หญิง อารมณ์ที่ตื่นเต้น แต่ผมไม่ใช่คนที่จะให้หัวใจของฉันกฎหัวของฉัน ฉันต้องการพอลลี่สำหรับความฉลาดมากกว่าคำนวณ ทั้งหมด สมองเหตุผล
ผมยังเป็นน้องใหม่ในโรงเรียนกฎหมาย ในไม่กี่ปีผมก็จะออกในการปฏิบัติฉันตระหนักดีถึงความสำคัญของสิทธิชนิดของภรรยาในการเลือกอาชีพเป็นทนายความ ความสำเร็จนักกฎหมายมีข้อสังเกตคือ เกือบจะไม่มีข้อยกเว้น แต่งงานที่สวยงาม , ผู้หญิงฉลาดจริงๆ . ด้วยการละ พอลลี่ติดตั้งคุณสมบัติเหล่านี้อย่างสมบูรณ์
สวยที่เธอเคยเป็น เธอยังไม่ได้สัดส่วนของขาขึ้น แต่รู้สึกว่าเวลาจะให้ขาดเธอได้สร้างแล้ว
เมตตาเธอ โดย เมตตา หมายถึง เต็มไปด้วยพระหรรษทาน . เธอมีการตั้งตรงของรถม้า ความสะดวกของแบริ่ง , การเยื้องที่แสดงให้เห็นที่ดีที่สุดของการปรับปรุงพันธุ์ ที่โต๊ะท่าทางของเธอที่สวยงาม ผมเจอเธอ ที่เดอะโคซีแคมปัสคอร์เนอร์กินพิเศษของ house-a แซนวิชที่มีเศษเนื้อตุ๋น , เกรวี่ , สับถั่วและขันของกะหล่ำปลีโดยไม่ได้รับนิ้วของเธอชื้น .
ฉลาด เธอไม่ ในความเป็นจริง แล้วก็เปลี่ยนไปในทิศทางตรงกันข้าม แต่ผมเชื่อว่า ภายใต้การแนะนำของฉันเธอจะฉลาดขึ้น ที่อัตราการใด ๆ มันคุ้มค่าที่จะลอง มันเป็น , หลังจากทั้งหมด , ง่ายที่จะทำให้ผู้หญิงโง่ สวย ฉลาด มากกว่าที่จะทำให้เด็กฉลาด หน้าตาสวย
" ปีเตอร์ " ผมบอกว่า " คุณรักพอลลี่ในทันทีทันใด ? "
" ฉันคิดว่าเธอเป็นเด็กที่กระตือรือร้น " เขาตอบ " แต่ฉันไม่รู้ถ้าคุณจะเรียกมันว่าความรัก ทำไม ? "
" นาย " ฉันถาม " มีชนิดใด ๆของข้อตกลงอย่างเป็นทางการกับเธอ ฉันหมายถึงคุณคบหรืออะไรประมาณนั้น "
" ไม่ เราเห็นกันค่อนข้างมาก แต่เราสองคนมีนัดอื่น ทำไม ? "
" มี " ผมถาม " ชายอื่นที่เธอมีความชื่นชอบเป็นพิเศษ "
" ก็ไม่นะทำไม ? "
ฉันพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ " ในคำอื่น ๆถ้าคุณออกจากรูป สนามจะเปิด นั่นใช่มั้ย ? "
" ฉันก็ว่างั้น คุณจะได้รับอะไรที่ ? "
" ไม่มีอะไรหรอก " ผมพูดอย่างไร้เดียงสา และเอากระเป๋าออกมาจากตู้ . . .
