5.4. PTSD-related genes and fear ex

5.4. PTSD-related genes and fear extinction
A brain-based familial vulnerability to PTSD is likely to be at least partially explained by genotype. Indeed, a study comparing SCRs of healthy monozygotic to healthy dizygotic twins demonstrated a moderate genetic contribution to fear conditioning and fear extinction (Hettema, Annas, Neale, Kendler, & Fredrikson, 2003). Several PTSD-related genes have also been linked to abnormal fear conditioning and extinction in healthy humans and rodents, providing indirect evidence that the abnormalities in PTSD revealed by the fear conditioning model may represent a vulnerability endophenotype (Amstadter et al., 2009 and Lonsdorf and Kalisch, 2011). PTSD-associated genes that are also implicated in facilitated fear conditioning or attenuated extinction include the serotonin transporter gene, dopamine-related genes, and neuroplasticity-related genes (other genes are certainly involved; the genetics of PTSD are reviewed in Cornelis et al., 2010, Digangi et al., 2013, Pitman et al., 2012 and Skelton et al., 2011 and the genetics of fear conditioning and extinction are reviewed in Johnson et al., 2012 and Lonsdorf and Kalisch, 2011).
Genetic studies have found associations between PTSD and a short (s) allele polymorphism that leads to low expression of the serotonin transporter gene (5-HTTLPR). A study of healthy individuals by Lonsdorf et al. (2009) used the fear-potentiated startle paradigm and found that 5-HTTLPR s-s and s-l (short-long) allele carriers had larger potentiated conditioned startle responses, relative to l-l allele carriers. Similarly, Garpenstrand, Annas, Ekblom, Oreland, and Fredrikson (2001) used SCR and also found enhanced conditioning in individuals with at least one 5-HTTLPR s-allele. Another study investigated the social learning of fear conditioning ( Crişan et al., 2009). They found enhanced SCRs to a CS in s-allele carriers who had observed another person undergo fear conditioning, even though those participants never experienced a CS–US association themselves ( Crişan et al., 2009). Previous studies have found associations between 5-HTTPLR and TPH2 (tryptophan hydroxylase-2, an enzyme that influences presynaptic serotonin synthesis) “risk” genotype with PTSD and major depression ( Bryant et al., 2010 and Goenjian et al., 2012). Hermann et al. (2012) used fear conditioning and extinction within an fMRI environment to study the influence of 5-HTTPLR and TPH2 genotype in healthy individuals. They found that 5-HTTPLR risk genotype predicted increased activation in right insula to the US and to the CS during late conditioning. 5-HTTPLR risk genotype interacted with childhood adversity to predict increased amygdala activation during extinction learning. TPH2 risk genotype interacted with childhood adversity to predict greater amygdala activation during conditioning and greater vmPFC activation during extinction. Finally, a combination of 5-HTTPLR andTPH2 risk genotypes predicted increased dACC activation during extinction learning. Another recent study of healthy individuals examined the effect of 5-HTTPLR and neuropeptide S receptor (NPSR1) genotype on contextual fear conditioning and extinction in a virtual reality paradigm ( Glotzbach-Schoon et al., 2013). They found that individuals with risk alleles in both genes exhibited higher fear-potentiated startle responses in the conditioned context relative to the “safe” context. NPSR1 genotype was also associated with higher self-reported anxiety levels in the conditioned context, relative to the safe context. They did not find genotype differences during extinction. These studies show a pattern of facilitated fear conditioning that carries over into extinction in 5-HTTPLR risk allele carriers (reviewed in Lonsdorf & Kalisch, 2011).
Several studies have found abnormal fear conditioning and extinction associated with dopamine-related genes. For example, Raczka et al. (2011) found that a polymorphism in the dopamine active transporter 1 gene DAT1 predicted faster extinction learning in healthy humans. In a study of 60 healthy individuals, Huertas et al. (2010) found that a polymorphism in the DRD2 dopamine receptor D2 gene predicted significantly attenuated SCR during early conditioning. The gene responsible for the enzyme catechol-O-methyltransferase (COMT) is related to synaptic availability of catecholamines such as dopamine and norepinephrine, especially in the prefrontal cortex. COMT genotype predicted deficits in extinction learning in healthy humans (Lonsdorf et al., 2009). A recent study showed that a COMT risk allele predicted higher fear-potentiated startle regardless of PTSD diagnosis ( Norrholm et al., 2013). That same study found that in individuals with PTSD, the risk allele genotype predicted impaired fear inhibition to a CS− and was associated with DNA methylation status on four loci, two of which were associated with the impaired fear inhibition.
Studies examining the relationship between the neuroplasticity-related brain-derived neurotropic factor (BDNF) gene and fear conditioning and extinction in healthy humans have been somewhat mixed. Most BDNF studies have focused on one single-nucleotide polymorphism (SNP): the Val66Met SNP, which substitutes a valine (Val) for methionine (Met) at codon 66. Hajcak et al. (2009) examined this SNP and found a significant genotype × stimulus interaction in healthy individuals undergoing a fear-potentiated startle conditioning paradigm. Homozygous carriers of the Val allele had a significantly higher fear-potentiated startle response to a CS than Met-carriers. Similarly, Lonsdorf et al. (2010) found that among healthy individuals undergoing fear conditioning and extinction, Val-carriers showed increased conditioned fear-potentiated startle responses during late conditioning and early extinction. In contrast to those two studies, Soliman et al. (2010) found that the Met allele predicted impaired extinction learning in mice and in healthy humans. Furthermore, in their study the Met allele was associated with decreased vmPFC activation and increased amygdala activation during extinction. Another study reported inconsistent data in that homozygous Val-carriers showed heightened SCR to both conditioned and unconditioned cues during reconditioning of a previously extinguished association ( Raczka et al., 2011). Given the role of BDNF in hippocampal-dependent processes ( Tyler, Alonso, Bramham, & Pozzo-Miller, 2002) as well as fear and anxiety ( Frielingsdorf et al., 2010), future research may emphasize contextual fear conditioning to better elucidate the role of the Val66Met SNP of BDNF. Other neuroplasticity-related genes may also be prime targets for PTSD-related fear conditioning and extinction research. For example, in mice, the stathmin gene, an inhibitor of microtubule formation, and the Grp gene, which encodes gastrin-releasing peptide, are highly expressed in the lateral nucleus of the amygdala and appear to be necessary for fear conditioning ( Shumyatsky et al., 2005). Their human homologues may be attractive targets for pharmacological targeting in PTSD.
