Sherlock Holmes was busy with other

Sherlock Holmes was busy with other cases for the next three weeks. There were no new murders in Whitechapel, but people were frightened and angry with the police, who were no nearer to finding the killer than before.
My own life was happy enough. I visited my dear Mary Morstan, and kept this visit a secret from Holmes - something which made me feel unusually clever!
One day Holmes and I had just finished breakfast together.
He was standing by the window, when suddenly he gave a cry. 'What is it, Holmes?' I asked. 'What's the matter?'
He turned towards me. His face was white and the look in his eyes was terrible.
'May I have an hour of your time, Watson?' he asked in a low voice.
'Of course, but .. .'
'Then get your hat and coat.'
He ran out of the house. I followed him quickly and the next two hours passed in a wild chase all over London. We jumped into a cab, out of it again and onto a train, ran down narrow streets and in and out of a big hotel. Finally we came to rest in the peace of a London park.
'You are a true friend, Watson,' Holmes said at last. 'You came with me without a question. Did you realize that someone was following us?'
'I thought so. But who?' 'Can you not guess?' 'No.' 'He calls himself Jack the Ripper.'
'Holmes!' For a moment I found it difficult to speak. Then I asked, 'Did you see him through the window? Where was he?'
'In the empty house opposite ours. He was watching our rooms, Watson. He knows that I am looking for him. We must be very careful. He is one of the most dangerous criminals in Europe.'
'But who is he?' I cried.
'Have you ever heard of Professor Moriarty?' 'Never.'
'That is the strangest and most terrible thing about him.' Holmes laughed angrily. 'He is everywhere, but nobody knows him. Like his crimes, he is fantastic.'
I listened in silence as Holmes told me about Moriarty.
'He is an extraordinarily intelligent man. At the age of twenty-one he was a professor of mathematics. For

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เชอร์ล็อกโฮลมส์ไม่ว่างกับกรณีอื่น ๆ สามสัปดาห์ถัดไป มีฆาตกรรมไม่ใหม่ในเจ็ต แต่คนกลัว และโกรธกับตำรวจ คนไม่เอื้อมเพื่อค้นหานักฆ่ามากกว่าก่อนชีวิตของตัวเองมีความสุขพอ ผมเยี่ยมชมของฉัน Mary Morstan เรียน และเก็บความลับเยี่ยมจากโฮล์มส์ - สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกผิดปกติฉลาดวันหนึ่งโฮล์มส์และมีเพียงเสร็จอาหารเช้าร่วมกันเขากำลังยืนอยู่หน้าต่าง เมื่อจู่ ๆ เขาให้ร้องไห้ ' นี้คืออะไร โฮล์มส์?' ถาม 'เป็นอะไร'เขาเปิดใช้ต่อผม หน้าขาว และดูในดวงตาของเขาน่ากลัว'ฉันอาจมีชั่วโมงของเวลาของคุณ Watson ' เขาถามเสียงต่ำ' แน่นอน แต่... .''รับหมวกและเสื้อโค้ตแล้ว'วิ่งออกจากบ้าน ฉันตามเขาผ่านอย่างรวดเร็ว และต่อไปสองชั่วโมงในการไล่ล่าป่าทั่วลอนดอน เราไปในห้องโดยสาร จากมันอีกครั้ง และบนรถไฟ วิ่ง ลงถนน และออก จากโรงแรม สุดท้าย เรามาพักผ่อนในความสงบของพาร์คลอนดอนโฮลมส์ 'คุณจะเป็นเพื่อนแท้ วัตสัน กล่าวว่า ในที่สุด ' คุณมากับฉันโดยไม่คำถามนี้ คุณไม่รู้ว่า มีคนตามเราบ้าง '' ผมคิดว่า นั้น แต่ใคร?' 'คุณสามารถไม่เดา' 'เลข' 'เขาเรียกตัวเองแจ็ค Ripper ที่''โฮลมส์' ช่วง พบมันยากที่จะพูด แล้วผมถาม, ' คุณไม่ดูเขาผ่านหน้าต่าง ที่ถูกเขา?'' ในบ้านว่างตรงข้ามกับเรา เขาได้ดูห้อง วัตสัน เขารู้ว่า ฉันมองหาเขา เราต้องระมัดระวังมาก เขาเป็นหนึ่งในอาชญากรที่อันตรายที่สุดในยุโรป.''แต่เขาเป็นใคร' ฉันร้องไห้'คุณเคยเคยได้ยินในมุมไบศาสตราจารย์' 'ไม่''นั่นคือสิ่งที่แปลกประหลาด และน่ากลัวที่สุดเกี่ยวกับเขา' โฮลมส์หัวเราะด้วยความโกรธ ' เขาอยู่ทุกที่ แต่ไม่มีใครรู้ว่าเขา เช่นก่ออาชญากรรมของเขา เขาจะยอดเยี่ยม 'ผมฟังในความเงียบโฮล์มส์บอกฉันเกี่ยวกับในมุมไบ' เขาเป็นคนอัจฉริยะมาก ๆ ที่ตัวเขาถูกอาจารย์ของคณิตศาสตร์ สำหรับ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

