In the Asia-Pacific region the amou

In the Asia-Pacific region the amount of solid waste generated is about 700 million tons yr−1 and industrial activities contribute nearly 1900 million tons of waste yr−1 (ESCAP, 1995). The entire waste produced in the region accounts to 2.6 billion tons yr−1. It is also estimated that about 30–50% of this waste is not collected (ESCAP, 1995). In India, urban solid waste management (SWM) is one of the largely neglected areas. The urban population generated about 114,576 tons day−1 of MSW in 1996, which predicted to amplify fourfold in future and could reach 440,460 tons day−1 by the year 2026 (Hoornweg and Laura, 1999). The gross domestic product (GDP), reflecting the level of country's economy, specifies the characteristics as well as quantity of the waste generated. The accelerated development of China has resulted in enormous growth in MSW generation within a period of five years of 1998–2002. This significant rise in waste production is attributed to the increase in its GDP (World Bank, 2003). The rise in GDP affects the consumption pattern of less productive rural communities, which eventually leads to production of more waste. Among different countries Japan and South Korea generates around 0.4 tons/capita MSW, while countries like the Philippines and India generate slightly more than 0.1 tons/capita/year (Lacoste and Chalmin, 2007). The per capita waste production of selected countries is indicated in Table 2, which clearly distinguish the difference between the waste generation rates among different countries. The amount of waste produced varies among the different countries and also amid regions of same country (Table 2). This variation of waste generation rates may be due to dissimilar consumption patterns, and different systems for MSW collection and disposal. Throughout the dry season in south Asia and China, MSW contains vast components of sand and dust from street sweepings. Similarly, in southern India and other tropical coastal regions, a large quantity of waste in the form of raw coconut shells is produced (Ramachandra et al., 2004). The European Union produces about 1.43 billion tons wastes per year. This accounts to about 3.5 metric ton of solid waste per capita per year (ACRR, 2005). The industrial wastes are markedly different and specific to each serving industry. The situation over the last two decades has been aggravated due to the unabated increase in solid waste from different urban sources. An additional source of waste that finds their way to MSW is the waste from hospitals and clinics. In the majority of countries most of the smaller units does not have any specific technique of managing these waste. When these wastes are mixed with MSW, they pose threat for health and also they may have long term effect on environment (Dwivedi et al., 2009 and Pattnaik and Reddy, 2009).

