Her originally clear, sharp gaze ha

Her originally clear, sharp gaze had momentarily clouded over. That was something unique to those who had been caught helplessly by ill fate, as if immersed in gloom.
Can’t be, right…?
Suimei shook his head fiercely to clear his thoughts. There wasn’t any point in losing himself in those kinds of thoughts here. No matter who, everyone had aspects to them that’d make you worry. That’s all it was.
Truth be told, in the eyes of others, he probably looked like that himself. Anyway, worrying about her like this was fruitless. After their farewell earlier, it was quite possible that they’d never meet again in this life. It had been sheer happenstance that they’d even met this once, after all.
…Suimei gazed out his window. It was currently that period of time when evening was indistinguishable from night. Speaking of which, “nightfall” – just who had come up with that word? The fading light of the setting sun cast a long shadow over the surroundings, throwing them into obscurity, filling him with an indescribable feeling.
“Haaah…”
Suimei yawned under the effects of the lethargy which had suddenly crept up on him.
What was going on? It wasn’t yet the time when he normally slept, and yet the Sandman had clearly begun to exert its influence over his body. He hadn’t done anything particularly tiring, and yet found himself unable to fend off this wave of sleepiness.
Why?
Oh… That’s why. Shit… This is…
—He’d thought of the reason. He knew this feeling. He knew why this overpowering sleepiness had crept upon him now that he was all alone.
Indeed. This was a phenomenon that would inevitably occur once he’d separated from “that type of person.”
So that’s why… of course…
This was a play of scenes from the future, something he was forced to watch due to Ludwig’s curse. It announced the crises that awaited him, only for memories of what he’d seen to vanish once he awoke. These visions would last only for the immediate moment, a clairvoyance without the least value.
So this thing happens even here, huh? Even somewhere like this, this would still happen? Even in a world like this, straight out of the pages of a fantasy book, a world without the least connection to the world he called home.
He’d been fairly certain that it wouldn’t happen here. If he were to successfully find a way home, this had been the one thing he hadn’t looked forward to returning to.
Not wanting to let go of his thoughts, as he thought things through, his body unconsciously tightened, and collapsed atop his bed. There was no way to fight the sleepiness that came upon him.
At some point during this process, the image of his mother, who he’d never before seen, appeared on the chair in his room. This woman, who he’d only ever heard about from his father, appeared now before his eyes under the effects of the curse.
♫ Ahhhh ♫

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สายตาของเธอชัดเจนเดิม คมได้ชั่วขณะพวกมากกว่า นั่นเป็นสิ่งที่ไม่ซ้ำให้กับผู้ที่เคยถูกกับดักซมชะตากรรมป่วย เป็นถ้าแช่อยู่ในความเศร้าโศกไม่ได้ ขวา...Suimei ส่ายหัวของเขาอย่างดุเดือดเพื่อล้างความคิดของเขา มีไม่ได้ก็สูญเสียตัวเองในชนิดของความคิดที่นี่ ไม่ว่าที่ ทุกคนมีแง่มุมเหล่านั้นที่จะทำให้คุณต้องกังวล นั่นคือทั้งหมดที่มันเป็นความจริงจะบอก ในสายตาของผู้อื่น เขาอาจจะดูว่าตัวเอง อย่างไรก็ตาม กังวลเหมือนเธอนี้เป็น fruitless หลังจากอำลาของพวกเขาก่อนหน้านี้ มันเป็นไปได้มากว่า พวกเขาจะไม่เคยพบกันอีกในชีวิตนี้ เคยเชียร์นู่นว่า พวกเขาได้แม้พบนี้ครั้ง หลังจากทั้งหมด… Suimei จ้องออกหน้าต่างของเขา ขณะนี้ระยะเวลาเมื่อตอนเย็นเป็นคล้ายคืนได้ พูดว่า "รัตติกาล" – เพียงที่ขึ้นมาคำว่า ขณะที่แสงของดวงอาทิตย์ทอดเงายาวบนสภาพแวดล้อม โยนเข้าไปในความสับสน เติมเขา ด้วยความรู้สึกที่ถ่ายทอด"Haaah..."Suimei อ้าปากกว้างภายใต้ผลกระทบของความง่วงที่จู่ ๆ ก็คืบคลานขึ้นเขาสิ่งที่เกิดขึ้น มันไม่ได้เวลาปกตินอน และได้ เดอะแซนด์แมนมีชัดเจนเริ่มออกแรงอิทธิพลเหนือร่างกายของเขา เขาไม่ได้ทำอะไรเหนื่อยโดยเฉพาะอย่างยิ่ง และยัง พบว่าตัวเองไม่สามารถปัดเป่าปิดคลื่นนี้ง่วงนอนทำไมโอ้... ที่ว่าทำไม อึ... นี่คือ...ซึ่งเขามีความคิดของเหตุผล เขารู้ว่าความรู้สึกนี้ เขารู้ทำไมง่วงนอนนี้เอาชนะได้คืบคลานเขาตอนที่เขาเป็นคนเดียวแน่นอน นี่คือปรากฏการณ์ที่ย่อมจะเกิดขึ้นเมื่อเขาได้แยกออกจาก "ที่ชนิดของบุคคล"เพื่อ ที่ว่าทำไม...ของหลักสูตร...นี่คือการเล่นฉากจากอนาคต สิ่งที่ถูกบังคับให้ดูเนื่องจากคำสาปของลุดวิก มันประกาศวิกฤตที่รอคอยเขา สำหรับความทรงจำของสิ่งที่เขาได้เห็นกลีบเมื่อเขาตื่นขึ้นมาเท่านั้น วิสัยทัศน์เหล่านี้จะสุดท้ายสำหรับช่วงเวลาทันที ตาทิพย์ โดยไม่มีค่าอย่างน้อยเท่านั้นดังนั้น สิ่งนี้เกิดขึ้นได้ที่นี่ ฮะ แม้บางแห่งเช่นนี้ นี้จะยังคงเกิดขึ้น แม้ในโลกนี้ ตรงจากหน้าของหนังสือแฟนตาซี โลกที่ปราศจากการเชื่อมต่ออย่างน้อยโลกเขาเรียกว่าบ้านเขาได้ค่อนข้างแน่นอนว่า มันจะไม่เกิดขึ้นที่นี่ ถ้าเขาหาทางบ้านเรียบร้อยแล้ว นี้ได้รับสิ่งหนึ่งที่เขาไม่ได้มองไปข้างหน้าจะกลับไปไม่อยากปล่อยให้ไปของความคิดของเขา ตามที่เขาคิดว่า สิ่งที่ผ่าน ร่างกายของเขาโดยไม่รู้ตัวทำให้รัดกุม และยุบบนเตียงของเขา การต่อสู้กับแบคทีเรียที่มากับเขาได้ก่อนเห็น ของบางจุดในระหว่างกระบวนการนี้ ภาพพ่อ เขาจะไม่ปรากฏบนเก้าอี้ในห้องของเขา ผู้หญิงคนนี้ ที่เขาเท่านั้นที่เคยได้ยินเกี่ยวกับจากพ่อ ปรากฏในขณะนี้ก่อนที่ตาของเขาภายใต้ผลของคำสาป♫ Ahhhh ♫

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เธอเดิมชัดเจนสายตาที่คมชัดได้มากกว่าฟุ้งชั่วขณะ นั่นคือสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ให้กับผู้ที่ถูกจับได้ว่าทำอะไรไม่ถูกโดยชะตากรรมที่ไม่ดีเช่นถ้าแช่อยู่ในความเศร้าโศก.
ไม่สามารถเป็นขวา ... ?
Suimei ส่ายหัวอย่างรุนแรงเพื่อล้างความคิดของเขา ไม่ได้มีจุดใด ๆ ในการสูญเสียตัวเองในชนิดของความคิดที่นี่ เรื่องที่ทุกคนมีแง่มุมให้กับพวกเขาที่จะทำให้คุณต้องกังวล นั่นคือทั้งหมดที่มันเป็น.
จริงจะบอกว่าในสายตาของคนอื่นเขาอาจดูเหมือนว่าตัวเอง อย่างไรก็ตามความกังวลเกี่ยวกับเธอเช่นนี้ก็ไร้ผล หลังจากอำลาของพวกเขาก่อนหน้านี้ก็ค่อนข้างเป็นไปได้ว่าพวกเขาไม่เคยพบกันอีกครั้งในชีวิตนี้ มันเป็นเรื่องบังเอิญที่แท้จริงที่พวกเขาต้องการพบแม้กระทั่งครั้งนี้หลังจากทั้งหมด.