" เธอจะไปไหน ? " ถามปีเตอร์
" บ้านสำหรับวันหยุดสุดสัปดาห์ " ผมโยนบางอย่างลงในถุง
" ฟัง " เขากล่าว , กำแขนฉันอย่างกระตือรือร้น" ในขณะที่คุณกลับบ้าน คุณไม่สามารถได้รับเงินจากผู้ชายคนเก่าของคุณ , คุณสามารถ และให้ฉันยืมมันดังนั้นฉันสามารถซื้อแร็คคูนเสื้อ ? "
" ฉันอาจจะทำอะไรได้ดีกว่านั้นนะ " ฉันพูดพร้อมขยิบตาลึกลับและปิดกระเป๋าและซ้ายของฉัน
" ดู " ฉันพูดกับปีเตอร์เมื่อผมกลับมาเช้าวันจันทร์ ฉันโยนเปิดกระเป๋าเดินทาง และเปิดเผยมาก ขนหนาแต่งงานวัตถุที่พ่อใส่ ใน สตัตส์แบร์แคทใน 1925
" ศักดิ์สิทธิ์ Toledo ! " บอกว่าปีเตอร์ด้วยความ . เขาพุ่งมือเข้าไปในเสื้อแล้วแรคคูนหน้าของเขา " ศักดิ์สิทธิ์ Toledo ! " เขาย้ำสิบห้าหรือยี่สิบครั้ง
" คุณจะชอบมัน " ฉันถาม
" โอ้ ใช่ ! " เขาร้องเพล เลี่ยนถือไปให้เขา แล้วดูที่แหลมเข้ามาในดวงตาของเขา " ต้องการอะไร ? "
" หญิงสาว" ฉันบอกว่า ดัดจริต ไม่พูด
" พอลลี่ " เขากล่าวว่า ในสายตาที่กระซิบ " อยากให้พอลลี่ "
" ใช่แล้ว "
เขาเหวี่ยงเสื้อจากเขา " ไม่ " เขากล่าว stoutly
ฉันก็เลย . " โอเค ถ้าคุณไม่อยากจะว่ายน้ำ ฉันเดาว่ามันเป็นธุรกิจของคุณ "
ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ และแกล้งทำเป็นอ่านหนังสือ แต่ออกจากมุมของตาของฉันฉันได้ดูพีทตี้ เขาขาดเพื่อนตอนแรกเขาดูเสื้อกับการแสดงออกของเด็กข้างถนนที่เบเกอรี่ในหน้าต่าง จากนั้นเขาหันไปและชุดขากรรไกรของเขาเฉียบขาด . แล้วเขาก็มองไปที่เสื้อ มีกิเลสมากขึ้นในใบหน้าของเขา แล้วเขาก็หันกลับไป แต่ไม่ละเอียดมากในครั้งนี้ กลับมาที่หัวของเขา swiveled ความปรารถนาแว็กซ์ , ความละเอียด , ข้างแรม ในที่สุดเขาก็ไม่หันเลยเขายืนจ้องด้วยความโกรธและตัณหาที่เสื้อ
" มันไม่เหมือนที่ผมรักพอลลี่ " เขาบอกว่าหนา . " หรือจะมั่นคงหรืออะไรทำนองนั้น "
" ใช่ " ผมบ่น
" อะไรคือ พอลลี่กับฉัน หรือฉัน พอลลี่ ? "
" ไม่ใช่เรื่อง " I .
" มันก็แค่เตะสบาย ๆเพียงไม่กี่หัวเราะเท่านั้นเอง "
" ลองใส่เสื้อ " I .
