In traditional assignment technique

In traditional assignment techniques of mechanics to machines, the driving indicator has
been machine coverage (Knapp and Mahajan 1998). For instance, a typical policy is to
determine how many mechanics are required such that machines are either running, or are
down but being serviced – the goal is to eliminate a down machine not being serviced by a
mechanic. Given the importance of machines running or capable of running to meeting
production quotas, management policies regarding the assignment of maintenance
mechanics to machines are often conservative and risk-averse. As a consequence, there
is usually an excess of maintenance personnel and thus, the utilisation of the mechanics is
low and having idle mechanics is typical (Hartman 1987). Also in traditional maintenance
systems, mechanics are assigned exclusively to a specific number of machines according to
their skill levels and the machines’ maintenance complexity (Dietz 1997). Therefore, a
mechanic is idle when his set of designated machines does not require any service. On the
other hand, if a fellow mechanic requires assistance because more than one of his
designated machines is down, the idle mechanic still may not assist him as those machines
do not belong to his own assigned list or work zone. Under this type of scenario, it is not
rare to find machines waiting to be serviced, while other mechanics are idle, creating a
variety of issues such as unnecessary non-productive time, additional labour costs,
imbalance of workloads, poor morality and motivation, etc. Even though it may seem
that, as long as there are ‘plenty’ of mechanics, the availability of the machines will be
high. This traditional system of corrective maintenance may hinder the mechanics from
servicing machines out of his assignment or work zone and consequently lowers personnel
utilisation and efficiency (Hartman, 1987). The realised availability of machines is actually
lower due to the inefficiency and rigidity of the static assignment policy.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในเทคนิคการกำหนดแบบของกลศาสตร์การเครื่อง ตัวบ่งชี้ที่ขับได้รับความคุ้มครองเครื่อง (Knapp และ Mahajan 1998) ตัวอย่าง โดยทั่วไปนโยบายจะกำหนดจำนวนกลศาสตร์จำเป็นเช่นว่าเครื่องกำลังทำงาน หรือเป็นลงแต่การบริการ – เป้าหมายคือเพื่อ กำจัดเครื่องลงไม่ได้บริการโดยช่าง ให้ความสำคัญของเครื่องจักรที่ทำงาน หรือความสามารถในการทำงานการประชุมโควตาการผลิต นโยบายการจัดการเกี่ยวกับการกำหนดบำรุงรักษากลศาสตร์การเครื่องมักหัวเก่า และเสี่ยง averse เป็นมีสัจจะ มีโดยบำรุงรักษาบุคลากรมากเกินปกติ และ การจัดสรรของกลศาสตร์จึงต่ำ และมีกลไกการทำงานเป็นปกติ (Hartman 1987) นอกจากนี้ในการบำรุงรักษาแบบดั้งเดิมระบบ กำหนดให้กับจำนวนเครื่องตามระบุโดยเฉพาะกลศาสตร์ระดับทักษะของพวกเขาและความซับซ้อนบำรุงรักษาของเครื่องจักร (Dietz 1997) ดังนั้น การช่างจะทำงานเมื่อเครื่องกำหนดชุดของเขาจำเป็นต้องใช้บริการ ในการกลับกัน ถ้าช่างที่เพื่อนต้องการความช่วยเหลือเนื่องจากมากกว่าหนึ่งของเขากำหนดเครื่องจะลดลง ช่างทำงานยังอาจไม่ช่วยเหลือเขาเป็นเครื่องเป็นรายการกำหนดหรือโซนการทำงานของเขาเอง ภายใต้ชนิดของสถานการณ์ ไม่ยากที่จะหาเครื่องที่รอให้บริการ ในขณะใช้งาน การสร้างกลไกอื่น ๆหลากหลายปัญหาเช่นเวลาผลิตผลไม่จำเป็น ต้นทุนแรงงานเพิ่มเติมความไม่สมดุลของปริมาณงาน ศีลธรรมดี และแรงจูงใจ ฯลฯ ถึงแม้ว่ามันอาจดูว่า ตราบใดที่มี 'มากมาย' ของกลศาสตร์ ความพร้อมของเครื่องจักรจะสูง ระบบนี้แบบดั้งเดิมของการบำรุงรักษาแก้ไขอาจขัดขวางกลไกจากบริการเครื่องออกจากโซนการกำหนดหรือการทำงานของเขา และออกบุคลากรดังนั้นการจัดสรรและประสิทธิภาพ (Hartman, 1987) สังคมความพร้อมของเครื่องจักรเป็นจริงล่าง inefficiency และความแข็งแกร่งของนโยบายคงกำหนด

