A church sexton is ringing a bell,

A church sexton is ringing a bell, summoning people of the village to church. He customarily stops ringing when he sees Reverend Mr. Hooper leave his house, but this Sabbath morning the sexton is astonished at the sight of the minister. A thirty-year-old bachelor, Parson Hooper is wearing a black veil made of two folds of crape that conceal all features except his mouth and chin. He can see through the veil, but it darkens everything he sees.

The people murmur about Hooper’s dreadfully changed appearance, questioning if it is truly his face behind the veil or if he has lost his sanity. When Hooper walks to the pulpit, all eyes fixate on the black veil. His sermon topic concerns the secret sins that people hide from their closest associations, even from their own consciousness, forgetting that God is omniscient. The melancholy black veil makes his sermon seem more powerful, much more so than his normally mild, calm preaching style.

Isolation is immediate. No one walks by the reverend’s side; even old Squire Saunders, who generally invites Hooper to his table each Sunday, fails to do so today. The pastor smiles sadly at the thought that two small pieces of material produce such negative reactions. One woman, thinking the veil has transformed him into a ghost, tells her husband she would not be alone with Hooper for any price; she surmises he is probably afraid to be alone.

In the afternoon, a funeral for a young woman initiates the rumor that Hooper is wearing the veil because of his own secret sin, one he had committed with the young woman. A superstitious old woman attending the funeral thinks the corpse shudders when the minister is near. Another woman imagines the minister and the spirit of the young woman walking together, holding hands in the funeral procession and, thus, linked in secret sin. At a wedding this evening, the minister’s veil, which had fit in well with the funeral’s mourning, casts an evil pall over the festivities.

In the ensuing days, the veil’s influence becomes evident. One mischievous child mimics the pastor, covering his face with an old black handkerchief, frightening both himself and his playmates. People who had previously advised the pastor try to persuade him to take off the veil, but in the presence of the intimidating veil, their words cease.

One person, however, is brave enough to speak with the pastor—his fiancé, Elizabeth. She had asked him to remove the veil earlier, but he had answered that he must wear it until eternity, when all people will remove their veils. She now asks him to explain his motives and his mysterious veiled words. She inquires if some deep sorrow or grief causes him to darken his eyes forever. She begs him to take off the black veil, thereby removing the rumors of scandal that are circulating about his ministry.

After periods of pleading, silence, and then crying, Elizabeth experiences for herself the terror of the black veil and begins to tremble. In desperation, Hooper pleads with her not to leave him, telling her that the veil is mortal; in eternity there will be no veil on his face, or separation between their souls. After he shares how lonely he feels behind the black veil, Elizabeth asks him to lift it just once. When he refuses, she leaves. Even in his sorrow, the sad smile again appears as he wonders how a small physical symbol could separate two who love each other.

From this day forward, no one attempts to have Hooper remove the veil. Because most people shrink away and avoid him out of fear, he cannot walk the streets or take his habitual walk to the cemetery. His own antipathy to the veil is so intense that he avoids mirrors or other reflecting surfaces. He becomes completely isolated. Still known as a gentle and loving man, he is not loved in return, only feared. During times of joy, he is not welcome.

At times when sinners are dying, they still cry for Hooper, refusing to yield in death until he comes to them. The veil has a deep influence on tormented souls, who feel the pastor can better sympathize with them. As the years pass, Hooper’s long life, blameless and above reproach, earns for him a new title—Father Hooper. He outlives many of his parishioners, many of whom are now buried in the graveyard.

Father Hooper is dying. Surrounding him are deacons; a zealous young reverend named Clark, who is from a neighboring village; and his nurse, who is none other than Hooper’s own beloved Elizabeth, who has never married.

When the Reverend Clark asks Father Hooper if he is ready to lift the veil that separates time from eternity, he agrees, with faint words. Then the young minister asks to remove the black veil so Hooper’s reputation as a godly man will have no shadow on its memory. The dying minister follows with a sudden surge of energy. Moving his hands from under the blankets and pressing the veil to his face, he says it will never be removed while he is on this earth. In horror, Clark questions what unconfessed crime Hooper is taking with him into eternity to face judgment.

