สังคมไทยในปัจจุบันได้มีการพัฒนาไปอย่างรวดเร็วในทุก ๆ ด้าน อย่างไรก็ตามหากพิจารณาในเชิงของความยั่งยืน เรา
ยังขาดภาวะสมดุล อันเนื่องมาจากสภาพแวดล้อมภายในสังคม และการคล้อยตามกระแสโลกาภิวัตน์
การจัดระเบียบโลกทั้งในระดับภูมิภาคและในระดับนานาชาติที่มาพร้อมกับโลกาภิวัตน์ ได้สร้างการ
แข่งขันในปัจจัยด้านต่างๆ ที่มีความจำเป็นในการเสริมสร้างฐานความรู้ที่จะพัฒนาประเทศให้มีความ
เข้มแข็ง สามารถที่จะปรับตัว และรู้เท่าทันไม่ให้ตกอยู่ในฐานะผู้เสียเปรียบในสังคมโลก
การพัฒนา
สังคมไทยในกระแสโลกบริโภคนิยม ในสภาพที่ทรัพยากรธรรมชาติที่เป็นปัจจัยในการผลิตที่สำคัญของ
ประเทศ และสิ่งแวดล้อมที่เสื่อมโทรมลง สังคมตกอยู่ในกระแสของการบริโภคนิยมที่รุนแรง คุณภาพ
การศึกษาของประชาชนในประเทศที่มีค่าเฉลี่ยของการศึกษาที่ต่ำลง และมีมาตรฐานค่อนข้างต่ำเมื่อ
เทียบกับประเทศอีกหลายประเทศในระดับที่ใกล้เคียงกัน รวมถึงการศึกษาที่ขาดเอกภาพด้านนโยบาย
สถานศึกษาขาดอิสระและความคล่องตัวในการบริหารจัดการ ที่สวนทางกับการพัฒนาทางการศึกษา
ในอนาคตที่มุ่งเน้นสังคมฐานความรู้ ที่การเรียนรู้ ความรู้ และนวัตกรรมเป็นปัจจัยที่สำคัญในการ
พัฒนา จึงมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องส่งเสริมและสร้างสภาพการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง เพื่อการ
กระจายการศึกษาอย่างทั่วถึงในสังคม การพัฒนาคุณภาพ ประสิทธิภาพ และขีดความสามารถทาง
การศึกษา
มหาวิทยาลัยจึงมีวัตถุประสงค์
หลักเพื่อผลิตบัณฑิตที่มีความพร้อม ให้สอดคล้องกับความต้องการของตลาดแรงงานทั้งใน
ระดับประเทศและภูมิภาคอาเซียน และผลิตบัณฑิตที่มีความรู้ทักษะ คุณธรรมและจริยธรรม คิดเป็น
ทำเป็นและแก้ไขปัญหาเป็น สามารถที่จะปรับตัวเข้ากับสังคมได้อย่างมีคุณค่า เมื่อเรียนจบการศึกษา
จากมหาวิทยาลัย