เรื่องน่าอับอายที่สุดในชีวิตที่ฉันไม่มีวันลืมมีอยู่หนึ่งเรื่อง เมื่อตอนที่ฉันอายุ 15 ปีตอนนั้นฉันเรียนอยู่มัธยมศึกษาปีที่ 3 ฉันได้ทะเลาะกับเพื่อนผู้ชายในห้องซึ่งเพื่อนคนนั้นชอบแกล้งฉันต่อยตีฉันประจำ เขาต่อยฉันแล้วเขาก็วิ่งหนีเข้าไปในโรงอาหาร ซึ่งตอนนั้นเป็นเวลาพักเที่ยงคนเยอะเต็มโรงอาหาร สายตาของฉันได้หันไปมองเห็นผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเหมือนเพื่อนผู้ชายที่แกล้งฉันมาก ฉันก็เลยวิ่งเข้าไปเตะที่เอวอย่างแรงพอผุ้ชายคนนั้นหันมาแค่นั้นหละ ไม่ใช่เพื่อนฉันเลยแต่กับเป็นรุ่นพี่ ฉันอับอายมากและได้ขอโทษพี่คนนั้นไปแล้ว และเรื่องที่เกิดขึ่นนี้ฉันคงจำไปอีกนานแสนนาน