With the death rattle in his throat and the black veil on his face, Reverend Hooper smiles that same faint, sad smile. He then tells the people encircling his bed that this black veil, which has caused terror in men, women, and children, is not present on his face alone. He sees every face wearing a black veil.

Hooper’s corpse is brought to its grave. Many years pass, and grass covers his grave and moss covers the stone. A dreadful thought remains: his face turned to dust under the black veil.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

A church sexton is ringing a bell, summoning people of the village to church. He customarily stops ringing when he sees Reverend Mr. Hooper leave his house, but this Sabbath morning the sexton is astonished at the sight of the minister. A thirty-year-old bachelor, Parson Hooper is wearing a black veil made of two folds of crape that conceal all features except his mouth and chin. He can see through the veil, but it darkens everything he sees.The people murmur about Hooper’s dreadfully changed appearance, questioning if it is truly his face behind the veil or if he has lost his sanity. When Hooper walks to the pulpit, all eyes fixate on the black veil. His sermon topic concerns the secret sins that people hide from their closest associations, even from their own consciousness, forgetting that God is omniscient. The melancholy black veil makes his sermon seem more powerful, much more so than his normally mild, calm preaching style.Isolation is immediate. No one walks by the reverend’s side; even old Squire Saunders, who generally invites Hooper to his table each Sunday, fails to do so today. The pastor smiles sadly at the thought that two small pieces of material produce such negative reactions. One woman, thinking the veil has transformed him into a ghost, tells her husband she would not be alone with Hooper for any price; she surmises he is probably afraid to be alone.In the afternoon, a funeral for a young woman initiates the rumor that Hooper is wearing the veil because of his own secret sin, one he had committed with the young woman. A superstitious old woman attending the funeral thinks the corpse shudders when the minister is near. Another woman imagines the minister and the spirit of the young woman walking together, holding hands in the funeral procession and, thus, linked in secret sin. At a wedding this evening, the minister’s veil, which had fit in well with the funeral’s mourning, casts an evil pall over the festivities.In the ensuing days, the veil’s influence becomes evident. One mischievous child mimics the pastor, covering his face with an old black handkerchief, frightening both himself and his playmates. People who had previously advised the pastor try to persuade him to take off the veil, but in the presence of the intimidating veil, their words cease.One person, however, is brave enough to speak with the pastor—his fiancé, Elizabeth. She had asked him to remove the veil earlier, but he had answered that he must wear it until eternity, when all people will remove their veils. She now asks him to explain his motives and his mysterious veiled words. She inquires if some deep sorrow or grief causes him to darken his eyes forever. She begs him to take off the black veil, thereby removing the rumors of scandal that are circulating about his ministry.