- ข้อความ
- ประวัติศาสตร์
In December of 1937, the Japanese I
In December of 1937, the Japanese Imperial Army marched into China's capital city of Nanking and proceeded to murder 300,000 out of 600,000 civilians and soldiers in the city. The six weeks of carnage would become known as the Rape of Nanking and represented the single worst atrocity during the World War II era in either the European or Pacific theaters of war.
The actual military invasion of Nanking was preceded by a tough battle at Shanghai that began in the summer of 1937. Chinese forces there put up surprisingly stiff resistance against the Japanese Army which had expected an easy victory in China. The Japanese had even bragged they would conquer all of China in just three months. The stubborn resistance by the Chinese troops upset that timetable, with the battle dragging on through the summer into late fall. This infuriated the Japanese and whetted their appetite for the revenge that was to follow at Nanking.
After finally defeating the Chinese at Shanghai in November, 50,000 Japanese soldiers then marched on toward Nanking. Unlike the troops at Shanghai, Chinese soldiers at Nanking were poorly led and loosely organized. Although they greatly outnumbered the Japanese and had plenty of ammunition, they withered under the ferocity of the Japanese attack, then engaged in a chaotic retreat. After just four days of fighting, Japanese troops smashed into the city on December 13, 1937, with orders issued to "kill all captives."
Their first concern was to eliminate any threat from the 90,000 Chinese soldiers who surrendered. To the Japanese, surrender was an unthinkable act of cowardice and the ultimate violation of the rigid code of military honor drilled into them from childhood onward. Thus they looked upon Chinese POWs with utter contempt, viewing them as less than human, unworthy of life.
The elimination of the Chinese POWs began after they were transported by trucks to remote locations on the outskirts of Nanking. As soon as they were assembled, the savagery began, with young Japanese soldiers encouraged by their superiors to inflict maximum pain and suffering upon individual POWs as a way of toughening themselves up for future battles, and also to eradicate any civilized notions of mercy. Filmed footage and still photographs taken by the Japanese themselves document the brutality. Smiling soldiers can be seen conducting bayonet practice on live prisoners, decapitating them and displaying severed heads as souvenirs, and proudly standing among mutilated corpses. Some of the Chinese POWs were simply mowed down by machine-gun fire while others were tied-up, soaked with gasoline and burned alive.
After the destruction of the POWs, the soldiers turned their attention to the women of Nanking and an outright animalistic hunt ensued. Old women over the age of 70 as well as little girls under the age of 8 were dragged off to be sexually abused. More than 20,000 females (with some estimates as high as 80,000) were gang-raped by Japanese soldiers, then stabbed to death with bayonets or shot so they could never bear witness.
Pregnant women were not spared. In several instances, they were raped, then had their bellies slit open and the fetuses torn out. Sometimes, after storming into a house and encountering a whole family, the Japanese forced Chinese men to rape their own daughters, sons to rape their mothers, and brothers their sisters, while the rest of the family was made to watch.
Throughout the city of Nanking, random acts of murder occurred as soldiers frequently fired their rifles into panicked crowds of civilians, killing indiscriminately. Other soldiers killed shopkeepers, looted their stores, then set the buildings on fire after locking people of all ages inside. They took pleasure in the extraordinary suffering that ensued as the people desperately tried to escape the flames by climbing onto rooftops or leaping down onto the street.
The incredible carnage - citywide burnings, stabbings, drownings, strangulations, rapes, thefts, and massive property destruction - continued unabated for about six weeks, from mid-December 1937 through the beginning of February 1938. Young or old, male or female, anyone could be shot on a whim by any Japanese soldier for any reason. Corpses could be seen everywhere throughout the city. The streets of Nanking were said to literally have run red with blood.
Those who were not killed on the spot were taken to the outskirts of the city and forced to dig their own graves, large rectangular pits that would be filled with decapitated corpses resulting from killing contests the Japanese held among themselves. Other times, the Japanese forced the Chinese to bury each other alive in the dirt.
After this period of unprecedented violence, the Japanese eased off somewhat and settled in for the duration of the war. To pacify the population during the long occupation, highly addictive narcotics, including opium and heroin, were distributed by Japanese soldiers to the people of Nanking, regardless of age. An estimated 50,000 persons became addicted to heroin while many others lost themselves in the city's opium dens.
In addition, the notorious Comfort Women system was introduced which forced young Chinese women to become slave-prostitutes, existing solely for the sexual pleasure of Japanese soldiers.
News reports of the happenings in Nanking appeared in the official Japanese press and also in the West, as page-one reports in newspapers such as the New York Times. Japanese news reports reflected the militaristic mood of the country in which any victory by the Imperial Army resulting in further expansion of the Japanese empire was celebrated. Eyewitness reports by Japanese military correspondents concerning the sufferings of the people of Nanking also appeared. They reflected a mentality in which the brutal dominance of subjugated or so-called inferior peoples was considered just. Incredibly, one paper, the Japan Advertiser, actually published a running count of the heads severed by two officers involved in a decapitation contest, as if it was some kind of a sporting match.
In the United States, reports published in the New York Times, Reader's Digest and Time Magazine, were greeted with skepticism from the American public. The stories smuggled out of Nanking seemed almost too fantastic to be believed.
Overall, most Americans had only a passing knowledge or little interest in Asia. Political leaders in both America and Britain remained overwhelmingly focused on the situation in Europe where Adolf Hitler was rapidly re-arming Germany while at the same time expanding the borders of the Nazi Reich through devious political maneuvers.
Back in Nanking, however, all was not lost. An extraordinary group of about 20 Americans and Europeans remaining in the city, composed of missionaries, doctors and businessmen, took it upon themselves to establish an International Safety Zone. Using Red Cross flags, they brazenly declared a 2.5 square-mile area in the middle of the city off limits to the Japanese. On numerous occasions, they also risked their lives by personally intervening to prevent the execution of Chinese men or the rape of women and young girls.
These Westerners became the unsung heroes of Nanking, working day and night to the point of exhaustion to aid the Chinese. They also wrote down their impressions of the daily scenes they witnessed, with one describing Nanking as "hell on earth." Another wrote of the Japanese soldiers: "I did not imagine that such cruel people existed in the modern world." About 300,000 Chinese civilians took refuge inside their Safety Zone. Almost all of the people who did not make it into the Zone during the Rape of Nanking ultimately perished.
The actual military invasion of Nanking was preceded by a tough battle at Shanghai that began in the summer of 1937. Chinese forces there put up surprisingly stiff resistance against the Japanese Army which had expected an easy victory in China. The Japanese had even bragged they would conquer all of China in just three months. The stubborn resistance by the Chinese troops upset that timetable, with the battle dragging on through the summer into late fall. This infuriated the Japanese and whetted their appetite for the revenge that was to follow at Nanking.
After finally defeating the Chinese at Shanghai in November, 50,000 Japanese soldiers then marched on toward Nanking. Unlike the troops at Shanghai, Chinese soldiers at Nanking were poorly led and loosely organized. Although they greatly outnumbered the Japanese and had plenty of ammunition, they withered under the ferocity of the Japanese attack, then engaged in a chaotic retreat. After just four days of fighting, Japanese troops smashed into the city on December 13, 1937, with orders issued to "kill all captives."
Their first concern was to eliminate any threat from the 90,000 Chinese soldiers who surrendered. To the Japanese, surrender was an unthinkable act of cowardice and the ultimate violation of the rigid code of military honor drilled into them from childhood onward. Thus they looked upon Chinese POWs with utter contempt, viewing them as less than human, unworthy of life.
The elimination of the Chinese POWs began after they were transported by trucks to remote locations on the outskirts of Nanking. As soon as they were assembled, the savagery began, with young Japanese soldiers encouraged by their superiors to inflict maximum pain and suffering upon individual POWs as a way of toughening themselves up for future battles, and also to eradicate any civilized notions of mercy. Filmed footage and still photographs taken by the Japanese themselves document the brutality. Smiling soldiers can be seen conducting bayonet practice on live prisoners, decapitating them and displaying severed heads as souvenirs, and proudly standing among mutilated corpses. Some of the Chinese POWs were simply mowed down by machine-gun fire while others were tied-up, soaked with gasoline and burned alive.
After the destruction of the POWs, the soldiers turned their attention to the women of Nanking and an outright animalistic hunt ensued. Old women over the age of 70 as well as little girls under the age of 8 were dragged off to be sexually abused. More than 20,000 females (with some estimates as high as 80,000) were gang-raped by Japanese soldiers, then stabbed to death with bayonets or shot so they could never bear witness.
Pregnant women were not spared. In several instances, they were raped, then had their bellies slit open and the fetuses torn out. Sometimes, after storming into a house and encountering a whole family, the Japanese forced Chinese men to rape their own daughters, sons to rape their mothers, and brothers their sisters, while the rest of the family was made to watch.
Throughout the city of Nanking, random acts of murder occurred as soldiers frequently fired their rifles into panicked crowds of civilians, killing indiscriminately. Other soldiers killed shopkeepers, looted their stores, then set the buildings on fire after locking people of all ages inside. They took pleasure in the extraordinary suffering that ensued as the people desperately tried to escape the flames by climbing onto rooftops or leaping down onto the street.
The incredible carnage - citywide burnings, stabbings, drownings, strangulations, rapes, thefts, and massive property destruction - continued unabated for about six weeks, from mid-December 1937 through the beginning of February 1938. Young or old, male or female, anyone could be shot on a whim by any Japanese soldier for any reason. Corpses could be seen everywhere throughout the city. The streets of Nanking were said to literally have run red with blood.
