t may be convenient to separate the

t may be convenient to separate the story into three parts.

(1) The victome's actions and thoughts up to the time when he gets into bed and faces, for the first time, the question: "Can it be possible that I am afraid?"

(2) His mental duel with himself and his disintegration.

(3) The part following his statement: "It is impossible. I cannot fight like this."

Vicomte Gontran-Joseph de Signoles is a man who thrives on appearances. He is called "Handsome Signoles." His elegant appearance and manners make him popular with women. He is socially in demand. Most of all, he's "won considerable fame as a swordsman, and still more as a marksman." And it is significant that his thought is: " 'When the time comes for me to fight a duel...I shall choose pistols. With such a weapon I am sure to kill my man.' "

Obviously he's never fought a duel. Yet he is expectantly prepared for such an eventuality. For him it's a question of "when" not "if." The reputation of a swordsman and marksman seems to have been cultivated to this end.

It's interesting that he doesn't think of simply winning any possible duel; his thought is on killing his opponent. The opportunity, if one may dare call it an opportunity, soon arises.

He is out one evening with two women friends and their husbands. They've been to the theatre, and now they're at a restaurant. A man is "staring persistently at one of the ladies," making her uncomfortable.

She mentions it to her husband, who shrugs it off and tells her to ignore it. That should have been the end of the matter. Instead, the vicomte takes it as a personal affront. He goes over to the man, asks him "to desist," the man responds with "a foul word," the vicomte slaps "his adversary's face."

"Cards were exchanged." The long-anticipated duel is at hand. He reaches home in an agitated state. "One idea alone possessed him: a duel." In keeping with his character, appearance is everything. "He would be talked about, approved, congratulated."

It is still the early stage. He thinks of the arrangements to be made. In the choice of seconds also, the determining factor is appearance. "Their names would carry weight in the newspapers. If he acts determinedly, his opponent might withdraw. His mouth is running dry. He drinks glass after glass of water. There's mounting irritation at the opponent. And anger. "I must be firm....The fellow will be afraid."

He drinks more water. Prepares for bed, telling himself to be calm. He tosses and turns in bed, unable to sleep; gets up to drink more water. Then the fateful question: "Can it be possible that I am afraid?" With this, the story enters its second phase.

Everything the vicomte goes through in this arbitrarily divided second portion of the story is what anyone would be expected to go through. The most fearless have to face it. The experienced duelist faces it. So also the coward. All have to come to terms with the possibility of death in the upcoming duel.

The mind goes through the typical states. There is fear; there is the self-examination. The "last will and testament" has to be made. There is self-doubt; and the attempt to allay one's nervousness. How one comes out of this stage proves the man. The one straw there is for the vicomte to grab, the chance of duelling with swords instead of guns, he refuses. This is sheer bravado in the desire to appear firm and determined, and to kill the opponent.

And he keeps hoping that the opponent will back out. The hope that he shall come out the winner without having to fight a duel he himself invited.

Slowly but surely he comes apart. He is reduced to trembling. He is agitated; his teeth are chattering; his mouth is parched. After drinking gallons of water, he now takes to rum. He wants "to throw himself on the ground, to bite, to scream." He is at the end of his tether. "It is impossible. I cannot fight like this."

The gun is there; it's already loaded. The duel with his own self is already lost. He cannot take the risk of appearing scared at the real duel. He would rather die than appear to be afraid. Literally. He puts the gun into his mouth and pulls the trigger. He dies a coward's death.

What are the signs of his cowardice?

Recklessness, bravado, the crutch of appearances, the need for utter triumph, are the usual signs of concealed cowardice. The vicomte invites the duel. One might say it isn't his fight. If anyone is to defend the woman's honor, it should be the husband. But the husband doesn't think it is such a serious matter.

Having got the duel he wants, he keeps hoping the opponent will withdraw! He hopes his reputation of being a swordsman and marksman will scare off the other man. In other words, he hopes the other one is a coward!

He has the choice of fighting with the sword. There are less chances of anyone dying in a sword-fight. But he refuses the chance. He wants one of two things: Either the opponent backs out, so that the vicomte triumphs; or the vicomte should kill the opponent. He wants complete triumph or nothing.

At the end, despite his fear, he could still have gone for the duel. He might have won. Or he might have lost by being wounded, but still remained alive. And if it was his reputation he was concerned about, he would have his posthumous glory in falling in a fair fight. But he chose a coward's way: He committed suicide.