... Suimei จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างของเขา มันเป็นปัจจุบันระยะเวลาว่าเมื่อตอนเย็นก็แยกไม่ออกจากคืน การพูดที่ "ค่ำ" - เพียงแค่ที่เคยเกิดขึ้นกับคำว่า? แสงสีซีดจางของดวงอาทิตย์ตั้งค่าโยนเงายาวกว่าสภาพแวดล้อมขว้างปาพวกเขาเข้าไปในความสับสนกรอกเขาด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้.
"Haaah ... "
Suimei หาวภายใต้ผลกระทบของความง่วงที่ซึ่งได้พุ่งจู่ ๆ ก็ขึ้นไปบนเขา.
เกิดอะไรขึ้น บน? มันยังไม่ถึงเวลาที่เมื่อเขานอนหลับได้ตามปกติและยังแซนด์แมนได้เริ่มอย่างชัดเจนส่งอิทธิพลต่อไปทั่วร่างกายของเขา เขาไม่ได้ทำอะไรที่น่าเบื่อหน่ายโดยเฉพาะอย่างยิ่งและยังพบว่าตัวเองไม่สามารถที่จะปัดเป่าปิดคลื่นของการง่วงนอน. นี้
ทำไม?
โอ้ ... นั่นเป็นเหตุผลที่ อึ ... นี่คือ... ความคิด -He'd ของเหตุผล
เขารู้ว่าความรู้สึกนี้ เขารู้ว่าทำไมนี้ง่วงนอนเอาชนะได้คืบคลานอยู่กับเขาในขณะนี้ว่าเขาเป็นคนเดียวทั้งหมด.
แท้จริง นี่เป็นปรากฏการณ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดขึ้นเมื่อเขาต้องการแยกออกจาก "ประเภทของบุคคลที่."
เพื่อที่ว่าทำไม ... แน่นอน ...
นี่คือการเล่นของฉากจากอนาคตเป็นสิ่งที่เขาถูกบังคับให้ดูเนื่องจากการสาปแช่งของลุดวิก ประกาศวิกฤตการณ์ที่รอคอยเขาเพียงสำหรับความทรงจำในสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นหายไปเมื่อเขาตื่นขึ้นมา วิสัยทัศน์เหล่านี้จะมีอายุเพียง แต่สำหรับช่วงเวลาที่ได้ทันทีโดยไม่ต้องมีญาณทิพย์ค่าน้อยได้.
ดังนั้นสิ่งนี้เกิดขึ้นถึงแม้ที่นี่ฮะ? แม้บางแห่งเช่นนี้นี้ยังจะเกิดขึ้น? แม้ในโลกเช่นนี้ตรงออกมาจากหน้าของหนังสือเล่มจินตนาการโลกที่ไม่มีการเชื่อมต่ออย่างน้อยสู่โลกที่เขาเรียกว่าบ้าน.
เขาต้องการได้รับค่อนข้างมั่นใจว่ามันจะไม่เกิดขึ้นที่นี่ ถ้าเขาจะประสบความสำเร็จในหาทางกลับบ้านนี้เคยเป็นสิ่งหนึ่งที่เขาไม่ได้มุ่งหวังที่จะกลับไป.
ไม่อยากจะปล่อยให้ไปของความคิดของเขาในขณะที่เขาคิดว่าสิ่งที่ผ่านร่างกายของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัวและทรุดตัวลงบนยอดเขา เตียง. ไม่มีทางที่จะต่อสู้กับความง่วงนอนที่มาอยู่กับเขาไม่ได้.
ในบางจุดในระหว่างกระบวนการนี้ภาพของแม่ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนปรากฏบนเก้าอี้ในห้องของเขา ผู้หญิงคนนี้ที่เขาต้องการเท่านั้นที่เคยได้ยินเกี่ยวกับจากพ่อของเขาปรากฏอยู่ในขณะนี้ก่อนที่ดวงตาของเขาภายใต้ผลกระทบของคำสาป.