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกปริมาณของเสียที่เป็นของแข็งที่สร้างขึ้นเป็นประมาณ 700 ล้านตันต่อปี 1 และกิจกรรมที่มีส่วนร่วมในอุตสาหกรรมเกือบ 1900000000 ตันของปีที่ 1 เสีย (ESCAP, 1995) ของเสียทั้งหมดที่เกิดขึ้นในภูมิภาคนี้คิดเป็น 2.6 พันล้านตันปีที่ 1 นอกจากนี้ยังคาดว่าประมาณ 30-50% ของเสียนี้ไม่ได้เก็บรวบรวม (ESCAP, 1995) ในประเทศอินเดีย, การจัดการของเสียในเมืองที่เป็นของแข็ง (SWM) เป็นหนึ่งในพื้นที่ส่วนใหญ่ถูกทอดทิ้ง ประชากรในเมืองสร้างขึ้นเกี่ยวกับ 114,576 ตันวันที่ 1 จากขยะในปี 1996 ซึ่งคาดว่าจะขยายสี่เท่าในอนาคตและสามารถเข้าถึงวันที่ 1 440,460 ตันโดยในปี 2026 (Hoornweg และลอร่า, 1999) ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (จีดีพี) สะท้อนให้เห็นถึงระดับของเศรษฐกิจของประเทศระบุลักษณะรวมทั้งปริมาณของเสียที่เกิดขึ้น เร่งพัฒนาของประเทศจีนมีผลในการเติบโตอย่างมากในการผลิตขยะมูลฝอยภายในระยะเวลาห้าปี 1998-2002 นี้เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในการผลิตของเสียประกอบกับการเพิ่มขึ้นของจีดีพี (Wo​​rld Bank, 2003) การเพิ่มขึ้นของจีดีพีส่งผลกระทบต่อรูปแบบการบริโภคของชุมชนในชนบทที่มีประสิทธิผลน้อยลงซึ่งในที่สุดจะนำไปสู่​​การผลิตของเสียมากขึ้น ในกลุ่มประเทศที่แตกต่างกันญี่ปุ่นและเกาหลีใต้สร้างประมาณ 0.4 ตัน / หัวขยะ, ในขณะที่ประเทศเช่นฟิลิปปินส์และอินเดียสร้างน้อยกว่า 0.1 ตัน / คน / ปี (Lacoste และ Chalmin 2007) การผลิตของเสียต่อหัวของประเทศที่เลือกจะแสดงในตารางที่ 2 ซึ่งเห็นความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดความแตกต่างระหว่างอัตราการเกิดของเสียระหว่างประเทศที่แตกต่างกัน ปริมาณของเสียที่ผลิตแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศที่แตกต่างกันและยังอยู่ท่ามกลางภูมิภาคของประเทศเดียวกัน (ตารางที่ 2) การเปลี่ยนแปลงของอัตราการเกิดของเสียนี้อาจจะเป็นเพราะรูปแบบการบริโภคที่แตกต่างกันและระบบที่แตกต่างกันในการเก็บรวบรวมและการกำจัดขยะ ตลอดฤดูแล้งในเอเชียใต้และจีน, ขยะประกอบด้วยส่วนใหญ่ของทรายและฝุ่นละอองจากขยะมูลฝอยถนน ในทำนองเดียวกันในภาคใต้ของอินเดียและภูมิภาคชายฝั่งเขตร้อนขนาดใหญ่ปริมาณของเสียในรูปแบบของกะลามะพร้าวดิบที่ผลิต (Ramachandra et al., 2004) สหภาพยุโรปผลิตประมาณ 1430000000 ตันของเสียต่อปี บัญชีนี้ไปประมาณ 3.5 ตันของขยะมูลฝอยต่อหัวต่อปี (ACRR, 2005) กากอุตสาหกรรมที่โดดเด่นแตกต่างและเฉพาะเจาะจงกับแต่ละอุตสาหกรรมการให้บริการ สถานการณ์ในช่วงสองทศวรรษที่ผ่านมาได้รับการกำเริบเนื่องจากการเพิ่มขึ้นคงที่ในขยะมูลฝอยจากแหล่งในเมืองที่แตกต่างกัน แหล่งที่มาเพิ่มเติมของเสียที่พบทางของพวกเขาที่จะเป็นขยะของเสียออกจากโรงพยาบาลและคลินิก