หลังจากรอบระยะเวลาของการร้อง เงียบ แล้ว ร้องไห้ เอลิซาเบธประสบการณ์สำหรับตัวร้ายของผิวดำ และเริ่มสั่นเครือ ในภาวะที่สิ้นหวัง รับ pleads กับเธอไม่ปล่อยให้เขา บอกเธอว่าคลุมมนุษย์ ในนิรันดร์ จะไม่ปกคลุมบนเขาหน้า หรือการแบ่งวิญญาณของพวกเขา หลังจากที่เขาใช้วิธีโดดเดี่ยวรู้สึกหลังม่านดำ เอลิซาเบธถามเขายกเพียงครั้งเดียว เมื่อเขาปฏิเสธ เธอทิ้ง แม้ในความเสียใจ ยิ้มเศร้าอีกแล้วเขาประหลาดใจ ว่า สัญลักษณ์ทางกายภาพขนาดเล็กสามารถแยกสองคนรักกันจากนี้ไปวัน ไม่พยายามจะรับเอาม่าน เนื่องจากคนส่วนใหญ่ลดขนาดไป และหลีกเลี่ยงเขากลัว เขาไม่เดินถนน หรือทางเดินของเขาเคยไปสุสาน Antipathy ที่กำบังของเขาจะรุนแรงมากว่า เขาหลีกเลี่ยงกระจกหรือพื้นผิวอื่น ๆ สะท้อนให้เห็นถึง เขาจะแยกอย่างสมบูรณ์ ยัง เรียกว่าเป็นคนที่อ่อนโยน และความรัก จะไม่รักกลับ เฉพาะ กลัว ในช่วงเวลาของความสุข เขาได้ต้อนรับบางครั้งเมื่อคนบาปจะตาย พวกเขายังคงร้องไห้สำหรับรับ ปฏิเสธให้ตายจนกระทั่งเขามาถึงพวกเขา ม่านมีอิทธิพลลึกในวิญญาณที่ถูกทรมาน ที่รู้สึกบาทหลวงสามารถดีกว่าเห็นด้วยกับพวกเขา ปี ผ่าน ของรับอายุยืน ไม่มีที่ติ และ กล่าวประณาม เล่มเขาชื่อใหม่ — พ่อรับ เขา outlives ของเขา parishioners หลายคนขณะนี้ได้ฝังอยู่ในสุสานFather Hooper is dying. Surrounding him are deacons; a zealous young reverend named Clark, who is from a neighboring village; and his nurse, who is none other than Hooper’s own beloved Elizabeth, who has never married.When the Reverend Clark asks Father Hooper if he is ready to lift the veil that separates time from eternity, he agrees, with faint words. Then the young minister asks to remove the black veil so Hooper’s reputation as a godly man will have no shadow on its memory. The dying minister follows with a sudden surge of energy. Moving his hands from under the blankets and pressing the veil to his face, he says it will never be removed while he is on this earth. In horror, Clark questions what unconfessed crime Hooper is taking with him into eternity to face judgment.With the death rattle in his throat and the black veil on his face, Reverend Hooper smiles that same faint, sad smile. He then tells the people encircling his bed that this black veil, which has caused terror in men, women, and children, is not present on his face alone. He sees every face wearing a black veil.Hooper’s corpse is brought to its grave. Many years pass, and grass covers his grave and moss covers the stone. A dreadful thought remains: his face turned to dust under the black veil.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เฮียคริสตจักรเป็นเสียงเรียกเข้าระฆังเรียกคนของหมู่บ้านคริสตจักร เขาปรกติหยุดเรียกเข้าเมื่อเขาเห็นนายนายฮูเปอร์ออกจากบ้านของเขา แต่เช้าวันเสาร์นี้เฮียเป็นประหลาดใจที่เห็นของรัฐมนตรีว่าการกระทรวง ปริญญาตรีสามสิบปีพระฮูเปอร์สวมผ้าคลุมหน้าสีดำที่ทำจากสองเท่าของเครปที่ปกปิดคุณสมบัติทั้งหมดยกเว้นปากและคางของเขา เขาสามารถมองเห็นผ่านม่าน แต่มันมืดลงทุกอย่างที่เขาเห็น. คนบ่นเกี่ยวกับฮูเปอร์ลักษณะที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างหวาดกลัวถามถ้ามันเป็นจริงใบหน้าของเขาที่อยู่เบื้องหลังม่านหรือถ้าเขาได้สูญเสียสติของเขา เมื่อฮูเปอร์เดินไปที่ธรรมาสน์สายตาทุก fixate ในผ้าคลุมสีดำ หัวข้อธรรมเทศนาของเขาเกี่ยวข้องกับความผิดบาปของความลับที่คนซ่อนตัวจากสมาคมที่ใกล้เคียงที่สุดของพวกเขาแม้จะมาจากจิตสำนึกของตัวเองลืมว่าพระเจ้าทรงเป็นความรอบรู้ ม่านสีดำเศร้าทำให้พระธรรมเทศนาของเขาดูเหมือนจะมีประสิทธิภาพมากขึ้นมากขึ้นดังนั้นกว่าอ่อนตามปกติของเขาสไตล์พระธรรมเทศนาสงบ. แยกทันที ไม่มีใครเดินเคียงข้างนายของ; แม้นายแซนเดอเก่าที่มักเชิญฮูเปอร์ไปที่โต๊ะของเขาในแต่ละวันอาทิตย์ที่ล้มเหลวในการทำเช่นนั้นในวันนี้ หลวงพ่อยิ้มเศร้าที่คิดว่าทั้งสองชิ้นเล็ก ๆ ของวัสดุที่ผลิตในแง่ลบเช่น ผู้หญิงคนหนึ่งคิดม่านได้เปลี่ยนเขาให้กลายเป็นผีบอกสามีของเธอเธอจะไม่เป็นคนเดียวกับฮูเปอร์ราคาใด ๆ เธอสันนิษฐานว่าเขาอาจจะกลัวที่จะอยู่คนเดียว. ในช่วงบ่ายที่งานศพสำหรับหญิงสาวที่เริ่มต้นข่าวลือว่าฮูเปอร์สวมผ้าคลุมหน้าเพราะบาปของตัวเองความลับหนึ่งที่เขามีความมุ่งมั่นกับหญิงสาว ผู้หญิงคนหนึ่งที่เชื่อโชคลางเก่าร่วมงานศพคิดสั่นศพเมื่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอยู่ใกล้ ผู้หญิงอีกคนหนึ่งนึกรัฐมนตรีว่าการกระทรวงและจิตวิญญาณของหญิงสาวที่เดินด้วยกันจับมือกันในขบวนแห่ศพและทำให้การเชื่อมโยงในบาปที่เป็นความลับ ในงานแต่งงานตอนเย็นนี้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงม่านซึ่งได้เหมาะสมกับการไว้ทุกข์งานศพของดุจศพชั่วร้ายในช่วงเทศกาล. ในวันต่อมาอิทธิพลของม่านจะกลายเป็นที่เห็นได้ชัด เด็กหนึ่งคนที่ซุกซนเลียนแบบพระครอบคลุมใบหน้าของเขาด้วยผ้าเช็ดหน้าสีดำเก่าที่น่ากลัวทั้งตัวเองและเพื่อน ๆ ของเขา คนที่ได้แนะนำไปก่อนหน้านี้หลวงพ่อพยายามที่จะชักชวนให้เขาถอดผ้าคลุมหน้า แต่ในการปรากฏตัวของม่านข่มขู่คำของพวกเขาหยุด. คนคนหนึ่ง แต่เป็นกล้าพอที่จะพูดคุยกับพระคู่หมั้นของเขาลิซาเบ ธ เธอได้ขอให้เขาเอาผ้าคลุมหน้าก่อนหน้านี้ แต่เขาก็ตอบว่าเขาจะต้องสวมใส่มันจนนิรันดร์เมื่อทุกคนจะเอาผ้าคลุมหน้าของพวกเขา ตอนนี้เธอขอให้เขาอธิบายแรงจูงใจและคำพูดของเขาสวมหน้ากากลึกลับของเขา เธอถามถ้าบางความเศร้าโศกความเศร้าโศกลึกทำให้เขามืดสายตาของเขาไปตลอดกาล เธอขอให้เขาถอดผ้าคลุมหน้าสีดำซึ่งจะช่วยลบข่าวลือของเรื่องอื้อฉาวที่มีการไหลเวียนของเกี่ยวกับกระทรวงของเขา. หลังจากระยะเวลาของการอ้อนวอนเงียบแล้วร้องไห้ประสบการณ์ลิซาเบ ธ สำหรับตัวเองความหวาดกลัวของผ้าคลุมหน้าสีดำและเริ่มที่จะสั่น หมดหวังฮูเปอร์ขอร้องกับเธอไม่ได้ที่จะปล่อยให้เขาบอกเธอว่าผ้าคลุมหน้าเป็นมนุษย์; ในนิรันดร์จะมีผ้าคลุมไม่มีบนใบหน้าของเขาหรือการแยกระหว่างวิญญาณของพวกเขา หลังจากที่เขาถือหุ้นวิธีการที่เขารู้สึกเหงาที่อยู่เบื้องหลังม่านสีดำลิซาเบ ธ ถามว่าเขาจะยกมันเพียงครั้งเดียว เมื่อเขาปฏิเสธเธอออก แม้จะอยู่ในความเศร้าโศกของเขารอยยิ้มที่น่าเศร้าอีกครั้งปรากฏขึ้นในขณะที่เขาสงสัยว่าเป็นสัญลักษณ์ทางกายภาพขนาดเล็กสามารถแยกสองคนที่รักกัน. จากวันนี้ไปข้างหน้าไม่มีใครพยายามที่จะมีฮูเปอร์เอาผ้าคลุมหน้า เพราะคนส่วนใหญ่หดตัวออกไปและหลีกเลี่ยงเขาออกจากความกลัวเขาไม่สามารถเดินไปตามถนนหรือใช้เวลาเดินเป็นนิสัยของเขาที่จะฝังศพ ความเกลียดชังตัวเองของเขาที่จะม่านเพื่อให้รุนแรงว่าเขาหลีกเลี่ยงกระจกหรือพื้นผิวอื่น ๆ สะท้อนให้เห็นถึง เขาจะกลายเป็นแยกอย่างสมบูรณ์ ยังคงเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นคนที่อ่อนโยนและรักเขาไม่ได้รักเป็นการตอบแทนกลัวเท่านั้น ในช่วงเวลาของความสุขเขาไม่ได้รับการต้อนรับ. ในบางครั้งเมื่อคนบาปที่กำลังจะตายพวกเขายังคงร้องไห้สำหรับฮูเปอร์ปฏิเสธที่จะให้ผลในการตายจนกว่าเขาจะมาพร้อมกับพวกเขา ม่านที่มีอิทธิพลลึกเกี่ยวกับจิตวิญญาณทรมานที่หลวงพ่อรู้สึกที่ดีกว่าสามารถเห็นอกเห็นใจกับพวกเขา เป็นปีที่ผ่านชีวิตยาวฮูเปอร์, ไม่มีที่ติและเหนือตำหนิมีรายได้สำหรับเขาชื่อพ่อฮูเปอร์ใหม่ เขา outlives หลายนักบวชของเขาหลายคนถูกฝังอยู่ในขณะนี้ในสุสาน. พ่อฮูเปอร์ที่กำลังจะตาย รอบตัวเขาเป็นพระลูกวัด; สาธุหนุ่มกระตือรือร้นชื่อคลาร์กซึ่งมาจากหมู่บ้านใกล้เคียง; และพยาบาลของเขาที่เป็นใครอื่นนอกจากฮูเปอร์ของตัวเองที่รักลิซาเบ ธ ที่ไม่เคยแต่งงาน. เมื่อนายคลาร์กถามพ่อฮูเปอร์ถ้าเขาพร้อมที่จะยกม่านที่กั้นเวลาจากนิรันดร์เขาเห็นด้วยกับคำพูดของลม จากนั้นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงหนุ่มขอให้เอาผ้าคลุมหน้าสีดำเพื่อให้ชื่อเสียงของฮูเปอร์เป็นคนเคร่งศาสนาจะมีเงาในหน่วยความจำของมันไม่ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการตายต่อไปนี้ด้วย surge ฉับพลันของพลังงาน ย้ายมือของเขาออกมาจากใต้ผ้าห่มและกดม่านไปที่ใบหน้าของเขาเขาบอกว่ามันจะไม่ถูกลบออกไปขณะที่เขาอยู่บนโลกนี้ ในหนังสยองขวัญคำถามสิ่งที่คลาร์ก unconfessed ฮูเปอร์อาชญากรรมคือการที่มีเขาเข้ามาในนิรันดร์ที่จะเผชิญกับการตัดสินใจ. ด้วยการสั่นตายในลำคอของเขาและม่านสีดำบนใบหน้าของเขานายฮูเปอร์ยิ้มจาง ๆ เดียวกันกับที่รอยยิ้มเศร้า จากนั้นเขาก็บอกว่าคนที่อยู่ล้อมรอบเตียงของเขาที่ผ้าคลุมหน้าสีดำนี้ซึ่งได้ก่อให้เกิดความหวาดกลัวในผู้ชายผู้หญิงและเด็กไม่อยู่บนใบหน้าของเขาเพียงอย่างเดียว เขาเห็นใบหน้าของทุกคนสวมผ้าคลุมหน้าสีดำ. ศพฮูเปอร์จะมาถึงหลุมฝังศพของ หลายปีที่ผ่านและหญ้าครอบคลุมหลุมฝังศพของเขาและตะไคร่น้ำครอบคลุมหิน คิดที่น่ากลัวยังคง: ใบหน้าของเขาหันไปฝุ่นภายใต้ผ้าคลุมสีดำ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