A sure death; and a sure ignominy.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

t อาจสะดวกแบ่งเรื่องสาม parts.

(1) victome ของการกระทำและความคิดถึงเวลาเมื่อเขาได้รับในเตียงและใบหน้า ครั้งแรก คำถาม: "มันสามารถเป็นไปได้ว่า ฉันกลัวหรือไม่"

(2) ของเขาจิตต่อสู้กับตัวเองและ disintegration.

(3) ของเขาส่วนหนึ่งตามคำสั่งของเขา: "ไม่ ฉันไม่สามารถต่อสู้เช่นนี้"

Vicomte โจเซฟ Gontran เด Signoles เป็นคนที่เจริญเติบโตในนัด เขาเรียกว่า "หล่อ Signoles" ลักษณะสง่างามและมารยาทของเขาทำให้เขารู้สึกกับผู้หญิง เขาเป็นสังคมในความต้องการ มากที่สุดทั้งหมด เขามี "ได้รับรางวัลชื่อเสียงมากเป็นสุสาน และยังขึ้น เป็น marksman มี" และที่สำคัญเขาคิดว่า: " ' นึกจะต่อสู้ดวล...ฉันจะเลือกสินค้าที่ต้องการ ด้วยอาวุธฉันแน่ใจว่าได้ฆ่าคนของฉัน.' "

แน่นอนเขาได้สู้ปะทะคารมไม่ แต่ เขาคือ expectantly เตรียมไว้สำหรับวิถีการ เขาจึงเป็นคำถามของ "เมื่อ" ไม่ "ถ้า" ชื่อเสียงของดาบและ marksman น่าจะ มีปลูกเพื่อสิ้นสุดนี้

เป็นที่น่าสนใจที่เขาไม่คิดว่า เพียงแค่ชนะการดวลได้ เขาคิดจะฆ่าคู่ต่อสู้ โอกาส ถ้าหนึ่งอาจกล้าเรียกว่าโอกาส เกิดขึ้นเร็ว ๆ นี้

เขาจะออกตอนเย็นหนึ่งกับเพื่อนผู้หญิงสองและสามี พวกเขาเคยไปโรงละคร และตอนนี้ พวกเขากำลังในร้านอาหาร คนเป็น "จ้องสามารถหนึ่งของผู้หญิง ทำให้เธออึดอัด

เธอกล่าวถึงสามี เทปซีดออก และบอกเธอเมินมัน ที่ควรได้รับการสิ้นสุดของเรื่อง แทน vicomte ใช้จะเป็น affront ส่วนบุคคล เขาไปทั่วให้คน ถามเขา "การหยุดยั้ง ผู้ชายตอบสนองกับ"เหม็นคำ vicomte จะ slaps "ใบหน้าของคู่ต่อสู้"

"บัตรถูกแลกเปลี่ยน" ดวลคาดยาวตลอดอยู่ เขาถึงบ้านในสถานะ agitated "ต้องมีความคิดหนึ่งเดียวเขา: ปะทะคารม" เน้นอักขระของเขา ลักษณะเป็นทุกอย่าง "เขาจะได้พูดคุยเกี่ยวกับ อนุมัติ รับ"

ก็ยังคงระยะแรก ๆ เขาคิดของการจัดทำ เลือกวินาที ยัง ปัจจัยชี้ขาดได้ปรากฏ "ชื่อของพวกเขาจะมีน้ำหนักในหนังสือพิมพ์ ถ้าเขาทำไอดีลวัน ต่อสู้อาจถอน ปากอยู่แห้ง เขาดื่มแก้วหลังจากแก้วน้ำ ระคายเคืองติดฝ่ายตรงข้ามได้ และความโกรธ "ฉันต้องยืนยัน...คนจะกลัว"

ดื่มน้ำมากขึ้น เตรียมเตียง บอกตัวเองให้สงบ เขา tosses และเปลี่ยนเตียง ไม่นอน ได้รับค่าการดื่มน้ำมากขึ้น แล้วคำถามเกี่ยวกับการพยากรณ์: "มันสามารถเป็นไปได้ว่า ฉันกลัวหรือไม่" นี้ เรื่องราวเข้าสู่ระยะสอง

