The forecasting of failure gained g

The forecasting of failure gained greater momentum from around the end of the nineteenth century and the beginning of the twentieth century, once credit reports were increasingly standardised and financial reports more widely available. The subsequent development of ratio analysis and risk indexes consolidated this calculative infrastructure, such that by the 1940s much of our contemporary apparatus for forecasting failure was in place. Since then, the forecasting of failure has become a massive industry for both academics and practitioners alike, albeit without reliable means yet for extrapolating from populations to individual entities.
Our coverage of each step in the formation of this calculative infrastructure has, of necessity, been brief. But we felt it important to focus on the entire chain of calculations that is at issue here, rather than focusing only on one particular metric or instrument. For it is only by linking primary financial records to more or less standardised published financial reports that a series of second and third order calculations can be established. And, once relatively standardised financial reports exist, ratios can be calculated of them, which can themselves be multiplied. In turn, (risk) indexes can be computed out of such ratios and financial reports, so that narrating and rating can be firmly disassociated. This made it possible for commentators and analysts to focus wholly or primarily on the single figure, which is so often the end point of such chains of calculation (Miller, 1994b). Our ‘modern’ calculative infrastructure for the economising of failure dates from the moment that this chain of calculations was established and stabilised.
A final point is worth emphasising. This is the reciprocity between entity formation and the calculative infrastructure which surrounds modern economic forms, whether in the private sector or increasingly the not-for-profit sector (Kurunmäki, 1999). In place of ‘reactivity’33, we have examined here a process of co-creation, through which a financial and legal entity has been formed in tandem with the calculative infrastructure through which it is assessed and regulated. In so far as the different components of this entire edifice fit each other, it is because they have been made to fit. Put differently, the making of markets requires the formation of the entities that populate them, together with allowance for their exit from the market game. It has taken roughly a century and a half to fashion such reciprocity, and we are still a long way from coming to terms with the implications of what has been created.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การคาดการณ์ของความล้มเหลวได้รับโมเมนตัมมากขึ้นจากช่วงปลายศตวรรษและจุดเริ่มต้นของศตวรรษที่ยี่สิบ เมื่อรายงานสินเชื่อมีรายงานแบบ ทางการเงินมากขึ้นแพร่หลาย การพัฒนาต่อ ๆ ไปอัตราเสี่ยงและการวิเคราะห์ดัชนีรวมโครงสร้างพื้นฐานนี้ calculative โดยทศวรรษ 1940 โดย มากเครื่องของเราทันสมัยสำหรับการคาดการณ์ความล้มเหลวได้ในที่ หลังจากนั้น การคาดการณ์ของความล้มเหลวได้กลายเป็น อุตสาหกรรมขนาดใหญ่สำหรับนักวิชาการและผู้ที่เหมือนกัน แม้ว่าไม่ มีหมายความว่าเชื่อถือได้สำหรับ extrapolating จากประชากรแต่ละเอนทิตีความครอบคลุมของเราของแต่ละขั้นตอนในการก่อตัวของโครงสร้างพื้นฐานนี้ calculative จำเป็น ได้โดยสังเขป แต่เรารู้สึกว่าต้องเน้นห่วงโซ่ทั้งหมดของการคำนวณที่นี่ ปัญหาแทนที่จะเน้นเฉพาะการวัดหรือเครื่องมือหนึ่ง มันเป็นเฉพาะ โดยการเชื่อมโยงระเบียนหลักเงินน้อยแบบเผยแพร่รายงานทางการเงินที่สามารถสร้างชุดของการคำนวณลำดับที่สอง และสาม และ เมื่อมีรายงานค่อนข้างแบบทางการเงิน อัตราส่วนสามารถคำนวณของพวกเขา ซึ่งสามารถเองสามารถคูณ ใช้, (ความเสี่ยง) ดัชนีสามารถคำนวณอัตราส่วนดังกล่าวและรายงานทางการเงิน เพื่อให้ narrating และคะแนนสามารถมีความมั่น นี้ทำ การแสดงและนักวิเคราะห์ให้ความสำคัญทั้งหมด หรือส่วนใหญ่ รูปเดียว ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดของห่วงโซ่ดังกล่าวคำนวณ (มิลเลอร์ 1994b) บ่อย วันของเรา 'ทันสมัย' calculative โครงสร้างพื้นฐาน economising ล้มเหลวจากขณะที่ห่วงโซ่นี้คำนวณได้ก่อตั้งขึ้น และเสถียรภาพจุดสุดท้ายเที่ยวเน้น นี้เป็น reciprocity ระหว่างเอนทิตีกำเนิดและโครงสร้างพื้นฐาน calculative ที่ล้อมรอบรูปแบบเศรษฐกิจที่ทันสมัย ไม่ว่าในภาคเอกชนมากขึ้นภาคไม่สำหรับกำไร (Kurunmäki, 1999) Place ของ ' เชิงนิเวศน์ ' 33 เราได้ตรวจสอบที่นี่ร่วมกันสร้างสรรค์ ซึ่งเอนทิตีการเงิน และกฎหมายมีการเกิดขึ้นคือโครงสร้างพื้นฐาน calculative ซึ่งเป็นประเมิน และควบคุมกระบวนการ ในตราบส่วนประกอบต่าง ๆ ของ edifice ทั้งนี้พอดีกัน เป็น เพราะพวกเขาได้ทำให้พอดีกับ ใส่แตก การทำตลาดต้องการก่อตัวของเอนทิตีที่ใส่พวกเขา พร้อมกับเบี้ยเลี้ยงสำหรับการออกจากเกมตลาด จึงได้ดำเนินการประมาณเป็นศตวรรษครึ่งกับแฟชั่นเช่น reciprocity และเรายังเป็นแบบจากมาสู่ผลกระทบของสิ่งถูกสร้าง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การพยากรณ์ความล้มเหลวได้รับโมเมนตัมมากขึ้นจากประมาณปลายศตวรรษที่สิบเก้าและต้นศตวรรษที่ยี่สิบ เมื่อรายงานสินเชื่อมีมากขึ้นและมาตรฐานรายงานทางการเงินที่ใช้ได้อย่างกว้างขวางมากขึ้น ที่พัฒนาต่อมาจากการวิเคราะห์ดัชนีความเสี่ยงและอัตราส่วนรวมโครงสร้างพื้นฐานที่คำนวณได้นี้เช่นว่าโดยปี 1940 มากอุปกรณ์ร่วมสมัยสำหรับการพยากรณ์ความล้มเหลวในสถานที่ ตั้งแต่นั้นมา การพยากรณ์ความล้มเหลวได้กลายเป็นอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ ทั้งนักวิชาการ และผู้ปฏิบัติงานเหมือนกัน แต่ไม่มีวิธีการที่น่าเชื่อถือ แต่สำหรับการประมาณจากประชากรไปยังหน่วยงานบุคคล
ขอบเขตของเราของแต่ละขั้นตอนในการสร้างโครงสร้างพื้นฐานที่คำนวณได้นี้มีความจําเป็นมาสั้นๆ แต่เรารู้สึกว่ามันสำคัญมากที่จะมุ่งเน้นทั้งโซ่ของการคำนวณที่เป็นปัญหานี้ แทนที่จะเน้นเพียงหนึ่งโดยเฉพาะเมตริกหรือวัด มันเป็นเพียงโดยการเชื่อมโยงบันทึกทางการเงินหลัก มากกว่าหรือน้อยกว่ามาตรฐานที่เผยแพร่รายงานทางการเงินที่ชุดของการคำนวณที่สองและสาม เพื่อสามารถจะจัดตั้งขึ้น และเมื่อค่อนข้างมาตรฐานรายงานทางการเงินมี อัตราส่วนที่คำนวณได้ของพวกเขา ซึ่งตัวเองเป็นทวีคูณ ในการเปิด , ( เสี่ยง ) ดัชนีสามารถคำนวณจากอัตราส่วนดังกล่าวและรายงานทางการเงิน ดังนั้นจากการประเมินและสามารถมั่น disassociated . นี้ทำให้มันเป็นไปได้สำหรับการแสดงความเห็นและนักวิเคราะห์จะมุ่งทั้งหมด หรือหลักในรูปเดียวซึ่งบ่อยครั้งที่จุดสิ้นสุดของเช่นโซ่การคำนวณ ( มิลเลอร์ 1994b ) โครงสร้างพื้นฐานของผลประโยชน์ของเรา ' ทันสมัย ' สำหรับ economising ของความล้มเหลวจากวันที่เวลาที่โซ่นี้คำนวณได้ก่อตั้งขึ้นและมีความเสถียร .
จุดสุดท้ายมีมูลค่าโดย . นี่คือการแลกเปลี่ยนระหว่างหน่วยงานและนักวางแผนโครงสร้างพื้นฐานซึ่งล้อมรอบรูปแบบเศรษฐกิจสมัยใหม่ไม่ว่าในภาคเอกชนหรือเพิ่มมากขึ้นในภาคที่ไม่หวังผลกำไร ( kurunm และกิ , 1999 ) ในสถานที่ของการ '33 เราได้ตรวจสอบมา กระบวนการของการสร้าง จำกัด ซึ่งเป็นนิติบุคคลทางการเงินและทางกฎหมายได้เกิดขึ้นควบคู่กับผลประโยชน์ที่เป็นโครงสร้างพื้นฐานที่ได้รับการประเมินและควบคุม ในเพื่อให้ห่างไกลเป็นองค์ประกอบที่แตกต่างกันของวิหารนี้ เหมาะสมกับแต่ละอื่น ๆมันเป็นเพราะพวกเขาได้รับการทำเพื่อให้พอดีกับ ใส่แตกต่างกัน การทำตลาดต้องมีการจัดตั้งหน่วยงานที่อาศัยด้วยค่าเผื่อของพวกเขาออกจากเกมตลาด มันมีมาประมาณครึ่งศตวรรษและแฟชั่นดังกล่าวร่วมกัน และเราจะยังคงเป็นทางยาวจากมาถึงข้อตกลงกับความหมายของสิ่งที่ถูกสร้างขึ้น