Sherlock Holmes กำลังยุ่งกับกรณีอื่น ๆ เป็นเวลาสามสัปดาห์ข้างหน้า ไม่มีการฆาตกรรมใหม่ใน Whitechapel แต่คนกลัวและโกรธกับตำรวจที่ไม่ใกล้ชิดกับการหาฆาตกรกว่าก่อน.
ชีวิตของฉันเองก็มีความสุขมากพอ ผมเข้าเยี่ยมชมที่รักของฉันแมรี่ Morstan และเก็บไว้นี้เยี่ยมชมความลับจากโฮล์มส์ - สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกฉลาดผิดปกติ!
วันหนึ่งโฮล์มส์และฉันเพิ่งเสร็จสิ้นการรับประทานอาหารเช้าร่วมกัน.
เขากำลังยืนอยู่ริมหน้าต่างเมื่อจู่ ๆ เขาให้ร้องไห้ 'มันคืออะไรโฮล์มส์' ฉันถาม. 'มีอะไรเรื่องนี้? "
เขาหันมาทางผม ใบหน้าของเขาเป็นสีขาวและมองในสายตาของเขาน่ากลัว.
"ผมอาจจะมีชั่วโมงของเวลาของคุณวัตสัน? เขาถามเสียงต่ำ.
'แน่นอน แต่ .. .'
'จากนั้นได้รับหมวกและเสื้อโค้ทของคุณ.'
เขาวิ่งออกจากบ้าน ผมทำตามเขาได้อย่างรวดเร็วและถัดไปสองชั่วโมงผ่านในการไล่ล่าในป่าทั่วลอนดอน เรากระโดดลงไปในรถแท็กซี่ออกมาจากมันอีกครั้งและลงบนรถไฟวิ่งลงถนนแคบและในและนอกของโรงแรมขนาดใหญ่ สุดท้ายเรามาพักผ่อนในความสงบของสวนสาธารณะกรุงลอนดอน.
'คุณเป็นเพื่อนแท้ของวัตสัน' โฮล์มส์กล่าวว่าที่ผ่านมา 'คุณมาพร้อมกับฉันโดยไม่มีคำถาม คุณรู้ว่ามีคนมาต่อไปนี้เรา? '
' ผมคิดว่าดังนั้น แต่ใคร?' 'คุณไม่สามารถคาดเดา? ครั้ง ' 'เขาเรียกตัวเองว่าแจ็คเดอะริปเปอร์.'
'โฮล์มส์' สำหรับช่วงเวลาที่ผมพบว่ามันยากที่จะพูด แล้วผมก็ถามว่า 'คุณเห็นเขาผ่านหน้าต่าง? ซึ่งเป็นที่ที่เขา? '
' ในบ้านที่ว่างเปล่าตรงข้ามเรา เขาถูกเฝ้าดูห้องพักของเราวัตสัน เขารู้ดีว่าฉันกำลังมองหาเขา เราจะต้องระมัดระวังมาก เขาเป็นหนึ่งในอาชญากรที่อันตรายที่สุดในยุโรป. '
' แต่เขาเป็นใคร? ฉันร้องไห้.
'คุณเคยได้ยินของศาสตราจารย์อริอาร์ตี้' 'ไม่.'
'นั่นคือสิ่งที่แปลกประหลาดและน่ากลัวมากที่สุดเกี่ยวกับเขา. โฮล์มส์หัวเราะด้วยความโกรธ 'เขาเป็นทุกที่ แต่ไม่มีใครรู้ว่าเขา เช่นเดียวกับการก่ออาชญากรรมของเขาเขาเป็นที่ยอดเยี่ยม.
ผมฟังในความเงียบเป็นโฮล์มส์บอกฉันเกี่ยวกับโมริอาร์.
'เขาเป็นคนฉลาดเป็นพิเศษ ตอนอายุยี่สิบเอ็ดเขาเป็นอาจารย์ของคณิตศาสตร์ สำหรับ