In summary, serotonin, dopamine, and neuroplasticity-related genes are among those that explain variance in fear conditioning and extinction, and are also related to PTSD. Research in animal models using genome-wide approaches may provide future gene targets in PTSD and other anxiety disorders (Sokolowska & Hovatta, 2013). Interestingly, one-third of the variance in the vulnerability to anxiety disorders and one-third of the variance in human fear conditioning can be attributed to genetics (Lonsdorf & Kalisch, 2011). This raises the possibility that abnormalities in fear conditioning and extinction may be a general vulnerability factor across multiple anxiety disorders.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

5.4. PTSD เกี่ยวกับยีนและกลัวสูญพันธุ์ใช้สมองภาวะช่องโหว่เพื่อ PTSD มีแนวโน้มที่จะอธิบายน้อยบางส่วน โดยลักษณะทางพันธุกรรม แน่นอน การศึกษาเปรียบเทียบ Scr ฝาแฝด dizygotic monozygotic เพื่อสุขภาพเพื่อสุขภาพสาธิตร่วมพันธุกรรมปานกลางกลัวนี่ และกลัวสูญพันธุ์ (Hettema, Annas, Neale, Kendler, & Fredrikson, 2003) ยีนที่เกี่ยวข้องกับ PTSD หลายยังมีการเชื่อมโยงปรับกลัวผิดปกติและสูญพันธุ์ในมนุษย์เพื่อสุขภาพและการงาน การให้หลักฐานทางอ้อมที่ว่า ความผิดปกติของ PTSD ที่เปิดเผย โดยกลัวการปรับรุ่นอาจแสดง endophenotype ช่องโหว่ (Amstadter et al., 2009 และ Lonsdorf และ Kalisch, 2011) ยีนที่เกี่ยวข้อง PTSD ที่ยังได้เกี่ยวข้องในการอำนวยความสะดวกความกลัวนี่ หรือดับไฟฟ้าเคร...มี serotonin ขนส่งยีน ยีนที่เกี่ยวข้องกับโดปามีน และยีนที่เกี่ยวข้องกับ neuroplasticity (ยีนอื่น ๆ เกี่ยวข้องอย่างแน่นอน พันธุศาสตร์ของ PTSD จะทบทวนใน Cornelis et al., 2010, Digangi et al., 2013 พิทแมน et al., 2012 และ Skelton et al., 2011 และพันธุศาสตร์น่ากลัวนี่ดับอนุมัติใน Johnson et al , 2012 และ Lonsdorf และ Kalisch, 2011)การศึกษาทางพันธุกรรมได้พบความสัมพันธ์ระหว่าง PTSD และสั้น (s) โพลิมอร์ฟิซึม allele ที่ให้ค่าต่ำสุดของยีนตัวขนส่ง serotonin (5-HTTLPR) การศึกษาสุขภาพบุคคลโดย Lonsdorf et al. (2009) ใช้กระบวนทัศน์ startle potentiated ความกลัว และพบว่า 5 HTTLPR s-s และ s-l allele (สั้นยาว) สายการบินมีการตอบสนอง startle potentiated เครื่องปรับอากาศขนาดใหญ่ สัมพันธ์กับสาย l l allele ในทำนองเดียวกัน Garpenstrand, Annas, Ekblom, Oreland และ Fredrikson (2001) ใช้ SCR และพบปรับเพิ่มขึ้นในบุคคลที่มี s-allele น้อย 5-HTTLPR ศึกษาอื่นตรวจสอบการเรียนรู้ทางสังคมของความกลัวที่ปรับ (Crişan et al., 2009) พวกเขาพบ Scr เพิ่มไป CS ในสาย s allele ที่ได้พบบุคคลอื่นที่รับกลัวปรับ แม้ว่าคนเหล่านั้นไม่เคยสัมพันธ์ CS – สหรัฐอเมริกาเอง (Crişan et al., 2009) การศึกษาก่อนหน้านี้พบความสัมพันธ์ระหว่าง 5-HTTPLR และ TPH2 (ทริปโตเฟน hydroxylase-2 เอนไซม์ที่มีผลต่อการสังเคราะห์ presynaptic serotonin) "ความเสี่ยง" ลักษณะทางพันธุกรรมกับ PTSD และภาวะซึมเศร้าที่สำคัญ (ไบรอันท์ et al., 2010 และ Goenjian et al., 2012) Al. ร้อยเอ็ดมันน์ (2012) กลัวใช้ปรับและสูญพันธุ์ในสภาพแวดล้อม fMRI เพื่อศึกษาอิทธิพลของ 5 HTTPLR และ TPH2 ลักษณะทางพันธุกรรมในคนที่มีสุขภาพดี