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เทคนิคในการกำหนดแบบดั้งเดิมของกลศาสตร์กับเครื่องตัวบ่งชี้การขับรถได้
รับความคุ้มครองเครื่อง (แนปและจัน 1998) ยกตัวอย่างเช่นนโยบายโดยทั่วไปคือการ
กำหนดวิธีการหลายกลไกที่จำเป็นเช่นที่เครื่องกำลังทำงานหรือ
ลง แต่ได้รับการบริการ - เป้าหมายคือการกำจัดเครื่องลงไม่ได้รับการบริการโดย
ช่าง ให้ความสำคัญของเครื่องทำงานหรือความสามารถในการทำงานจะมีการประชุม
โควต้าการผลิตนโยบายการจัดการเกี่ยวกับการกำหนดของการบำรุงรักษา
กลศาสตร์เครื่องมักจะระมัดระวังและไม่ชอบความเสี่ยง เป็นผลให้มี
มักจะเป็นส่วนเกินของบุคลากรการบำรุงรักษาและทำให้การใช้ประโยชน์จากกลไกที่เป็น
ที่ต่ำและมีกลไกที่ไม่ได้ใช้งานเป็นปกติ (ฮาร์ทแมน 1987) นอกจากนี้ในการบำรุงรักษาแบบดั้งเดิม
ระบบกลศาสตร์ที่ได้รับมอบหมายเฉพาะหมายเลขเฉพาะของเครื่องตาม
ระดับความสามารถของพวกเขาและความซับซ้อนของการบำรุงรักษาเครื่อง (ดิเอทซ์ 1997) ดังนั้น
ช่างไม่ได้ใช้งานเมื่อเขาตั้งเครื่องกำหนดไม่จำเป็นต้องใช้บริการใด ๆ ใน
ทางตรงกันข้ามถ้าช่างเพื่อนต้องการความช่วยเหลือเพราะกว่าหนึ่งของเขา
เป็นเครื่องกำหนดลงช่างไม่ได้ใช้งานอาจจะยังไม่ได้ช่วยให้เขาเป็นเครื่องที่
ไม่ได้อยู่ในรายชื่อผู้ที่ได้รับมอบหมายของเขาเองหรือเขตงาน ภายใต้ชนิดของสถานการณ์นี้มันเป็นไปไม่
ยากที่จะหาเครื่องรอคอยที่จะได้รับการบริการในขณะที่กลไกอื่น ๆ ที่ไม่ได้ใช้งาน, การสร้าง
ความหลากหลายของประเด็นต่าง ๆ เช่นเวลาที่ไม่ใช่การผลิตที่ไม่จำเป็นต้นทุนค่าแรงงานที่เพิ่มขึ้น,
ความไม่สมดุลของปริมาณงานคุณธรรมยากจนและแรงจูงใจ ฯลฯ แม้ว่ามันอาจจะดูเหมือน
ว่าตราบใดที่มี 'มากมาย' ของกลศาสตร์ความพร้อมของเครื่องจะ
สูง ระบบแบบดั้งเดิมของการบำรุงรักษาที่ถูกต้องซึ่งอาจเป็นอุปสรรคต่อการกลศาสตร์จาก
เครื่องให้บริการออกจากเขตที่ได้รับมอบหมายหรือการทำงานของเขาและทำให้บุคลากรลด
การใช้ประโยชน์และมีประสิทธิภาพ (ฮาร์ทแมน, 1987) ความพร้อมใช้งานของเครื่องตระหนักเป็นจริง
ลดลงเนื่องจากการขาดประสิทธิภาพและความแข็งแกร่งของนโยบายการกำหนดแบบคงที่

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในแบบดั้งเดิม งานเทคนิคของกลศาสตร์ของเครื่องจักร , ขับรถตัวบ่งชี้ได้
ถูกครอบคลุมเครื่อง ( Knapp mahajan และ 1998 ) ตัวอย่าง นโยบายทั่วไปคือ
กําหนดจํานวนกลศาสตร์เป็นเช่นว่าเครื่องจะทำงาน หรือจะลง แต่การได้รับบริการ
) เป้าหมายเพื่อขจัดลงเครื่องไม่ได้ให้บริการโดย
ช่างให้ความสำคัญของเครื่องวิ่ง หรือความสามารถของการใช้ห้องประชุม
โควต้าการผลิต , การจัดการนโยบายเกี่ยวกับการซ่อมบำรุงเครื่องจักรมักกลศาสตร์
อนุรักษ์ และไม่ชอบความเสี่ยง เป็นผลให้มี
มักจะเป็นส่วนเกินของการบำรุงรักษาบุคลากร ดังนั้น การใช้กลไก คือ ต่ำ และมีกลไก
ไม่ได้ใช้งานทั่วไป ( ฮาร์ทแมน 1987 )นอกจากนี้ในระบบการบำรุงรักษา
ดั้งเดิมกลศาสตร์ได้รับมอบหมายเฉพาะหมายเลขเฉพาะของเครื่องตาม
ระดับทักษะของพวกเขาและเครื่อง ' รักษาความซับซ้อน ( ดีส พ.ศ. 2540 ) ดังนั้น
ช่างว่างเมื่อชุดของเขตเครื่องไม่ต้องใช้บริการใด ๆ บน
อย่างไร ถ้าเพื่อนต้องการความช่วยเหลือ เพราะช่างมากกว่าหนึ่งของเขา
เขตเครื่องลง ช่างว่างก็อาจจะไม่ช่วยให้เขาเป็นเครื่องเหล่านั้น
ไม่ได้เป็นของของเขาเองได้รับมอบหมายรายการหรือพื้นที่ทำงาน ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ มันไม่ยากที่จะหาเครื่อง
คอยให้บริการ ในขณะที่กลไกอื่นๆ เพื่อสร้างความหลากหลายของปัญหาเช่น
ไม่จำเป็น ไม่มีเวลา ต้นทุนแรงงานเพิ่มเติม
ความไม่สมดุลของเวิร์กโหลดคุณธรรมที่ยากจนและแรงจูงใจ ฯลฯ แม้ว่ามันอาจดูเหมือน
ว่าตราบใดที่มี ' มากมาย ' ของกลศาสตร์ ความพร้อมของเครื่องจักรจะ
สูง ระบบแบบดั้งเดิมของการบำรุงรักษาเชิงแก้ไขอาจขัดขวางกลไกจาก
บริการเครื่องจักรของงาน หรือเขตงานและจึงช่วยลดการใช้บุคลากร
และประสิทธิภาพ ( ฮาร์ทแมน , 1987 )การตระหนักถึงความพร้อมของเครื่องจริง
ลดลงเนื่องจากความไม่มีประสิทธิภาพและความแข็งแกร่งของไฟฟ้าสถิต นโยบายที่ได้รับมอบหมาย