Livestock are often accused of cont

Livestock are often accused of contributing to soil erosion in different ways. One classic example is the deforestation in the Amazon to produce grazing land, which has attracted much attention from ecologists and the mass media. Yet clearly it is not the animals that cut down the trees! The responsibility lies with the business people who - aided and abetted by government subsidies - cause irreversible damage by destroying the forests to plant pastures for short-term financial gain. Another example is that of the long-term overgrazing of semi-arid rangelands, which has lead increasingly to desertification. It is well known, however, that sound resource management could avoid this deterioration of the environment while maintaining a productive system.

If livestock are managed in an appropriate way, they can even contribute to the reduction of soil erosion. The use of perennial fodder trees and high biomass fodders (sugar cane) and the establishment of fodder hedgerows on the contour provide excellent protection against erosion and should be established practices.

Agro-sylvo-pastoral systems in semi-arid areas are a viable proposition for the protection of the fragile soils of these regions. Multipurpose trees contribute to the protection of the soil, as well as to animal and energy production, and store carbon that would otherwise contribute to atmospheric carbon dioxide.

It is also a criticism of ruminant production that the animals contribute to the greenhouse effect, since they produce methane as an end-product of rumen digestion. It should be recognized, however, that ruminant populations have increased only moderately compared with those of other species, and that their contribution is estimated at just 2.5 percent of the total greenhouse gases (Leng, 1993). Gas emissions from cars and industry are far greater and have increased at a much higher rate. There are two ways to reduce methane emission from livestock: by introducing an appropriate diet supplementation that could reduce ruminant methane production per unit of milk or meat by a factor of 4 to 6, and by favouring the production of meat from monogastric animals.