พวกเขาพบว่าลักษณะทางพันธุกรรมความเสี่ยง 5-HTTPLR คาดว่า เปิดใช้งานเพิ่มขึ้นใน insula ขวา ไปยังสหรัฐอเมริกา และ CS ที่ระหว่างสายปรับ 5 HTTPLR ความเสี่ยงลักษณะทางพันธุกรรมอาจ มีความทุกข์ยากของวัยเด็กเพื่อเปิดใช้งาน amygdala ที่เพิ่มขึ้นในระหว่างการเรียนรู้ดับทำนาย TPH2 ความเสี่ยงลักษณะทางพันธุกรรมอาจ มีความทุกข์ยากของวัยเด็กเพื่อทำนายการเปิดใช้งาน amygdala มากกว่าระหว่างปรับและเปิดใช้งาน vmPFC มากขึ้นในช่วงสูญพันธุ์ สุดท้าย การรวมกันของ 5 HTTPLR andTPH2 เสี่ยงทำนายเปิด dACC เพิ่มขึ้นในระหว่างการเรียนรู้ดับ อีกการศึกษาล่าสุดของแต่ละบุคคลเพื่อสุขภาพตรวจสอบผลของ 5 HTTPLR และ neuropeptide S ตัวรับ (NPSR1) ลักษณะทางพันธุกรรมนี่กลัวตามบริบทและสูญพันธุ์ในกระบวนทัศน์ความเป็นจริงเสมือน (Glotzbach Schoon et al., 2013) พวกเขาพบว่า บุคคลที่ มีความเสี่ยง alleles ในยีนทั้งสองจัดแสดง startle potentiated กลัวคำตอบที่สูงในอากาศสัมพันธ์กับบริบท "ปลอดภัย" นอกจากนี้ยังเชื่อมโยงกับระดับที่สูงขึ้นความวิตกกังวลรายงานด้วยตนเองในบริบทเครื่องปรับอากาศ สัมพันธ์กับบริบทเซฟ NPSR1 ลักษณะทางพันธุกรรมได้ พวกเขาไม่พบความแตกต่างของลักษณะทางพันธุกรรมระหว่างสูญพันธุ์ การศึกษานี้แสดงรูปแบบของความกลัวสภาพปานกลางปรับที่ประกอบเป็นสูญพันธุ์ใน 5 HTTPLR ความเสี่ยงสาย allele (ทบทวนใน Lonsdorf และ Kalisch, 2011)หลายการศึกษาพบนี่กลัวผิดปกติและสูญพันธุ์ที่เกี่ยวข้องกับยีนที่เกี่ยวข้องกับโดปามีน ตัวอย่าง Raczka et al. (2011) พบว่า โพลีมอร์ฟิซึมในโดปามีนทำงานอยู่ขนส่ง 1 ยีน DAT1 คาดการณ์ดับเรียนรู้ที่เร็วกว่าในมนุษย์ที่มีสุขภาพดี ในการศึกษาของแต่ละบุคคลเพื่อสุขภาพ 60, Huertas et al. (2010) พบว่า โพลีมอร์ฟิซึมในยีนตัวรับ D2 โดพามีน DRD2 ทำนาย SCR ไฟฟ้าเคร...อย่างมีนัยสำคัญระหว่างก่อนปรับ ยีนที่รับผิดชอบสำหรับการเอนไซม์ catechol-O-methyltransferase (COMT) เกี่ยวข้องกับทของ catecholamines โดพามีนและ norepinephrine โดยเฉพาะอย่างยิ่งในคอร์เทกซ์ prefrontal synaptic ลักษณะทางพันธุกรรม COMT คาดการณ์ขาดดุลในดับเรียนสุขภาพมนุษย์ (Lonsdorf et al., 2009) การศึกษาล่าสุดแสดงให้เห็นว่า เป็น allele เสี่ยง COMT คาดการณ์สูง potentiated กลัว startle ว่า PTSD วินิจฉัย (Norrholm et al., 2013) ที่ศึกษาเดียวกันพบว่า ในบุคคลที่มี PTSD เสี่ยง allele ลักษณะทางพันธุกรรมทำนายความกลัวยับยั้งการ CS− การ และเชื่อมโยงกับดีเอ็นเอปรับสถานะ 4 loci เคยเกี่ยวข้องกับการยับยั้งความกลัวศึกษาตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างยีนที่เกี่ยวข้องกับ neuroplasticity สมองมา neurotropic ปัจจัย (BDNF) ปรับความกลัว และสูญพันธุ์ในมนุษย์เพื่อสุขภาพมีการผสมค่อนข้าง ศึกษา BDNF ส่วนใหญ่ได้เน้นเป็นหนึ่งเดียวของนิวคลีโอไทด์โพลีมอร์ฟิซึม (SNP): SNP Val66Met ซึ่งแทนวาลีน (Val) สำหรับ methionine (Met) ที่รหัสพันธุกรรม 66 Hajcak et al. (2009) SNP นี้ตรวจสอบ และพบการโต้ตอบที่กระตุ้นในลักษณะทางพันธุกรรมที่สำคัญในระหว่างกระบวนทัศน์การปรับ startle potentiated กลัวบุคคลสุขภาพ สายการบิน homozygous ของ allele วาลมีตอบสนอง startle potentiated กลัวอย่างมีนัยสำคัญกับ CS ที่มากกว่าสายการบินเม็ท ในทำนองเดียวกัน Lonsdorf et al. (2010) พบว่า ระหว่างบุคคลสุขภาพ ผ่าตัดกลัวปรับและสูญพันธุ์ วาลสายการบินพบว่าเพิ่มขึ้นปรับอากาศ startle potentiated กลัวตอบปรับล่าช้าและสูญพันธุ์ก่อน ตรงข้ามที่สองศึกษา สุลัย et al. (2010) พบว่า allele เม็ทคาดว่า สูญพันธุ์พิการที่เรียน ในหนู และมนุษย์มีสุขภาพดี นอกจากนี้ ใน allele เม็ทเกี่ยวข้องกับการศึกษาลดลง vmPFC เปิดใช้งานและเปิดใช้งาน amygdala ที่เพิ่มขึ้นในช่วงสูญพันธุ์ ศึกษาอื่นรายงานข้อมูลไม่สอดคล้องที่ homozygous วาลสายการบินพบว่า SCR แถลงการณ์การสัญลักษณ์ unconditioned และเครื่องปรับอากาศในระหว่างการปรับสภาพของความสัมพันธ์ก่อนหน้านี้ extinguished (Raczka et al., 2011) กำหนดบทบาทของ BDNF ในกระบวนการขึ้นอยู่กับ hippocampal (ไทเลอร์ Alonso, Bramham และ Pozzo-มิ ลเลอร์ 2002) ความกลัวและความวิตกกังวล (Frielingsdorf et al., 2010), การวิจัยในอนาคตอาจเน้นบทบาทของ Val66Met SNP BDNF elucidate นี่ไปดีกว่ากลัวตามบริบท ยีนอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับ neuroplasticity อาจเป็นเป้าหมายสำคัญสำหรับวิจัยปรับและดับความกลัวเกี่ยวกับ PTSD ตัวอย่าง หนู ยีน stathmin เป็นผลของการก่อตัวของไมโครทิวบูล และ ยีน Grp ซึ่งจแมป gastrin ปล่อยเพปไทด์ จะสูงแสดงในนิวเคลียสที่ด้านข้างของ amygdala และต้องจำกลัวปรับ (Shumyatsky et al., 2005) Homologues ของมนุษย์อาจจะน่าสนใจเป้าหมายเป้าหมาย pharmacological ใน PTSDในสรุป serotonin โดพามีน และยีนที่เกี่ยวข้องกับ neuroplasticity ได้ผู้ ที่อธิบายความผันแปรนี่กลัวและสูญพันธุ์ นอกจากนี้ยังเกี่ยวข้องกับ PTSD งานวิจัยในรูปแบบสัตว์โดยใช้วิธีทั้งจีโนมอาจมีเป้าหมายในอนาคตยีน PTSD และโรควิตกกังวลอื่น ๆ (Sokolowska & Hovatta, 2013) เป็นเรื่องน่าสนใจ หนึ่งในสามของผลต่างในช่องโหว่เพื่อโรควิตกกังวลและหนึ่งในสามของผลต่างในห้องกลัวมนุษย์สามารถเกิดจากพันธุศาสตร์ (Lonsdorf & Kalisch, 2011) นี้เพิ่มความเป็นไปได้ว่า ผิดปกติกลัวนี่และดับอาจปัจจัยเสี่ยงทั่วไปในหลายโรควิตกกังวล

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

5.4
พล็อตยีนที่เกี่ยวข้องกับการสูญเสียและความหวาดกลัวช่องโหว่ครอบครัวสมองที่ใช้ในการพล็อตมีแนวโน้มที่จะมีอย่างน้อยอธิบายบางส่วนจากลักษณะทางพันธุกรรม อันที่จริงการศึกษาเปรียบเทียบเตอร์ SCR ของ monozygotic เพื่อสุขภาพฝาแฝด dizygotic สุขภาพดีแสดงให้เห็นถึงการมีส่วนร่วมทางพันธุกรรมในระดับปานกลางจะกลัวเครื่องและความกลัวการสูญเสีย (Hettema, อันนาส, Neale, Kendler และ Fredrikson, 2003) ยีนที่พล็อตที่เกี่ยวข้องกับหลายคนได้รับการเชื่อมโยงกับเครื่องกลัวผิดปกติและการสูญเสียในคนที่มีสุขภาพดีและหนูให้หลักฐานทางอ้อมที่ผิดปกติในพล็อตเปิดเผยโดยรูปแบบเครื่องกลัวอาจเป็นตัวแทนของ endophenotype ช่องโหว่ (Amstadter et al., 2009 และ Lonsdorf และ Kalisch 2011) ยีนที่พล็อตที่เกี่ยวข้องที่มีส่วนเกี่ยวข้องในเครื่องกลัวอำนวยความสะดวกหรือการสูญเสียลดรวมถึงยีนขนส่ง serotonin ยีนโดพามีนที่เกี่ยวข้องกับยีน neuroplasticity ที่เกี่ยวข้อง (ยีนอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องอย่างแน่นอน. พันธุศาสตร์ของพล็อตจะมีการทบทวนในคอร์เนลิเอตอัล 2010 DiGangi et al., 2013 พิตแมน et al., 2012 และ Skelton et al., 2011 และพันธุศาสตร์ของเครื่องความกลัวและความสูญเสียจะมีการทบทวนในจอห์นสัน et al., 2012 และ Lonsdorf และ Kalisch 2011).