โบสถ์เซกซ์ตันเป็นเสียงระฆัง , เรียกคนทั้งหมู่บ้านที่โบสถ์ เขามักหยุดดังขึ้น เมื่อเขาเห็นหลวงพ่อคุณ เปอร์ ออกจากบ้านเขา แต่นี่วันเสาร์เช้า เซกซ์ตันประหลาดใจในสายตาของรัฐมนตรี ปริญญาตรี อายุ 30 ปี พระ ปเปอร์ใส่ผ้าคลุมหน้าสีดำทำจาก 2 เท่าของเครปที่ปกปิดคุณสมบัติทั้งหมดยกเว้นปากและคางของเขาเขาสามารถมองผ่านม่าน แต่มันมืดลงทุกอย่างที่เขาเห็น

คนบ่นเกี่ยวกับเปอร์ของมากเปลี่ยนลักษณะคำถาม ถ้ามันเป็นอย่างแท้จริงใบหน้าของเขาอยู่ข้างหลังม่าน หรือถ้าเขาสูญเสียสติของเขา เมื่อเปอร์เดินเทศนา ทุกสายตา fixate ในผ้าคลุมหน้าสีดำ หัวข้อคำเทศนาของเขาเกี่ยวกับบาปลับที่คนซ่อนจากสมาคมที่ใกล้ที่สุดของพวกเขาแม้จากสติของตัวเอง ลืมว่า พระเจ้าทรงเป็นผู้รอบรู้ ผ้าคลุมหน้าสีดำหม่นหมองให้เทศน์ ดูเหมือนจะมีประสิทธิภาพมากขึ้น , มากขึ้นดังนั้นกว่าของเขาอ่อนปกติ สงบเทศน์สไตล์

