Each country represents a unique cu

Each country represents a unique cultural sub-context. For example, Australia could
be considered as a developed country with a westernised culture. Similarly, Japan is a
country with strong Asian values, but unlike many other Asian countries, Japan falls
under the category of a developed economy. Sri Lanka, on the other hand, is a developing
country with Asian values. Larson and Kenny (1995) state that efforts to converge are
made even more controversial when considering developing countries, and this is a view
shared by others (Larson and Street, 2004; Rezaee et al., 2010).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แต่ละประเทศแสดงถึงบริบทวัฒนธรรมย่อยเฉพาะ ตัวอย่าง ออสเตรเลียสามารถจะถือว่าเป็นประเทศพัฒนาแล้วกับวัฒนธรรม westernised ในทำนองเดียวกัน ญี่ปุ่นมีการประเทศ มีค่าเอเชียแข็งแกร่ง แต่แตกต่าง จากหลายประเทศในเอเชียอื่น ๆ ญี่ปุ่นตกภายใต้ประเภทของเศรษฐกิจพัฒนาแล้ว ศรีลังกา ในทางกลับกัน มีการพัฒนาประเทศเอเชียค่า Larson และเคนนี (1995) ระบุว่า เป็นความพยายามที่จะมาบรรจบกันทำแย้งยิ่งเมื่อพิจารณาประเทศที่กำลังพัฒนา และนี่คือมุมมองใช้ร่วมกันผู้อื่น (Larson และ Street, 2004 Rezaee et al., 2010)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แต่ละประเทศแสดงให้เห็นถึงเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมย่อยบริบท ยกตัวอย่างเช่นออสเตรเลียจะได้รับการพิจารณาเป็นประเทศที่พัฒนาด้วยวัฒนธรรมตะวันตก
ในทำนองเดียวกันประเทศญี่ปุ่นเป็นประเทศที่มีค่าในภูมิภาคเอเชียที่แข็งแกร่ง แต่แตกต่างจากหลายประเทศอื่น ๆ ในเอเชียญี่ปุ่นตกอยู่ภายใต้หมวดหมู่ของเศรษฐกิจที่พัฒนาแล้ว ศรีลังกาในมืออื่น ๆ ที่เป็นการพัฒนาประเทศที่มีค่าในภูมิภาคเอเชีย Larson และเคนนี (1995) ระบุว่าความพยายามที่จะมาบรรจบกันจะทำแม้กระทั่งความขัดแย้งมากขึ้นเมื่อพิจารณาประเทศที่กำลังพัฒนาและนี่คือมุมมองที่ใช้ร่วมกันโดยผู้อื่น(Larson และ Street, 2004. Rezaee et al, 2010)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แต่ละประเทศแสดงถึงบริบทย่อยทางวัฒนธรรมที่ไม่ซ้ำกัน ตัวอย่างเช่น ออสเตรเลียสามารถ
ถือว่าเป็นการพัฒนาประเทศด้วย westernised วัฒนธรรม ในทำนองเดียวกัน ญี่ปุ่นเป็นประเทศที่มีค่า
เอเชียแข็งแกร่ง แต่แตกต่างจากหลายประเทศในเอเชียอื่น ๆ ที่ญี่ปุ่นตก
ภายใต้หมวดหมู่ของการพัฒนาเศรษฐกิจ ศรีลังกา , บนมืออื่น ๆที่เป็นประเทศที่มีการพัฒนา
ค่านิยมแบบเอเชียลาร์สัน และเคนนี่ ( 1995 ) ระบุว่า ความพยายามที่จะมาบรรจบเป็น
ทำให้ขัดแย้งมากขึ้นเมื่อพิจารณาจากการพัฒนาประเทศ และเป็นวิว
ใช้ร่วมกันผู้อื่น ( Larson และถนน , 2004 ; rezaee et al . , 2010 ) .