ในส่วนใหญ่ของประเทศมากที่สุดของหน่วยเล็กไม่ได้มีเทคนิคเฉพาะใด ๆ ในการจัดการของเสียเหล่านี้ เมื่อเสียเหล่านี้จะผสมกับขยะที่พวกเขาก่อให้เกิดภัยคุกคามต่อสุขภาพและพวกเขาอาจมีผลระยะยาวต่อสิ่งแวดล้อม (Dwivedi et al., 2009 และ Pattnaik และเรดดี้, 2009)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในภูมิภาคเอเชีย แปซิฟิก ปริมาณมูลฝอยที่เกิดขึ้นประมาณ 700 ล้านตันต่อปี และกิจกรรมสนับสนุนอุตสาหกรรม− 1 เกือบ 1900 ล้านตันของขยะ yr − 1 ( แคป , 1995 ) ทั้งของเสียที่ผลิตในภูมิภาคถึง 2.6 พันล้านตันต่อปีบัญชี− 1 มันก็ประมาณว่า ประมาณ 30 – 50% ของเสียนี้ไม่ได้เก็บ ( แคป , 1995 ) ในอินเดียเมืองการบริหารมูลฝอย ( swm ) เป็นหนึ่งในพื้นที่ส่วนใหญ่ที่ถูกทอดทิ้ง . ประชากรในเมืองใหญ่ 114576 วัน− 1 ตันของขยะในปี 1996 ซึ่งคาดการณ์ว่าจะขยายจาตุรงค์ในอนาคตและสามารถเข้าถึง 440460 ตันวัน− 1 ภายในปี 2560 ( hoornweg ลอร่า , 1999 ) ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ ( GDP ) ที่สะท้อนให้เห็นถึงระดับของเศรษฐกิจของประเทศระบุลักษณะเช่นเดียวกับปริมาณของของเสียที่สร้างขึ้น การเร่งการพัฒนาของจีน ส่งผลให้เกิดการเจริญเติบโตอย่างมากในยุคขยะ ภายในระยะเวลาห้าปี 1998 - 2002 นี้อย่างมีนัยสำคัญเพิ่มขึ้นในการผลิตของเสียที่เกิดจากการเพิ่มของ GDP ( World Bank , 2003 ) การเพิ่มขึ้นของ GDP ต่อแบบแผนการบริโภคของชุมชนชนบท ผลผลิตน้อยซึ่งในที่สุดจะนำไปสู่การผลิตขยะมากขึ้น ในที่แตกต่างกัน ประเทศญี่ปุ่น และเกาหลีใต้ สร้างประมาณ 0.4 ตัน / ปีขยะ ในขณะที่ประเทศเช่นฟิลิปปินส์และอินเดียผลิตเล็กน้อยกว่า 0.1 ตัน / คน / ปี ( Lacoste และ chalmin , 2007 ) ของเสียต่อคนผลิตประเทศที่เลือกจะแสดงในตารางที่ 2ที่ชัดเจน แยกแยะความแตกต่างระหว่างรุ่นอัตราของเสียในประเทศที่แตกต่างกัน ปริมาณของเสียที่ผลิตแตกต่างกันในประเทศที่แตกต่างกัน และยัง ท่ามกลางภูมิภาคของประเทศเดียวกัน ( ตารางที่ 2 ) นี้การเปลี่ยนแปลงของอัตราของเสียที่อาจจะเกิดจากการบริโภคไม่เหมือนกัน และระบบต่าง ๆเพื่อจัดเก็บขยะและการกำจัด .ตลอดฤดูแล้งในเอเชียใต้และจีน แหล่ง ประกอบด้วย มากมาย องค์ประกอบของทรายและฝุ่นจากถนน sweepings . ในทำนองเดียวกัน ในอินเดียตอนใต้ และพื้นที่ชายฝั่งทะเลอื่น ๆของเขตร้อน ปริมาณขนาดใหญ่ของของเสียในรูปแบบของเปลือกมะพร้าวดิบผลิต ( รามะชันดระ et al . , 2004 ) สหภาพยุโรป ผลิตประมาณ 1.43 พันล้านของเสียตันต่อปี บัญชีนี้ประมาณ 35 ตันมูลฝอยต่อคนต่อปี ( acrr , 2005 ) ขยะอุตสาหกรรมที่แตกต่างกันอย่างเด่นชัด และเฉพาะแต่ละบริการอุตสาหกรรม สถานการณ์ในช่วงสองทศวรรษที่ผ่านมาได้รับ aggravated เนื่องจากการเพิ่มขึ้นคงที่ในมูลฝอยจากแหล่งชุมชนต่าง ๆ เพิ่มเติมแหล่งที่มาของของเสียที่พบวิธีการของพวกเขาไปยังแหล่งที่เป็นขยะจากโรงพยาบาลและคลินิกในส่วนใหญ่ของประเทศส่วนใหญ่ของหน่วยเล็กไม่ได้มีเทคนิคเฉพาะของการจัดการของเสียเหล่านี้ . เมื่อของเสียเหล่านี้จะถูกผสมกับขยะ พวกเขาคุกคามต่อสุขภาพ และยังอาจมีผลระยะยาวต่อสิ่งแวดล้อม ( dwivedi et al . , 2009 และ pattnaik และสังคม
2009 )