“Eton schoolboy?” she said. “Oh no,

“Eton schoolboy?” she said. “Oh no, my dear, that can’t possibly be right, because my Mr. Mulholland was certainly not an Eton schoolboy when he came to me. He was a Cambridge undergraduate. Come over here now and sit next to me and warm yourself in front of this lovely fire. Come on. Your tea’s all ready for you.” She patted the empty place beside her on the sofa, and she sat there smiling at Billy and waiting for him to come over.

He crossed the room slowly and sat down on the edge of the sofa. She placed his teacup on the table in front of him.

“ There we are,” she said. “How nice and cozy this is, isn’t it?”

Billy started sipping his tea. She did the same. For half a minute or so, neither of them spoke. But Billy knew that she was looking at him. Her body was half turned toward him, and he could feel her eyes resting on his face, watching him over the rim of her teacup. Now and again, he caught a whiff of a peculiar smell that seemed to emanate directly from her person. It was not in the least unpleasant, and it reminded him—well, he wasn’t quite sure what it reminded him of. Pickled walnuts? New leather? Or was it the corridors of a hospital?

At length, she said, “Mr. Mulholland was a great one for his tea. Never in my life have I seen anyone drink as much tea as dear, sweet Mr. Mulholland.”

“I suppose he left fairly recently,” Billy said. He was still puzzling his head about the two names. He was positive now that he had seen them in the newspapers—in the headlines.

“Left?” she said, arching her brows. “But my dear boy, he never left. He’s still here. Mr. Temple is also here. They’re on the fourth floor, both of them together.”

Billy set his cup down slowly on the table and stared at his landlady. She smiled back at him, and then she put out one of her white hands and patted him comfortingly on the knee. “How old are you, my dear?” she asked.

“Seventeen.”

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"ดิอีตัน schoolboy " เธอกล่าว "โอ้ ไม่ ยาหยี ที่อาจไม่เหมาะสม เพราะ Mulholland นายของฉันแน่นอนไม่ schoolboy ดิอีตันเมื่อเขามาถึงฉัน เขาเป็นทุนระดับปริญญาตรีเคมบริดจ์ มาที่นี่ตอนนี้ และนั่งติดกับฉัน และอบอุ่นตัวเองหน้าไฟนี้น่ารัก ไม่เอาน่า ชาการของเราทั้งหมดสำหรับคุณ" นาง patted ว่างข้าง ๆ เธอบนโซฟา และเธอนั่งยิ้มที่บิลลี่ และรอเขามา เขาข้ามห้องได้ช้าลง และนั่งลงบนขอบโซฟา เธอวาง teacup ของเขาบนโต๊ะด้านหน้าของเขา "เรามี เธอกล่าว "วิธีที่ดี และสะดวกสบายนี้คือ ไม่มัน บิลลี่เริ่มจิบน้ำชาของเขา เธอไม่ได้เหมือนกัน สำหรับครึ่งนาทีหรือดังนั้น พวกเขาไม่พูดกัน แต่บิลลี่รู้ว่า เธอถูกมองว่า ร่างกายของเธอคือครึ่งหันไปทางเขา และเขารู้สึกถึงสายตาของเธอวางบนใบหน้าของเขา ชมเขาริมของ teacup เธอ ตอนนี้อีกแล้ว เขาจับ whiff หอมกลิ่นแปลกประหลาดที่ดูเหมือนจะ emanate จากคนของเธอ มันไม่ได้อยู่ในใจน้อยที่สุด และนึกถึงเขา — ดี ไม่แน่ใจว่าอะไรก็นึกถึงของเขา วอลนัทดอง หนังใหม่ หรือเป็นทางเดินของโรงพยาบาล ยาว กล่าว "นาย Mulholland ได้ตะลุยน้ำชาของเขา ในชีวิตไม่เคย มีฉันเห็นใครดื่มชามากเป็นรัก หวาน Mulholland นาย" "ฉันคิดว่า เขาทิ้งค่อนข้างล่าสุด, " บิลลี่กล่าวว่า นอกจากนี้เขายังถูก puzzling ศีรษะของเขาเกี่ยวกับชื่อสอง เป็นบวกหลังจากที่เขาได้เห็นในหนังสือพิมพ์ซึ่งในพาดหัวข่าว "ซ้าย" เธอกล่าว arching ผู้ชมของเธอ "แต่เด็กผู้ชายที่รักของฉัน เขาไม่เคยทิ้งกัน เขาจะยังคงที่นี่ นายวัดอยู่ยัง พวกเขาอยู่บนชั้นสี่ ทั้งสองอย่างเข้าด้วยกัน" บิลลี่ตั้งถ้วยเขาลงช้า ๆ บนโต๊ะ และจ้องไปที่เจ้าของเขา เธอยิ้มที่เขา และเธอดับหนึ่งมือสีขาวของเธอ แล้ว patted เขา comfortingly บนเข่า "อายุเป็นคุณ รักของฉัน" เธอถาม "Seventeen"