การศึกษาทางพันธุกรรมได้ พบความสัมพันธ์ระหว่างพล็อตและสั้น (s) polymorphism อัลลีลที่นำไปสู่การแสดงออกของยีนที่ต่ำของการขนย้ายซีโรโทนิ (5 HTTLPR) การศึกษาของบุคคลที่มีสุขภาพดีโดย Lonsdorf et al, (2009) ที่ใช้ในกระบวนทัศน์ตกใจกลัว potentiated และพบว่าเอสเอส 5 HTTLPR และ SL (สั้นยาว) ผู้ให้บริการอัลลีลมี potentiated ปรับอากาศขนาดใหญ่ตอบสนองความตกใจเมื่อเทียบกับผู้ให้บริการจะอัลลีล ในทำนองเดียวกัน Garpenstrand, อันนาส, Ekblom, Oreland และ Fredrikson (2001) ที่ใช้ SCR และยังพบเครื่องที่เพิ่มขึ้นในบุคคลที่มีอย่างน้อยหนึ่ง 5 HTTLPR s-อัลลีล การศึกษาอื่นตรวจสอบการเรียนรู้ทางสังคมของความกลัวเครื่อง (Crişan et al., 2009) พวกเขาพบว่าเพิ่มขึ้นเตอร์ SCR ไปยังผู้ให้บริการลูกค้าใน s-อัลลีลที่ได้สังเกตเห็นคนอื่นได้รับเครื่องกลัวแม้ว่าผู้เข้าร่วมผู้ที่ไม่เคยมีประสบการณ์สมาคม CS-สหรัฐตัวเอง (Crişan et al., 2009) การศึกษาก่อนหน้านี้พบความสัมพันธ์ระหว่าง 5 HTTPLR และ TPH2 (โพรไบโอ hydroxylase-2, เอนไซม์ที่มีผลต่อการสังเคราะห์เซโรโทนิ presynaptic) ใน "ความเสี่ยง" ที่มีพล็อตจีโนไทป์และภาวะซึมเศร้าที่สำคัญ (ไบรอันท์ et al., 2010 และ Goenjian et al., 2012) แฮร์มันน์, et al (2012) เครื่องใช้ความกลัวและความสูญเสียที่อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ fMRI เพื่อศึกษาอิทธิพลของ 5 HTTPLR และจีโนไทป์ TPH2 ในบุคคลที่มีสุขภาพดี พวกเขาพบว่ายีนที่มีความเสี่ยง 5 HTTPLR คาดการณ์ที่เพิ่มขึ้นในฉนวนยืนยันการใช้งานที่ถูกต้องไปยังสหรัฐอเมริกาและกับลูกค้าในช่วงปลายเครื่อง 5 HTTPLR จีโนไทป์ความเสี่ยงมีความสัมพันธ์กับความยากลำบากในวัยเด็กที่จะคาดการณ์การกระตุ้นต่อมทอนซิลเพิ่มขึ้นในช่วงการเรียนรู้การสูญพันธุ์ จีโนไทป์เสี่ยง TPH2 มีความสัมพันธ์กับความยากลำบากในวัยเด็กที่จะคาดการณ์ยืนยันการใช้งานมากขึ้นในช่วงต่อมทอนซิลปรับอากาศและยืนยันการใช้งานมากขึ้นในช่วง vmPFC สูญพันธุ์ ในที่สุดการรวมกันของ 5 HTTPLR andTPH2 ยีนทำนายความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นในช่วงการเปิดใช้งาน DACC การเรียนรู้การสูญพันธุ์ อีกการศึกษาล่าสุดของการตรวจสอบบุคคลที่มีสุขภาพผลของ 5 HTTPLR และ neuropeptide รับ S (NPSR1) จีโนไทป์บนเครื่องบริบทและความกลัวการสูญเสียในกระบวนทัศน์ความเป็นจริงเสมือน (Glotzbach-Schoon et al., 2013) พวกเขาพบว่าบุคคลที่มีความเสี่ยงในการอัลลีลของยีนทั้งการจัดแสดงที่สูงขึ้นการตอบสนองความตกใจกลัว potentiated ในบริบทปรับอากาศเทียบกับบริบท "ปลอดภัย" จีโนไทป์ NPSR1 ยังเกี่ยวข้องกับความวิตกกังวลในระดับที่สูงขึ้นรายงานตนเองในบริบทปรับอากาศเทียบกับบริบทความปลอดภัย พวกเขาไม่พบความแตกต่างระหว่างจีโนไทป์สูญพันธุ์ การศึกษาเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงรูปแบบของความกลัวเครื่องอำนวยความสะดวกที่ดำเนินการไปสู่การสูญเสียความเสี่ยง 5 HTTPLR ผู้ให้บริการอัลลีล (สอบทานใน Lonsdorf และ Kalisch 2011).
การศึกษาหลายชิ้นพบเครื่องกลัวผิดปกติและการสูญเสียที่เกี่ยวข้องกับยีนโดพามีนที่เกี่ยวข้อง ยกตัวอย่างเช่น Raczka et al, (2011) พบว่าความแตกต่างในการขนย้ายโดพามีนที่ใช้งาน 1 ยีน DAT1 คาดการณ์การสูญเสียการเรียนรู้ได้เร็วขึ้นในคนที่มีสุขภาพดี ในการศึกษาของ 60 บุคคลที่มีสุขภาพที่ Huertas et al, (2010) พบว่าความแตกต่างในการรับ dopamine D2 ยีน DRD2 ที่คาดการณ์ไว้อย่างมีนัยสำคัญในช่วงจาง SCR เครื่องต้น ยีนที่รับผิดชอบในการทำงานของเอนไซม์ catechol-O-methyltransferase (COMT) มีความเกี่ยวข้องกับความพร้อมของ synaptic catecholamines เช่น dopamine และ norepinephrine โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน prefrontal นอก จีโนไทป์ COMT คาดการณ์การขาดดุลในการสูญเสียการเรียนรู้ในมนุษย์มีสุขภาพดี (Lonsdorf et al., 2009) ผลการศึกษาล่าสุดแสดงให้เห็นว่าอัลลีลที่คาดการณ์ความเสี่ยง COMT ตกใจกลัว potentiated ที่สูงขึ้นโดยไม่คำนึงถึงการวินิจฉัยพล็อต (Norrholm et al., 2013) ว่าการศึกษาเดียวกันพบว่าในบุคคลที่มีพล็อต, อัลลีลจีโนไทป์ความเสี่ยงที่คาดการณ์ความบกพร่องทางยับยั้งความกลัวที่จะ CS- และได้รับการที่เกี่ยวข้องกับสถานะดีเอ็นเอ methylation สี่ตำแหน่งสองซึ่งมีความสัมพันธ์กับการยับยั้งความกลัวบกพร่อง.
การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการตรวจสอบที่ neuroplasticity ที่เกี่ยวข้องกับปัจจัยที่ได้มาจากประสาทสมอง (BDNF) เครื่องของยีนและความกลัวและความสูญเสียในคนที่มีสุขภาพดีได้รับการผสมบ้าง ส่วนใหญ่การศึกษา BDNF ได้มุ่งเน้นความแตกต่างหนึ่งเดียวเบื่อหน่าย (SNP) คือ Val66Met SNP ซึ่งทดแทนวาลีน (ที่ Val) สำหรับ methionine (Met) ที่ codon 66 Hajcak et al, (2009) ตรวจสอบ SNP นี้และพบว่ามียีนที่สำคัญ×ปฏิสัมพันธ์กระตุ้นเศรษฐกิจในบุคคลที่มีสุขภาพระหว่างกระบวนทัศน์เครื่องตกใจกลัว potentiated ผู้ให้บริการ homozygous ของอัลลีลวาลมีการตอบสนองความตกใจกลัว potentiated สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญที่จะให้บริการลูกค้ากว่า Met- ในทำนองเดียวกัน Lonsdorf et al, (2010) พบว่าในกลุ่มบุคคลที่มีสุขภาพดีอยู่ระหว่างเครื่องความกลัวและความสูญเสียใน Val-ผู้ให้บริการที่เพิ่มขึ้นแสดงให้เห็นปรับอากาศกลัว potentiated ตอบสนองความตกใจในช่วงปลายเครื่องและการสูญเสียในช่วงต้น ในทางตรงกันข้ามกับทั้งสองศึกษา Soliman et al, (2010) พบว่าอัลลีล Met คาดการณ์การเรียนรู้การสูญเสียลดในหนูและในคนที่มีสุขภาพดี นอกจากนี้ในการศึกษาของพวกเขาได้พบกับอัลลีลที่เกี่ยวข้องกับการเปิดใช้งานลดลง vmPFC และเพิ่มการกระตุ้นต่อมทอนซิลในระหว่างการสูญพันธุ์ อีกการศึกษารายงานข้อมูลที่ไม่สอดคล้องกันในการที่ผู้ให้บริการ Val-homozygous แสดงให้เห็นว่ามีความคิดริเริ่มที่จะชี้นำ SCR ทั้งเครื่องปรับอากาศและตลอดไปในระหว่างการปรับสภาพของสมาคมการดับก่อนหน้านี้ (Raczka et al., 2011) ได้รับบทบาทของ BDNF ในกระบวนการ hippocampal ขึ้นอยู่กับ (ไทเลอร์, อลอนโซ่ Bramham และ Pozzo มิลเลอร์, 2002) เช่นเดียวกับความกลัวและความวิตกกังวล (Frielingsdorf et al., 2010) การวิจัยในอนาคตอาจเน้นเครื่องกลัวบริบทที่ดีกว่าการอธิบาย บทบาทของ Val66Met SNP ของ BDNF ยีน neuroplasticity อื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องก็อาจจะเป็นเป้าหมายที่สำคัญสำหรับความกลัวพล็อตที่เกี่ยวข้องกับเครื่องและการวิจัยการสูญพันธุ์ ยกตัวอย่างเช่นในหนูยีน stathmin ยับยั้งการก่อตัว microtubule และยีน Grp ซึ่ง encodes เปปไทด์ gastrin ปล่อยมีหน่วยเป็นอย่างสูงในนิวเคลียสข้างของต่อมทอนซิลและดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับเครื่องความกลัว (Shumyatsky et al, ., 2005) homologues มนุษย์ของพวกเขาอาจจะเป็นเป้าหมายที่น่าสนใจสำหรับการกำหนดเป้าหมายทางเภสัชวิทยาในพล็อต.
ในการสรุป serotonin, โดพามีนและยีนที่เกี่ยวข้องกับการ neuroplasticity อยู่ในหมู่ผู้ที่อธิบายความแปรปรวนในการปรับสภาพความกลัวและความสูญเสียและยังเกี่ยวข้องกับพล็อต การวิจัยในสัตว์ทดลองโดยใช้วิธีการจีโนมทั้งอาจให้ยีนเป้าหมายในอนาคตในพล็อตและความผิดปกติของความวิตกกังวลอื่น ๆ (Sokolowska และ Hovatta 2013) ที่น่าสนใจหนึ่งในสามของความแปรปรวนในความเสี่ยงต่อความผิดปกติของความวิตกกังวลและหนึ่งในสามของความแปรปรวนในการปรับสภาพความกลัวของมนุษย์ที่สามารถนำมาประกอบกับพันธุศาสตร์ (Lonsdorf และ Kalisch 2011) นี้ทำให้เกิดความเป็นไปได้ที่ความผิดปกติในเครื่องความกลัวและความสูญเสียที่อาจจะเป็นปัจจัยช่องโหว่ทั่วไปทั่วโรควิตกกังวลหลาย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

5.4 . ยีนที่เกี่ยวข้องกับภาวะความกลัวการสูญเสีย
สมองตามคุณสมบัติโหว่ PTSD น่าจะอย่างน้อยบางส่วนอธิบายด้วยพันธุกรรม . จริง , การศึกษาเปรียบเทียบ scrs สุขภาพโมโนไซโกติกแฝดควบแน่นสุขภาพแสดงผลงานปานกลางพันธุกรรมกลัวปรับอากาศ และกลัวการสูญเสีย ( hettema อันนาสเนลล์ kendler , , , , fredrikson & , 2003 )มีหลายยีนที่เกี่ยวข้องกับภาวะยังได้รับการเชื่อมโยงกับปรับกลัวผิดปกติและการสูญพันธุ์ในมนุษย์มีสุขภาพดี และหนู บริการทางอ้อม หลักฐานที่พบความผิดปกติใน PTSD โดยความกลัวปรับรุ่นอาจเป็นตัวแทนของความอ่อนแอ endophenotype ( amstadter et al . , 2009 และ lonsdorf และ kalisch , 2011 )PTSD ที่ยีนที่เกี่ยวข้องกับการเกิดกลัวปรับอากาศหรือสูญพันธุ์ รวมถึง serotonin dopamine receptor ยีนที่เกี่ยวข้องกับยีนและยีนที่เกี่ยวข้องกับ neuroplasticity ( ยีนอื่น ๆอย่างแน่นอนที่เกี่ยวข้อง ; พันธุศาสตร์ของ PTSD มีการทบทวนในคอร์เนลิส et al . , 2010 , digangi et al . , 2013 , พิตแมน et al . , 2012 และสเกลตัน et al . ,2011 และพันธุศาสตร์ของความกลัวและการปรับอากาศมีการทบทวนใน Johnson et al . , 2012 และ lonsdorf และ kalisch , 2011 ) .