การแยกออกมาทันที ไม่มีใครเดินตามบาทหลวงข้าง แม้แต่ชายตามองอัศวินเก่า ที่โดยทั่วไป ขอเชิญ เปอร์เขาโต๊ะแต่ละอาทิตย์ ไม่สามารถที่จะทำในวันนี้บาทหลวงยิ้มเศร้าที่คิดว่าสองชิ้นเล็ก ๆของวัสดุที่ผลิตปฏิกิริยาเชิงลบเช่น ผู้หญิงคนเดียว คิดถึงม่านได้เปลี่ยนเขาให้กลายเป็นผี บอกสามีว่าเธอจะไม่ต้องอยู่คนเดียวกับเปอร์ในราคาใด เธอ surmises เขาอาจจะกลัวการอยู่คนเดียว

ในตอนบ่ายงานศพสำหรับผู้หญิงเริ่มมีข่าวลือว่า เปอร์ใส่ม่าน เพราะบาปของความลับของเขาเอง เขามีความมุ่งมั่นกับหญิงสาว ถือโชคถือลาง หญิงชราเข้าร่วมงานศพ คิดว่าศพ shudders เมื่อรัฐมนตรีคือใกล้ ผู้หญิงอื่นคิดว่ารัฐมนตรีและวิญญาณของหญิงสาวที่เดินด้วยกัน จับมือกันในขบวนแห่งานศพ และ จึงการเชื่อมโยงในบาปลับ ที่งานแต่งงานเย็นนี้ รัฐมนตรีผ้าคลุมหน้าซึ่งก็เหมาะดีกับงานศพไว้อาลัยลอกการพอล ชั่วร้ายกว่าเทศกาล

ในตามมาวัน ผ้าคลุมหน้าอิทธิพลเห็นได้ชัด . หนึ่งเด็กแสนซน เลียนแบบอาจารย์ที่ปกปิดใบหน้าด้วยผ้าสีดำเก่า น่ากลัว ทั้ง ตัวเอง และการเล่นของเขา