Lindy Hop continued into the 1940s,

Lindy Hop continued into the 1940s, 1950s and 1960s and is featured in many movies of the era featuring Whitey's Lindy Hoppers with Frankie Manning, Dean Collins (whose style would lead to the creation of West Coast Swing), and Hal Takier and the Ray Rand Dancers. Traditional Lindy Hop in its purest form is found in many US locations and in Sweden. Swedish Lindy Hoppers preserve much of the old-style technique which was passed on to them by Frankie Manning, through various visits in the 1980s and 1990s. Template:Pfeiffer, L. (2000). Swing King: The Legend Frankie Manning. American Visions, 15(5), 16.
Lindy Charleston is essentially the 1930s and '40s Partnered Charleston woven in and out of Lindy Hop moves. Lindy Charleston involves a number of positions, including side-by-side, hand-to-hand, and tandem Charleston. In "jockey position", the closed position is opened out so that both partners may face forward, without breaking apart. In side-by-side Charleston, partners open the closed position entirely, so that their only points of connection are at their touching hips and arm contact, wherein the leader's right hand and arm touch the follower's back and the follower's left hand and arm touch the leader's shoulder and arm. Both partners then swing their free arms as they would in solo Charleston. In both jockey and side-by-side Charleston, the leader steps back onto his left foot, while the follower steps back onto her right. In tandem Charleston, one partner stands in front of the other (usually the follower, though the arrangement may vary), both face in the same direction to start, and both begin by stepping back onto the left foot. The partner behind holds the front partner's hands at the latter's hip height, and their joined arms swing backwards and forwards, as in the basic step.
Eastern Swing is an evolution of Fox Trot.
East Coast Swing is a simpler 6-count variation of Lindy Hop, that evolved with swing-band music of the 1940s and the work of the Arthur Murray dance studios in the 1940s.[10] It is also known as Six-count Swing, Triple-Step Swing, or Single-Time Swing. East Coast Swing has very simple structure and footwork along with basic moves and styling. It is popular for its simple nature and is often danced to slow, medium, or fast tempo jazz, blues, or rock and roll. Occasionally, Rockabilly, aka Rock-a-billy, is mistaken for East Coast Swing, but Rockabilly is more closely related to Western Swing.
West Coast Swing was developed in the 1940s, as a stylistic variation on Lindy Hop. It is a slotted and danced to a wide variety of music including: blues, rock and roll, country western, pop, hip hop, smooth and cool jazz.[11][12] It is popular throughout the United States and Canada but was uncommon in Europe and much of Asia until the 21st Century. West-coast-swing communities are growing in Australia, Brazil, France, India, New Zealand, Ukraine, Romania, the United Kingdom, and elsewhere.[13][citation needed]
Western Swing has long been the name for jazz-influenced western music of the 1940s and, by extension, two-step, line dancing or swing dance done to such music. Contemporary 21st century Country Swing or dancing or "Country Western Swing Dancing" (C/W Swing) has a distinct culture, with classes and instructional videos on YouTube and DVD teaching dips, lifts, aerials and flips. It adds variations from other country dances, swing styles, salsa and more. As the name suggests, it is most often danced to country and western music.
Boogie-woogie developed originally in the 1940s, with the rise of boogie woogie music. It is popular today in Europe, and was considered by some to be the European counterpart to East Coast Swing, a 6-count dance standardized for the American ballroom industry. It is danced to rock music of various kinds, blues or boogie woogie music but usually not to jazz. As the dance has developed, it has also taken to 8-count variations and swing outs similar to Lindy Hop, while keeping the original boogie woogie footwork.