The third complaint about livestock is pollution resulting from accumulated excrete and nitrite-contaminated groundwater. This is primarily a problem with intensive, industrialized production systems. It can be reduced by implementing manure processing technologies as well as nutrition and feeding strategies that reduce the amount of nitrogen and phosphorus in the diet of animals. It could also be controlled by limiting the size of such enterprises to that which allows excrete to be easily accommodated on neighbouring lands or used for fertilizer products. Smallholders usually cause less pollution than large intensive units.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ปศุสัตว์มักจะถูกกล่าวหาว่าเอื้อต่อการพังทลายของดินในลักษณะต่าง ๆ คลาสสิกอย่างหนึ่งเป็นการทำลายป่าใน Amazon การผลิตที่ดิน grazing ซึ่งมีความสนใจมากจาก ecologists และสื่อมวลชน ยัง ชัดเจนไม่สัตว์ที่โค่นต้นไม้ ความรับผิดชอบอยู่กับธุรกิจคนที่ - ช่วย และ abetted โดยเงินอุดหนุนรัฐบาล - ทำให้เกิดความเสียหายให้ โดยการทำลายป่าปลูก pastures สำหรับกำไรระยะสั้นเงิน อีกตัวอย่างหนึ่งคือว่าในระยะยาว overgrazing ของ rangelands กึ่งแห้งแล้ง ซึ่งได้นำขึ้นไป desertification เป็นที่รู้จัก ไร จัดการทรัพยากรเสียงสามารถหลีกเลี่ยงนี้เสื่อมสภาพสภาพแวดล้อมในขณะที่รักษาระบบการผลิตถ้ามีจัดการปศุสัตว์ในวิธีการที่เหมาะสม แม้พวกเขาสามารถนำไปสู่การพังทลายของดิน การใช้ต้นไม้ยืนต้นอาหารสัตว์ และชีวมวลสูงอาหาร (อ้อย) และการจัดตั้ง hedgerows อาหารบนเส้นให้ดีป้องกันการกัดเซาะ และควรกำหนดแนวทางปฏิบัติระบบเกษตร-sylvo-pastoral ปริญญาบัตรในพื้นที่กึ่งแห้งแล้งมีเสนอได้เพื่อปกป้องดินเนื้อปูนเปราะบางภูมิภาคเหล่านี้ ต้นไม้อเนกประสงค์ช่วย การปกป้องดิน และ การผลิตสัตว์และพลังงาน และเก็บคาร์บอนที่จะเกี่ยวข้องกับบรรยากาศคาร์บอนไดออกไซด์ก็ยังวิจารณ์ผลิต ruminant ที่สัตว์นำไปสู่ผลกระทบเรือนกระจก เนื่องจากพวกเขาผลิตมีเทนเป็นผลิตภัณฑ์สุดท้ายเป็นของย่อยอาหารต่อ มันควรได้รับการรับรอง ไร ruminant ประชากรได้เพิ่มขึ้นเพียงปานกลางเมื่อเทียบกับพันธุ์อื่น ๆ และมีประเมินเงินสมทบของพวกเขาที่เพียงร้อยละ 2.5 ของเรือนกระจกรวมก๊าซ (เล็ง 1993) ปล่อยก๊าซรถยนต์และอุตสาหกรรมจะไกลมากขึ้น และได้เพิ่มขึ้นในอัตราสูงมาก มีสองวิธีในการลดการปล่อยก๊าซมีเทนจากปศุสัตว์: โดยการแห้งเสริมอาหารที่เหมาะสมที่สามารถลดการผลิตมีเทน ruminant ต่อหน่วยของนมหรือเนื้อสัตว์ โดยตัวคูณของ 4-6 และ favouring การผลิตเนื้อสัตว์จากสัตว์ monogastric แนะนำร้องเรียนที่สามเกี่ยวกับปศุสัตว์เป็นมลพิษที่เกิดจากการสะสมขับถ่าย และน้ำที่ปนเปื้อนสารไนไตรต์ นี่คือปัญหาระบบการผลิตแบบเร่งรัด อุตสาหกรรมเป็นหลัก สามารถลดลงได้ โดยใช้เทคโนโลยีการประมวลผลของมูลรวมทั้งโภชนาการ และอาหารกลยุทธ์ที่ลดปริมาณไนโตรเจนและฟอสฟอรัสในอาหารสัตว์ มันอาจจะถูกควบคุม โดยจำกัดขนาดขององค์กรดังกล่าวซึ่งช่วยให้ขับถ่ายง่ายอาศัยในดินแดนประเทศ หรือใช้ผลิตภัณฑ์ปุ๋ยด้วย Smallholders มักจะทำให้เกิดมลพิษน้อยกว่าหน่วยขนาดใหญ่แบบเร่งรัด