Vicomte ที่ผ่านไปในส่วนที่สองนี้ถูกแบ่งโดยเรื่องทุกอย่างเป็นสิ่งที่ทุกคนจะต้องผ่านไป เฟียร์เลสสุดได้หน้ามัน Duelist ประสบการณ์เผชิญมัน ดังนั้นยังขลาด ทั้งหมดมีเงื่อนไขของความตายในกำลังจะดวล

จิตไปถึงอเมริกาโดยทั่วไป มีความกลัว มีการตรวจสอบตัวเอง "พินัยกรรม" มีการ มีความสงสัยในตนเอง และความพยายามในการ allay nervousness ของ วิธีหนึ่งมาจากขั้นตอนนี้พิสูจน์คน ฟางหนึ่งมี vicomte คว้า โอกาสของ duelling กับดาบแทนปืน เขาปฏิเสธ นี่คือ bravado แท้จริงในความต้อง การปรากฏขึ้นของบริษัท และกำหนด และฆ่าฝ่ายตรงข้าม

และเขาคงหวังว่าฝ่ายตรงข้ามจะกลับออก หวังว่า เขาจะมาหาผู้ชนะ โดยไม่ต้องต่อสู้ปะทะคารมเขาเองเชิญ

ช้า แต่แน่นอนว่าเขามากัน เขาจะลดลงเป็นงก ๆ เขาเป็น agitated ฟันของเขาจะ chattering ปากของเขาคือ parched หลังจากดื่มแกลลอนน้ำ เขาตอนนี้ใช้กับเหล้ารัม อยาก "โยนตัวเองบนพื้นดิน งับ ร้อง"เขาคือที่สุดของเขาออก"มันเป็นไปไม่ได้ ฉันไม่สามารถต่อสู้เช่นนี้"

ปืนมี มันจะโหลดแล้ว ดวลกับตัวตนของเขาเองแล้วหาย เขาไม่มีความเสี่ยงปรากฏกลัวที่ต่อสู้จริง เขาค่อนข้างจะตายกว่าจะ กลัว แท้จริง เขาทำให้ปืนเข้าไปในปากของเขา และดึงทริกเกอร์ เขาตายความตายของคนขี้ขลาด.

สัญญาณของ cowardice ของเขาคืออะไร?

อำนาจ bravado, crutch ของนัด ต้องการชัยชนะสุด เป็นอาการปกติของ cowardice ปกปิดไว้ Vicomte เชิญดวล หนึ่งอาจพูดว่า มันไม่ใช่การต่อสู้ของเขา ถ้าใครจะปกป้องเกียรติของผู้หญิง มันควรเป็นสามี แต่สามีไม่คิดว่า ได้กล่าวคำรุนแรงเรื่อง

ไม่ได้ดวลอยาก เขายังคงหวังจะถอนฝ่ายตรงข้าม เขาหวังว่าชื่อเสียงของเขาที่ เป็นดาบ และ marksman จะตกใจออกจากคนอื่น ๆ ในคำอื่น ๆ เขาหวังอีกหนึ่งเป็นคนขี้ขลาด!

มีความหลากหลายในการต่อสู้ด้วยดาบ มีโอกาสน้อยกว่าคนตายในการต่อสู้ดาบ แต่เขาปฏิเสธโอกาส อยากของ: ทั้งสองฝ่ายตรงข้ามหลัง ให้ vicomte triumphs หรือ vicomte ควรฆ่าฝ่ายตรงข้าม เขาต้องการชัยชนะที่สมบูรณ์หรือไม่

ท้าย แม้ มีความหวาดกลัวของเขา เขาอาจยังมีไปสำหรับการดวลกัน เขาอาจได้รับการ หรือเขาอาจสูญหาย โดยการได้รับบาดเจ็บ แต่ยังคง ยังคงมีชีวิตอยู่ และถ้ามันเป็นชื่อเสียงของเขาเขาก็เป็นห่วง เขาจะมีเกียรติเขา posthumous ในอยู่ในการต่อสู้ที่เป็นธรรม แต่เขาเลือกวิธีของคนขี้ขลาด: ยอมรับว่าจะฆ่าตัวตาย

ตายแน่ และ ignominy แน่

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ไม่อาจจะสะดวกในการแยกเรื่องออกเป็นสามส่วน

( 1 ) อยู่ victome การกระทำและความคิดถึงเวลาเมื่อเขาได้รับในเตียงและใบหน้า ครั้งแรกว่า " มันเป็นไปได้ที่ผมกลัว ? "

( 2 ) การต่อสู้ทางจิตของเขากับตัวเองและสลายของเขา . . . . . .