Carolina Shag was danced along the strands between Myrtle Beach, South Carolina, and Wilmington, North Carolina, during the 1940s but, during the 1990s and later, has expanded to many other places. It is most often associated with beach music, which refers to songs that are rhythm-and-blues-based and, according to Bo Bryan, a noted shag historian and resident of Beaufort County, is a term that was coined at Carolina Beach, North Carolina.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Lindy Hop อย่างต่อเนื่องในทศวรรษ 1940 โดย มินิ และ 1960s และเป็นที่โดดเด่นในภาพยนตร์จำนวนมากของยุคแห่งของ Whitey Lindy กรวยกับ Frankie เป็น คอลลินส์ Dean (ลักษณะจะนำไปสู่การสร้างสวิงชายฝั่งตะวันตก), และ Hal Takier และเรย์ Rand เต้น ดั้งเดิม Lindy Hop แบบนี่อยู่ในสหรัฐอเมริกา และสวีเดน กรวย Lindy สวีเดนรักษามากเทคนิคแบบเก่าที่ไม่ผ่านบนพวกเขา โดย Frankie เป็น ชมต่าง ๆ ในแถบเอเชีย แม่แบบ: เชลล์ไฟฟ์เฟอร์ L. (2000) สวิงคิง: ในตำนาน Frankie เป็น วิสัยทัศน์อเมริกัน 15(5), 16ชาร์ลตั้น lindy เป็นหลัก 1930s และยุค 40 ' Partnered ชาร์ลตั้นทอออกย้าย Lindy Hop ชาร์ลตั้น lindy เกี่ยวข้องกับจำนวนตำแหน่งงาน รวมทั้งชาร์ลตั้นโดยเคียงข้าง hand-to-hand และคู่ "จ๊อกกี้ตำแหน่ง" ตำแหน่งปิดเปิดออกให้คู่อาจเผชิญไปข้างหน้า โดยไม่ทำลายออกจากกัน ชาร์ โดยเคียงข้างพันธมิตรเปิดตำแหน่งปิดทั้งหมด เพื่อให้จุดเชื่อมต่อของพวกเขาเท่านั้นสะโพกของพวกเขาสัมผัส และแขนติดต่อ ขวามือและแขนของผู้นำเป็นผู้ติดตามหลังสัมผัส และทางซ้ายมือและแขนของผู้ติดตามสัมผัสแขนและไหล่ของผู้นำนั้น คู่สวิงอาร์มของฟรีแล้วเป็นในชารล์สตัน ทั้งจ็อกกี้และเคียงข้างด้านชาร์ลตั้น ขั้นตอนการนำกลับลงเขาเดินเท้าซ้าย ในขณะที่ขั้นตอนหล่อไปบนขวาของเธอ ชาร์ ตัวตามกันไปคู่หนึ่งยืนหน้าอื่น ๆ (มักจะหล่อ แม้ว่าการจัดเรียงอาจเปลี่ยนแปลง), ทั้งสองหน้าในทิศทางเดียวกันเพื่อเริ่มต้น และทั้งสองเริ่มต้น ด้วยก้าวไปบนเท้าซ้าย คู่หลังเก็บของคู่หน้ามือที่หลังของสะโพกสูง และอาวุธของพวกเขารวมแกว่งไปข้างหลัง และไปข้าง หน้า ในขั้นพื้นฐานตะวันออกสวิงเป็นวิวัฒนาการของ Fox Trotสวิงชายฝั่งตะวันออกเป็นรูปแบบ 6-นับง่ายกว่าของ Lindy Hop ที่พัฒนากับเพลงวงสวิงของทศวรรษ 1940 โดยการทำงานของสตูดิโอเต้น Arthur Murray ในทศวรรษ 1940 โดย[10] ได้หรือที่เรียกว่าสวิงจำนวน 6 ทริปกาสวิง หรือแกว่งเวลาเดียว ฝั่งตะวันออกสวิงมีโครงสร้างที่ง่ายมากและ footwork ย้ายขั้นพื้นฐานและจัดแต่งทรงผม มันเป็นที่นิยมในลักษณะง่าย ๆ และมักจะเต้น ไปช้า ปานกลาง หรือรวดเร็วจังหวะแจ๊ส บลูส์ ร็อกแอนด์โรล บางครั้ง ร็อกอะบิลลี