การศึกษาพันธุกรรมได้พบความสัมพันธ์ระหว่าง PTSD และสั้น ๆ ( s ) ในความหลากหลายที่นำไปสู่การแสดงออกต่ำของ serotonin ขนย้ายยีน ( 5-httlpr ) การศึกษาสุขภาพบุคคล โดย lonsdorf et al .( 2009 ) ที่ใช้ความกลัวมากกว่าตกใจ กระบวนทัศน์ และพบว่า 5-httlpr s-s ไซต์ ( สั้นยาว ) และกลุ่มผู้ให้บริการมีขนาดใหญ่มากกว่าการตอบสนองปรับอากาศตกใจความสัมพันธ์ฉันอัลลีล ) ในทํานองเดียวกัน garpenstrand อันนา oreland เอ็กบลัม , , , , และ fredrikson ( 2001 ) ใช้ SCR และพบปรับเพิ่มในบุคคลที่มีอย่างน้อยหนึ่ง 5-httlpr s-allele .อีกการศึกษาและการเรียนรู้ทางสังคมของความกลัวปรับอากาศ ( CRI เกินเป็น et al . , 2009 ) พวกเขาพบ scrs เพิ่มเป็น CS ใน s-allele ผู้ให้บริการที่ได้พบบุคคลอื่นผ่านกลัวปรับอากาศ แม้ผู้ที่ไม่เคยมีประสบการณ์ CS –เราสมาคมตัวเอง ( CRI เกินเป็น et al . , 2009 )การศึกษาก่อนหน้านี้พบความสัมพันธ์ระหว่าง 5-httplr และ tph2 ( ทริป hydroxylase-2 เอนไซม์ที่มีผลต่อการสังเคราะห์สารสื่อประสาท presynaptic ) " ความเสี่ยง " จีโนไทป์กับ PTSD และโรคซึมเศร้า ( Bryant et al . , 2010 และ goenjian et al . , 2012 ) แฮร์มันน์ et al .( 2012 ) ใช้ปรับความกลัวและการสูญพันธุ์ภายในสภาพแวดล้อม fMRI ศึกษาอิทธิพลของพันธุกรรมและ 5-httplr tph2 ในบุคคลที่มีสุขภาพดี พวกเขาพบว่า จีโนไทป์ 5-httplr ทำนายความเสี่ยงเพิ่มขึ้นที่ใช้ใช่อินซูล่ากับเราและ CS ระหว่างการปรับสายกับความเสี่ยง 5-httplr ติดต่อกับความทุกข์ยากในวัยเด็กเพื่อทำนาย Amygdala การเพิ่มขึ้นในระหว่างที่เรียนการสูญพันธุ์ tph2 เสี่ยงกับเรื่องทุกข์ในวัยเด็กเพื่อทำนายการปรับอากาศและการเปิดใช้งานมากขึ้นในระหว่าง Amygdala vmpfc มากขึ้นในการสูญเสีย ในที่สุดการรวมกันของ 5-httplr andtph2 ทำนายความเสี่ยงเพิ่มขึ้นเมื่อ dacc กระตุ้นในการเรียนรู้การสูญพันธุ์ อีกหนึ่งผลการศึกษาล่าสุดของบุคคลที่มีสุขภาพดีและตรวจสอบผลของ 5-httplr นิวโรเพปไทด์ของรีเซพเตอร์ ( npsr1 ) จีโนไทป์ในปรับความกลัวตามบริบทและการสูญพันธุ์ในความเป็นจริงเสมือนกระบวนทัศน์ ( glotzbach เรือใบ et al . , 2013 )พวกเขาพบว่าบุคคลที่มีความเสี่ยงสูงทั้งยีนอัลลีลมีความกลัวไม่มีสะดุ้งคำตอบในเว็บไซด์บริบทที่สัมพันธ์กับบริบท " ปลอดภัย " npsr1 genotype มีความสัมพันธ์กับความวิตกกังวลในระดับที่สูง self-reported เป็นบริบท ที่สัมพันธ์กับบริบทที่ปลอดภัย พวกเขาไม่พบความแตกต่างทางพันธุกรรมระหว่างการสูญพันธุ์การศึกษาเหล่านี้แสดงให้เห็นรูปแบบขององค์กรกลัวปรับอากาศที่ดําเนินไปใน 5-httplr เสี่ยงสูญพันธุ์ในกลุ่มผู้ให้บริการ ( ดูใน lonsdorf & kalisch , 2011 ) .