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ปศุสัตว์จะถูกกล่าวหาว่ามักจะเอื้อต่อการพังทลายของดินในรูปแบบที่แตกต่างกัน หนึ่งตัวอย่างคลาสสิกคือตัดไม้ทำลายป่าในอเมซอนในการผลิตที่ดินทุ่งเลี้ยงสัตว์ที่ได้รับความสนใจมากจากนักนิเวศวิทยาและสื่อมวลชน แต่เห็นได้ชัดว่ามันไม่ได้เป็นสัตว์ที่ตัดต้นไม้! ความรับผิดชอบอยู่กับนักธุรกิจที่ - ช่วยเหลือและสนับสนุนจากเงินอุดหนุนจากรัฐบาล - กลับไม่ได้ทำให้เกิดความเสียหายโดยการทำลายป่าไม้ที่จะปลูกทุ่งหญ้าในระยะสั้นผลประโยชน์ทางการเงิน อีกตัวอย่างหนึ่งคือการกินหญ้ามากเกินไปในระยะยาวของ rangelands กึ่งแห้งแล้งซึ่งมีมากขึ้นที่จะนำไปสู่ทะเลทราย มันเป็นที่รู้จักกันดี แต่ที่การจัดการทรัพยากรเสียงสามารถหลีกเลี่ยงการเสื่อมสภาพของสภาพแวดล้อมนี้ในขณะที่รักษาระบบการผลิต. ปศุสัตว์หากมีการจัดการในวิธีการที่เหมาะสมพวกเขายังสามารถนำไปสู่การลดลงของการพังทลายของดิน ใช้ไม้ยืนต้นและอาหารสัตว์ Fodders ชีวมวลสูง (อ้อย) และการจัดตั้งพุ่มไม้ในอาหารสัตว์รูปร่างให้การป้องกันที่ดีเยี่ยมกับการกัดเซาะและควรได้รับการปฏิบัติที่จัดตั้งขึ้น. ระบบเกษตร sylvo-พระในพื้นที่กึ่งแห้งแล้งเป็นเรื่องที่ทำงานได้สำหรับ การคุ้มครองของดินที่เปราะบางของภูมิภาคนี้ ต้นไม้อเนกประสงค์มีส่วนร่วมในการปกป้องดินเช่นเดียวกับสัตว์และการผลิตพลังงานและร้านคาร์บอนที่อาจจะนำไปสู่การปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ในชั้นบรรยากาศ. นอกจากนี้ยังมีการวิจารณ์ของการผลิตสัตว์เคี้ยวเอื้องสัตว์ที่นำไปสู่การเกิดภาวะเรือนกระจกตั้งแต่พวกเขา ผลิตก๊าซมีเทนเป็นแบบ end-ผลิตภัณฑ์ของการย่อยอาหารในกระเพาะรูเมน มันควรจะได้รับการยอมรับ แต่ประชากรสัตว์เคี้ยวเอื้องที่ได้เพิ่มขึ้นเพียงในระดับปานกลางเมื่อเทียบกับบรรดาสายพันธุ์อื่น ๆ และว่าผลงานของพวกเขาอยู่ที่ประมาณเพียงร้อยละ 2.5 ของก๊าซเรือนกระจกทั้งหมด (เล้ง, 1993) การปล่อยก๊าซจากรถยนต์และอุตสาหกรรมที่อยู่ห่างไกลมากขึ้นและได้เพิ่มขึ้นในอัตราที่สูงมาก มีสองวิธีที่จะลดการปล่อยก๊าซมีเทนจากปศุสัตว์คือ. โดยการแนะนำการเสริมอาหารที่เหมาะสมที่จะลดการผลิตก๊าซมีเทนเคี้ยวเอื้องต่อหน่วยของนมหรือเนื้อสัตว์โดยปัจจัยที่ 4-6 และนิยมผลิตเนื้อจากสัตว์กระเพาะเดี่ยวที่สาม ร้องเรียนเกี่ยวกับการปศุสัตว์เป็นมลพิษที่เกิดจากการขับถ่ายสะสมและน้ำใต้ดินที่ปนเปื้อนไนไตรท์ นี้เป็นหลักปัญหาเกี่ยวกับการเร่งรัดระบบการผลิตอุตสาหกรรม มันสามารถจะลดลงโดยการใช้เทคโนโลยีการประมวลผลปุ๋ยคอกเช่นเดียวกับโภชนาการและการให้อาหารกลยุทธ์ที่ช่วยลดปริมาณของไนโตรเจนและฟอสฟอรัสในอาหารสัตว์ นอกจากนี้ยังอาจจะมีการควบคุมโดยการ จำกัด ขนาดของผู้ประกอบการดังกล่าวเพื่อที่จะช่วยให้การขับถ่ายที่จะอาศัยได้อย่างง่ายดายบนดินแดนที่อยู่ใกล้เคียงหรือใช้สำหรับผลิตภัณฑ์ปุ๋ย เกษตรกรรายย่อยมักจะก่อให้เกิดมลพิษน้อยกว่าหน่วยเข้มข้นขนาดใหญ่