เขาปฏิบัติตามเสื้อพัวสูงผ่านหูของเขาและโยนทั้งหมดวิธีลงเสื้อรองเท้าของเขา เขาดูเหมือนเนินตายเป็น . " พอดีเลย " เขาพูดอย่างมีความสุข
ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้ของฉัน " มันคืออะไร ? " ฉันถามว่า ขยายมือของฉัน
เค้ากลืนกิน " ตกลง " เขาพูดและจับมือของฉัน
ฉันมีเดทครั้งแรกของฉันกับพอลลี่ตอนเย็น ดังต่อไปนี้ นี้เป็นในลักษณะของการสำรวจ ;ฉันต้องการหาเพียงเท่าใด งานที่ผมต้องทำ เพื่อจิตใจลูกจะได้ถึงมาตรฐานที่ผมต้องการ ฉันเอาเธอก่อนค่ำ " นั่นคืออาหารน่าอร่อย " เธอกล่าวขณะที่เราออกจากร้าน ผมพาเธอไปดูหนัง " นั่น เป็นเยี่ยม ภาพยนตร์ , " เธอกล่าวว่าเมื่อเราออกจากโรงละคร แล้วผมก็พาเธอกลับบ้าน " อือ ฉันมี sensaysh เวลา , " เธอกล่าวว่าเธอให้ฉันฝันดี
ผมกลับไปที่ห้องของผม ด้วยหัวใจที่เจ็บปวด ผมได้มีโอกาสประเมินขนาดของงานของฉัน ผู้หญิงคนนี้คือการขาดข้อมูลที่น่ากลัวมาก หรือจะเพียงพอที่จะจัดหาเพียงเธอกับข้อมูล อย่างแรกเธอต้องถูกสอนให้คิด นี้เป็นโครงการของ loomed ขนาดเล็ก ตอนแรกฉันก็อยากให้เธอกลับไป เพทตี้แต่ตอนนี้ฉันมีความคิดเกี่ยวกับเสน่ห์ทางกายของเธอมากมายและเกี่ยวกับวิธีที่เธอเข้ามาในห้อง และวิธีที่เธอจัดการมีดและส้อม และฉันตัดสินใจที่จะทำให้ความพยายาม
ฉันไปเกี่ยวกับมัน ในทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างเป็นระบบ ฉันให้หลักสูตรในตรรกะ มันเกิดขึ้นว่า ผมเป็นนักเรียนกฎหมาย คือการใช้หลักสูตรในตรรกะเอง ผมมีข้อเท็จจริงทั้งหมดที่ปลายนิ้วของฉัน " โพลล์ "" ผมพูดกับเธอตอนที่ฉันไปรับเธอในวันต่อไปของเรา " คืนนี้เราจะไปที่โคกและพูด "
" โอ้ terrif " เธอตอบ สิ่งหนึ่งที่ผมจะบอกนี้สาว : คุณต้องไปไกลเพื่อหาคนดี
เราไปโคก วิทยาเขตสถานที่นัดพบสถานที่และเรานั่งลงที่ใต้ต้นโอ๊กเก่า เธอมองฉันหวัง . " สิ่งที่เรากำลังพูดถึง ? " เธอถาม
" ตรรกะ"
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงตัดสินใจว่าเธอจะชอบมัน " magnif , " เธอกล่าวว่า ตรรกะ
" " ผมพูด เสียงกระแอมของฉัน " เป็นศาสตร์แห่งการคิด ก่อนที่เราจะคิดถูกต้อง เราต้องเรียนรู้ที่จะรู้จัก fallacies ทั่วไปของตรรกะ เหล่านี้ เราจะใช้เวลาคืนนี้ "
" ว้าวดาว ! " เธอร้องไห้ ตบมือ delightedly
ผม winced แต่ไปอย่างกล้าหาญใน" ครั้งแรกที่เราตรวจสอบเข้าใจผิดเรียก dicto simpliciter "
" โดยทั้งหมดหมายความว่า " เธอกระตุ้นใยขนตาเธอกระหาย .
