Neo-Dada is a minor audio and visua

Neo-Dada is a minor audio and visual art movement that has similarities in method or intent to earlier Dada artwork. While it revived some of the objectives of dada, it put "emphasis on the importance of the work of art produced rather than on the concept generating the work".[1] It is the foundation of Fluxus, Pop Art and Nouveau réalisme.[2] Neo-Dada is exemplified by its use of modern materials, popular imagery, and absurdist contrast. It also patently denies traditional concepts of aesthetics.

The term was popularized by Barbara Rose in the 1960s and refers primarily, although not exclusively, to a group of artwork created in that and the preceding decade.

Artists linked with the term include Genpei Akasegawa, John Chamberlain, Jim Dine, Kommissar Hjuler, Jasper Johns, Yves Klein, George Maciunas, Yoko Ono, Nam June Paik, Allan Kaprow, George Brecht, Wolf Vostell, Joseph Beuys, Dick Higgins, Ushio Shinohara, Buster Cleveland, Robert Rauschenberg and Doo Kim.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

นีโอ-Dada เป็นรองเสียงและความเคลื่อนไหวของทัศนศิลป์ที่มีความเหมือนกันในวิธีการหรือเพื่องานศิลปะ Dada ก่อนหน้า ในขณะที่ฟื้นฟูบางส่วนของวัตถุประสงค์ของ dada ใส่ "เน้นความสำคัญของศิลปะของงานที่ผลิต มากกว่าแนวคิดสร้างงาน" [1] เป็นรากฐานของ réalisme Fluxus ป็อปอาร์ต และนูโว [2] Dada นีโอเป็น exemplified โดยใช้วัสดุที่ทันสมัย ภาพถ่ายยอดนิยม และความคมชัดมา นอกจากนี้มันยังเหตุปฏิเสธแนวคิดดั้งเดิมของสุนทรียศาสตร์คำ popularized โดย Barbara Rose ในปี 1960 และถึงหลัก แม้ว่าไม่เฉพาะ กลุ่มงานศิลปะที่สร้างขึ้นในทศวรรษก่อนหน้านี้และที่เชื่อมโยงกับคำว่าศิลปินต้น Genpei Akasegawa จอห์นแชมเบอร์เลน จิมรับประทานอาหาร Kommissar Hjuler แจสเปอร์จอนส์ Yves Klein จอร์จ Maciunas โยโกะโอโนะ Nam June Paik, Allan Kaprow จอร์จ Brecht หมาป่า Vostell, Beuys โจเซฟ ฮิ กกินส์ดิ๊ก ล่าอสูรกายยะ คลีฟแลนด์มือปราบ โรเบิร์ต Rauschenberg และ Doo คิม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

Neo-Dada เป็นเสียงเล็ก ๆ น้อย ๆ และการเคลื่อนไหวของภาพศิลปะที่มีความคล้ายคลึงกันในวิธีการหรือเจตนาที่จะ Dada ศิลปะก่อนหน้านี้ ในขณะที่มันฟื้นขึ้นมาบางส่วนของวัตถุประสงค์ของ Dada ก็ใส่ "เน้นความสำคัญของงานศิลปะที่ผลิตมากกว่าในแนวคิดการสร้างงาน". [1] มันเป็นรากฐานของ Fluxus ศิลปะป๊อปและนูโวréalismeได้. [ 2] Neo-Dada เป็นตัวอย่างโดยการใช้งานของวัสดุที่ทันสมัย, ภาพที่ได้รับความนิยมและความคมชัด absurdist นอกจากนี้ยังยะปฏิเสธแนวความคิดดั้งเดิมของความสวยงาม. คำที่เป็นที่นิยมโดยบาร์บาร่าโรสในปี 1960 และหมายถึงหลักแม้จะไม่ได้โดยเฉพาะในกลุ่มของงานศิลปะที่สร้างขึ้นในนั้นและทศวรรษที่ผ่านมาก่อนหน้านี้. ศิลปินเชื่อมโยงกับระยะรวม Genpei Akasegawa จอห์น แชมเบอร์เลน, จิมกิน, Kommissar Hjuler, แจสเปอร์จอห์นส์ Yves Klein, จอร์จ Maciunas, โยโกะโอโน่น้ำมิถุนายน Paik อัลลัน Kaprow จอร์จเบรชต์หมาป่า Vostell โจเซฟ Beuys ดิ๊กฮิกกินส์ Ushio ชิโนะฮาระบัสเตอร์คลีฟแลนด์, โรเบิร์ต Rauschenberg และ Doo คิม .

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

นีโอดาด้าเป็นผู้เยาว์ ภาพและเสียง ศิลปะเคลื่อนไหวที่มีความคล้ายคลึงกันในวิธีการหรือเจตนาก่อนหน้านี้ ดาด้า งานศิลปะ ในขณะที่มันได้รับบางส่วนของวัตถุประสงค์ของดาด้าก็ใส่ " เน้นความสำคัญของงานศิลปะที่ผลิตมากกว่าในแนวคิดการสร้างผลงาน " . [ 1 ] มันเป็นรากฐานของฟลัคซุส , ศิลปะป๊อปและลัทธิสัจนิยมใหม่ .[ 2 ] นีโอดาด้าเป็น exemplified โดยการใช้วัสดุสมัยใหม่ที่นิยม absurdist ภาพและความคมชัด นอกจากนี้ยังเห็น ปฏิเสธแนวคิดดั้งเดิมของสุนทรียศาสตร์

เทอมถูก popularized โดยบาร์บาราเพิ่มขึ้นในช่วงทศวรรษที่ 1960 อ้างอิงเป็นหลัก แม้ว่าจะไม่ได้ โดยเฉพาะ ในกลุ่มของศิลปะที่สร้างขึ้นในทศวรรษที่ก่อนหน้านี้ ศิลปิน

เชื่อมโยงกับคำว่า ได้แก่อะคาเซกาวาเก็มเป ,จอห์นแชมเบอร์เลน จิมรับประทานอาหาร kommissar hjuler แจสเปอร์จอห์น , Yves Klein , จอร์จ แมคคิวนัส โยโกะ โอโนะ นัม เดือนมิถุนายน เป๊ค อัลลัน แคปโรว์ จอร์จเบรชท์ หมาป่า vostell โจเซฟ บอยส์ ดิ๊ก ฮิกกินส์ ชิโอะชิโนะฮาระ บัสเตอร์ คลีฟแลนด์ , โรเบิร์ตเรา

และดู คิม