Those who were not killed on the spot were taken to the outskirts of the city and forced to dig their own graves, large rectangular pits that would be filled with decapitated corpses resulting from killing contests the Japanese held among themselves. Other times, the Japanese forced the Chinese to bury each other alive in the dirt.
After this period of unprecedented violence, the Japanese eased off somewhat and settled in for the duration of the war. To pacify the population during the long occupation, highly addictive narcotics, including opium and heroin, were distributed by Japanese soldiers to the people of Nanking, regardless of age. An estimated 50,000 persons became addicted to heroin while many others lost themselves in the city's opium dens.
In addition, the notorious Comfort Women system was introduced which forced young Chinese women to become slave-prostitutes, existing solely for the sexual pleasure of Japanese soldiers.
News reports of the happenings in Nanking appeared in the official Japanese press and also in the West, as page-one reports in newspapers such as the New York Times. Japanese news reports reflected the militaristic mood of the country in which any victory by the Imperial Army resulting in further expansion of the Japanese empire was celebrated. Eyewitness reports by Japanese military correspondents concerning the sufferings of the people of Nanking also appeared. They reflected a mentality in which the brutal dominance of subjugated or so-called inferior peoples was considered just. Incredibly, one paper, the Japan Advertiser, actually published a running count of the heads severed by two officers involved in a decapitation contest, as if it was some kind of a sporting match.
In the United States, reports published in the New York Times, Reader's Digest and Time Magazine, were greeted with skepticism from the American public. The stories smuggled out of Nanking seemed almost too fantastic to be believed.
Overall, most Americans had only a passing knowledge or little interest in Asia. Political leaders in both America and Britain remained overwhelmingly focused on the situation in Europe where Adolf Hitler was rapidly re-arming Germany while at the same time expanding the borders of the Nazi Reich through devious political maneuvers.
Back in Nanking, however, all was not lost. An extraordinary group of about 20 Americans and Europeans remaining in the city, composed of missionaries, doctors and businessmen, took it upon themselves to establish an International Safety Zone. Using Red Cross flags, they brazenly declared a 2.5 square-mile area in the middle of the city off limits to the Japanese. On numerous occasions, they also risked their lives by personally intervening to prevent the execution of Chinese men or the rape of women and young girls.
These Westerners became the unsung heroes of Nanking, working day and night to the point of exhaustion to aid the Chinese. They also wrote down their impressions of the daily scenes they witnessed, with one describing Nanking as "hell on earth." Another wrote of the Japanese soldiers: "I did not imagine that such cruel people existed in the modern world." About 300,000 Chinese civilians took refuge inside their Safety Zone. Almost all of the people who did not make it into the Zone during the Rape of Nanking ultimately perished.
0/5000
In December of 1937, the Japanese Imperial Army marched into China's capital city of Nanking and proceeded to murder 300,000 out of 600,000 civilians and soldiers in the city. The six weeks of carnage would become known as the Rape of Nanking and represented the single worst atrocity during the World War II era in either the European or Pacific theaters of war.
The actual military invasion of Nanking was preceded by a tough battle at Shanghai that began in the summer of 1937. Chinese forces there put up surprisingly stiff resistance against the Japanese Army which had expected an easy victory in China. The Japanese had even bragged they would conquer all of China in just three months. The stubborn resistance by the Chinese troops upset that timetable, with the battle dragging on through the summer into late fall. This infuriated the Japanese and whetted their appetite for the revenge that was to follow at Nanking.
After finally defeating the Chinese at Shanghai in November, 50,000 Japanese soldiers then marched on toward Nanking. Unlike the troops at Shanghai, Chinese soldiers at Nanking were poorly led and loosely organized. Although they greatly outnumbered the Japanese and had plenty of ammunition, they withered under the ferocity of the Japanese attack, then engaged in a chaotic retreat. After just four days of fighting, Japanese troops smashed into the city on December 13, 1937, with orders issued to "kill all captives."
Their first concern was to eliminate any threat from the 90,000 Chinese soldiers who surrendered. To the Japanese, surrender was an unthinkable act of cowardice and the ultimate violation of the rigid code of military honor drilled into them from childhood onward. Thus they looked upon Chinese POWs with utter contempt, viewing them as less than human, unworthy of life.
The elimination of the Chinese POWs began after they were transported by trucks to remote locations on the outskirts of Nanking. As soon as they were assembled, the savagery began, with young Japanese soldiers encouraged by their superiors to inflict maximum pain and suffering upon individual POWs as a way of toughening themselves up for future battles, and also to eradicate any civilized notions of mercy. Filmed footage and still photographs taken by the Japanese themselves document the brutality. Smiling soldiers can be seen conducting bayonet practice on live prisoners, decapitating them and displaying severed heads as souvenirs, and proudly standing among mutilated corpses. Some of the Chinese POWs were simply mowed down by machine-gun fire while others were tied-up, soaked with gasoline and burned alive.
After the destruction of the POWs, the soldiers turned their attention to the women of Nanking and an outright animalistic hunt ensued. Old women over the age of 70 as well as little girls under the age of 8 were dragged off to be sexually abused. More than 20,000 females (with some estimates as high as 80,000) were gang-raped by Japanese soldiers, then stabbed to death with bayonets or shot so they could never bear witness.
Pregnant women were not spared. In several instances, they were raped, then had their bellies slit open and the fetuses torn out. Sometimes, after storming into a house and encountering a whole family, the Japanese forced Chinese men to rape their own daughters, sons to rape their mothers, and brothers their sisters, while the rest of the family was made to watch.
Throughout the city of Nanking, random acts of murder occurred as soldiers frequently fired their rifles into panicked crowds of civilians, killing indiscriminately. Other soldiers killed shopkeepers, looted their stores, then set the buildings on fire after locking people of all ages inside. They took pleasure in the extraordinary suffering that ensued as the people desperately tried to escape the flames by climbing onto rooftops or leaping down onto the street.
The incredible carnage - citywide burnings, stabbings, drownings, strangulations, rapes, thefts, and massive property destruction - continued unabated for about six weeks, from mid-December 1937 through the beginning of February 1938. Young or old, male or female, anyone could be shot on a whim by any Japanese soldier for any reason. Corpses could be seen everywhere throughout the city. The streets of Nanking were said to literally have run red with blood.
Those who were not killed on the spot were taken to the outskirts of the city and forced to dig their own graves, large rectangular pits that would be filled with decapitated corpses resulting from killing contests the Japanese held among themselves. Other times, the Japanese forced the Chinese to bury each other alive in the dirt.
After this period of unprecedented violence, the Japanese eased off somewhat and settled in for the duration of the war. To pacify the population during the long occupation, highly addictive narcotics, including opium and heroin, were distributed by Japanese soldiers to the people of Nanking, regardless of age. An estimated 50,000 persons became addicted to heroin while many others lost themselves in the city's opium dens.
In addition, the notorious Comfort Women system was introduced which forced young Chinese women to become slave-prostitutes, existing solely for the sexual pleasure of Japanese soldiers.
News reports of the happenings in Nanking appeared in the official Japanese press and also in the West, as page-one reports in newspapers such as the New York Times. Japanese news reports reflected the militaristic mood of the country in which any victory by the Imperial Army resulting in further expansion of the Japanese empire was celebrated. Eyewitness reports by Japanese military correspondents concerning the sufferings of the people of Nanking also appeared. They reflected a mentality in which the brutal dominance of subjugated or so-called inferior peoples was considered just. Incredibly, one paper, the Japan Advertiser, actually published a running count of the heads severed by two officers involved in a decapitation contest, as if it was some kind of a sporting match.
In the United States, reports published in the New York Times, Reader's Digest and Time Magazine, were greeted with skepticism from the American public. The stories smuggled out of Nanking seemed almost too fantastic to be believed.
Overall, most Americans had only a passing knowledge or little interest in Asia. Political leaders in both America and Britain remained overwhelmingly focused on the situation in Europe where Adolf Hitler was rapidly re-arming Germany while at the same time expanding the borders of the Nazi Reich through devious political maneuvers.
Back in Nanking, however, all was not lost. An extraordinary group of about 20 Americans and Europeans remaining in the city, composed of missionaries, doctors and businessmen, took it upon themselves to establish an International Safety Zone. Using Red Cross flags, they brazenly declared a 2.5 square-mile area in the middle of the city off limits to the Japanese. On numerous occasions, they also risked their lives by personally intervening to prevent the execution of Chinese men or the rape of women and young girls.
These Westerners became the unsung heroes of Nanking, working day and night to the point of exhaustion to aid the Chinese. They also wrote down their impressions of the daily scenes they witnessed, with one describing Nanking as "hell on earth." Another wrote of the Japanese soldiers: "I did not imagine that such cruel people existed in the modern world." About 300,000 Chinese civilians took refuge inside their Safety Zone. Almost all of the people who did not make it into the Zone during the Rape of Nanking ultimately perished.
The actual military invasion of Nanking was preceded by a tough battle at Shanghai that began in the summer of 1937. Chinese forces there put up surprisingly stiff resistance against the Japanese Army which had expected an easy victory in China. The Japanese had even bragged they would conquer all of China in just three months. The stubborn resistance by the Chinese troops upset that timetable, with the battle dragging on through the summer into late fall. This infuriated the Japanese and whetted their appetite for the revenge that was to follow at Nanking.