aka ร็อค-a-บิลลี่ เป็นดาวตามปกติสำหรับสวิงชายฝั่งตะวันออก แต่ร็อกอะบิลลีมากเกี่ยวข้องกับเวสเทิร์นสวิงสวิงชายฝั่งตะวันตกได้รับการพัฒนาในทศวรรษ 1940 โดย เป็นการดัดแปลงเป็นสำนวน Lindy ช๊อป จะมีเหล็กฉากเจาะรู และเต้นเพื่อความหลากหลายของเพลงรวมถึง: บลูส์ ร็อกแอนด์โรล ประเทศตะวันตก ป๊อป ฮิปฮอป แจ๊ส และ[11][12] ได้รับความนิยมทั่วทั้งสหรัฐอเมริกา และแคนาดาแต่ไม่ใช่ในยุโรปและเอเชียมากมายจนถึงศตวรรษที่ 21 ชุมชนเวสต์โคสต์สวิงกำลังเติบโตในออสเตรเลีย บราซิล ฝรั่งเศส อินเดีย นิวซีแลนด์ ยูเครน โรมาเนีย สหราชอาณาจักร และอื่น ๆ[13][ต้องการอ้างอิง]เวสเทิร์นสวิงได้ชื่อแจ๊สรับอิทธิพลตะวันตกเพลง ของทศวรรษ 1940 โดย และ นามสกุล สองขั้นตอน รายการเต้นรำ หรือเต้นสวิงทำเพลงดังกล่าว สมัยศตวรรษที่ 21 ประเทศสวิงหรือการเต้นรำหรือ "ประเทศเวสเทิร์นสวิงเต้นรำ" (แกว่ง C/W) มีวัฒนธรรมที่แตกต่าง มีเรียนและสอนวิดีโอบน YouTube และดีวีดีสอนหมัก ลิฟท์ เสา และ flips จะเพิ่มความแตกต่างจากเต้นประเทศอื่น ๆ ลักษณะสวิง ซัลซ่า และอื่น ๆ เป็นชื่อแนะนำ มันมักจะเต้นเพลงตะวันตกและประเทศBoogie-woogie พัฒนาขึ้นครั้งแรกในทศวรรษ 1940 โดย ด้วยการเพิ่มขึ้นของเพลง woogie กระดานโต้คลื่น มันเป็นที่นิยมปัจจุบันในยุโรป และถือเป็นอาการทาง กันยุโรปฝั่งตะวันออกแกว่ง เต้นรำ 6 นับเป็นมาตรฐานสำหรับอุตสาหกรรมบอลอเมริกัน จะเต้นเพลงหินชนิดต่าง ๆ บลูส์หรือกระดานโต้คลื่น woogie เพลงแต่มักไม่แจ๊ส ขณะที่เต้นรำได้พัฒนา มันยังมีนำไปนับ 8 รูปแบบและแกว่งลึกหนาบางคล้ายกับ Lindy Hop ขณะรักษา woogie footwork เดิมของกระดานโต้คลื่นShag แคโรไลนาได้เต้นตาม strands ในไมร์เทิลบีช เซาท์แคโรไลนา และวิลมิ นอร์ทแคโรไลนา ระหว่างทศวรรษ 1940 โดย ได้ ใน ช่วงปี 1990 และในภาย หลัง ได้ขยายสถานอื่น ๆ จึงมักเกี่ยวข้องกับเพลงบีช ซึ่งหมายถึงเพลงที่มีจังหวะ และ ใช้บลูส์ และ ตาม Bo Bryan นักประวัติศาสตร์ shag ตามแบบ และมีถิ่นที่อยู่ของเขตโบฟอร์ต เป็นคำที่ถูกจังหวะที่หาดแคโรไลนา นอร์ทแคโรไลนา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วินดี้ฮอพอย่างต่อเนื่องในปี 1940, 1950 และ 1960 และเป็นจุดเด่นในภาพยนตร์หลายเรื่องในยุคที่มีวินดี้ไวท์ตี้ของฮอปเปอร์สกับแฟรงกี้แมนนิ่งคณบดีคอลลิน (ที่มีสไตล์จะนำไปสู่การสร้างสวิงฝั่งตะวันตก) และฮัล Takier และเรย์แรนด์ นักเต้นระบำ วินดี้รำแบบดั้งเดิมในรูปแบบบริสุทธิ์ของมันถูกพบในสถานที่สหรัฐจำนวนมากและในสวีเดน สวีเดนวินดี้ฮอปเปอร์รักษามากของเทคนิคแบบเก่าซึ่งได้รับการส่งต่อไปยังพวกเขาโดยแฟรงกี้แมนนิ่งผ่านเข้าชมต่าง ๆ ในช่วงปี 1980 และปี 1990 แม่แบบ: ไฟฟ์เฟอร์ลิตร (2,000) สวิงคิง: ตำนานแฟรงกี้แมนนิ่ง วิสัยทัศน์อเมริกัน, 15 (5), 16.