" dicto simpliciter หมายความว่าอาร์กิวเมนต์ตามคุณสมบัติทั่วไป . ตัวอย่างเช่นการออกกำลังกายเป็นสิ่งที่ดี ดังนั้น ทุกคนควรออกกำลังกาย "
" ฉันตกลง " พอลลี่อย่างจริงจัง " ฉันหมายถึงการออกกำลังกายที่ยอดเยี่ยม ฉันหมายถึงมันสร้างร่างกายและทุกอย่าง . . . "
" พอลลี่" ผมพูดเบา ๆ " นี่มันหลอกลวงทั้งเพ การออกกำลังกายเป็นสิ่งที่ดี เป็นวิชาที่ . ตัวอย่างเช่นถ้าคุณมีโรคหัวใจ การออกกำลังกาย คือ ไม่ดี ไม่ดี หลายคนถูกสั่งโดยแพทย์ของพวกเขาที่จะไม่ออกกำลังกาย คุณจะต้องมีคุณสมบัติที่เจนเนอราลี่
คุณมีสองชุดของการอ่านนอกนี้แล่น 265 .
1 สนาม
2 " ความรักคือการเข้าใจผิด " เป็นวัสดุการอ่านของคุณภายนอกซึ่งเป็นความสนุกและจะถูกวางในการตรวจสอบขั้นสุดท้ายของคุณ
คลิกเพื่อดูวิดีโอ : ความรักคือการเข้าใจผิด
" ความรักคือการเข้าใจผิด " โดย Max Shulman
เย็นฉันและตรรกะ กระตือรือร้น , การคำนวณ , สายตาแหลม แหลม และ astute-i ทั้งหมดเหล่านี้สมองของฉันมันเป็นที่มีประสิทธิภาพเป็นไดนาโมละเอียดเป็นเกล็ดของนักเคมีอย่างทะลุปรุโปร่งเป็นมีดผ่าตัด และคิดว่ามัน ! - ฉันแค่สิบแปด .
มันไม่บ่อยนักที่คนที่อายุน้อยมีปัญญาขนาดยักษ์ ยกตัวอย่างเช่น ปีเตอร์ส รูมเมทของฉันที่มหาวิทยาลัย อายุเท่ากัน เหมือนกัน หลัง แต่ โง่เป็นวัวที่ดีพอ เพื่อน เข้าใจ แต่ไม่มีอะไรอยู่ข้างบน ประเภทของอารมณ์ ไม่เสถียรอ่อน ที่เลวร้ายที่สุดของทั้งหมด faddist . แฟชั่น , ส่ง , ถูกปฏิเสธมากของเหตุผล จะกวาดขึ้นในทุกความนิยมใหม่ที่มาพร้อมที่จะมอบตัวกับความโง่เขลา เพราะคนอื่นจะทำมันเพื่อฉัน คือ จุดสูงสุดของความไม่มีเหตุผล ไม่ , อย่างไรก็ตาม , ปีเตอร์ .
บ่ายวันหนึ่งผมเจอปีเตอร์นอนอยู่บนเตียงของเขากับการแสดงออกของความทุกข์บนใบหน้าผมทันที การวินิจฉัยไส้ติ่งอักเสบ " ไม่ไป " ผมบอกว่า " ไม่ต้องใช้ยาระบาย ผมจะได้เป็นหมอ "
" แรคคูน " เขาพึมพำหนา
" แรคคูน ? " ฉันบอกว่าหยุดในเที่ยวบินของฉัน
" อยากได้แรคคูนเสื้อ " เขาคร่ำครวญ
ฉันรับรู้ว่า ปัญหาของเขา ไม่ใช่ทางกาย แต่ทางใจ" ทำไมคุณถึงต้องการตัวแรคคูนเสื้อ ? "
" ฉันควรจะรู้ว่ามัน " เขาร้อง ทุบขมับของเขา " ฉันน่าจะรู้ว่าพวกเขาจะกลับมาเมื่อชาร์ลตัน กลับมา เหมือนคนโง่ฉันใช้เงินของฉันหนังสือเรียน และตอนนี้ฉันก็ไม่มีแรคคูนเสื้อ "
" คุณหมายถึง " ฉันพูด incredulously " คนที่มาใส่เสื้อแรคคูนอีกแล้วเหรอ ? "
" ทุก คนตัวใหญ่ในวิทยาเขตใส่พวกเขา คุณไปอยู่ไหนมา ? "
" ห้องสมุด " ผมพูดชื่อที่ไม่ frequented โดยชายใหญ่ในมหาวิทยาลัย .