After finally defeating the Chinese at Shanghai in November, 50,000 Japanese soldiers then marched on toward Nanking. Unlike the troops at Shanghai, Chinese soldiers at Nanking were poorly led and loosely organized. Although they greatly outnumbered the Japanese and had plenty of ammunition, they withered under the ferocity of the Japanese attack, then engaged in a chaotic retreat. After just four days of fighting, Japanese troops smashed into the city on December 13, 1937, with orders issued to "kill all captives."
Their first concern was to eliminate any threat from the 90,000 Chinese soldiers who surrendered. To the Japanese, surrender was an unthinkable act of cowardice and the ultimate violation of the rigid code of military honor drilled into them from childhood onward. Thus they looked upon Chinese POWs with utter contempt, viewing them as less than human, unworthy of life.
The elimination of the Chinese POWs began after they were transported by trucks to remote locations on the outskirts of Nanking. As soon as they were assembled, the savagery began, with young Japanese soldiers encouraged by their superiors to inflict maximum pain and suffering upon individual POWs as a way of toughening themselves up for future battles, and also to eradicate any civilized notions of mercy. Filmed footage and still photographs taken by the Japanese themselves document the brutality. Smiling soldiers can be seen conducting bayonet practice on live prisoners, decapitating them and displaying severed heads as souvenirs, and proudly standing among mutilated corpses. Some of the Chinese POWs were simply mowed down by machine-gun fire while others were tied-up, soaked with gasoline and burned alive.
After the destruction of the POWs, the soldiers turned their attention to the women of Nanking and an outright animalistic hunt ensued. Old women over the age of 70 as well as little girls under the age of 8 were dragged off to be sexually abused. More than 20,000 females (with some estimates as high as 80,000) were gang-raped by Japanese soldiers, then stabbed to death with bayonets or shot so they could never bear witness.
Pregnant women were not spared. In several instances, they were raped, then had their bellies slit open and the fetuses torn out. Sometimes, after storming into a house and encountering a whole family, the Japanese forced Chinese men to rape their own daughters, sons to rape their mothers, and brothers their sisters, while the rest of the family was made to watch.
Throughout the city of Nanking, random acts of murder occurred as soldiers frequently fired their rifles into panicked crowds of civilians, killing indiscriminately. Other soldiers killed shopkeepers, looted their stores, then set the buildings on fire after locking people of all ages inside. They took pleasure in the extraordinary suffering that ensued as the people desperately tried to escape the flames by climbing onto rooftops or leaping down onto the street.
The incredible carnage - citywide burnings, stabbings, drownings, strangulations, rapes, thefts, and massive property destruction - continued unabated for about six weeks, from mid-December 1937 through the beginning of February 1938. Young or old, male or female, anyone could be shot on a whim by any Japanese soldier for any reason. Corpses could be seen everywhere throughout the city. The streets of Nanking were said to literally have run red with blood.
Those who were not killed on the spot were taken to the outskirts of the city and forced to dig their own graves, large rectangular pits that would be filled with decapitated corpses resulting from killing contests the Japanese held among themselves. Other times, the Japanese forced the Chinese to bury each other alive in the dirt.
After this period of unprecedented violence, the Japanese eased off somewhat and settled in for the duration of the war. To pacify the population during the long occupation, highly addictive narcotics, including opium and heroin, were distributed by Japanese soldiers to the people of Nanking, regardless of age. An estimated 50,000 persons became addicted to heroin while many others lost themselves in the city's opium dens.
In addition, the notorious Comfort Women system was introduced which forced young Chinese women to become slave-prostitutes, existing solely for the sexual pleasure of Japanese soldiers.
News reports of the happenings in Nanking appeared in the official Japanese press and also in the West, as page-one reports in newspapers such as the New York Times. Japanese news reports reflected the militaristic mood of the country in which any victory by the Imperial Army resulting in further expansion of the Japanese empire was celebrated. Eyewitness reports by Japanese military correspondents concerning the sufferings of the people of Nanking also appeared. They reflected a mentality in which the brutal dominance of subjugated or so-called inferior peoples was considered just. Incredibly, one paper, the Japan Advertiser, actually published a running count of the heads severed by two officers involved in a decapitation contest, as if it was some kind of a sporting match.
In the United States, reports published in the New York Times, Reader's Digest and Time Magazine, were greeted with skepticism from the American public. The stories smuggled out of Nanking seemed almost too fantastic to be believed.
Overall, most Americans had only a passing knowledge or little interest in Asia. Political leaders in both America and Britain remained overwhelmingly focused on the situation in Europe where Adolf Hitler was rapidly re-arming Germany while at the same time expanding the borders of the Nazi Reich through devious political maneuvers.
Back in Nanking, however, all was not lost. An extraordinary group of about 20 Americans and Europeans remaining in the city, composed of missionaries, doctors and businessmen, took it upon themselves to establish an International Safety Zone. Using Red Cross flags, they brazenly declared a 2.5 square-mile area in the middle of the city off limits to the Japanese. On numerous occasions, they also risked their lives by personally intervening to prevent the execution of Chinese men or the rape of women and young girls.
These Westerners became the unsung heroes of Nanking, working day and night to the point of exhaustion to aid the Chinese. They also wrote down their impressions of the daily scenes they witnessed, with one describing Nanking as "hell on earth." Another wrote of the Japanese soldiers: "I did not imagine that such cruel people existed in the modern world." About 300,000 Chinese civilians took refuge inside their Safety Zone. Almost all of the people who did not make it into the Zone during the Rape of Nanking ultimately perished.
การแปล กรุณารอสักครู่..
ในเดือนธันวาคมของปี 1937 กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นเดินเข้าไปในเมืองหลวงของประเทศจีนนานกิงและดำเนินการต่อไปฆ่า 300,000 จาก 600,000 พลเรือนและทหารในเมือง หกสัปดาห์ของการสังหารจะเป็นที่รู้จักกันข่มขืนนานกิงและเป็นตัวแทนของความโหดร้ายเลวร้ายที่สุดในช่วงยุคสงครามโลกครั้งที่สองทั้งในโรงภาพยนตร์ยุโรปหรือแปซิฟิกของสงคราม.
ทหารบุกนานกิงที่เกิดขึ้นจริงถูกนำหน้าด้วยการต่อสู้ที่ยากลำบากที่เซี่ยงไฮ้ว่า เริ่มต้นขึ้นในช่วงฤดูร้อนของปี 1937 กองทัพจีนมีวางต้านทานแข็งที่น่าแปลกใจกับกองทัพญี่ปุ่นซึ่งคาดว่าจะประสบความสำเร็จได้ง่ายในประเทศจีน ญี่ปุ่นโอ้อวดแม้พวกเขาจะเอาชนะทั้งหมดของประเทศจีนในเวลาเพียงสามเดือน ต้านทานปากแข็งโดยกองกำลังทหารจีนไม่พอใจตารางเวลาที่มีการสู้รบลากผ่านฤดูร้อนเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงปลาย นี้โกรธแค้นญี่ปุ่นและ whetted กระหายของพวกเขาเพื่อแก้แค้นที่เป็นไปตามที่นานกิง.
ในที่สุดหลังจากที่เอาชนะจีนที่เซี่ยงไฮ้ในเดือนพฤศจิกายน 50,000 ทหารญี่ปุ่นแล้วเดินไปทางนานกิง ซึ่งแตกต่างจากทหารที่เซี่ยงไฮ้ทหารจีนที่นานกิงที่นำมาไม่ดีและการจัดระเบียบอย่างอิสระ ถึงแม้ว่าพวกเขามากมากกว่าญี่ปุ่นและมีความอุดมสมบูรณ์ของกระสุนที่พวกเขาเหี่ยวภายใต้ความรุนแรงของการโจมตีญี่ปุ่นร่วมแล้วในสถานที่พักผ่อนที่วุ่นวาย หลังจากนั้นเพียงสี่วันของการต่อสู้กองทัพญี่ปุ่นทุบเข้าไปในเมืองที่ 13 ธันวาคม 1937 มีคำสั่งที่ออกไป "ฆ่าเชลยทั้งหมด."
กังวลแรกของพวกเขาคือการกำจัดภัยคุกคามจาก 90,000 ทหารจีนที่ยอมจำนนใด ๆ เพื่อให้ญี่ปุ่นยอมจำนนก็คิดไม่ถึงการกระทำที่ขี้ขลาดและการละเมิดที่ดีที่สุดของรหัสที่เข้มงวดของการให้เกียรติทหารเจาะเข้าไปในวัยเด็กของพวกเขาจากเป็นต้นไป ดังนั้นพวกเขามองว่า POWs จีนด้วยความชิงชังที่สุดดูพวกเขาน้อยกว่ามนุษย์ไม่น่าเชื่อถือของชีวิต.