( 3 ) ส่วนแถลงการณ์ของเขา : " มันเป็นไปไม่ได้ ผมไม่สามารถต่อสู้แบบนี้

"ท่านไวเค้านท์ gontran โจเซฟ เดอ signoles คือผู้ชายที่ thrives ในลักษณะ ) เขาถูกเรียกว่า " signoles สุดหล่อ " ลักษณะสง่างามของเขาและมารยาททำให้เขาเป็นที่นิยมกับผู้หญิง เขาเป็นสังคมในความต้องการ ส่วนใหญ่ของทั้งหมด , เขา " จะชื่อเสียงมากเป็นนักดาบ และยังเป็นนักแม่นปืน และมันเป็นสิ่งสำคัญที่ความคิดของเขา : " เมื่อถึงเวลา ฉันก็จะสู้ สู้ . . . . . . . ผมจะเลือกปืนพก .กับอาวุธแบบนั้น ผมแน่ใจว่าฆ่าคนของฉัน . ' "

เขาก็ไม่เคยสู้สู้ แต่เขาก็หวังเตรียมไว้สำหรับเหตุการณ์ที่ไม่แน่นอนดังกล่าว . สำหรับเขามันเป็นคำถามของ " ถ้า " ไม่ " ถ้า " ชื่อเสียงของนักดาบและนักแม่นปืน ดูเหมือนว่าจะได้รับการปลูกสิ้นสุดนี้

มันน่าสนใจที่เขาไม่คิดว่าเพียงแค่ชนะใด ๆที่เป็นไปได้การต่อสู้ ความคิดของเขาคือการฆ่าศัตรูของเขาโอกาส หากจะกล้าเรียกมันว่าโอกาสนี้เกิดขึ้น

เขาเป็นหนึ่งในตอนเย็นกับเพื่อนผู้หญิงสองคน และสามีของตน พวกเขาอยู่ในโรงละคร และตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ร้านอาหาร ผู้ชายคือ " จ้องอย่างหนึ่งของผู้หญิง " ทำให้เธออึดอัด

เธอกล่าวถึงมันกับสามีของเธอที่ shrugs มันออกและบอกเธอถึงไม่สนใจมันมันควรจะมีตอนจบของเรื่อง แทน ท่านไวเค้านท์ใช้มันเป็นคำปรามาสที่ส่วนบุคคล เขาไปที่คนถามเขา " เลิก " ชายคนนั้นตอบ " คำเหม็น " ท่านไวเค้านท์ตบ " ศัตรูของเขาหน้า "

" แลกบัตร " ยาวคาดการประลองอยู่ในมือ เขาจะมาถึงในการปั่นป่วนของรัฐ” หนึ่งความคิดเพียงอย่างเดียวครอบครองเขา : การดวล " ในการรักษาด้วยตัวของเขาลักษณะเป็นทุกอย่าง . เขาจะพูดคุยเกี่ยวกับ , อนุมัติ , แสดงความยินดีกับ "

มันยังอยู่ในระยะแรก เขาคิดเตรียมการ ที่จะทำ ในทางเลือกของวินาที นอกจากนี้ ปัจจัยการกำหนดเป็นลักษณะ " ชื่อของพวกเขาจะแบกน้ำหนักในหนังสือพิมพ์ ถ้าเขาทำท่าเขม้นขะมัก คู่ต่อสู้ของเขาอาจจะถอนตัว ปากของเขากำลังแห้ง เขาดื่มแก้ว หลังจากที่ แก้ว น้ำมีการติดตั้งการระคายเคืองที่ฝ่ายตรงข้าม และความโกรธ . ฉันต้องเข้มแข็ง . . . . . . . เพื่อนจะกลัว "

เขาดื่มน้ำมากขึ้น เตรียมเข้านอน บอกตัวเองให้สงบ เขานอนดิ้นอยู่บนเตียง ไม่สามารถนอนหลับ ตื่นนอนให้ดื่มน้ำมาก ๆ แล้วมันถาม : " มันเป็นไปได้ที่ผมกลัว ? " กับเรื่องราวเข้าสู่ระยะที่สองของ .