เขากระโดดลงจากเตียง และสภาพห้อง " ฉันต้องขนแรคคูน " เขาพูดอย่างตั้งใจ " ฉันต้องไป ! "
" ปีเตอร์ ทำไม ? ดูอย่างมีเหตุผล แรคคูนตราจะน่าเกลียด พวกเขาหลั่ง มีกลิ่นไม่ดี มันหนักเกินไปพวกเขาน่าเกลียด เขา - "
" คุณไม่เข้าใจ " เขาขัดจังหวะอย่างหงุดหงิด . " มันเป็นสิ่งที่ต้องทำ คุณไม่ต้องการที่จะอยู่ในว่ายน้ำ ? "
" ไม่ " ฉันพูดความจริงแล้ว
" ฉันทำ " เขากล่าว " ผมต้องการให้ทุกอย่างเป็นแรคคูนเสื้อคลุม อะไร ! "
สมองของฉันที่ความแม่นยำเครื่องมือ เล็ดรอดเข้ามาในเกียร์สูง " อะไร ? " ฉันถามว่ามองเขาแคบ ๆ
" เลย" เขายืนยันในเสียงเรียกเข้า
ฉันลูบคางอย่างครุ่นคิด มันเกิดขึ้น ผมรู้ว่าที่ที่จะได้รับในมือของฉันในแรคคูนเสื้อคลุม พ่อฉันมีหนึ่งในวันระดับปริญญาตรีของเขา มันนอนอยู่ในหีบในห้องใต้หลังคาที่บ้าน มันก็เกิดขึ้นว่า ปีเตอร์ มีบางอย่างที่ฉันต้องการ เขาไม่ได้ทำแน่ แต่อย่างน้อยเขาก็มีสิทธิก่อนค่ะ ฉันหมายถึงเขาสาวพอลลี่ในทันทีทันใด
ผมยาวได้โลภพอลลี่ในทันทีทันใด . ขอเน้นว่า ความปรารถนาของฉันสำหรับผู้หญิงนี้ไม่ได้อารมณ์ในธรรมชาติ เธอจะแน่ใจว่า ผู้หญิง อารมณ์ที่ตื่นเต้น แต่ผมไม่ใช่คนที่จะให้หัวใจของฉันกฎหัวของฉัน ฉันต้องการพอลลี่สำหรับความฉลาดมากกว่าคำนวณ ทั้งหมด สมองเหตุผล
ผมยังเป็นน้องใหม่ในโรงเรียนกฎหมาย ในไม่กี่ปีผมก็จะออกในการปฏิบัติฉันตระหนักดีถึงความสำคัญของสิทธิชนิดของภรรยาในการเลือกอาชีพเป็นทนายความ ความสำเร็จนักกฎหมายมีข้อสังเกตคือ เกือบจะไม่มีข้อยกเว้น แต่งงานที่สวยงาม , ผู้หญิงฉลาดจริงๆ . ด้วยการละ พอลลี่ติดตั้งคุณสมบัติเหล่านี้อย่างสมบูรณ์
สวยที่เธอเคยเป็น เธอยังไม่ได้สัดส่วนของขาขึ้น แต่รู้สึกว่าเวลาจะให้ขาดเธอได้สร้างแล้ว
เมตตาเธอ โดย เมตตา หมายถึง เต็มไปด้วยพระหรรษทาน . เธอมีการตั้งตรงของรถม้า ความสะดวกของแบริ่ง , การเยื้องที่แสดงให้เห็นที่ดีที่สุดของการปรับปรุงพันธุ์ ที่โต๊ะท่าทางของเธอที่สวยงาม ผมเจอเธอ ที่เดอะโคซีแคมปัสคอร์เนอร์กินพิเศษของ house-a แซนวิชที่มีเศษเนื้อตุ๋น , เกรวี่ , สับถั่วและขันของกะหล่ำปลีโดยไม่ได้รับนิ้วของเธอชื้น .