การกำจัดของ POWs จีนเริ่มหลังจากที่พวกเขาถูกส่งโดยรถบรรทุกไปยังสถานที่ที่ห่างไกลในเขตชานเมืองของนานกิง เร็วที่สุดเท่าที่พวกเขาได้ประกอบความโหดเหี้ยมที่จะเริ่มต้นกับทหารหนุ่มสาวชาวญี่ปุ่นได้รับการสนับสนุนจากผู้บังคับบัญชาของพวกเขาที่จะสร้างความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานสูงสุดเมื่อ POWs ของแต่ละบุคคลเป็นวิธีการทรหดตัวเองขึ้นสำหรับการต่อสู้ในอนาคตและยังขจัดความคิดอารยะใด ๆ ของความเมตตา ถ่ายทำภาพและยังคงภาพที่ถ่ายโดยชาวญี่ปุ่นตัวเองเอกสารโหดร้าย ยิ้มทหารสามารถมองเห็นการดำเนินการปฏิบัติดาบปลายปืนนักโทษสดปราบพวกเขาและการแสดงหัวตัดเป็นของที่ระลึกและความภาคภูมิใจที่ยืนอยู่ท่ามกลางศพขาดวิ่น บางส่วนของจีน POWs ถูกตัดเพียงลงด้วยไฟเครื่องปืนขณะที่คนถูกผูกขึ้นแช่ด้วยน้ำมันเบนซินและเผาทั้งเป็น.
หลังจากการล่มสลายของ POWs ทหารหันมาสนใจกับผู้หญิงนานกิงและล่าสัตว์ทันที ensued หญิงชราอายุเกิน 70 เช่นเดียวกับสาวน้อยที่มีอายุต่ำกว่า 8 ถูกลากออกไปได้รับการทารุณกรรมทางเพศ มากกว่า 20,000 หญิง (มีประมาณการบางสูงถึง 80,000) ถูกข่มขืนโดยทหารญี่ปุ่นแล้วแทงตายด้วยดาบปลายปืนหรือยิงเพื่อให้พวกเขาไม่สามารถเป็นพยาน.
หญิงตั้งครรภ์ที่ได้รับไม่ได้หวง ในหลายกรณีที่พวกเขาถูกข่มขืนแล้วท้องของพวกเขามีช่องเปิดและทารกในครรภ์ฉีกขาดออก บางครั้งหลังจากที่ระดมเข้ามาในบ้านและต้องเผชิญหน้ากับทั้งครอบครัวญี่ปุ่นบังคับให้คนจีนจะข่มขืนลูกสาวของตัวเองลูกหลานจะข่มขืนแม่ของพวกเขาและพี่ชายน้องสาวของพวกเขาในขณะที่ส่วนที่เหลือของครอบครัวที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อชม.
ตลอดเมือง นานกิง, การกระทำที่สุ่มของการฆาตกรรมที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งเป็นทหารยิงปืนเข้าไปในฝูงชนตื่นตระหนกของพลเรือนฆ่ากราด ทหารคนอื่น ๆ ถูกฆ่าเจ้าของร้านปล้นร้านค้าของพวกเขาแล้วตั้งอาคารไฟไหม้หลังจากล็อคคนทุกเพศทุกวัยที่อยู่ภายใน พวกเขาเอาความสุขในความทุกข์ทรมานพิเศษที่เกิดเป็นคนหมดความพยายามที่จะหลบหนีเปลวไฟด้วยการปีนขึ้นไปบนหลังคาหรือกระโจนลงบนถนน.
สังหารอย่างไม่น่าเชื่อ - เผาโครงข่ายตีชิงสาบสูญ strangulations ข่มขืนขโมยและทำลายทรัพย์สินขนาดใหญ่ - ยังคงที่ประมาณหกสัปดาห์ตั้งแต่กลางเดือนธันวาคม 1937 ผ่านจุดเริ่มต้นของเดือนกุมภาพันธ์ 1938 หนุ่มสาวหรือเก่าชายหรือหญิงทุกคนสามารถจะยิงในราชประสงค์โดยทหารญี่ปุ่นด้วยเหตุผลใดก็ตาม ศพอาจจะเห็นทุกที่ทั่วเมือง ถนนนานกิงก็บอกว่าจะมีการเรียกใช้ตัวอักษรสีแดงไปด้วยเลือด.
บรรดาผู้ที่ไม่ได้ถูกฆ่าตายในจุดที่ถูกนำไปยังเขตชานเมืองของเมืองและถูกบังคับให้ขุดหลุมฝังศพของตัวเองหลุมสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่จะเต็มไปด้วยศพหัวขาดที่เกิดจากการ ฆ่าแข่งขันญี่ปุ่นที่จัดขึ้นในตัวเอง ครั้งอื่น ๆ ของญี่ปุ่นบังคับให้จีนที่จะฝังศพมีชีวิตซึ่งกันและกันในสิ่งสกปรก.
หลังจากช่วงเวลาของความรุนแรงเป็นประวัติการณ์นี้ญี่ปุ่นปลดเปลื้องออกบ้างและตั้งรกรากอยู่ในช่วงระยะเวลาของสงคราม เพื่อปลอบประชากรระหว่างการยึดครองนานยาเสพติดเสพติดสูงรวมทั้งฝิ่นและเฮโรอีนถูกจัดจำหน่ายโดยทหารญี่ปุ่นกับคนที่นานกิงไม่คำนึงถึงอายุ ประมาณ 50,000 คนกลายเป็นติดยาเสพติดเฮโรอีนในขณะที่คนอื่น ๆ หายไปตัวเองในเมืองฝิ่น.
นอกจากนี้ระบบฉาวโฉ่ Comfort ผู้หญิงได้รับการแนะนำที่บังคับให้ผู้หญิงที่หนุ่มสาวชาวจีนจะกลายเป็นทาสโสเภณีที่มีอยู่เพียงเพื่อความสุขทางเพศของทหารญี่ปุ่น
รายงานข่าวของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในนานกิงที่ปรากฏในสื่อมวลชนญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการและยังอยู่ในเวสต์เป็นหน้าหนึ่งในหนังสือพิมพ์รายงานเช่นนิวยอร์กไทม์ส รายงานข่าวญี่ปุ่นสะท้อนให้เห็นถึงอารมณ์ทหารของประเทศที่ประสบความสำเร็จใด ๆ จากกองทัพจักรวรรดิส่งผลให้การขยายตัวของจักรวรรดิญี่ปุ่นที่กำลังโด่งดัง รายงานประจักษ์พยานโดยผู้สื่อข่าวทหารญี่ปุ่นที่เกี่ยวข้องกับความทุกข์ยากของผู้คนในนานกิงก็ปรากฏตัวขึ้น พวกเขาสะท้อนให้เห็นถึงความคิดในการที่การปกครองที่โหดร้ายของปราบปรามหรือที่เรียกว่าด้อยกว่าคนได้รับการพิจารณาเพียง อย่างไม่น่าเชื่อหนึ่งกระดาษโฆษณาญี่ปุ่นตีพิมพ์จริงนับการทำงานของหัวตัดสองเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องในการประกวดศีรษะราวกับว่ามันเป็นชนิดของการแข่งขันกีฬาบาง.
ในสหรัฐอเมริการายงานที่ตีพิมพ์ในนิวยอร์กไทม์ส , Reader 's Digest และนิตยสารไทม์ได้รับการต้อนรับด้วยความสงสัยจากประชาชนชาวอเมริกัน เรื่องราวลักลอบนำออกนานกิงดูเหมือนเกือบที่ยอดเยี่ยมเกินกว่าที่จะเชื่อว่า.
โดยรวม, ชาวอเมริกันส่วนใหญ่มีเพียงความรู้ผ่านหรือความสนใจน้อยในเอเชีย ผู้นำทางการเมืองทั้งในอเมริกาและอังกฤษยังคงมุ่งเน้นไปอย่างท่วมท้นกับสถานการณ์ในยุโรปที่อดอล์ฟฮิตเลอร์อย่างรวดเร็วอีกครั้งในขณะที่อาวุธเยอรมนีในเวลาเดียวกันการขยายพรมแดนของนาซีรีคผ่านการซ้อมรบทางการเมืองคดเคี้ยว.
ย้อนกลับไปในนานกิง แต่ทั้งหมดไม่ได้ สูญหาย กลุ่มพิเศษประมาณ 20 ชาวอเมริกันและยุโรปที่เหลืออยู่ในเมืองประกอบด้วยมิชชันนารีแพทย์และนักธุรกิจเอามันเมื่อตัวเองในการสร้างโซนความปลอดภัยระหว่างประเทศ ใช้ธงกาชาดพวกเขาโจ่งแจ้งประกาศให้เป็นพื้นที่ 2.5 ตารางไมล์ในช่วงกลางของเมืองปิดวงเงินให้กับญี่ปุ่น หลายครั้งที่พวกเขายังเสี่ยงชีวิตชีวิตของพวกเขาเองโดยการแทรกแซงเพื่อป้องกันไม่ให้การดำเนินการของคนจีนหรือข่มขืนผู้หญิงและเด็กผู้หญิง.
