Every art and every inquiry, and si

Every art and every inquiry, and similarly every action and pursuit, is thought to aim at some good; and for this reason the good has rightly been declared to be that at which all things aim. But a certain difference is found among ends; some are activities, others are products apart from the activities which produce them. Where there are ends apart from the actions, it is the nature of the produce to be better than the activities. Now, as there are many actions, arts, and sciences, their ends also are many; the end of the medical art is health, that of shipbuilding a vessel, that of strategy victory, that of economics wealth. But where such arts fall under a single capacity – as bridle – making and the other arts concerned with the equipment of horses fall under the art of riding, and this and every military action under strategy, in the same way other arts fall under yet others – in all of these the ends of the master arts are to be preferred to all the subordinate ends; for it is the sake of the former that the latter are pursued. It makes no difference whether the activates themselves are the ends of the actions, or something else apart from the activities, as in the case of the sciences just mentioned.
R. McKeon, ed., The Basic Works of Aristotle (New York: Random House, 1941).
VALUE THEORY
Value theory is the branch of philosophy that studies values. It can be subdivided into ethics, aesthetics, and social and political philosophy.
In broad terms ethics concerns itself with the question of morality. What is right and what is wrong in human relations? Within morality and ethics there are three major areas: descriptive ethics, normative ethics, and met a ethics. Descriptive ethics seeks to identify moral experience in a descriptive way. We consider the conduct of individuals, or personal morality; the conduct of groups, or social morality; and the culture patterns of national and racial groups. Descriptive ethics is in part an attempt to distinguish what is from what ought to be.
A second level of inquiry is normative ethics (what ought to be). Here philosophers try to work out acceptable judgments regarding what ought to be in choice and value. “We ought to keep our promises” and “you ought to be honorable” are examples of normative judgments of the moral ought, the subject matter of ethics. From the time of the early Greeks, philosophers have formulated principles of explanation to examine why people act the way they do, and what the principles are by which people ought to live; statements of these principles are called ethical theories.6
Third, there is the area of critical or met a ethics. Here interest is centered on the analysis and meaning of the terms and language used in ethical discourse and the kind of reasoning used to justify ethical statements. Met a ethics does not propound any moral principle or goal (except by implication), but rather consists entirely of philosophical analysis. What is the meaning of ”good?” and Can ethical judgments be justified? are typical problems for met a ethics.
Philip Wheelwright has written a clear and precise definition of ethics: “Ethics may be defined as that branch of philosophy which is the systematic study of reflective choice, of the standards of right and wrong by which it is to be guided, and of the goods toward which it may ultimately be directed.”7
Broadly speaking, aesthetics concerns the theory of art and beauty. Questions of art and beauty are considered to be part of the realm of values because many philosophical problems in aesthetics involve critical judgments. There are wide differences of opinion as to what objects call forth the aesthetic response, and what beauty really is. Our concepts of beauty may differ not because of the nature of beauty itself, but because of varying degrees of preparation in discerning beauty. Therefore, if we cannot perceive beauty in objects that others find beautiful, it may be wise to withhold judgment until we are capable ourselves of making a competent analysis of the aesthetic experience.
Social and political philosophy investigates value judgments concerning society, the state, and the individual’s relation to these institutions. The following questions reflect the concerns of social and political philosophy: Why should individuals live in society? What social ideals of liberty, rights, justice, equality and responsibility are desirable? Why should anyone obey any government? Why should some individuals or groups have political power over others? What criteria are to be used in determining who should have political power? What criteria are to be used in determining the scope of political power, and what rights or freedoms should be immune from political or legal control? To what positive goals should political power be directed, and what are the criteria for determining this? Conflicting answers and applications of these philosophical questions permeate human history; the values and moral convictions of human beings are reflected in our daily social and political life.
Philosophical Methodology-Socratic Dialectic
Because philosophy begins with wondering, questioning, and reflecting about our fundamental assumptions, we need to consider how it proceeds to answer questions. Philosophical problems cannot be resolved by appealing exclusively to the facts: how then does philosophy solve the problems it raises? What method does philosophy employ?
We have defined philosophy as a process of reflecting on and criticizing our most deeply held beliefs. To achieve that end, we believe that the basic method of philosophical inquiry is dialectical.