วินดี้ชาร์ลสตันเป็นหลักช่วงทศวรรษที่ 1930 และ '40s พันธมิตรชาร์ลสตันทอเข้าและออกจากการเคลื่อนไหว Lindy Hop วินดี้ชาร์ลสตันเกี่ยวข้องกับจำนวนของตำแหน่งรวมทั้งด้านข้างมือต่อมือและตีคู่ชาร์ลสตัน ในตำแหน่ง "ดีเจ" ตำแหน่งปิดจะเปิดออกเพื่อให้ทั้งคู่อาจจะต้องเผชิญไปข้างหน้าโดยไม่ทำลายออกจากกัน ในชาร์ลสตันด้านข้างคู่ค้าเปิดตำแหน่งปิดมิดชิดเพื่อให้จุดเดียวของการเชื่อมต่ออยู่ที่สะโพกสัมผัสและติดต่อแขนของพวกเขาในประเด็นทางด้านขวามือของผู้นำและแขนสัมผัสกลับลูกศิษย์และมือซ้ายของลูกศิษย์และแขนสัมผัส ผู้นำไหล่และแขน ทั้งคู่แล้วแกว่งแขนว่างของพวกเขาขณะที่พวกเขาจะอยู่ในเดี่ยวชาร์ลสตัน ทั้งดีเจและด้านข้างชาร์ลสตันผู้นำขั้นตอนที่กลับขึ้นไปบนเท้าซ้ายของเขาในขณะที่ตามขั้นตอนที่กลับขึ้นไปบนขวาของเธอ ควบคู่ชาร์ลสตันหุ้นส่วนคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าของคนอื่น (โดยปกติตาม แต่การจัดบริการอาจเปลี่ยนแปลง) หน้าไปในทิศทางเดียวกันทั้งสองที่จะเริ่มต้นและทั้งสองเริ่มต้นด้วยการก้าวกลับขึ้นไปบนเท้าซ้าย คนที่อยู่เบื้องหลังการถืออยู่ในมือคนที่ด้านหน้าที่ความสูงสะโพกหลังและแขนเข้าร่วมของพวกเขาแกว่งต่องแต่งเช่นในขั้นพื้นฐาน.
สวิงตะวันออกเป็นวิวัฒนาการของฟ็อกซ์วิ่ง.
สวิงฝั่งตะวันออกเป็นที่เรียบง่ายรูปแบบ 6 นับของวินดี้ พฮอพที่พัฒนากับวงดนตรีแกว่งของปี 1940 และผลงานของสตูดิโอเต้นรำอาร์เธอร์เมอเรย์ในปี 1940. [10] นอกจากนี้ยังเป็นที่รู้จักกันสวิงหกนับสวิงสามขั้นตอนหรือ Swing ที่เดียวเวลา สวิงฝั่งตะวันออกมีโครงสร้างที่เรียบง่ายมากและเท้าพร้อมกับเลื่อนขั้นพื้นฐานและจัดแต่งทรงผม มันเป็นที่นิยมธรรมชาติที่เรียบง่ายและมีการเต้นมักจะชะลอตัวปานกลางหรือแจ๊สจังหวะที่รวดเร็ว, บลูส์หรือร็อกแอนด์โรล เป็นครั้งคราว, อะบิลลีอาคาร็อค-billy เป็นเข้าใจผิดสวิงฝั่งตะวันออก แต่อะบิลลีเป็นอย่างใกล้ชิดที่เกี่ยวข้องกับการสวิงตะวันตก.