ตะวันตกเหล่านี้กลายเป็นวีรบุรุษนานกิงการทำงานทั้งกลางวันและกลางคืนไปยังจุดของความอ่อนล้าที่จะช่วยให้จีน . พวกเขายังได้เขียนลงการแสดงผลของพวกเขาในฉากทุกวันพวกเขาได้เห็นกับหนึ่งนานกิงอธิบายว่า "นรกบนดิน." อีกประการหนึ่งเขียนถึงทหารญี่ปุ่น: "ผมไม่คิดว่าคนที่โหดร้ายดังกล่าวมีอยู่ในโลกสมัยใหม่." ประมาณ 300,000 พลเรือนจีนเข้าไปหลบอยู่ภายในโซนความปลอดภัยของพวกเขา เกือบทั้งหมดของคนที่ไม่ได้ทำให้มันเข้าไปในเขตในระหว่างการข่มขืนนานกิงเสียชีวิตในที่สุด
ทหารบุกนานกิงที่เกิดขึ้นจริงถูกนำหน้าด้วยการต่อสู้ที่ยากลำบากที่เซี่ยงไฮ้ว่า เริ่มต้นขึ้นในช่วงฤดูร้อนของปี 1937 กองทัพจีนมีวางต้านทานแข็งที่น่าแปลกใจกับกองทัพญี่ปุ่นซึ่งคาดว่าจะประสบความสำเร็จได้ง่ายในประเทศจีน ญี่ปุ่นโอ้อวดแม้พวกเขาจะเอาชนะทั้งหมดของประเทศจีนในเวลาเพียงสามเดือน ต้านทานปากแข็งโดยกองกำลังทหารจีนไม่พอใจตารางเวลาที่มีการสู้รบลากผ่านฤดูร้อนเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงปลาย นี้โกรธแค้นญี่ปุ่นและ whetted กระหายของพวกเขาเพื่อแก้แค้นที่เป็นไปตามที่นานกิง.
ในที่สุดหลังจากที่เอาชนะจีนที่เซี่ยงไฮ้ในเดือนพฤศจิกายน 50,000 ทหารญี่ปุ่นแล้วเดินไปทางนานกิง ซึ่งแตกต่างจากทหารที่เซี่ยงไฮ้ทหารจีนที่นานกิงที่นำมาไม่ดีและการจัดระเบียบอย่างอิสระ ถึงแม้ว่าพวกเขามากมากกว่าญี่ปุ่นและมีความอุดมสมบูรณ์ของกระสุนที่พวกเขาเหี่ยวภายใต้ความรุนแรงของการโจมตีญี่ปุ่นร่วมแล้วในสถานที่พักผ่อนที่วุ่นวาย หลังจากนั้นเพียงสี่วันของการต่อสู้กองทัพญี่ปุ่นทุบเข้าไปในเมืองที่ 13 ธันวาคม 1937 มีคำสั่งที่ออกไป "ฆ่าเชลยทั้งหมด."
กังวลแรกของพวกเขาคือการกำจัดภัยคุกคามจาก 90,000 ทหารจีนที่ยอมจำนนใด ๆ เพื่อให้ญี่ปุ่นยอมจำนนก็คิดไม่ถึงการกระทำที่ขี้ขลาดและการละเมิดที่ดีที่สุดของรหัสที่เข้มงวดของการให้เกียรติทหารเจาะเข้าไปในวัยเด็กของพวกเขาจากเป็นต้นไป ดังนั้นพวกเขามองว่า POWs จีนด้วยความชิงชังที่สุดดูพวกเขาน้อยกว่ามนุษย์ไม่น่าเชื่อถือของชีวิต.
การกำจัดของ POWs จีนเริ่มหลังจากที่พวกเขาถูกส่งโดยรถบรรทุกไปยังสถานที่ที่ห่างไกลในเขตชานเมืองของนานกิง เร็วที่สุดเท่าที่พวกเขาได้ประกอบความโหดเหี้ยมที่จะเริ่มต้นกับทหารหนุ่มสาวชาวญี่ปุ่นได้รับการสนับสนุนจากผู้บังคับบัญชาของพวกเขาที่จะสร้างความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานสูงสุดเมื่อ POWs ของแต่ละบุคคลเป็นวิธีการทรหดตัวเองขึ้นสำหรับการต่อสู้ในอนาคตและยังขจัดความคิดอารยะใด ๆ ของความเมตตา ถ่ายทำภาพและยังคงภาพที่ถ่ายโดยชาวญี่ปุ่นตัวเองเอกสารโหดร้าย ยิ้มทหารสามารถมองเห็นการดำเนินการปฏิบัติดาบปลายปืนนักโทษสดปราบพวกเขาและการแสดงหัวตัดเป็นของที่ระลึกและความภาคภูมิใจที่ยืนอยู่ท่ามกลางศพขาดวิ่น บางส่วนของจีน POWs ถูกตัดเพียงลงด้วยไฟเครื่องปืนขณะที่คนถูกผูกขึ้นแช่ด้วยน้ำมันเบนซินและเผาทั้งเป็น.
หลังจากการล่มสลายของ POWs ทหารหันมาสนใจกับผู้หญิงนานกิงและล่าสัตว์ทันที ensued หญิงชราอายุเกิน 70 เช่นเดียวกับสาวน้อยที่มีอายุต่ำกว่า 8 ถูกลากออกไปได้รับการทารุณกรรมทางเพศ มากกว่า 20,000 หญิง (มีประมาณการบางสูงถึง 80,000) ถูกข่มขืนโดยทหารญี่ปุ่นแล้วแทงตายด้วยดาบปลายปืนหรือยิงเพื่อให้พวกเขาไม่สามารถเป็นพยาน.
หญิงตั้งครรภ์ที่ได้รับไม่ได้หวง ในหลายกรณีที่พวกเขาถูกข่มขืนแล้วท้องของพวกเขามีช่องเปิดและทารกในครรภ์ฉีกขาดออก บางครั้งหลังจากที่ระดมเข้ามาในบ้านและต้องเผชิญหน้ากับทั้งครอบครัวญี่ปุ่นบังคับให้คนจีนจะข่มขืนลูกสาวของตัวเองลูกหลานจะข่มขืนแม่ของพวกเขาและพี่ชายน้องสาวของพวกเขาในขณะที่ส่วนที่เหลือของครอบครัวที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อชม.
ตลอดเมือง นานกิง, การกระทำที่สุ่มของการฆาตกรรมที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งเป็นทหารยิงปืนเข้าไปในฝูงชนตื่นตระหนกของพลเรือนฆ่ากราด ทหารคนอื่น ๆ ถูกฆ่าเจ้าของร้านปล้นร้านค้าของพวกเขาแล้วตั้งอาคารไฟไหม้หลังจากล็อคคนทุกเพศทุกวัยที่อยู่ภายใน พวกเขาเอาความสุขในความทุกข์ทรมานพิเศษที่เกิดเป็นคนหมดความพยายามที่จะหลบหนีเปลวไฟด้วยการปีนขึ้นไปบนหลังคาหรือกระโจนลงบนถนน.
สังหารอย่างไม่น่าเชื่อ - เผาโครงข่ายตีชิงสาบสูญ strangulations ข่มขืนขโมยและทำลายทรัพย์สินขนาดใหญ่ - ยังคงที่ประมาณหกสัปดาห์ตั้งแต่กลางเดือนธันวาคม 1937 ผ่านจุดเริ่มต้นของเดือนกุมภาพันธ์ 1938 หนุ่มสาวหรือเก่าชายหรือหญิงทุกคนสามารถจะยิงในราชประสงค์โดยทหารญี่ปุ่นด้วยเหตุผลใดก็ตาม ศพอาจจะเห็นทุกที่ทั่วเมือง ถนนนานกิงก็บอกว่าจะมีการเรียกใช้ตัวอักษรสีแดงไปด้วยเลือด.
บรรดาผู้ที่ไม่ได้ถูกฆ่าตายในจุดที่ถูกนำไปยังเขตชานเมืองของเมืองและถูกบังคับให้ขุดหลุมฝังศพของตัวเองหลุมสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่จะเต็มไปด้วยศพหัวขาดที่เกิดจากการ ฆ่าแข่งขันญี่ปุ่นที่จัดขึ้นในตัวเอง ครั้งอื่น ๆ ของญี่ปุ่นบังคับให้จีนที่จะฝังศพมีชีวิตซึ่งกันและกันในสิ่งสกปรก.
หลังจากช่วงเวลาของความรุนแรงเป็นประวัติการณ์นี้ญี่ปุ่นปลดเปลื้องออกบ้างและตั้งรกรากอยู่ในช่วงระยะเวลาของสงคราม เพื่อปลอบประชากรระหว่างการยึดครองนานยาเสพติดเสพติดสูงรวมทั้งฝิ่นและเฮโรอีนถูกจัดจำหน่ายโดยทหารญี่ปุ่นกับคนที่นานกิงไม่คำนึงถึงอายุ ประมาณ 50,000 คนกลายเป็นติดยาเสพติดเฮโรอีนในขณะที่คนอื่น ๆ หายไปตัวเองในเมืองฝิ่น.
นอกจากนี้ระบบฉาวโฉ่ Comfort ผู้หญิงได้รับการแนะนำที่บังคับให้ผู้หญิงที่หนุ่มสาวชาวจีนจะกลายเป็นทาสโสเภณีที่มีอยู่เพียงเพื่อความสุขทางเพศของทหารญี่ปุ่น
รายงานข่าวของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในนานกิงที่ปรากฏในสื่อมวลชนญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการและยังอยู่ในเวสต์เป็นหน้าหนึ่งในหนังสือพิมพ์รายงานเช่นนิวยอร์กไทม์ส รายงานข่าวญี่ปุ่นสะท้อนให้เห็นถึงอารมณ์ทหารของประเทศที่ประสบความสำเร็จใด ๆ จากกองทัพจักรวรรดิส่งผลให้การขยายตัวของจักรวรรดิญี่ปุ่นที่กำลังโด่งดัง รายงานประจักษ์พยานโดยผู้สื่อข่าวทหารญี่ปุ่นที่เกี่ยวข้องกับความทุกข์ยากของผู้คนในนานกิงก็ปรากฏตัวขึ้น พวกเขาสะท้อนให้เห็นถึงความคิดในการที่การปกครองที่โหดร้ายของปราบปรามหรือที่เรียกว่าด้อยกว่าคนได้รับการพิจารณาเพียง อย่างไม่น่าเชื่อหนึ่งกระดาษโฆษณาญี่ปุ่นตีพิมพ์จริงนับการทำงานของหัวตัดสองเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องในการประกวดศีรษะราวกับว่ามันเป็นชนิดของการแข่งขันกีฬาบาง.