Philosophy proceeds through the dialectic of argument. The term dialectic refers to a process of thinking that originated with the philosopher Socrates. In Plato’s dialogues, Socrates (See biography and excerpt from Plato’s writings, pp. 12 and 13) is the main character-the protagonist. Socrates employs the method of dialectic; he engages in argumentation, in a relentless analysis of any and every subject. Socrates was convinced that the surest way to attain reliable knowledge was through the practice of disciplined conversation, with the investigator acting as an intellectual midwife; we call the method he used dialectic. This is a deceptively simple technique. It always begins with a discussion of the most commonly accepted aspects of any problem. The dialectical process is a dialogue between opposing positions. Socrates, and many later philosophers,8 believed that

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ศิลปะทุกและทุกคำถาม และในทำนองเดียวกัน ทุกการกระทำและการแสวงหา เป็นความคิดดีบาง และด้วยเหตุนี้ ดีเรื่องประกาศจะ ให้ในสิ่งที่มุ่งหวัง แต่พบความแตกต่างบางอย่างระหว่างสิ้นสุด มีกิจกรรม มีผลิตภัณฑ์ที่นอกเหนือจากกิจกรรมการผลิตเหล่านั้น จะสิ้นสุดจากการดำเนินการ เป็นลักษณะของการผลิตจะดีกว่ากิจกรรม ตอนนี้ มีการดำเนินการจำนวนมาก ศิลปะ และวิทยาศาสตร์ ปลายของพวกเขายังอยู่มาก ตอนท้ายของศิลปะทางการแพทย์มีสุขภาพ ที่ต่อเรือต่อเรือ ที่ชัยกลยุทธ์ ของเศรษฐศาสตร์ให้เลือกมากมาย แต่ที่ศิลปะดังกล่าวตกอยู่ภายใต้การทำกำลังเดียว –เป็น bridle – และอื่น ๆ ศิลปะเกี่ยวข้องกับอุปกรณ์ของม้าตกอยู่ภายใต้ศิลปะการ ขี่ และนี้ และทุก ๆ กองทัพภายใต้กลยุทธ์ ในแบบเดียวกับที่อยู่ในศิลปะอื่น ๆ แต่ผู้อื่น – ในทั้งหมดนี้ ปลายของศิลปะหลักถูกต้องเพื่อย่อยทั้งหมดสิ้นสุด มันเป็นสาเกของเดิมที่หลังจะติดตาม มันทำให้ความแตกต่างไม่ว่าจะเรียกใช้ตัวเองจะสิ้นสุดการดำเนินการ หรือสิ่งอื่นนอกเหนือจากกิจกรรม เป็นกรณีวิทยาศาสตร์เพิ่งกล่าวถึงR. McKeon อุตสาหกรรมมหาบัณฑิต งานพื้นฐานของอาริสโตเติล (นิวยอร์ก: แรนดอมเฮาส์ 1941)ทฤษฎีมูลค่าทฤษฎีค่าเป็นสาขาของปรัชญาที่ศึกษาค่า มันสามารถปฐมภูมิเป็นจริยธรรม สุนทรียศาสตร์ และปรัชญาสังคม และการเมือง ในเงื่อนไขผ่อน จริยธรรมเกี่ยวข้องกับตัวเอง