สวิงฝั่งตะวันตกได้รับการพัฒนาในปี 1940 ในขณะที่การเปลี่ยนแปลงรูปแบบใน Lindy Hop มันเป็น slotted และเต้นที่หลากหลายของเพลงรวมไปถึง:. บลูส์ร็อกแอนด์โรลประเทศตะวันตก, ป๊อป, ฮิปฮอป, แจ๊สเรียบและเย็น [11] [12] มันเป็นที่นิยมทั่วประเทศสหรัฐอเมริกาและแคนาดา แต่ก็ ผิดปกติในยุโรปและเอเชียมากจนกระทั่งศตวรรษที่ 21 ชุมชนชายฝั่งตะวันตกแกว่งมีการเจริญเติบโตในประเทศออสเตรเลีย, บราซิล, ฝรั่งเศส, อินเดีย, นิวซีแลนด์, ยูเครน, โรมาเนีย, สหราชอาณาจักรและที่อื่น ๆ . [13] [อ้างจำเป็น]
สวิงตะวันตกมีมานานแล้วชื่อสำหรับแจ๊สอิทธิพลตะวันตก เพลงของปี 1940 และโดยขยายสองขั้นตอนการเต้นรำ line หรือแกว่งเต้นรำทำเพลงดังกล่าว ศตวรรษที่ 21 ร่วมสมัยประเทศสวิงหรือเต้นรำหรือ "ตะวันตกประเทศเต้นรำสวิง" (C / W สวิง) มีวัฒนธรรมที่แตกต่างกับการเรียนการสอนและวิดีโอบน YouTube และดีวีดี dips การเรียนการสอน, ลิฟท์เสาและพลิก มันจะเพิ่มรูปแบบการเต้นรำจากประเทศอื่น ๆ รูปแบบการแกว่ง, ซัลซ่าและอื่น ๆ เป็นชื่อที่แนะนำก็จะเต้นส่วนใหญ่มักจะไปยังประเทศและดนตรีตะวันตก.
Boogie Woogie-พัฒนาขึ้นในปี 1940 โดยมีการเพิ่มขึ้นของเพลง Woogie บูเกิล มันเป็นที่นิยมในปัจจุบันในยุโรปและได้รับการพิจารณาโดยบางที่จะเป็นคู่ยุโรปฝั่งตะวันออกสวิง, เต้นรำ 6 นับเป็นมาตรฐานสำหรับอุตสาหกรรมห้องบอลรูมอเมริกัน มันเป็นการเต้นที่เพลงร็อคทุกชนิด, บลูส์หรือเพลง Woogie บูเกิล แต่มักจะไม่ได้กับดนตรีแจ๊ส การเต้นรำได้มีการพัฒนาก็ยังนำการเปลี่ยนแปลง 8 นับลึกหนาบางแกว่งคล้ายกับวินดี้ฮอพขณะที่การรักษาเดิมกระดานโต้คลื่นเท้า Woogie.
ทแคโรไลนาหยาบถูกเต้นไปตามเส้นระหว่างไมร์เทิลบีช, เซาท์แคโรไลนาและวิลมิงอร์ทแคโรไลนา ในช่วงทศวรรษที่ 1940 แต่ในช่วงปี 1990 และต่อมาได้ขยายไปยังสถานที่อื่น ๆ อีกมากมาย มันเป็นส่วนใหญ่มักจะเกี่ยวข้องกับเพลงชายหาดซึ่งหมายถึงเพลงที่มีจังหวะและบลูส์ที่ใช้และตามบ่อไบรอันตั้งข้อสังเกตประวัติศาสตร์ขนปุยและถิ่นที่อยู่ของโบฟอร์ตเป็นคำที่ได้รับการประกาศเกียรติคุณที่หาด Carolina, นอร์ท แคโรไลนา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ลินดี้กระโดดอย่างต่อเนื่องในยุค 1950s และ 1960s , และเป็นจุดเด่นในหนังหลายแห่งยุคที่มีไวท์ของลินดี้กรวยกับแฟรงกี้ แมนนิง ดีนคอลลินส์ ( ที่มีลักษณะจะทำให้การสวิงฝั่งตะวันตก ) และ takier ฮาล และ เรย์ แรนนักเต้น กระโดดมาแบบดั้งเดิมในรูปแบบบริสุทธิ์ของมันถูกพบในสถานที่เรามากมายและในสวีเดน