ในสหรัฐอเมริการายงานที่ตีพิมพ์ในนิวยอร์กไทม์ส , Reader 's Digest และนิตยสารไทม์ได้รับการต้อนรับด้วยความสงสัยจากประชาชนชาวอเมริกัน เรื่องราวลักลอบนำออกนานกิงดูเหมือนเกือบที่ยอดเยี่ยมเกินกว่าที่จะเชื่อว่า.
โดยรวม, ชาวอเมริกันส่วนใหญ่มีเพียงความรู้ผ่านหรือความสนใจน้อยในเอเชีย ผู้นำทางการเมืองทั้งในอเมริกาและอังกฤษยังคงมุ่งเน้นไปอย่างท่วมท้นกับสถานการณ์ในยุโรปที่อดอล์ฟฮิตเลอร์อย่างรวดเร็วอีกครั้งในขณะที่อาวุธเยอรมนีในเวลาเดียวกันการขยายพรมแดนของนาซีรีคผ่านการซ้อมรบทางการเมืองคดเคี้ยว.
ย้อนกลับไปในนานกิง แต่ทั้งหมดไม่ได้ สูญหาย กลุ่มพิเศษประมาณ 20 ชาวอเมริกันและยุโรปที่เหลืออยู่ในเมืองประกอบด้วยมิชชันนารีแพทย์และนักธุรกิจเอามันเมื่อตัวเองในการสร้างโซนความปลอดภัยระหว่างประเทศ ใช้ธงกาชาดพวกเขาโจ่งแจ้งประกาศให้เป็นพื้นที่ 2.5 ตารางไมล์ในช่วงกลางของเมืองปิดวงเงินให้กับญี่ปุ่น หลายครั้งที่พวกเขายังเสี่ยงชีวิตชีวิตของพวกเขาเองโดยการแทรกแซงเพื่อป้องกันไม่ให้การดำเนินการของคนจีนหรือข่มขืนผู้หญิงและเด็กผู้หญิง.
ตะวันตกเหล่านี้กลายเป็นวีรบุรุษนานกิงการทำงานทั้งกลางวันและกลางคืนไปยังจุดของความอ่อนล้าที่จะช่วยให้จีน . พวกเขายังได้เขียนลงการแสดงผลของพวกเขาในฉากทุกวันพวกเขาได้เห็นกับหนึ่งนานกิงอธิบายว่า "นรกบนดิน." อีกประการหนึ่งเขียนถึงทหารญี่ปุ่น: "ผมไม่คิดว่าคนที่โหดร้ายดังกล่าวมีอยู่ในโลกสมัยใหม่." ประมาณ 300,000 พลเรือนจีนเข้าไปหลบอยู่ภายในโซนความปลอดภัยของพวกเขา เกือบทั้งหมดของคนที่ไม่ได้ทำให้มันเข้าไปในเขตในระหว่างการข่มขืนนานกิงเสียชีวิตในที่สุด
การแปล กรุณารอสักครู่..
ในเดือนธันวาคม ปี 1937 กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นได้เข้าประเทศจีนเมืองหลวงนานกิงและทำการฆาตกรรม 300000 ออกจาก 600000 พลเรือนและทหารในเมือง หกสัปดาห์ของการสังหารจะกลายเป็นที่รู้จักกันเป็นข่มขืนนานกิงและเป็นตัวแทนเดียวเลวร้ายที่สุดโหดร้ายในช่วงสมัยสงครามโลกครั้งที่สองในยุโรปหรือมหาสมุทรแปซิฟิกโรงละครของสงคราม .
ทหารบุกจริงของนานกิงตามมาด้วยการต่อสู้ที่ยากที่เซี่ยงไฮ้ที่เริ่มขึ้นในฤดูร้อนของมลรัฐ จีนบังคับให้มันตั้งแข็ง จู่ ๆต่อต้านกองทัพญี่ปุ่น ซึ่งคาดว่าจะได้ง่ายในชัยชนะในประเทศจีน ญี่ปุ่นเคยอวดพวกเขาพิชิตทั้งหมดของประเทศจีนในเวลาเพียงสามเดือน ดื้อต่อต้าน โดยทหารจีนไม่พอใจที่ตารางเวลาด้วยการต่อสู้ยืดเยื้อผ่านฤดูร้อนเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว นี้โกรธมากที่ญี่ปุ่น และกรีดยาง ความอยากอาหารของพวกเขาเพื่อแก้แค้นที่ถูกต้องตามที่นานกิง .
ในที่สุดหลังจากเอาชนะจีนที่เซี่ยงไฮ้ในเดือนพฤศจิกายน , 50000 แล้วเดินต่อทหารญี่ปุ่นที่นานกิง ซึ่งแตกต่างจากทหาร ที่เซี่ยงไฮ้ ทหารจีนที่นานกิงได้งาน LED และจัดอย่างหลวม ๆแม้ว่าพวกเขามากน้อยกว่าญี่ปุ่นและมีความอุดมสมบูรณ์ของกระสุนจึงเหี่ยวภายใต้ความโหดร้ายของญี่ปุ่นในการโจมตี หมั้นแล้วหนีอลหม่าน หลังจากเพียงสี่วันของการต่อสู้ ทหารญี่ปุ่นกระแทกเมืองวันที่ 13 ธันวาคม 1937 กับคำสั่ง " ฆ่าเชลย "
กังวลแรกของพวกเขาเพื่อกำจัดการคุกคามใดๆ จาก 90000 จีนทหารที่ยอมจำนน ไปญี่ปุ่นยอมจำนน คือการกระทำแปลกๆของความขี้ขลาดและการละเมิดสูงสุดของรหัสที่เข้มงวดของทหารเกียรติเจาะเข้าไปจากวัยเด็กเป็นต้นมา ดังนั้น พวกเขามองเชลยศึกจีนกับการดูถูก , การดูพวกเขาเป็นน้อยกว่ามนุษย์ ไม่คู่ควรกับชีวิต
การกำจัดของเชลยศึกชาวจีนเริ่มหลังจากที่พวกเขาถูกขนส่งโดยรถบรรทุกไปยังพื้นที่ห่างไกลในเขตชานเมืองของนานกิง ทันทีที่พวกเขาได้ประกอบ ความโหดเหี้ยมของทหารญี่ปุ่น เริ่มด้วยหนุ่มได้รับการสนับสนุนจากผู้บังคับบัญชา เพื่อสร้างความเจ็บปวดและทุกข์สูงสุดเมื่อ POWs บุคคลเป็นวิธีของ toughening ตัวเองขึ้นสำหรับสงครามในอนาคตและยังกำจัดใด ๆหรือความคิดของความเมตตา ถ่ายวิดีโอและภาพถ่ายที่ถ่ายโดยชาวญี่ปุ่นเองเอกสารโหด . ยิ้มได้เห็นการฝึกทหารร่วมสดนักโทษ decapitating พวกเขาและแสดงหัวตัด เป็นของที่ระลึก และภูมิใจที่ยืนอยู่ระหว่างหั่นศพบางส่วนของเชลยศึกจีนเพียง mowed ลงโดยปืนกลขณะที่คนอื่นถูกมัดแช่น้ำกับน้ำมันแล้วเผาทั้งเป็น
หลังจากการทำลายของเชลยศึก ทหารก็หันมาสนใจสตรีนานกิงและล่าทันที เหมือนพวกสัตว์ที่เกิด หญิงชราอายุ 70 เป็นเด็กผู้หญิงอายุ 8 ถูกลากออกไปถูกละเมิดทางเพศ มากกว่า 20000 เพศหญิง ( ประมาณการบางสูงถึง 80 , 000 ) ถูกข่มขืนโดยทหารญี่ปุ่น แล้วแทงตายด้วยปืนหรือยิงเพื่อให้พวกเขาไม่สามารถเป็นพยาน หญิงตั้งครรภ์ไม่รอด
. ในหลายกรณีพวกเขาถูกข่มขืนแล้วท้องของพวกเขากรีดเปิดและตัวอ่อนถูกฉีกออกไป บางครั้ง หลังบุกเข้าไปในบ้านและพบกับครอบครัวทั้งหมดญี่ปุ่นบังคับให้ชายจีนข่มขืนลูกสาวของตัวเอง ลูกชายข่มขืนแม่ และน้องชายน้องสาวของพวกเขา ในขณะที่ส่วนที่เหลือของครอบครัวทำให้ดู
ตลอดนครนานกิง การกระทำแบบสุ่มของการฆาตกรรมเกิดขึ้นเป็นทหารยิงปืนของพวกเขาเข้าไปในฝูงชนบ่อย กลัวประชาชน ฆ่าดาย ทหารคนอื่นฆ่าเจ้าของร้านปล้นร้าน , ,แล้วตั้งค่าในอาคารที่ไฟไหม้หลังจากล็อคคนทุกวัยข้างใน พวกเขาเอาความสุขในความทุกข์ที่ยาวนานพิเศษ เป็นคนพยายามที่จะหลบหนีโดยการปีนบนหลังคา หรือเปลวไฟกระโจนลงบนถนน
เหลือเชื่อการสังหาร - หมวดหมู่ : เผา , โดนแทง , จมน้ำ strangulations ข่มขืน thefts ,- การทำลายทรัพย์สินและใหญ่ยังคงไม่ลดถอย ประมาณ 6 สัปดาห์ ตั้งแต่กลางเดือนธันวาคม 2480 ถึงจุดเริ่มต้นของกุมภาพันธ์ 1938 . เด็ก หรือผู้ใหญ่ ชาย หรือ หญิง ใครที่สามารถยิงได้ตามอำเภอใจ โดยทหารญี่ปุ่น ด้วยเหตุผลใด ๆ ศพอาจจะเห็นทุกที่ทั่วทั้งเมือง ถนนนานกิงได้กล่าวว่า แท้จริงมีสีแดงวิ่งด้วยเลือด
ผู้ที่มิได้ถูกฆ่าในจุดที่ถูกจับในเขตชานเมืองของเมืองและบังคับให้ขุดหลุมฝังศพตัวเอง , หลุมสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยการฆ่าตัดหัวศพที่เกิดจากการแข่งขันที่ญี่ปุ่นจัดขึ้นกันเอง ครั้งอื่น ๆ , ญี่ปุ่นบังคับให้จีนฝังกันมีชีวิตอยู่ในดิน
หลังจากช่วงเวลานี้รุนแรงเป็นประวัติการณ์ ,ญี่ปุ่นได้ปลดเปลื้องออกค่อนข้างและตั้งรกรากอยู่ในช่วงระยะเวลาของสงคราม เพื่อให้ประชากรในอาชีพระยะยาว ยาเสพติดเสพติดสูง ได้แก่ ฝิ่นและเฮโรอีน ถูกแจกจ่าย โดยทหารญี่ปุ่นคนนานกิง โดยไม่คำนึงถึงอายุ ประมาณ 50 , 000 คน กลายเป็นติดเฮโรอีน ในขณะที่คนอื่น ๆหายไปเองในถ้ำฝิ่นของเมือง .