ฉลาด เธอไม่ ในความเป็นจริง แล้วก็เปลี่ยนไปในทิศทางตรงกันข้าม แต่ผมเชื่อว่า ภายใต้การแนะนำของฉันเธอจะฉลาดขึ้น ที่อัตราการใด ๆ มันคุ้มค่าที่จะลอง มันเป็น , หลังจากทั้งหมด , ง่ายที่จะทำให้ผู้หญิงโง่ สวย ฉลาด มากกว่าที่จะทำให้เด็กฉลาด หน้าตาสวย
" ปีเตอร์ " ผมบอกว่า " คุณรักพอลลี่ในทันทีทันใด ? "
" ฉันคิดว่าเธอเป็นเด็กที่กระตือรือร้น " เขาตอบ " แต่ฉันไม่รู้ถ้าคุณจะเรียกมันว่าความรัก ทำไม ? "
" นาย " ฉันถาม " มีชนิดใด ๆของข้อตกลงอย่างเป็นทางการกับเธอ ฉันหมายถึงคุณคบหรืออะไรประมาณนั้น "
" ไม่ เราเห็นกันค่อนข้างมาก แต่เราสองคนมีนัดอื่น ทำไม ? "
" มี " ผมถาม " ชายอื่นที่เธอมีความชื่นชอบเป็นพิเศษ "
" ก็ไม่นะทำไม ? "
ฉันพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ " ในคำอื่น ๆถ้าคุณออกจากรูป สนามจะเปิด นั่นใช่มั้ย ? "
" ฉันก็ว่างั้น คุณจะได้รับอะไรที่ ? "
" ไม่มีอะไรหรอก " ผมพูดอย่างไร้เดียงสา และเอากระเป๋าออกมาจากตู้ . . .
" เธอจะไปไหน ? " ถามปีเตอร์
" บ้านสำหรับวันหยุดสุดสัปดาห์ " ผมโยนบางอย่างลงในถุง
" ฟัง " เขากล่าว , กำแขนฉันอย่างกระตือรือร้น" ในขณะที่คุณกลับบ้าน คุณไม่สามารถได้รับเงินจากผู้ชายคนเก่าของคุณ , คุณสามารถ และให้ฉันยืมมันดังนั้นฉันสามารถซื้อแร็คคูนเสื้อ ? "
" ฉันอาจจะทำอะไรได้ดีกว่านั้นนะ " ฉันพูดพร้อมขยิบตาลึกลับและปิดกระเป๋าและซ้ายของฉัน
" ดู " ฉันพูดกับปีเตอร์เมื่อผมกลับมาเช้าวันจันทร์ ฉันโยนเปิดกระเป๋าเดินทาง และเปิดเผยมาก ขนหนาแต่งงานวัตถุที่พ่อใส่ ใน สตัตส์แบร์แคทใน 1925
" ศักดิ์สิทธิ์ Toledo ! " บอกว่าปีเตอร์ด้วยความ . เขาพุ่งมือเข้าไปในเสื้อแล้วแรคคูนหน้าของเขา " ศักดิ์สิทธิ์ Toledo ! " เขาย้ำสิบห้าหรือยี่สิบครั้ง
" คุณจะชอบมัน " ฉันถาม
" โอ้ ใช่ ! " เขาร้องเพล เลี่ยนถือไปให้เขา แล้วดูที่แหลมเข้ามาในดวงตาของเขา " ต้องการอะไร ? "
" หญิงสาว" ฉันบอกว่า ดัดจริต ไม่พูด
" พอลลี่ " เขากล่าวว่า ในสายตาที่กระซิบ " อยากให้พอลลี่ "
" ใช่แล้ว "
เขาเหวี่ยงเสื้อจากเขา " ไม่ " เขากล่าว stoutly
ฉันก็เลย . " โอเค ถ้าคุณไม่อยากจะว่ายน้ำ ฉันเดาว่ามันเป็นธุรกิจของคุณ "
ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ และแกล้งทำเป็นอ่านหนังสือ แต่ออกจากมุมของตาของฉันฉันได้ดูพีทตี้ เขาขาดเพื่อนตอนแรกเขาดูเสื้อกับการแสดงออกของเด็กข้างถนนที่เบเกอรี่ในหน้าต่าง จากนั้นเขาหันไปและชุดขากรรไกรของเขาเฉียบขาด . แล้วเขาก็มองไปที่เสื้อ มีกิเลสมากขึ้นในใบหน้าของเขา แล้วเขาก็หันกลับไป แต่ไม่ละเอียดมากในครั้งนี้ กลับมาที่หัวของเขา swiveled ความปรารถนาแว็กซ์ , ความละเอียด , ข้างแรม ในที่สุดเขาก็ไม่หันเลยเขายืนจ้องด้วยความโกรธและตัณหาที่เสื้อ
" มันไม่เหมือนที่ผมรักพอลลี่ " เขาบอกว่าหนา . " หรือจะมั่นคงหรืออะไรทำนองนั้น "
" ใช่ " ผมบ่น
" อะไรคือ พอลลี่กับฉัน หรือฉัน พอลลี่ ? "
" ไม่ใช่เรื่อง " I .
" มันก็แค่เตะสบาย ๆเพียงไม่กี่หัวเราะเท่านั้นเอง "
" ลองใส่เสื้อ " I .
เขาปฏิบัติตามเสื้อพัวสูงผ่านหูของเขาและโยนทั้งหมดวิธีลงเสื้อรองเท้าของเขา เขาดูเหมือนเนินตายเป็น . " พอดีเลย " เขาพูดอย่างมีความสุข
ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้ของฉัน " มันคืออะไร ? " ฉันถามว่า ขยายมือของฉัน
เค้ากลืนกิน " ตกลง " เขาพูดและจับมือของฉัน
ฉันมีเดทครั้งแรกของฉันกับพอลลี่ตอนเย็น ดังต่อไปนี้ นี้เป็นในลักษณะของการสำรวจ ;ฉันต้องการหาเพียงเท่าใด งานที่ผมต้องทำ เพื่อจิตใจลูกจะได้ถึงมาตรฐานที่ผมต้องการ ฉันเอาเธอก่อนค่ำ " นั่นคืออาหารน่าอร่อย " เธอกล่าวขณะที่เราออกจากร้าน ผมพาเธอไปดูหนัง " นั่น เป็นเยี่ยม ภาพยนตร์ , " เธอกล่าวว่าเมื่อเราออกจากโรงละคร แล้วผมก็พาเธอกลับบ้าน " อือ ฉันมี sensaysh เวลา , " เธอกล่าวว่าเธอให้ฉันฝันดี
ผมกลับไปที่ห้องของผม ด้วยหัวใจที่เจ็บปวด ผมได้มีโอกาสประเมินขนาดของงานของฉัน ผู้หญิงคนนี้คือการขาดข้อมูลที่น่ากลัวมาก หรือจะเพียงพอที่จะจัดหาเพียงเธอกับข้อมูล อย่างแรกเธอต้องถูกสอนให้คิด นี้เป็นโครงการของ loomed ขนาดเล็ก ตอนแรกฉันก็อยากให้เธอกลับไป เพทตี้แต่ตอนนี้ฉันมีความคิดเกี่ยวกับเสน่ห์ทางกายของเธอมากมายและเกี่ยวกับวิธีที่เธอเข้ามาในห้อง และวิธีที่เธอจัดการมีดและส้อม และฉันตัดสินใจที่จะทำให้ความพยายาม
ฉันไปเกี่ยวกับมัน ในทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างเป็นระบบ ฉันให้หลักสูตรในตรรกะ มันเกิดขึ้นว่า ผมเป็นนักเรียนกฎหมาย คือการใช้หลักสูตรในตรรกะเอง ผมมีข้อเท็จจริงทั้งหมดที่ปลายนิ้วของฉัน " โพลล์ "" ผมพูดกับเธอตอนที่ฉันไปรับเธอในวันต่อไปของเรา " คืนนี้เราจะไปที่โคกและพูด "