ด้วยคำถามที่ศีลธรรม ขวาและสิ่งผิดปกติในความสัมพันธ์ของมนุษย์คืออะไร ศีลธรรมและจริยธรรม มีพื้นที่หลักสาม: อธิบายจริยธรรม จริยธรรม normative และตามจริยธรรม อธิบายจริยธรรมพยายามระบุประสบการณ์ทางศีลธรรมในทางอธิบาย เราพิจารณาการบริหารบุคคล หรือศีลธรรมส่วนบุคคล การบริหารกลุ่ม หรือศีลธรรมสังคม และรูปแบบวัฒนธรรมของกลุ่มชาติ และเชื้อชาติ อธิบายจริยธรรมเป็นส่วนหนึ่งในความพยายามที่จะแยกความแตกต่างคืออะไรจากสิ่งที่ควรจะเป็น สอบถามในระดับสองเป็น normative จริยธรรม (ที่ควรจะเป็น) ที่นี่นักปรัชญาพยายามออกยอมรับคำพิพากษาเกี่ยวกับอะไรควรจะเป็นทางเลือกและค่า "เราควรจะรักษาสัญญาของเรา" และ "คุณควรจะได้เผยโฉม" เป็นตัวอย่างของคำพิพากษา normative ของนิทานควร เรื่องของจริยธรรม จากเมื่อก่อนกรีก ปรัชญามีสูตรหลักการอธิบายตรวจสอบเหตุคนดำเนินการวิธีทำ และหลักอะไรเป็นคนที่ควรอยู่ คำหลักเหล่านี้เรียกว่า theories.6 จริยธรรม ที่สาม มีพื้นที่สำคัญ หรือจริยธรรมเป็นไปตามนั้น ที่นี่น่าสนใจในการวิเคราะห์และความหมายของคำและภาษาที่ใช้ในวาทกรรมจริยธรรมและชนิดของเหตุผลที่ใช้ในการจัดงบจริยธรรม พบกับจริยธรรมเป็น propound หลักคุณธรรมหรือเป้าหมายใด ๆ (ยกเว้น โดยปริยาย), แต่ค่อนข้างจะ ประกอบด้วยทั้งหมดของปรัชญาวิเคราะห์ ความหมายของ "ดีหรือไม่" คืออะไร และสามารถตัดสินจริยธรรมได้รับการพิสูจน์หรือไม่ มีปัญหาทั่วไปสำหรับจริยธรรมเป็นไปตาม ฟิลิป Wheelwright ได้เขียนคำนิยามที่ชัดเจน และแม่นยำของจริยธรรม: "จริยธรรมอาจจะเป็นที่สาขาของปรัชญาที่ศึกษาระบบ เลือกสะท้อนแสง มาตรฐานของขวาและไม่ถูกต้อง โดยที่จะสามารถแนะนำ และสินค้าที่ ไปทางใดมันอาจสุดนำได้"7 พูดอย่างกว้างขวาง สุนทรียศาสตร์เกี่ยวทฤษฎีศิลปะและความงาม คำถามของศิลปะและความสวยงามถือว่าเป็น ส่วนหนึ่งของขอบเขตของค่าเนื่องจากคำพิพากษาที่สำคัญที่เกี่ยวข้องกับปัญหาปรัชญามากมายในความสวยงาม มีความแตกต่างหลากหลายของความคิดเป็นสิ่งวัตถุเรียกมาตอบสนองความงาม และสิ่งสวยงามจริง ๆ เป็น แนวคิดของเราสวยงามอาจแตกต่างกันไม่ใช่เป็น เพราะธรรมชาติของความงามตัวเอง แต่เนื่อง จากองศาที่แตกต่างเตรียมความงามเสน่ห์ ดังนั้น หากเราไม่สามารถสังเกตวัตถุที่คนอื่นค้นหาสวยงามสวยงาม อาจฉลาดเม้มคำพิพากษาจนกว่าเราจะสามารถวิเคราะห์ความเชี่ยวชาญประสบการณ์ความงามของตนเองได้ ปรัชญาสังคม และการเมืองตรวจสอบคำพิพากษาค่าเกี่ยวกับสังคม รัฐ และความสัมพันธ์ของบุคคลกับสถาบันเหล่านี้ คำถามต่อไปนี้สะท้อนถึงความกังวลของปรัชญาสังคม และการเมือง: ทำไมควรบุคคลอยู่ในสังคมได้อย่างไร อุดมคติอะไรสังคมเสรีภาพ สิทธิ ความยุติธรรม ความเสมอภาค และความรับผิดชอบถูกต้อง ทำไมทุกคนจึงควรฟังรัฐบาลใด ๆ ทำไมควรบางบุคคลหรือกลุ่มมีอำนาจทางการเมืองเหนือผู้อื่น เงื่อนไขใดที่จะใช้ในการกำหนดผู้มีอำนาจทางการเมืองบ้าง เงื่อนไขใดจะใช้ในการกำหนดขอบเขตของอำนาจทางการเมือง และควรมีภูมิคุ้มกันจากการควบคุมทางการเมือง หรือกฎหมายสิทธิหรือเสรีภาพใด เพื่อจุดประสงค์อะไรบวกควรอำนาจทางการเมืองได้โดยตรง และเกณฑ์สำหรับการกำหนดนี้คืออะไร คำตอบที่ขัดแย้งกันและใช้คำถามเหล่านี้ปรัชญา permeate ประวัติมนุษย์ ค่าการเรียนคุณธรรมของมนุษย์สะท้อนชีวิตสังคม และการเมืองของเราทุกวันปรัชญา Dialectic วิธี Socraticเนื่องจากปรัชญาเริ่มต้น ด้วยสงสัย สงสัย และสะท้อนเกี่ยวกับสมมติฐานพื้นฐานของเรา เราต้องพิจารณาว่าจะดำเนินการตอบคำถาม ไม่สามารถแก้ไขปัญหาปรัชญา โดยน่าสนใจโดยเฉพาะให้ข้อเท็จจริง: ไร ไม่ปรัชญาแก้ไขปัญหาจะปรับขึ้นหรือไม่ ปรัชญาใช้วิธี เราได้กำหนดปรัชญาเป็นกระบวนการของบรรยากาศ และวิจารณ์ความเชื่อของเราจัดขึ้นอย่างลึกซึ้งที่สุด เพื่อให้บรรลุที่สุด เราเชื่อว่าวิธีการพื้นฐานของการสอบถามปรัชญา dialectical ปรัชญาดำเนินผ่าน dialectic ของอาร์กิวเมนต์ Dialectic ระยะหมายถึงกระบวนการของการคิดที่เริ่มต้นด้วยนักปราชญ์โสกราตีส ในประเด็นของเพลโต โสกราตีส (ดูประวัติและตัดจากงานเขียนของเพลโต นำ 12 และ 13) เป็นตัวเอกอักขระหลัก เขาใช้วิธี dialectic เขาเกี่ยวใน argumentation ในวิเคราะห์ relentless ใด ๆ และทุกเรื่อง เขาถูกเชื่อว่าวิธีแน่นอนที่สุดจะบรรลุความรู้เชื่อถือได้ผ่านการฝึกสนทนาสามัคคี กับเอกชนที่ทำหน้าที่เป็นฮีบรูมีปัญญา เราเรียกวิธีการเขาใช้ dialectic นี่คือเทคนิคง่าย ๆ คน เสมอเริ่มต้น ด้วยการสนทนาด้านการยอมรับมากที่สุดของปัญหา กระบวนการ dialectical พูดคุยกันระหว่างตำแหน่งที่ฝ่ายตรงข้ามได้ โสกราตีส และนักปรัชญาจำนวนมากในภายหลัง 8 เชื่อว่า

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ศิลปะทุกและทุกข้อความ และทุกการกระทำและแสวงหากัน คือคิดเพื่อจุดมุ่งหมายบางอย่างดี และด้วยเหตุผลนี้ดีได้อย่างถูกต้อง ถูกประกาศเป็น ที่ที่ทุกสิ่งที่มุ่งหวัง แต่ความแตกต่างบางอย่างที่พบในสิ้นสุด บางกิจกรรมอื่น ๆเป็นผลิตภัณฑ์ที่นอกเหนือจากกิจกรรมที่ผลิตพวกเขา ซึ่งมีปลายแยกจากการกระทำมันคือธรรมชาติของการผลิตให้ดีขึ้นกว่ากิจกรรม