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"นักเรียนอีตัน?" เธอกล่าว "โอ้ไม่รักของฉันที่ไม่อาจจะเหมาะสมเพราะนายมัลฮอลแลนด์ของฉันก็ไม่แน่นอนนักเรียนอีตันเมื่อเขามาให้ฉัน เขาเป็นระดับปริญญาตรีมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ มาที่นี่ในขณะนี้และนั่งถัดจากฉันและอบอุ่นด้วยตัวคุณเองในด้านหน้าของไฟที่น่ารักนี้ มา ชาของคุณทุกอย่างพร้อมสำหรับคุณ. "เธอตบที่ว่างข้างๆเธอบนโซฟาและเธอนั่งยิ้มที่บิลลี่และรอให้เขามา. เขาข้ามห้องอย่างช้า ๆ และนั่งลงบนขอบของโซฟา เธอวางถ้วยน้ำชาของเขาบนโต๊ะในด้านหน้าของเขา. "มีเราอยู่" เธอกล่าว "วิธีการที่ดีและสะดวกสบายนี้คือไม่ได้หรือไม่" บิลลี่เริ่มจิบชาของเขา เธอก็ทำเช่นเดียวกัน สำหรับครึ่งนาทีหรือเพื่อให้พวกเขาไม่ได้พูดคุย แต่บิลลี่รู้ว่าเธอกำลังมองไปที่เขา ร่างของเธอก็หันไปทางครึ่งเขาและเขารู้สึกว่าดวงตาของเธอวางอยู่บนใบหน้าของเขาดูเขามากกว่าขอบถ้วยน้ำชาของเธอ ตอนนี้และอีกครั้งเขาจับกระพือของกลิ่นแปลกที่ดูเหมือนจะออกมาโดยตรงจากคนของเธอ มันไม่ได้อยู่ในอย่างน้อยที่ไม่พึงประสงค์และมันทำให้เขานึกถึงดีเขาก็ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่มันทำให้เขานึกถึง วอลนัทดอง? หนังใหม่? หรือมันเป็นทางเดินของโรงพยาบาลได้หรือไม่ในระยะเวลาที่เธอบอกว่า "นาย มัลฮอลแลนด์เป็นหนึ่งที่ดีสำหรับชาของเขา ไม่เคยอยู่ในชีวิตของฉันฉันได้เห็นใครดื่มชามากที่สุดเท่าที่รักหวานนายมัลฮอลแลนด์. " "ผมคิดว่าเขาออกจากธรรมเมื่อเร็ว ๆ นี้" บิลลี่กล่าวว่า เขาก็ยังคงงงหัวของเขาเกี่ยวกับสองชื่อ เขาเป็นบวกในขณะนี้ว่าเขาเคยเห็นพวกเขาในหนังสือพิมพ์ในพาดหัว. "ซ้าย" เธอกล่าวว่าโค้งคิ้วของเธอ "แต่เด็กที่รักของฉันเขาไม่เคยทิ้ง เขายังอยู่ที่นี่ นายวัดยังเป็นที่นี่ พวกเขากำลังอยู่บนชั้นที่สี่ทั้งสองร่วมกัน. " บิลลี่ตั้งถ้วยของเขาลงอย่างช้า ๆ บนโต๊ะและจ้องที่เจ้าของเขา เธอยิ้มกลับมาที่เขาและจากนั้นเธอใส่หนึ่งของมือสีขาวของเธอและตบเขาปลอบบนเข่า "คุณอายุเท่าไหร่ที่รักของฉัน?" เธอถาม. "Seventeen."