ทุกอย่างที่ท่านไวเค้านท์ไปผ่านในนี้โดยพลการแบ่งส่วนที่สองของเรื่องเป็นสิ่งที่ทุกคนจะคาดหวังไปถึง ที่กล้าหาญที่สุด ต้องเผชิญหน้ากับมัน ประสบการณ์ที่ดูหน้ามัน แล้วยังขี้ขลาด ทุกอย่างต้องรอมชอมกับความเป็นไปได้ของการตายในการประลองที่จะเกิดขึ้น

ใจไปถึงอเมริกา ทั่วไป มีความกลัว มีการทดสอบตัวเอง" จะสุดท้ายและพินัยกรรม " ต้องทํา มีข้อสงสัยด้วยตนเอง และพยายามที่จะไม่ให้มีความประหม่า วิธีการหนึ่งที่ออกมาจากเวทีนี้พิสูจน์คน หนึ่งฟางมีสำหรับท่านไวเค้านท์คว้าโอกาสดวลกับดาบแทนปืน เขาปฏิเสธ นี่เลี่ยงวางก้ามในความปรารถนาที่จะปรากฏที่หนักแน่นและแน่วแน่ และฆ่าฝ่ายตรงข้าม .

และเขาก็หวังว่าฝ่ายตรงข้ามจะกลับออกมา หวังว่าเขาจะออกมาผู้ชนะ โดยไม่ต้องต่อสู้กันตัวต่อตัวเขาเชิญ

ช้า แต่แน่นอนเขาจะแยกจากกัน เขาลดความสั่นไหว เขากำลังปั่นป่วน ; ฟันของเขากำลังสั่น ; ปากแห้ง หลังจากดื่มแกลลอนน้ำ เดี๋ยวนี้เขาใช้เหล้ารัม เขาต้องการ " ที่จะโยนตัวเองบนพื้นดิน จะกัด จะกรีดร้อง" เขาเป็นที่สิ้นสุดของล่ามของเขา” มันเป็นไปไม่ได้ ผมไม่สามารถต่อสู้แบบนี้ "

ปืนมี ; โหลดเรียบร้อย ต่อสู้กับตัวเองเป็นแล้วหาย เขาไม่สามารถเสี่ยงปรากฏกลัวในการต่อสู้จริง เขาตายดีกว่า ดูเหมือนจะกลัว อย่างแท้จริง เขาวางปืนลงในปากของเขาและเหนี่ยวไกปืน เขาจะเป็นคนขี้ขลาดตาย

อะไรคือสัญญาณของความขี้ขลาด ?

เสี่ยงอันตราย กล้าหาญ , ไม้ยันรักแร้ของนัด ต้องการชัยชนะ มีสัญญาณปกติของซ่อนความขี้ขลาด ที่ท่านไวเค้านท์ชวนสู้ หนึ่งอาจจะบอกว่า มันไม่ใช่การต่อสู้ของเขา ถ้าใครที่จะปกป้องเกียรติของผู้หญิง มันควรเป็นสามี แต่สามีไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องจริงจัง

มีการประลองที่เขาต้องการเขาหวังว่าคู่ต่อสู้จะถอนตัว เขาหวังชื่อเสียงของเขาเป็นนักดาบและนักแม่นปืนจะกลัวชายอื่น ๆ ในคำอื่น ๆที่เขาหวังอีกหนึ่งคือคนขี้ขลาด

เขามีตัวเลือกของการต่อสู้ด้วยดาบ มีโอกาสน้อยของทุกคนที่ตายในดาบต่อสู้ แต่เขาปฏิเสธโอกาส เขาต้องการหนึ่งในสองสิ่ง : ให้ฝ่ายตรงข้ามหลังออกเพื่อที่ท่านไวเค้านท์มีความสุข หรือท่านไวเค้านท์ต้องฆ่าฝ่ายตรงข้าม เขาต้องการชัยชนะที่สมบูรณ์หรือเปล่า

ในที่สุด แม้จะมีความกลัวของเขา เขาอาจยังไปสู้ เขาอาจชนะ หรือเขาอาจจะเสียจากการได้รับบาดเจ็บ แต่ยังคงมีชีวิตอยู่ และถ้ามันเป็นชื่อเสียงของเขา เขาเป็นห่วง เขาจะได้เกียรติมรณกรรมของเขาตกอยู่ในการต่อสู้ที่ยุติธรรมแต่เขาเลือกเป็นวิธีที่ขี้ขลาด เขาฆ่าตัวตาย . . .

ตายแน่นอน และพวกเขาแน่นอน