ตอนนี้ มีการกระทำหลายศิลปะ และวิทยาศาสตร์ ก็ยังมาก จบศิลปะทางการแพทย์ สุขภาพ ที่อู่ต่อเรือเรือว่า ชัยชนะของ กลยุทธ์ ที่ ทรัพย์สิน เศรษฐกิจแต่ที่ช่างศิลป ตกอยู่ภายใต้บังเหียน ––เดี่ยวในฐานะและศิลปะอื่นที่เกี่ยวข้องกับอุปกรณ์ของม้า ตกอยู่ภายใต้ศิลปะการขี่ม้า และนี้และทุกปฏิบัติการทางทหารภายใต้กลยุทธ์ ในแบบศิลปะอื่น ๆตกอยู่ภายใต้ยังคนอื่น ๆสำหรับทั้งหมดเหล่านี้สิ้นสุดของโทศิลปะจะต้องการทั้งหมด ย่อยสิ้นสุดมันเป็นประโยชน์ของอดีตที่หลังถูกไล่ตาม มันทำให้ความแตกต่างไม่ว่าจะใช้ตัวเองเป็นจุดสิ้นสุดของการกระทำ หรืออย่างอื่น นอกเหนือจากกิจกรรมต่างๆ เช่นในกรณีของวิทยาศาสตร์เพียงกล่าวถึง
R . แม็คเคียน เอ็ด งานพื้นฐานของอริสโตเติล ( นิวยอร์ก : สุ่มบ้าน , 1941 )

ค่าค่าทฤษฎี ทฤษฎีเป็นสาขาของ ปรัชญาที่ศึกษา ค่าสามารถแบ่งออกได้เป็น จริยศาสตร์ สุนทรียศาสตร์และปรัชญาสังคมและการเมือง ในแง่จริยธรรม
คร่าว ๆเกี่ยวกับตัวเองกับคำถามของจริยธรรม ว่าอะไรถูกอะไรผิด ในความสัมพันธ์ของมนุษย์ ? ในคุณธรรมและจริยธรรม มี สามพื้นที่หลัก : เชิงจริยธรรม จริยธรรม บรรทัดฐาน และเจอกับจริยธรรม จริยศาสตร์เชิงคุณธรรมพยายามที่จะระบุประสบการณ์ในลักษณะเชิงบรรยายเราพิจารณาความประพฤติของบุคคล หรือศีลธรรมส่วนบุคคล พฤติกรรมของกลุ่ม หรือศีลธรรมของสังคม และ วัฒนธรรม แบบแผนของชาติและกลุ่มเชื้อชาติ จริยศาสตร์เชิงพรรณนา เป็นส่วนหนึ่งในความพยายามที่จะแยกแยะว่าอะไรคือสิ่งที่ควรจะเป็น การสอบถามของระดับที่สองคือจริยธรรมเชิงบรรทัดฐาน ( สิ่งที่ควร )ที่นี่นักปรัชญาพยายามทำงานออกมายอมรับคำตัดสินเกี่ยวกับสิ่งที่ควรเลือก และค่า " เราควรจะรักษาสัญญาของเรา " และ " คุณควรจะมีเกียรติ เป็นตัวอย่างของบรรทัดฐานคำตัดสินของศีลธรรมก็เรื่องของจริยธรรม จากเวลาของต้นกรีก นักปรัชญายุทธศาสตร์หลักของคำอธิบายเพื่อตรวจสอบ ทำไมคนถึงทำอย่างที่พวกเขาทำแล้วมีหลักการที่ควรอยู่ คำสั่งของหลักการเหล่านี้จะเรียกว่าทฤษฎีจริยธรรม 6
3 มีพื้นที่วิกฤติหรือเจอกับจริยธรรม สนใจที่นี่เป็นศูนย์กลางในการวิเคราะห์ความหมายของคำและการใช้ภาษาเชิงวาทกรรม และชนิดของการให้เหตุผลเชิงจริยธรรมที่ใช้เพื่อแสดงข้อความเจอจริยธรรมไม่เสนอหลักการทางศีลธรรมใด ๆหรือเป้าหมาย ( ยกเว้นโดยปริยาย ) แต่ค่อนข้างประกอบด้วยทั้งหมดของการวิเคราะห์ทางปรัชญา อะไรคือความหมายของ " ดี ? " และสามารถตัดสินจริยธรรมเป็นธรรม ? เป็นปัญหาทั่วไปที่พบจริยธรรม .