♫♫ Ahhhh

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เธอเดิมคมชัดจ้องมองได้ชั่วขณะ ฟุ้งไป นั่นคือสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ของผู้ที่ถูกจับโดยชะตากรรมอย่างช่วยไม่ได้ เช่น ถ้าแช่อยู่ในความสลัวไม่ ใช่ . . . . . . . ?suimei ส่ายหัวอย่างดุเดือดเพื่อล้างความคิดของเขา มีไม่ใด ๆจุดในการสูญเสียตัวเองในความคิดเหล่านั้นที่นี่ ไม่ว่าจะเป็นใคร ทุกคนมีด้านนั้นจะเป็นห่วง ก็แค่นั้นเองบอกตามตรง ในสายตาคนอื่น เขาอาจจะดูเป็นแบบนี้เอง อย่างไรก็ตาม เป็นห่วงเธอแบบนี้ก็ไร้ประโยชน์ หลังจากอำลาก่อนหน้านี้ของพวกเขา มันค่อนข้างเป็นไปได้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วในชีวิตนี้ มันอิด happenstance ที่พวกเขาพบกันอีกครั้ง หลังจากทั้งหมด. . . . . . . suimei จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างของเขา มันอยู่ในช่วงเวลาเมื่อตอนเย็นก็ไม่ต่างอะไรจากคืน พูดถึง " มืด " ) ใครมีมาด้วยน่ะ จางแสงของพระอาทิตย์ทอดเงายาวเหนือสภาพแวดล้อม โยนเข้าไปในความสับสน เติมเต็มเขาด้วย ความรู้สึก สุดที่จะบรรยาย" haaah . . . . . . . "suimei หาวภายใต้ผลกระทบของความง่วง ซึ่งอยู่ดีๆ ก็พุ่งขึ้นบนเขาเกิดอะไรขึ้น ? มันยังไม่ได้เวลาปกติเขานอน แต่แซนด์แมนมีชัดเจนเริ่มออกแรงอิทธิพลเหนือร่างของเขา เขาไม่ได้ทำอะไรเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เหน็ดเหนื่อย และยังพบว่าตัวเองไม่สามารถที่จะปัดเป่าปิดคลื่นของการง่วงนอนทำไม ?โอ้ . . . . . . . นั่นคือเหตุผลว่าทำไม เวร . . . . . . . . . . . . . .- เขาจะคิดเหตุผล เขารู้ว่ามันรู้สึกยังไง เขารู้ว่าทำไมง่วงนอนมากเกินไปนี้ได้พุ่งมายังเขาตอนนี้เขาอยู่คนเดียวแน่นอน นี้เป็นปรากฏการณ์ที่ย่อมเกิดขึ้นเมื่อเขาแยกจาก " คนแบบนั้น "แล้วทำไม . . . . . . แน่นอน . . . . . . .นี้คือการเล่นของฉากจากอนาคต สิ่งที่เขาถูกบังคับให้ต้องดูจากลุดวิกเป็นคำสาป มันประกาศวิกฤตการณ์ที่รอคอยเขา แต่ความทรงจำที่เขาเห็นหายไปเมื่อเขาตื่นขึ้น . ภาพเหล่านี้จะคงอยู่เพียงชั่วขณะทันที มีตาทิพย์ โดยค่าที่น้อยที่สุดดังนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ ? แม้ในที่แบบนี้ มันก็เกิดขึ้น แม้ในโลกแบบนี้ ออกตรงหน้าของหนังสือแฟนตาซี โลกที่ไม่มีการเชื่อมต่ออย่างน้อยโลกที่เค้าเรียกว่าบ้านเขาค่อนข้างแน่ใจว่า มันจะไม่เกิดขึ้นที่นี่ ถ้าเขาจะได้หาทางกลับบ้าน นี่เป็นสิ่งหนึ่งที่เขาไม่ได้มองไปข้างหน้าเพื่อกลับไปไม่อยากจะปล่อยความคิดของเขา เขาคิดว่าสิ่งที่ผ่าน ร่างกายของเขาโดยไม่รู้ตัว รัดกุม และล้มลงบนเตียงของเขา ไม่มีทางที่จะสู้กับความง่วงมันมาอยู่บนเขาในบางจุดในระหว่างกระบวนการนี้ ภาพของแม่ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนปรากฏบนเก้าอี้ในห้องของเขา ผู้หญิงคนนี้ คนที่เขาเพิ่งจะเคยได้ยินจากพ่อของเขาปรากฏตัวขึ้นก่อนที่ดวงตาของเขาภายใต้ผลกระทบของคำสาป♫♫ .