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" เด็กนักเรียนอีตัน ? " เธอกล่าว " โอ้ ไม่ ที่รัก นั่นไม่อาจจะใช่ เพราะนายมัลฮอลแลนด์ ผมไม่ใช่เป็นเด็กนักเรียนอีตัน ตอนที่เขามาหาฉัน เขาเป็นเคมบริดจ์ ระดับปริญญาตรี เข้ามาที่นี่แล้วนั่งข้างๆผมและอบอุ่นตัวเองในด้านหน้าของไฟที่น่ารักนี้ มาเถอะ ชาของคุณพร้อมสำหรับคุณ . " เธอตบที่ว่างข้างๆเธอที่โซฟาเธอนั่งยิ้มให้ บิลลี่ และ รอเขามา

เขาข้ามห้องอย่างช้าๆ และนั่งลงบนขอบโซฟา เธอวางถ้วยชาบนโต๊ะตรงหน้าเขา

" มีเรา " เธอกล่าว " วิธีการที่ดีและอบอุ่นอย่างนี้ ใช่มั้ย "

เขาบิลลี่เริ่มจิบชา เธอทำแบบเดียวกัน ครึ่งนาทีหรือดังนั้น , พวกเขาไม่ได้พูดแต่บิลลี่รู้ว่าเธอกำลังมองเขาอยู่ ร่างของเธอถูกครึ่งหนึ่งหันไปทางเขา และเขาก็รู้สึกถึงสายตาของเธอที่อยู่บนหน้าเขา ดูเขา ตรงเหนือขอบถ้วยชาของเธอ ตอนนี้และอีกครั้ง , เขาได้กลิ่นเป็นกลิ่นแปลกที่ดูเหมือนจะไหลโดยตรงจากเธอ มันไม่ได้อยู่ในที่ไม่พึงประสงค์น้อยที่สุด และเตือนเขา ก็เขาไม่ได้ค่อนข้างแน่ใจว่าสิ่งที่มันเตือนเขาของ วอลนัทดอง ?หนังใหม่ ? หรือมันเป็นทางเดินของโรงพยาบาล

ในที่สุด เธอกล่าวว่า " นายมัลฮอลแลนด์ เป็นหนึ่งที่ดีสำหรับชาของเขา ในชีวิตข้าไม่เคยเห็นใครดื่มเป็นชา มากรัก หวาน นายมัลฮอลแลนด์ "

" ฉันคิดว่าเขาทิ้งอย่างเป็นธรรมเมื่อเร็ว ๆนี้ , " บิลลี่กล่าวว่า เขายังคงงงหัวของเขาเกี่ยวกับสองชื่อ เขาเป็นบวก ตอนนี้เขาได้เห็นพวกเขาในหนังสือพิมพ์ในข่าว

" ซ้าย " เธอกล่าว , arching คิ้วของเธอ " แต่พ่อหนุ่ม เขาไม่เคยทิ้ง เขายังอยู่ที่นี่ นายวิหารอยู่ด้วย พวกมันอยู่บนชั้นสี่ ทั้งคู่อยู่ด้วยกัน "

บิลลี่ชุดของเขา ถ้วยลงช้าๆบนโต๊ะและจ้องเขาเป็นเจ้าของบ้าน เธอยิ้มตอบเค้า แล้วเธอใส่ออกข้างนึงสีขาวของเธอ และลูบหัวเขา comfortingly บนเข่า " อายุเท่าไหร่จ๊ะ ที่รัก ? " เธอถาม

" 17 "