ฟิลิป Wheelwright ได้เขียนคำนิยามที่ชัดเจนและแม่นยำของจริยธรรม" จริยธรรม อาจจะกำหนดเป็นสาขาของปรัชญาที่ศึกษาทางเลือกสะท้อนแสงของมาตรฐานของถูกและผิด ซึ่งจะเป็นแนวทาง และสินค้าต่อซึ่งในที่สุดอาจจะกำกับ "
7 พูดกว้างสุนทรียศาสตร์เกี่ยวกับทฤษฎีของศิลปะและความงามคำถามของศิลปะและความงาม ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนแห่งคุณค่า เพราะปัญหาทางปรัชญามากมายในสุนทรียภาพเกี่ยวข้องกับคำตัดสินที่สําคัญ มีความแตกต่างหลากหลายของความคิดเห็นเป็นสิ่งที่วัตถุ ทำให้เกิดการตอบสนองของสุนทรียะ และสิ่งที่สวยงามจริงๆ แนวคิดของความงามอาจแตกต่างออกไป ไม่ใช่เพราะธรรมชาติของความงาม นั่นเองแต่เพราะองศาที่แตกต่างกันของการเตรียมผู้งาม ดังนั้นถ้าเราไม่รับรู้ความงามในวัตถุที่คนอื่นค้นหาสวยงาม มันอาจจะฉลาดที่จะระงับการตัดสินจนกว่าเรามีความสามารถของตัวเองทำให้การวิเคราะห์ความสามารถของประสบการณ์สุนทรียะ
ปรัชญาสังคมและการเมืองเพื่อตัดสินคุณค่าด้านสังคม รัฐและความสัมพันธ์ของแต่ละสถาบันเหล่านี้ คำถามต่อไปนี้สะท้อนให้เห็นถึงความกังวลของปรัชญาสังคมและการเมือง : ทำไมบุคคลที่อยู่ในสังคม ? สิ่งที่สังคมอุดมคติของเสรีภาพ ความยุติธรรม สิทธิมนุษยชน ความเสมอภาคและความรับผิดชอบที่พึงประสงค์ ? ทำไมใครจะเชื่อฟังรัฐบาลใด ? ทำไมบางคน หรือกลุ่มมีอำนาจมากกว่าคนอื่น ๆ ?สิ่งที่เกณฑ์ที่จะใช้ในการกำหนดว่าใครควรจะมีอำนาจทางการเมือง สิ่งที่เกณฑ์ที่จะใช้ในการกำหนดขอบเขตของอำนาจทางการเมือง และสิ่งที่สิทธิหรือเสรีภาพของตนควรเป็นภูมิคุ้มกันจากการเมืองหรือการควบคุมตามกฎหมาย ? เพื่อเป้าหมายอะไรเป็นบวกควรอำนาจทางการเมืองโดยตรง และอะไรเป็นเกณฑ์ในการพิจารณานี้คำตอบที่ขัดแย้งกันและการประยุกต์ใช้ปรัชญาของคำถามเหล่านี้ซึมซาบประวัติศาสตร์ของมนุษย์ ค่านิยมและความเชื่อทางศีลธรรมของมนุษย์สะท้อนของเราทุกวัน สังคมและการเมือง ปรัชญาและตรรกวิทยา

เป็นปรัชญา เพราะปรัชญาเริ่มต้นด้วยความสงสัย ตั้งคำถาม และสะท้อนเกี่ยวกับสมมติฐานพื้นฐานของเราเราต้องพิจารณาว่าเงินที่จะตอบคำถาม ปัญหาปรัชญาที่น่าสนใจ ไม่สามารถแก้ไขได้ โดยเฉพาะข้อเท็จจริงอย่างไร แล้วปรัชญาแก้ปัญหามันเพิ่ม ? วิธีทำปรัชญาการจ้าง
เราได้กำหนดปรัชญาและกระบวนการสะท้อนและวิจารณ์มากที่สุดของเราลึกซึ้งขึ้น ความเชื่อ เพื่อให้บรรลุสิ้นสุดที่เราเชื่อว่าวิธีที่พื้นฐานของปรัชญาคือการวิภาษ .
ปรัชญาวิภาษวิธีของเงินผ่านอาร์กิวเมนต์ คำที่ใช้อ้างถึงกระบวนการคิดที่มีต้นกำเนิดมาจากปราชญ์โสกราตีส ในบทสนทนาของเพลโต โสเครติส ( ดูชีวประวัติและข้อความที่ตัดตอนมาจากงานเขียนของเพลโต . , 12 และ 13 ) เป็นหลัก ตัวละครตัวเอกโสกราตีสใช้วิธีการวิภาษวิธี เขาประกอบในการโต้แย้ง ในการวิเคราะห์อย่างไม่หยุดยั้งของใด ๆและทุกวิชา โสคราตีสเชื่อว่าหนทางไปสู่การบรรลุความรู้ที่เชื่อถือได้ผ่านฝึกวินัยการสนทนากับนักแสดงเป็นหมอตำแย ปัญญา เราเรียกวิธีการที่เขาใช้ตรรกวิทยา . นี้เป็นเทคนิคง่าย deceptively .มันมักจะเริ่มต้นด้วยการอภิปรายของส่วนใหญ่ยอมรับกันโดยทั่วไปลักษณะของปัญหาใด ๆ กระบวนการวิภาษเป็นบทสนทนาระหว่างคัดค้านตำแหน่ง โสกราตีส และอีกมากมาย ต่อมานักปรัชญาเชื่อว่า
8