" โอ้ terrif " เธอตอบ สิ่งหนึ่งที่ผมจะบอกนี้สาว : คุณต้องไปไกลเพื่อหาคนดี
เราไปโคก วิทยาเขตสถานที่นัดพบสถานที่และเรานั่งลงที่ใต้ต้นโอ๊กเก่า เธอมองฉันหวัง . " สิ่งที่เรากำลังพูดถึง ? " เธอถาม
" ตรรกะ"
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงตัดสินใจว่าเธอจะชอบมัน " magnif , " เธอกล่าวว่า ตรรกะ
" " ผมพูด เสียงกระแอมของฉัน " เป็นศาสตร์แห่งการคิด ก่อนที่เราจะคิดถูกต้อง เราต้องเรียนรู้ที่จะรู้จัก fallacies ทั่วไปของตรรกะ เหล่านี้ เราจะใช้เวลาคืนนี้ "
" ว้าวดาว ! " เธอร้องไห้ ตบมือ delightedly
ผม winced แต่ไปอย่างกล้าหาญใน" ครั้งแรกที่เราตรวจสอบเข้าใจผิดเรียก dicto simpliciter "
" โดยทั้งหมดหมายความว่า " เธอกระตุ้นใยขนตาเธอกระหาย .
" dicto simpliciter หมายความว่าอาร์กิวเมนต์ตามคุณสมบัติทั่วไป . ตัวอย่างเช่นการออกกำลังกายเป็นสิ่งที่ดี ดังนั้น ทุกคนควรออกกำลังกาย "
" ฉันตกลง " พอลลี่อย่างจริงจัง " ฉันหมายถึงการออกกำลังกายที่ยอดเยี่ยม ฉันหมายถึงมันสร้างร่างกายและทุกอย่าง . . . "
" พอลลี่" ผมพูดเบา ๆ " นี่มันหลอกลวงทั้งเพ การออกกำลังกายเป็นสิ่งที่ดี เป็นวิชาที่ . ตัวอย่างเช่นถ้าคุณมีโรคหัวใจ การออกกำลังกาย คือ ไม่ดี ไม่ดี หลายคนถูกสั่งโดยแพทย์ของพวกเขาที่จะไม่ออกกำลังกาย คุณจะต้องมีคุณสมบัติที่เจนเนอราลี่
การแปล กรุณารอสักครู่..
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.
- Citrus bergamia is a small tree that blo
- i look
- hearing from you soon
- ในแต่ละเว็บไซด์
- แบบประเมินการทำแบบฝึกหัด
- crossing their living on the bridge
- ฉันไม่ได้คิดอย่างงั้นนะ
- Fried rice with shrimpsShrimp Fried Rice
- ใครที่อาศัยหรือเที่ยวภายในประเทศไทย
- ราคาถูก
- เมื่อวานนี้ฉันโดนทำโทษเนื่องจากขาดเรียน
- ฉันพูดภาษาอังกฤษไม่เป็น
- At least they won't get in another accid
- Disadvantage
- หลังจากเหตุท่อส่งน้ำมันรั่วที่จ.ระยอง เม
- Risk and Protective Factors for DrugUse
- And he graduated later than friends.
- โดยที่ตัวเบอร์เกอร์สามารถสัมผัสได้ถึงรสช
- 3.4. Ear length
- เขาใหญ่
- Peter: (6)__________ all this talk about
- Mangrove reforestation and afforestation
- สะสวยเกินวัย
- ไม่มีไม่เคยมี