หลายการศึกษาพบผิดปกติกลัวปรับอากาศและการสูญเสียที่เกี่ยวข้องกับโดปามีนเกี่ยวข้องกับยีน ตัวอย่างเช่น raczka et al .( 2011 ) พบว่า ความหลากหลายในการใช้งานขนส่งโดปามีน 1 ยีน dat1 ทำนายการเรียนรู้เร็วการสูญพันธุ์ในมนุษย์สุขภาพ ในการศึกษา ได้แก่ บุคคลที่มีสุขภาพดี , Huertas et al . ( 2553 ) พบว่า ความหลากหลายใน drd2 ตัวรับโดปามีน D2 ยีนทำนายอย่างมีนัยสำคัญเป็น SCR ระหว่างการปรับก่อนยีนที่รับผิดชอบ catechol-o-methyltransferase เอนไซม์ ( comt ) เกี่ยวข้องกับความพร้อมการทำงานของแคทีโคลามีน เช่น โดพามีน และนอร์อิพิเนฟริน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเปลือกสมองส่วนหน้า . comt โนคาดการณ์ขาดดุลในการเรียนรู้ในมนุษย์มีสุขภาพดี ( lonsdorf et al . , 2009 )การศึกษาล่าสุดพบว่า มีความเสี่ยงสูงใน comt ทำนายความกลัวมากกว่าตกใจไม่ว่าการวินิจฉัยโรค PTSD ( norrholm et al . , 2013 ) เดียวกันนั้น พบว่าในแต่ละ genotype allele PTSD , ความเสี่ยงที่คาดการณ์ยับยั้งความกลัวบกพร่องกับ CS −และถูกเชื่อมโยงกับดีเอ็นเอ methylation สถานะสี่สถานะของทั้งสองซึ่งถูกเชื่อมโยงกับความความกลัว
การยับยั้งการศึกษาการตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับ brain-derived neuroplasticity neurotropic ( bdnf ) ยีนและปรับความกลัวและการสูญพันธุ์ในมนุษย์เพื่อสุขภาพได้รับการผสมขึ้น bdnf ส่วนใหญ่มีการศึกษาเน้นหนึ่งซิงเกิลนิวคลีโอไทด์โพลีมอร์ฟิซึม ( SNP ) : val66met SNP ซึ่งทดแทนเป็นวาลีน ( วาล ) เมไทโอนีน ( เจอ ) ที่โคดอน 66 hajcak et al .( 2009 ) ตรวจสอบ SNP นี้และพบว่าจีโนไทป์×กระตุ้นปฏิสัมพันธ์ในสุขภาพบุคคลระหว่างความกลัวมากกว่าตกใจ กระบวนทัศน์สุขภาพ โฮโมไซกัสยีนพาหะของวาลได้สูงขึ้นมากกว่าการตอบสนองต่อความกลัวตกใจมากกว่าเจอ CS ) ในทํานองเดียวกัน lonsdorf et al .( 2553 ) พบว่า ในการปรับและสุขภาพบุคคลกลัวการสูญพันธุ์ วาลผู้ให้บริการมีเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่าการตอบสนองความกลัวตกใจในระหว่างการปรับอากาศสายแรก และการสูญพันธุ์ ในทางตรงกันข้ามทั้งสองศาสตร์ โซลิแมน et al . ( 2553 ) พบว่า กลุ่มที่มีความบกพร่องทางการเรียนรู้พบคาดการณ์สูญพันธุ์ในหนูและในคนสุขภาพดี นอกจากนี้ในการศึกษาพบยีนที่เกี่ยวข้องกับการลดลงและเพิ่มขึ้นในช่วง vmpfc Amygdala การสูญพันธ์ การศึกษาอื่นที่รายงานข้อมูลที่ไม่สอดคล้องกันในส่วนผู้ให้บริการวาลพบความ SCR ทั้งปรับอากาศและคิวไม่มีเงื่อนไขในการค ก่อนหน้านี้ดับสมาคม ( raczka et al . , 2011 )ได้รับบทบาทของ bdnf ในกระบวนการขึ้นอยู่กับน้ำหนัก ( ไทเลอร์ อลอนโซ่ , bramham & พอซโซ , มิลเลอร์ , 2002 ) รวมทั้งความกลัวและความวิตกกังวล ( frielingsdorf et al . , 2010 ) , การวิจัยในอนาคตจะเน้นบริบทกลัวปรับอากาศที่ดีศึกษาบทบาทของ val66met SNP ของ bdnf .อื่น ๆที่เกี่ยวข้องกับยีน neuroplasticity อาจเป็นเป้าหมายที่สำคัญสำหรับ PTSD ที่กลัวปรับอากาศและการวิจัยการสูญพันธุ์ ตัวอย่างเช่น ในหนู , stathmin ยีนยับยั้งการสร้างไมโครทิวบูล , และ GRP ยีนซึ่ง encodes แกสตรินปล่อยเปปไทด์สูงแสดงออกในนิวเคลียส ด้านข้างของ Amygdala ปรากฏเป็นกลัวปรับอากาศ ( shumyatsky et al . , 2005 )ในมนุษย์ของพวกเขาอาจเป็นเป้าหมายที่น่าสนใจสำหรับการใช้เป้าหมายใน PTSD
สรุป เซโรโทนิน โดพามีน และยีนที่เกี่ยวข้องกับ neuroplasticity อยู่ในหมู่ผู้ที่อธิบายความแปรปรวนในปรับความกลัวและการสูญเสียและยังเกี่ยวข้องกับ PTSDการวิจัยในสัตว์รูปแบบการใช้ genome-wide แนวทางในอนาคตอาจให้ยีนเป้าหมายใน PTSD และความผิดปกติของความวิตกกังวลอื่น ๆ ( sokolowska & hovatta 2013 ) น่าสนใจ หนึ่งในสามของความแปรปรวนในช่องโหว่เพื่อความผิดปกติของความวิตกกังวลและหนึ่งในสามของความแปรปรวนในปรับอากาศกลัวมนุษย์สามารถเกิดจากพันธุกรรม ( lonsdorf & kalisch , 2011 )นี้จะเพิ่มความเป็นไปได้ที่ความผิดปกติของความกลัวและการปรับอากาศอาจเป็นช่องโหว่ในความผิดปกติของความวิตกกังวลทั่วไปปัจจัยหลาย .