นอกจากนี้ความฉาวโฉ่นางบำเรอระบบแนะนำที่บังคับให้ผู้หญิงจีนยังต้องกลายเป็นทาสโสเภณีที่มีอยู่ แต่เพียงผู้เดียวเพื่อความสุขทางเพศของทหารญี่ปุ่น .
ข่าวรายงานของข่าวคราวในนานกิงที่ปรากฏอยู่ในสื่อญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการและในตะวันตกเป็นหนึ่งหน้ารายงานในหนังสือพิมพ์ เช่น นิวยอร์ก ไทมส์ข่าวญี่ปุ่นสะท้อนอารมณ์ทหารของประเทศที่ชัยชนะใด ๆโดยกองทัพจักรวรรดิ ส่งผลให้เกิดการขยายตัวต่อไปของจักรวรรดิญี่ปุ่นคือการเฉลิมฉลอง ผู้สื่อข่าวรายงานว่า โดยทหารญี่ปุ่นที่เกี่ยวข้องกับความทุกข์ทรมานของประชาชนนานกิงยังปรากฏพวกเขาสะท้อนให้เห็นถึงจิตใจที่โหดร้ายของยึดการปกครองหรือที่เรียกกันว่าด้อยกว่าประชาชนเป็นเพียง อย่างไม่น่าเชื่อ , กระดาษ , โฆษณาญี่ปุ่น จริงๆแล้วที่วิ่งนับจากหัวตัด โดยเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องในการตัดหัวการประกวด , เป็นถ้ามันเป็นบางชนิดของกีฬาการแข่งขัน .
ในสหรัฐอเมริกา รายงานที่ตีพิมพ์ในนิวยอร์กไทม์สย่อยของผู้อ่านและนิตยสารไทม์ได้ทักทายด้วยความสงสัยจากประชาชนชาวอเมริกัน เรื่องราวถูกลักลอบออกไปจากนานกิงดูเกือบจะยอดเยี่ยมเกินกว่าจะเชื่อ
โดยชาวอเมริกันส่วนใหญ่ได้แค่ผ่านความรู้หรือความสนใจเล็ก ๆน้อย ๆในเอเชียผู้นำทางการเมืองทั้งใน อเมริกา และอังกฤษยังคงนำโด่งที่เน้นสถานการณ์ในยุโรปที่อดอล์ฟ ฮิตเลอร์เป็นอย่างรวดเร็วเป็นอาวุธของเยอรมันในขณะที่ในเวลาเดียวกันการขยายพรมแดนของจักรวรรดินาซีผ่านประลองยุทธ์ทางการเมืองคดเคี้ยว .
กลับในนานกิง แต่ทั้งหมดก็ไม่หาย กลุ่มพิเศษประมาณ 20 คนอเมริกันและยุโรปที่เหลืออยู่ในเมืองประกอบด้วยมิชชันนารี แพทย์ นักธุรกิจ นำมันเมื่อตัวเองเพื่อสร้างโซนความปลอดภัยระหว่างประเทศ การใช้ธงกาชาด จะโจ่งครึ่มประกาศ 2.5 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ตรงกลางของเมือง ห้ามเข้าไปญี่ปุ่น ในโอกาสมากมาย พวกเขายังเสี่ยงชีวิต โดยเป็นการแทรกแซงเพื่อป้องกันการทำงานของคนจีน หรือข่มขืนผู้หญิงและเด็กผู้หญิง
ฝรั่งเหล่านี้เป็นวีรบุรุษไม่ได้ร้องของนานกิง ทำงานกลางวันและกลางคืนเพื่อจุดจุดเพื่อช่วยจีน พวกเขายังเขียนความประทับใจในฉากที่เขาเห็นทุกวัน กับหนึ่งอธิบายนานกิงเป็น " นรกบนดิน " อีกเขียนของทหารญี่ปุ่น : " ผมไม่ได้คิดว่าโหดร้ายคนมีชีวิตอยู่ในโลกสมัยใหม่ " ประมาณ 300 ,พลเรือน 000 จีนจึงเข้าไปหลบในโซนของตนเพื่อความปลอดภัย เกือบทั้งหมดของผู้ที่ไม่ได้ทำให้มันเป็นโซนระหว่างการข่มขืนนานกิงสุด
เสียแล้ว
ทหารบุกจริงของนานกิงตามมาด้วยการต่อสู้ที่ยากที่เซี่ยงไฮ้ที่เริ่มขึ้นในฤดูร้อนของมลรัฐ จีนบังคับให้มันตั้งแข็ง จู่ ๆต่อต้านกองทัพญี่ปุ่น ซึ่งคาดว่าจะได้ง่ายในชัยชนะในประเทศจีน ญี่ปุ่นเคยอวดพวกเขาพิชิตทั้งหมดของประเทศจีนในเวลาเพียงสามเดือน ดื้อต่อต้าน โดยทหารจีนไม่พอใจที่ตารางเวลาด้วยการต่อสู้ยืดเยื้อผ่านฤดูร้อนเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว นี้โกรธมากที่ญี่ปุ่น และกรีดยาง ความอยากอาหารของพวกเขาเพื่อแก้แค้นที่ถูกต้องตามที่นานกิง .