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ปศุสัตว์มักจะถูกกล่าวหาว่าเอื้อต่อการกัดเซาะดินในวิธีที่แตกต่างกัน หนึ่งตัวอย่างคลาสสิกคือการตัดไม้ทำลายป่าใน Amazon เพื่อผลิตบนที่ดินซึ่งได้ดึงดูดความสนใจมากจาก ecologists และสื่อมวลชน เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่สัตว์ที่ตัดต้นไม้ความรับผิดชอบอยู่ กับธุรกิจคน - ช่วยและสนับสนุนโดยรัฐบาลอุดหนุน เพราะความเสียหายจากการทำลายป่าเพื่อปลูกหญ้าเพื่อผลประโยชน์ทางการเงินระยะสั้น อีกตัวอย่างหนึ่ง คือเรื่องของ overgrazing ระยะยาวของ rangelands แห้งแล้ง ซึ่งได้นำขึ้นในทะเลทราย . มันเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี อย่างไรก็ตามการจัดการทรัพยากรเสียงอาจเลี่ยงการเสื่อมสภาพของสิ่งแวดล้อม ในขณะที่รักษาระบบผลิต

ถ้าปศุสัตว์มีการจัดการในวิธีที่เหมาะสม พวกเขาสามารถมีส่วนร่วมในการลดการชะล้างพังทลายของดินการใช้ต้นไม้ยืนต้นและอาหารสัตว์ fodders มวลชีวภาพสูง ( อ้อย ) และสถานประกอบการอาหารสัตว์ ลูกค้าบนเส้นให้การป้องกันที่ดีเยี่ยมต่อการกัดเซาะ และควรจัดตั้งปฏิบัติ

sylvo อภิบาลระบบเกษตรในพื้นที่กึ่งแห้งแล้ง - วางอนาคต ข้อเสนอเพื่อคุ้มครองเปราะดินเหล่านี้ ภูมิภาคต้นไม้อเนกประสงค์ มีส่วนร่วมในการป้องกันของดิน รวมทั้งสัตว์และการผลิตพลังงาน และเก็บคาร์บอนที่มิฉะนั้นจะส่งผลให้ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์สู่บรรยากาศ

มันเป็นคำวิจารณ์ของการผลิตสัตว์เคี้ยวเอื้องที่สัตว์นำไปสู่ภาวะเรือนกระจก , ตั้งแต่พวกเขาผลิตก๊าซมีเทนเป็นผลิตภัณฑ์สุดท้ายของกระบวนการย่อย มันควรจะได้รับการยอมรับ อย่างไรก็ตามประชากรสัตว์เพิ่มขึ้นเพียงปานกลางเมื่อเทียบกับชนิดอื่น และผลงานของพวกเขามีประมาณเพียงร้อยละ 2.5 ของก๊าซเรือนกระจกทั้งหมด ( เล้ง , 1993 ) การปล่อยก๊าซเรือนกระจกจากอุตสาหกรรมรถยนต์ และอยู่ไกลมากขึ้นและเพิ่มขึ้นในอัตราที่สูงมาก มีสองวิธีที่จะลดการปล่อยก๊าซมีเทนจากปศุสัตว์ :โดยการแนะนำที่เหมาะสม อาหารเสริมที่สามารถลดก๊าซมีเทนต่อหน่วยการผลิตสัตว์เคี้ยวเอื้อง นม หรือเนื้อสัตว์ โดยปัจจัย 4 เพื่อให้ 6 , และ โดยนิยมผลิตเนื้อจากสัตว์ monogastric

3 ร้องเรียนเกี่ยวกับปศุสัตว์เป็นมลพิษที่เกิดจากการสะสม ขับถ่ายและไนไตรท์น้ำใต้ดินที่ปนเปื้อน นี้เป็นปัญหาที่เข้มข้นระบบการผลิตแบบอุตสาหกรรม มันสามารถลดลงได้โดยการใช้เทคโนโลยีการประมวลผลมูลรวมทั้งโภชนาการและกลยุทธ์การให้อาหารที่ลดปริมาณไนโตรเจนและฟอสฟอรัสในอาหารของสัตว์ มันยังสามารถถูกควบคุมโดยการ จำกัด ขนาดของวิสาหกิจที่ซึ่งช่วยให้ขับถ่ายได้ง่าย อาศัยบนดินแดนเพื่อนบ้าน หรือใช้ผลิตภัณฑ์ปุ๋ยชาวสวนมักจะก่อให้เกิดมลภาวะน้อยกว่าหน่วยที่เข้มข้นมาก