ในที่สุดหลังจากเอาชนะจีนที่เซี่ยงไฮ้ในเดือนพฤศจิกายน , 50000 แล้วเดินต่อทหารญี่ปุ่นที่นานกิง ซึ่งแตกต่างจากทหาร ที่เซี่ยงไฮ้ ทหารจีนที่นานกิงได้งาน LED และจัดอย่างหลวม ๆแม้ว่าพวกเขามากน้อยกว่าญี่ปุ่นและมีความอุดมสมบูรณ์ของกระสุนจึงเหี่ยวภายใต้ความโหดร้ายของญี่ปุ่นในการโจมตี หมั้นแล้วหนีอลหม่าน หลังจากเพียงสี่วันของการต่อสู้ ทหารญี่ปุ่นกระแทกเมืองวันที่ 13 ธันวาคม 1937 กับคำสั่ง " ฆ่าเชลย "
กังวลแรกของพวกเขาเพื่อกำจัดการคุกคามใดๆ จาก 90000 จีนทหารที่ยอมจำนน ไปญี่ปุ่นยอมจำนน คือการกระทำแปลกๆของความขี้ขลาดและการละเมิดสูงสุดของรหัสที่เข้มงวดของทหารเกียรติเจาะเข้าไปจากวัยเด็กเป็นต้นมา ดังนั้น พวกเขามองเชลยศึกจีนกับการดูถูก , การดูพวกเขาเป็นน้อยกว่ามนุษย์ ไม่คู่ควรกับชีวิต
การกำจัดของเชลยศึกชาวจีนเริ่มหลังจากที่พวกเขาถูกขนส่งโดยรถบรรทุกไปยังพื้นที่ห่างไกลในเขตชานเมืองของนานกิง ทันทีที่พวกเขาได้ประกอบ ความโหดเหี้ยมของทหารญี่ปุ่น เริ่มด้วยหนุ่มได้รับการสนับสนุนจากผู้บังคับบัญชา เพื่อสร้างความเจ็บปวดและทุกข์สูงสุดเมื่อ POWs บุคคลเป็นวิธีของ toughening ตัวเองขึ้นสำหรับสงครามในอนาคตและยังกำจัดใด ๆหรือความคิดของความเมตตา ถ่ายวิดีโอและภาพถ่ายที่ถ่ายโดยชาวญี่ปุ่นเองเอกสารโหด . ยิ้มได้เห็นการฝึกทหารร่วมสดนักโทษ decapitating พวกเขาและแสดงหัวตัด เป็นของที่ระลึก และภูมิใจที่ยืนอยู่ระหว่างหั่นศพบางส่วนของเชลยศึกจีนเพียง mowed ลงโดยปืนกลขณะที่คนอื่นถูกมัดแช่น้ำกับน้ำมันแล้วเผาทั้งเป็น
หลังจากการทำลายของเชลยศึก ทหารก็หันมาสนใจสตรีนานกิงและล่าทันที เหมือนพวกสัตว์ที่เกิด หญิงชราอายุ 70 เป็นเด็กผู้หญิงอายุ 8 ถูกลากออกไปถูกละเมิดทางเพศ มากกว่า 20000 เพศหญิง ( ประมาณการบางสูงถึง 80 , 000 ) ถูกข่มขืนโดยทหารญี่ปุ่น แล้วแทงตายด้วยปืนหรือยิงเพื่อให้พวกเขาไม่สามารถเป็นพยาน หญิงตั้งครรภ์ไม่รอด
. ในหลายกรณีพวกเขาถูกข่มขืนแล้วท้องของพวกเขากรีดเปิดและตัวอ่อนถูกฉีกออกไป บางครั้ง หลังบุกเข้าไปในบ้านและพบกับครอบครัวทั้งหมดญี่ปุ่นบังคับให้ชายจีนข่มขืนลูกสาวของตัวเอง ลูกชายข่มขืนแม่ และน้องชายน้องสาวของพวกเขา ในขณะที่ส่วนที่เหลือของครอบครัวทำให้ดู
ตลอดนครนานกิง การกระทำแบบสุ่มของการฆาตกรรมเกิดขึ้นเป็นทหารยิงปืนของพวกเขาเข้าไปในฝูงชนบ่อย กลัวประชาชน ฆ่าดาย ทหารคนอื่นฆ่าเจ้าของร้านปล้นร้าน , ,แล้วตั้งค่าในอาคารที่ไฟไหม้หลังจากล็อคคนทุกวัยข้างใน พวกเขาเอาความสุขในความทุกข์ที่ยาวนานพิเศษ เป็นคนพยายามที่จะหลบหนีโดยการปีนบนหลังคา หรือเปลวไฟกระโจนลงบนถนน
เหลือเชื่อการสังหาร - หมวดหมู่ : เผา , โดนแทง , จมน้ำ strangulations ข่มขืน thefts ,- การทำลายทรัพย์สินและใหญ่ยังคงไม่ลดถอย ประมาณ 6 สัปดาห์ ตั้งแต่กลางเดือนธันวาคม 2480 ถึงจุดเริ่มต้นของกุมภาพันธ์ 1938 . เด็ก หรือผู้ใหญ่ ชาย หรือ หญิง ใครที่สามารถยิงได้ตามอำเภอใจ โดยทหารญี่ปุ่น ด้วยเหตุผลใด ๆ ศพอาจจะเห็นทุกที่ทั่วทั้งเมือง ถนนนานกิงได้กล่าวว่า แท้จริงมีสีแดงวิ่งด้วยเลือด
ผู้ที่มิได้ถูกฆ่าในจุดที่ถูกจับในเขตชานเมืองของเมืองและบังคับให้ขุดหลุมฝังศพตัวเอง , หลุมสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยการฆ่าตัดหัวศพที่เกิดจากการแข่งขันที่ญี่ปุ่นจัดขึ้นกันเอง ครั้งอื่น ๆ , ญี่ปุ่นบังคับให้จีนฝังกันมีชีวิตอยู่ในดิน
หลังจากช่วงเวลานี้รุนแรงเป็นประวัติการณ์ ,ญี่ปุ่นได้ปลดเปลื้องออกค่อนข้างและตั้งรกรากอยู่ในช่วงระยะเวลาของสงคราม เพื่อให้ประชากรในอาชีพระยะยาว ยาเสพติดเสพติดสูง ได้แก่ ฝิ่นและเฮโรอีน ถูกแจกจ่าย โดยทหารญี่ปุ่นคนนานกิง โดยไม่คำนึงถึงอายุ ประมาณ 50 , 000 คน กลายเป็นติดเฮโรอีน ในขณะที่คนอื่น ๆหายไปเองในถ้ำฝิ่นของเมือง .
นอกจากนี้ความฉาวโฉ่นางบำเรอระบบแนะนำที่บังคับให้ผู้หญิงจีนยังต้องกลายเป็นทาสโสเภณีที่มีอยู่ แต่เพียงผู้เดียวเพื่อความสุขทางเพศของทหารญี่ปุ่น .
ข่าวรายงานของข่าวคราวในนานกิงที่ปรากฏอยู่ในสื่อญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการและในตะวันตกเป็นหนึ่งหน้ารายงานในหนังสือพิมพ์ เช่น นิวยอร์ก ไทมส์ข่าวญี่ปุ่นสะท้อนอารมณ์ทหารของประเทศที่ชัยชนะใด ๆโดยกองทัพจักรวรรดิ ส่งผลให้เกิดการขยายตัวต่อไปของจักรวรรดิญี่ปุ่นคือการเฉลิมฉลอง ผู้สื่อข่าวรายงานว่า โดยทหารญี่ปุ่นที่เกี่ยวข้องกับความทุกข์ทรมานของประชาชนนานกิงยังปรากฏพวกเขาสะท้อนให้เห็นถึงจิตใจที่โหดร้ายของยึดการปกครองหรือที่เรียกกันว่าด้อยกว่าประชาชนเป็นเพียง อย่างไม่น่าเชื่อ , กระดาษ , โฆษณาญี่ปุ่น จริงๆแล้วที่วิ่งนับจากหัวตัด โดยเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องในการตัดหัวการประกวด , เป็นถ้ามันเป็นบางชนิดของกีฬาการแข่งขัน .
ในสหรัฐอเมริกา รายงานที่ตีพิมพ์ในนิวยอร์กไทม์สย่อยของผู้อ่านและนิตยสารไทม์ได้ทักทายด้วยความสงสัยจากประชาชนชาวอเมริกัน เรื่องราวถูกลักลอบออกไปจากนานกิงดูเกือบจะยอดเยี่ยมเกินกว่าจะเชื่อ
โดยชาวอเมริกันส่วนใหญ่ได้แค่ผ่านความรู้หรือความสนใจเล็ก ๆน้อย ๆในเอเชียผู้นำทางการเมืองทั้งใน อเมริกา และอังกฤษยังคงนำโด่งที่เน้นสถานการณ์ในยุโรปที่อดอล์ฟ ฮิตเลอร์เป็นอย่างรวดเร็วเป็นอาวุธของเยอรมันในขณะที่ในเวลาเดียวกันการขยายพรมแดนของจักรวรรดินาซีผ่านประลองยุทธ์ทางการเมืองคดเคี้ยว .
กลับในนานกิง แต่ทั้งหมดก็ไม่หาย กลุ่มพิเศษประมาณ 20 คนอเมริกันและยุโรปที่เหลืออยู่ในเมืองประกอบด้วยมิชชันนารี แพทย์ นักธุรกิจ นำมันเมื่อตัวเองเพื่อสร้างโซนความปลอดภัยระหว่างประเทศ การใช้ธงกาชาด จะโจ่งครึ่มประกาศ 2.5 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ตรงกลางของเมือง ห้ามเข้าไปญี่ปุ่น ในโอกาสมากมาย พวกเขายังเสี่ยงชีวิต โดยเป็นการแทรกแซงเพื่อป้องกันการทำงานของคนจีน หรือข่มขืนผู้หญิงและเด็กผู้หญิง
ฝรั่งเหล่านี้เป็นวีรบุรุษไม่ได้ร้องของนานกิง ทำงานกลางวันและกลางคืนเพื่อจุดจุดเพื่อช่วยจีน พวกเขายังเขียนความประทับใจในฉากที่เขาเห็นทุกวัน กับหนึ่งอธิบายนานกิงเป็น " นรกบนดิน " อีกเขียนของทหารญี่ปุ่น : " ผมไม่ได้คิดว่าโหดร้ายคนมีชีวิตอยู่ในโลกสมัยใหม่ " ประมาณ 300 ,พลเรือน 000 จีนจึงเข้าไปหลบในโซนของตนเพื่อความปลอดภัย เกือบทั้งหมดของผู้ที่ไม่ได้ทำให้มันเป็นโซนระหว่างการข่มขืนนานกิงสุด
เสียแล้ว
การแปล กรุณารอสักครู่..
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.
- some individuals
- Put your cake on the table, otherwise th
- purse snatchers
- ต้นกำเนิดจากญี่ปุ่น
- เรียนเกี่ยวกับ Tongue Twister ให้นักศึกษ
- I love you so you love me
- คุณจะได้มีเพื่อนคุย
- แรก
- The Four Seasons violin concertos by Ant
- I love you so you love me
- prefer
- Who ofter wear harms at the same time.
- • Arresting any tendencies in an economy
- 부칙
- encourage practical ICT
- ฉันจะได้คุยกับคุณน้อยลง
- I listening to classic music The Four Se
- ยาอะไรบ้าง
- Can i be your cuddle teddy
- You are absolutely gorgeous
- คนจีน
- I have a dream to teacher occupation, an
- someday he will happy or someday he will
- You're welcome
